ตอนที่ 7 แววตาที่เปลี่ยนไป

ใบชาเดินหาอัคคีจนทั่วบ้านแต่ก็ดูเหมือนจะไร้วี่แววแม้กระทั่งบอดี้การ์ดข้างกายของเขาก็หายไปด้วยเช่นกันจนตอนนี้เธอเดินออกมาหยุดอยู่ที่สนามหญ้าหน้าบ้านแล้ว

" หายไปไหนกันหมดนะไม่รู้หรือไงว่าคนหิว "

ใบชามองไปรอบๆ บ้านจนตอนนี้เริ่มท้อใจแล้วกับการไถตังค์มหาเศรษฐีไม่ได้ง่ายอย่างที่คิดจริงๆ จึงตัดสินใจเดินเข้าไปในคฤหาสน์อีกครั้งพร้อมกับดินตรงไปที่ห้องครัวเมื่อเปิดตู้เย็นออกมาก็เจอเข้ากับอาหารสดมากมายเธอจึงหยิบออกมาเพียงผักและเนื้อสัตว์ไม่กี่อย่างเพราะกะจะทำอาหารขึ้นไปกินบนห้องพร้อมกับนิ่มที่ยังไม่ได้กินอะไรเลยเหมือนกัน

" คุณลดากำลังจะทำอะไรคะ "

นวลสาวใช้ประจำบ้านที่ชอบกดขี่ข่มเหงลดาเป็นประจำตะเบ็งเสียงขึ้นมาอย่างไม่มีสัมมาคารวะจนใบชาเงยหน้าขึ้นมามองนิ่งๆ เธอไม่ชอบการตะเบ็งเสียงแบบนี้ที่สุดตั้งแต่เล็กจนโตเธอก็เจอน้ำเสียงแบบนี้มามากมายเธอจึงเกลียดมันที่สุด ส่วนนวลมองแววตาที่เปลี่ยนไปของเจ้านายไร้อำนาจคนนี้ก็เกิดกลัวขึ้นมาแล้วแต่เธอก็ยังทำเป็นปากเก่งอยู่ดีด้วยคิดในใจว่าคนอย่างฟ้าลดาหรือจะมาสู้เธอได้

" ก็เห็นแล้วนี่ซักผ้ามั้ง "

" นี่!! "

นวลเมื่อได้ฟังเจ้านายที่ไม่มีอำนาจพูดออกมาเช่นนั้นก็ไม่พอใจปกติฟ้าลดาเป็นลูกแหง่จะตายทำไมวันนี้ถึงคิดสู้คนได้ล่ะกินยาลืมเขย่าขวดมาหรือไงนะ

" คุณพินธาสั่งเอาไว้แล้วนี่คะว่านอกจากแม่บ้านก็ห้ามให้ใครมาใช้ห้องครัวหรือทำอาหารนอกเหนือเวลาที่กำหนดเอาไว้ "

นวลยังคงใช้อำนาจกดขี่อยู่ดี

" ที่นี่ไม่ใช่คุกสักหน่อยอีกอย่างฉันยังไม่ได้กินข้าวกฏบ้ากฏบอนั่นก็ช่างหัวมันก่อนเถอะ "

ใบชาพูดออกมานิ่งๆ อย่างไม่ใส่ใจนักพร้อมกับหั่นผักและเนื้อสัตว์พร้อมจะลงเตาแล้ว วันนี้จากชาบูมื้อใหญ่ของเธอเปลี่ยนเป็นผัดผักง่ายๆ ไปก่อนแล้วกัน

" ก็บอกแล้วไงคะว่ากฏก็ต้องเป็นกฏ "

นวลที่ถลาเข้ามากะจะผลักลดาให้ล้มลงไปแต่ใบชากลับจับข้อมือของสาวใช้คนนี้แน่นพร้อมกับเหวี่ยงให้เธอล้มลงตรงหน้า ฝีมือแค่นี้คิดจะมางัดข้อกับเธอหรอถึงแม้ว่าฟ้าลดาร่างกายอ่อนแอแรงไม่ได้เยอะมากแต่ด้วยฝีมือของใบชาแล้วต่อให้ร่างกายแรงน้อยแค่ไหนก็เอาชนะคนพวกนี้ได้ไม่ยากหรอก

" อร๊ายยยย!!! "

เสียงกรีดร้องของนวลที่พยายามร้องเสียงดังเพื่อให้คนมาช่วยซึ่งก็ได้ผลเมื่อเวลาผ่านไปเพียงไม่นานจันทร์เพื่อนสนิทของนวลซึ่งมีหน้าที่เป็นแม่บ้านเหมือนกันรีบเข้ามาต่อว่าลดาทันที

" นังนวลแกเป็นยังไงบ้าง "

จันทร์ที่เห็นเพื่อนสนิทล้มลงตรงหน้าก็รีบมาพยุงพร้อมกับมองเจ้านายที่เธอไม่ได้ถือว่าเป็นเจ้านายเลยสักนิดด้วยสายตาขวางโลก

" แกรีบไปตามคุณพินธากับคุณหนูธารใสมาเร็วบอกว่าคุณลดาแหกกฎ "

จันทร์รีบวิ่งโร่ไปฟ้องเจ้านายทันทีและกว่าที่สองคนนั้นจะมาที่นี่ใบชาก็ทำเมนูง่ายๆ นี้เสร็จพอดีเธอจึงจัดอาหารนั้นใส่ถาดพร้อมกับข้าวสวยอีกสองจาน

" หอมชะมัด "

ใบชามองอาหารตรงหน้าพร้อมกับรอยยิ้มในที่สุดมื้อนี้เธอก็จะรอดแล้ว เธอไม่สนใจด้วยซ้ำว่าคนตรงหน้ามีใครบ้างและส่งสายตาน่ากลัวมาที่เธอยังไง

" ฉันเคยบอกแล้วไม่ใช่หรอว่าห้ามทำอาหารในห้องครัว ลืมไปแล้วหรอว่าก่อนหน้านี้เธอแทบเผาบ้านของพวกเราทิ้งไปแล้ว "

พินธาพูดออกมาอย่างไม่พอใจแรกๆ ที่ฟ้าลดาดาเข้ามาในคฤหาสน์หลังนี้เธอพยายามทำอาหารแต่ท้ายที่สุดแล้วเธอก็ทำอาหารนั้นไหม้พร้อมกับไฟที่ลุกลามแทบจะเผาคฤหาสน์ที่นี่ทิ้งไม่เหลือซาก

" หลีกไปค่ะ "

ใบชาเธออยากจะพูดต่อท้ายเหลือเกินว่าอย่ามาท้าทายคนหิวนะ ตอนนี้เธอไม่มีอารมณ์จะทะเลาะกับใครทั้งสิ้น

" แกคิดว่าแกเป็นใครกาฝากอย่างแกมีสิทธิ์พูดแบบนี้ได้ด้วยหรอ อย่าลืมนะว่าตอนนี้ไม่มีพี่รองคุ้มกะลาหัวแล้ว "

ธารใสที่ไม่ชอบพี่สะใภ้คนนี้เอาเสียเลยแต่งงานกับพี่ใหญ่แต่เป็นชู้กับพี่รองคิดจะจับปลาสองมือน่ารังเกียจที่สุด

" ไม่ต้องให้ใครมาคุ้มกะลาหัวทั้งนั้นค่ะฉันดูแลตัวเองได้ถ้าไม่ชอบหน้ากันก็ต่างคนต่างอยู่สิคะมาหาเรื่องกันทำไม อย่ามาไร้สาระอีก หลีกไป "

ใบชามองคนตรงหน้าที่ไม่ยอมถอยออกไปตอนนี้ทุกคนยืนเรียงแถวเพื่อไม่ให้เธอผ่านไปได้ทั้งพินธา ธารใส นวลและจันทร์

" ก็แกมันน่ารังเกียจ ไม่รู้ว่าคุณปู่คิดอะไรถึงไม่ยอมยกเลิกงานแต่งบ้าๆ นี่แต่ฉันเคยบอกแล้วว่าจะทำให้แกอยู่ที่นี่แบบอยู่ไม่สู้ตาย "

ธารใสขู่ออกมาพร้อมกับยิ้มเย้ยหยัน

" ถอยออกไปด้วยค่ะไม่งั้นอย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ "

ใบชาที่ไม่ได้มีความอดทนมากมายขนาดนั้นพูดออกมาพร้อมกับกลั้นอารมณ์ที่ขุ่นมัวของตัวเองเอาไว้

" เหอะ แกคิดว่าแกเป็นใครถึงมาออกคำสั่งกับพวกเรา กับข้าวนี่ทำเองใช่ไหมดีเลยฉันจะทำลายมันให้หมดโอหังแบบนี้ไม่ต้องกงต้องกินมันแล้ว "

ธารใสยกมือขึ้นมาจะปัดถาดอาหารที่ใบชากำลังถืออยู่แต่เมื่อธารใสกำลังจะประชิดตัวเธอใบชากลับขยับเพียงเล็กน้อยเพื่อหลบจึงทำให้ธารใสล้มหัวคะมำลงกับพื้นใบชาจึงแอบยิ้มขำสะใจเล็กน้อย

" กรี๊ด!!!! แก นังบ้ากล้าทำแบบนี้กับฉันได้ยังไง คุณแม่คะดูมันทำสิ "

" เอะอะโวยวายอะไรกัน "

เสียงกัมปนาทที่ดังมาจากทางด้านหลังของใบชาที่กำลังถือถาดอาหารอยู่ เธอจึงหันกลับไปเลยได้เห็นว่าเขามากับสาวสวยเซ็กซี่คนหนึ่ง อ่อ ออกไปข้างนอกมาสินะมิน่าล่ะเธอเดินหารอบบ้านถึงไม่เจอ เธอจ้องมองอัคคีและคนของเขาที่จับมือถือแขนกันเข้ามาอย่างนิ่งๆ จึงทำให้ทุกคนแปลกใจอยู่ไม่น้อยถ้าเป็นฟ้าลดาคนก่อนถึงแม้ว่าจะไม่โวยวายแต่ตอนนี้คงน้ำตาไหลอาบแก้มไปแล้วด้วยความอดสู

" ไฟแกมาก็ดีแล้วดูสิ่งที่ลดาทำสิทำเอาทุกคนในบ้านหัวหมุนกันหมด "

พินธารีบฟ้องลูกชายทันที อัคคีจึงมองหน้าลดาพร้อมกับรอว่าเธอจะแก้ต่างยังไงแต่สิ่งที่ได้ตอบกลับมาคือความเงียบ

" คุณอัคคีคะอาหารที่คุณลดาทำน่าทานจังเลยค่ะพลอยแก้วอยากกิน พลอยแก้วขอได้ไหมคะคุณลดา "

ใบชาที่ได้ยินแบบนั้นจึงยิ้มมุมปากออกมา เส้นทางหาเงินของเธอได้เริ่มต้นขึ้นแล้วเอาสิถ้ากล้าแลกเธอก็กล้าให้

" ก็ใช่ว่าจะไม่ได้นะคะ แต่อาหารนี้มีแค่จานเดียวด้วยสิ "

" หมายความว่ายังไง "

อัคคีถามออกไป ใช่ว่าเขาจะสนใจความต้องการของพลอยแก้วหรอกนะแต่ลดาต่างหากที่ทำให้เขาแปลกใจ ปกติพลอยแก้วสามารถแย่งของของเธอได้ทุกอย่างโดยที่เธอไม่คิดแม้แต่จะสู้กลับด้วยซ้ำ

" เงินมาของไปง่ายๆ แค่นี้เลยค่ะ ผัดผักจานนี้ฉันคิดหนึ่งล้าน อ่อ จ่ายสดงดเซ็นงดเชื่อเบื่อทวงนะคะสแกนได้เลยค่ะ "

ทุกคนต่างอึ้งที่ลดาพูดออกมาในแบบฉบับของคนเห็นแก่เงินอย่างไม่อายแบบนี้ ฟ้าลดาก่อนหน้านี้ไม่เคยเอ่ยปากขอเงินใครแม้ทุกคนจะรู้ว่าเธอเป็นคุณหนูตกอับก็ตาม

" คุณลดาเป็นคนหน้าเงินแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่คะ "

พลอยแก้วยังคงพูดจาถากถางนี่ไม่ใช่การเปิดโอกาสให้เธอได้กระชากหน้ากากนังคุณหนูจอมแอ๊บนี่หรือ

" แล้วคุณพลอยแก้วเป็นคนอยากได้ของของคนอื่นโดยไม่คิดจะเสียเปรียบอะไรเลยแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่คะ "