ตอนที่ 9 แรงดึงดูด

" นายครับเอาจริงหรอครับ "

นทีเอ่ยถามขึ้นมาทันทีที่อยู่กับเจ้านายในห้องทำงาน หลายปีแล้วที่คุณลดาย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่แต่นายของพวกเขากลับไม่เคยแม้แต่จะชายตามองเลยสักครั้ง

" นั่นสิครับนายลืมไปแล้วหรอว่าคุณลดากับคุณชายรอง เอ่อ... "

ธาราอยากย้ำถึงความสัมพันธ์ที่ยุ่งเหยิงนี้ให้นายฟังอีกครั้งเพื่อให้ตัดสินใจใหม่แต่ก็ได้รับเพียงใบหน้าที่ดูนิ่งเฉยพร้อมกับสายตาที่ฉายแววเจ้าเล่ห์เท่านั้น

" ไม่รู้สึกหรอว่าสายตาของฟ้าลดาไม่เหมือนเดิม ฉันแค่รู้สึกว่าเธออาจจะเป็นตัวปลอมหรือเปล่าก็เลยอยากไปลองสืบดู "

เมื่อเจ้านายอย่างอัคคีบอกออกมาแบบนั้นทั้งนทีและธาราก็ต่างมองหน้ากันและพยักหน้าเห็นด้วย

" จริงๆ พวกผมก็คิดแบบนั้นครับนายเพียงแต่ว่าไม่มีหลักฐานมายืนยันเพราะตลอดเวลาที่คุณลดาอยู่โรงพยาบาลพวกเราก็เฝ้าเธอไว้ตลอดนี่ก็เป็นเครื่องยืนยันได้แล้วว่าเธอไม่ใช่ตัวปลอม เพียงแต่ปฏิเสธไม่ได้ว่าหลังจากเกิดอุบัติเหตุดูคุณลดาเก่งและแกร่งขึ้นมากจากแต่ก่อนจริงๆ "

นทีบอกออกมาพร้อมกับธาราที่รีบเสริมทันที

" จริงครับนายปกติอยู่ต่อหน้านายคุณลดาไม่แม้แต่จะปริปากบ่นออกมาสักคำแต่บนโต๊ะอาหารวันนี้เธอกลับไม่ยอมใครเลย นายว่าจะเป็นไปได้ไหมครับว่าเธอความจำเสื่อมเพราะดูเหมือนบางสิ่งบางอย่างเธอจำไม่ได้เลยต้องคอยถามนิ่มตลอด "

" ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกันเพราะฉะนั้นคืนนี้ฉันเลยต้องไปพิสูจน์ความจริง "

บอดี้การ์ดทั้งสองคนมองหน้ากันเจ้านายของพวกเขาปกติแล้วไม่จำเป็นต้องสืบความจริงด้วยตัวเองด้วยซ้ำไม่ว่าเรื่องไหนก็เป็นพวกเขาสองคนที่ไปสืบมาให้แต่ครั้งนี้ดูแปลกไปจริงๆ ในตอนนี้พวกเขาภาวนาในใจอย่างเดียวเลยคืออย่าให้พี่น้องต้องแย่งผู้หญิงคนเดียวกันเลย

................

.......

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

อัคคีเคาะประตูในช่วงกลางดึกเพราะเขาเพิ่งสะสางงานเสร็จแต่ดูเหมือนว่าไม่มีใครมาเปิดเขาจึงต้องลงไปชั้นล่างเพื่อหากุญแจสำรองของบ้านแล้วเปิดประตูเข้าไปในห้องของฟ้าลดา พอเข้ามาในห้องก็เห็นเธอกำลังหลับปุ๋ยอยู่ด้วยความสบายใจเขาจึงเข้าไปนอนอยู่ข้างๆ เธอและเมื่อกำลังจะแบ่งผ้าห่มจากเธอมาห่มด้วยแรงกระชากที่ไม่ได้เบานักตามแบบฉบับคนแรงเยอะแบบเขาจึงทำให้คนตัวเล็กที่กำลังหลับปุ๋ยตื่นขึ้นมาอย่างงัวเงีย

" อื้อ..... "

ใบชาพยายามจะดึงผ้าห่มมาห่อตัวเพราะเธอถนัดห่มแบบนี้แต่เมื่อดึงเท่าไหร่ก็ไม่สำเร็จสักทีเธอจึงลืมตาขึ้นพร้อมกับเบิกตาโพรงด้วยความตกใจเมื่อรู้ว่าในห้องนี้ไม่ได้มีแค่เธอคนเดียวพร้อมกับเด้งตัวลุกขึ้นนั่ง

" คุณ! เข้ามาได้ยังไงฉันจำได้ว่าล็อคประตูแล้วนะ "

ใช่ว่าเธอจะจำไม่ได้ในสิ่งที่เขาพูดเมื่อตอนกลางวันแต่ไม่คิดว่าเขาจะเข้ามาหาเธอจริงๆ

" ก็บอกแล้วไงว่าจะมาหาล็อคห้องทำไม "

" ก็ใครจะรู้ล่ะว่ามาจริงนึกว่าพูดเล่น "

" ฉันเหมือนเป็นคนพูดเล่นๆ หรอ "

ใบชาถึงกับถอนหายใจ ใช่สินะ อย่างเขาน่ะหรอจะเล่นกับใครเป็น

" เอ่อ....ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ถ้าเคาะประตูแล้วไม่มีคนเปิดก็ไม่ควรเข้ามารึเปล่า "

" ที่นี่บ้านฉันจะเข้านอกออกในห้องไหนก็ได้ตำรวจไม่จับสักหน่อย "

ใบชาถึงกับเบะปากมองบนเมื่อไม่สามารถเถียงได้จริงๆ

" เข้ามาแล้วก็ช่างเถอะคุณมีธุระอะไรหรือเปล่า ตั้งแต่ฉันเข้ามาอยู่ที่นี่คุณก็ไม่เคยมาหาสักครั้ง ฉันเจอคุณตอนนี้บอกตรงๆ ว่ากลัวพระอาทิตย์จะขึ้นทางทิศตะวันตกเหลือเกิน "

" หึ "

อัคคีทำเพียงแค่ยิ้มมุมปากเท่านั้น ดูเธอสิทำตัวเหมือนรังเกียจเขาเสียเต็มประดา

" ขำอะไรหยุดขำเดี๋ยวนี้นะ "

ในตอนนี้ใบชารู้สึกว่าเขากวนประสาทเธอเหลือเกิน ใครจะรู้ว่าแค่เขาทำหน้านิ่งๆ แล้วยักคิ้วหลิ่วตาใส่เธอก็ทำเธอโมโหแทบบ้าแล้ว

" ตั้งแต่ออกจากโรงพยาบาลฉันก็รู้สึกว่าเธอไม่เหมือนเดิม ใช่ฟ้าลดาตัวจริงหรือเปล่า"

ใบชาถึงกับกลอกตาไปมาเล็กน้อยเมื่อได้ฟังแบบนั้น เธอไม่คิดว่าเขาจะพูดออกมาตรงๆ รู้อยู่หรอกว่าคนเรานิสัยไม่ได้เหมือนกันเป๊ะยิ่งเธอกับฟ้าลดาต่างกันราวฟ้ากับเหว ฟ้าลดาเรียบร้อยพูดน้อยเหมือนผ้าพับไว้ส่วนเธอเหมือนม้าดีดกะโหลกเอาไหนมาปิดได้มิดล่ะ

" หลังจากผ่านความเป็นความตายก็เลยรักตัวเองมากขึ้นมั้งคะอยากเป็นคนที่เก่งขึ้นจะได้ไม่โดนใครรังแกอีก "

" ฝีปากของเธอบนโต๊ะอาหารวันนี้ยังต้องกลัวใครอยู่อีกหรอ "

" หึ ถ้าเป็นลดาคนก่อนป่านนี้คงนั่งกินข้าวไข่เจียวในคฤหาสน์หลังใหญ่แล้วมั้งคะ "

ใบชาตั้งใจพูดประชดออกมาให้เขาได้ยินอย่างน้อยก็ขึ้นชื่อว่าเป็นสามีก็ควรจะปกป้องลดาบ้างแต่ดูเขาสิเฉยชาเหมือนท่อนไม้ไร้ชีวิตไม่มีผิด

" ฉันผิดเองต่อไปจะปกป้องเธอให้ดี "

เอ๊ะ! เธอหูฝาดหรือเปล่านะ มาเฟียแบบเขายอมรับผิดแบบนี้ก็ได้ด้วยหรอ ต้องมองเขาใหม่เลยจริงๆ

" ยอมง่ายๆ แบบนี้ก็ดีทำให้ได้ด้วยล่ะ งั้นก็นอนเถอะดึกมากแล้ว นี่คุณขอบอกไว้ก่อนเลยนะว่าอย่าได้คิดทำอะไรฉันเด็ดขาดฉันสู้คนนะบอกเลย พวกเราเหลือเวลากันแค่ครึ่งปีสุดท้ายอย่าได้คิดทำอะไรแผลงๆ เชียว "

ใบชาพูดออกมาพร้อมกับนอนลงและใช้ผ้าห่มคลุมร่างกายเอาไว้จนแทบมิดคอและไม่ลืมที่จะใช้หมอนข้างกั้นเขตแดนระหว่างกันและกันแต่ก็ไม่ได้เป็นผลสักนิดเมื่ออัคคีกระชากหมอนข้างนั่นออกไปพร้อมกับขว้างไปไหนแล้วก็ไม่รู้

" แล้วอะไรที่ว่าแผลงๆ แบบนี้รึเปล่า "

" ว๊าย! คุณ! "

ใบชาตกใจเมื่ออยู่ๆ เขาก็ขึ้นมาคร่อมตัวเธอเอาไว้พร้อมกับรวบมือทั้งสองข้างขึ้นมากองอยู่เหนือศีรษะด้วยแรงของเขาแน่นอนว่าใบชาไม่สามารถกระดิกตัวได้เลย ถ้าเป็นเธอเมื่อก่อนอาจสามารถเอาตัวรอดได้แต่ด้วยแรงของลดาในตอนนี้แค่คิดจะต่อต้านก็ผิดมหันต์แล้ว สงสัยพรุ่งนี้เธอคงต้องออกกำลังกายจริงจังไม่งั้นพละกำลังที่ฝึกมาหลายปีต้องเหือดหายไปจริงๆ แน่

" ทำไมแค่นี้ก็กลัวแล้วหรอ "

อัคคีพูดขึ้นมาพร้อมกับก้มลงไปใกล้อีกนิดทำให้ปลายจมูกของเขาแตะไปที่แก้มของเธอเบาๆ เมื่อเธอเบี่ยงหน้าหนีเขาได้ทันพอดี แต่ก็ไม่ได้เหนือความคาดหมายของเขามากนักเพราะเขาอยากทำเพียงแค่แกล้งเธอเล่นเท่านั้นเห็นตาใสๆ แล้วหน้าแกล้งดี

" ใครเขากลัวกันลงไปเดี๋ยวนี้เลยนะ ไอ้โรคจิตไอ้จิ้งจอกเฒ่า "

" จิ้งจอกเฒ่างั้นหรอ? "

อัคคีทบทวนกับประโยคที่เธอพูดออกมาเมื่อกี้ เธอเป็นคนแรกเลยนะที่กล้าตั้งฉายาห่วยๆ ให้เขาแบบนี้

" น้อยๆ หน่อยเถอะห่างกันแค่ 2 ปีเองฉันยังไม่ได้แก่ขนาดนั้นจริงๆ เราสองคนอายุห่างกันแค่ไม่กี่ปีเองนะ "

เพราะฟ้าลดาตอนนี้อายุ 30 ปีส่วนตัวเขา 32 ปี จะมาเรียกกันจิ้งจอกเฒ่าไม่น่าใช่มั้ง ใบชาวูบไหวกับคำถามนั้นจริงสิลดาอายุตั้ง 30 ปีแล้วส่วนเธอแค่ 26 ปีเอง

" แล้วยังไงล่ะก็จะเรียกแบบนี้ ไอ้จิ้งจอกเฒ่า ไอ้คนลามก ไอ้โรคจิต อื้อ.... "

ทันทีที่เธอก่นด่าเขาสารพัดสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นเมื่อจู่ๆ อัคคีก็ประกบริมฝีปากของเธออย่างแรงแต่ไม่ได้ล่วงล้ำเข้าไปแต่อย่างใดเขาทำเพียงแค่กดมันไว้อย่างนั้นเพื่อไม่ให้เธอด่าเขาได้อีก ใบชาถึงกับตาโตทำอะไรไม่ถูกเลยนี่คือจูบแรกของเธอเลยนะแต่ทำไมร่างกายมันเหมือนไม่ต่อต้านเลยล่ะ เจ้าร่างกายทรยศนี่!