บทที่ 5 คืนถอนพิษใต้แสงจันทร์

เศษกลีบดอกหอมราตรีม่วงเพียงไม่กี่กลีบก็ทำให้อาการของเซี่ยจิ่งเหยียนกำเริบหนักกว่าสองครั้งที่ผ่านมา

หลังเยว่ซินช่วยพันแผลบนฝ่ามือและพากลับมายังเรือนใหญ่ ชีพจรของเขากลับไม่ยอมสงบ จากเดิมที่เต้นกระชั้นเพราะพิษถูกกระตุ้น ไม่นานก็เริ่มอ่อนแรงลงอย่างรวดเร็ว บางช่วงแทบคลำไม่พบ ร่างกายซึ่งร้อนจัดกลับเย็นลงจนริมฝีปากเปลี่ยนเป็นสีซีด

เยว่ซินจับข้อมือเขาไว้อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเปลี่ยนไปตรวจชีพจรบริเวณลำคอ สีหน้าของนางเคร่งเครียดขึ้นทุกขณะ

“พิษกำลังไหลย้อนเข้าสู่หัวใจ”

ฉางเฟิงซึ่งยืนอยู่ข้างเตียงหน้าเปลี่ยนสี “หมายความว่าอย่างไร”

“ตามปกติพิษจันทร์โลหิตจะสะสมอยู่ตามเส้นชีพจร แขนขา และบริเวณศีรษะ แต่กำยานเมื่อครู่กระตุ้นให้มันกระจายออกมา หากปล่อยไว้ พิษจะไหลเข้าสู่หัวใจจนเส้นเลือดทั้งหมดปิดตาย”

“มียาถอนหรือไม่”

เยว่ซินไม่ตอบทันที นางเปิดกล่องไม้ซึ่งเก็บบันทึกของบิดา พลิกกระดาษไปทีละหน้าอย่างรวดเร็ว กระทั่งพบภาพวาดเส้นชีพจรกับข้อความซึ่งเขียนด้วยหมึกสีแดง

วิธีที่บันทึกไว้ไม่ใช่การถอนพิษทั้งหมด แต่เป็นการบังคับให้พิษซึ่งกำลังกระจายไหลกลับไปอยู่บริเวณเดิม จากนั้นจึงใช้ยากดฤทธิ์เอาไว้ชั่วคราว

วิธีนี้มีความเสี่ยงสูง หากฝังเข็มผิดเพียงจุดเดียว ผู้ป่วยอาจหัวใจหยุดเต้นทันที

“เตรียมน้ำร้อน” เยว่ซินออกคำสั่ง “นำถังไม้ใบใหญ่ที่สุดเข้ามาในห้อง แล้วไปเอารากเพลิงแดง หญ้าน้ำค้าง เปลือกกุ้ย และโสมดำจากห้องยาของข้า”

“ต้องใช้เท่าใด”

“นำมาทั้งหมด”

หลี่มามาซึ่งเพิ่งเข้ามาเห็นอาการของจิ่งเหยียน รีบสั่งคนรับใช้แยกย้ายไปจัดเตรียม นางมองชายหนุ่มบนเตียงด้วยแววตาร้อนใจ แต่ไม่ได้เข้ามาขัดขวางหรือถามถึงเรื่องที่เยว่ซินค้นพบในห้องของตน

“ฮูหยินช่วยเขาได้หรือไม่เจ้าคะ”

“ข้าจะพยายาม”

“ข้าน้อยไม่ได้ถามว่าท่านจะพยายามหรือไม่” หลี่มามากล่าวเสียงสั่น “ข้าน้อยถามว่าท่านช่วยเขาได้หรือไม่”

เยว่ซินเงยหน้าสบตาหญิงวัยกลางคน “ถ้าท่านอยากให้เขารอด จงบอกข้ามาว่าเมื่อก่อนเขาได้รับพิษอย่างไร”

หลี่มามาชะงัก

“ข้าพบรอยทดลองยาบนร่างของเขา หากรู้ว่าได้รับพิษทางใดและนานเท่าใด ข้าจะคำนวณปริมาณสมุนไพรได้แม่นยำขึ้น”

“ข้าน้อยไม่รู้รายละเอียดทั้งหมด” หลี่มามากำชายเสื้อแน่น “ตอนพบท่านแม่ทัพ เขามีอายุประมาณสิบสามปี ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผลและจำเรื่องก่อนหน้านั้นไม่ได้ เขาบอกเพียงว่าถูกบังคับให้ดื่มยาทุกวัน”

“วันละกี่ครั้ง”

“สองครั้ง บางวันอาจสามครั้ง”

“นานเท่าใด”

“เขาจำไม่ได้ แต่จากรอยตราบนร่าง น่าจะไม่น้อยกว่าสองปี”

คำตอบทำให้เยว่ซินรู้สึกเย็นเยียบไปทั่วแผ่นหลัง เด็กอายุเพียงสิบกว่าปีถูกขังและป้อนยาพิษนานถึงสองปี แต่ยังรอดชีวิตมาได้ ไม่รู้ว่าต้องทนทุกข์ทรมานเพียงใด

“คืนนี้ไม่ว่าพวกท่านจะได้ยินเสียงใด ห้ามเข้ามาจนกว่าข้าจะเรียก” นางกล่าว “หากประตูถูกเปิดและมีลมเย็นพัดเข้าไป อุณหภูมิที่เปลี่ยนกะทันหันอาจทำให้เขาตาย”

“แต่หากท่านแม่ทัพทำร้ายฮูหยิน—”

“ข้าจะรับมือเอง”

“ฮูหยิน—”

“ออกไปเตรียมของเถิด เวลาของเขาเหลือไม่มากแล้ว”

คนรับใช้ช่วยกันยกถังไม้เข้ามาวางหลังฉากกั้น น้ำร้อนถูกเติมจนเกือบเต็ม เยว่ซินบดสมุนไพรหลายชนิดเข้าด้วยกัน ก่อนเทลงในน้ำ กลิ่นฉุนร้อนลอยขึ้นพร้อมไอสีขาว น้ำใสค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลแดง

เมื่อทุกอย่างพร้อม นางจึงให้ฉางเฟิงช่วยถอดเสื้อผ้าชั้นบนของจิ่งเหยียนและพาร่างที่แทบไม่มีสติลงไปในถังไม้

“ต่อจากนี้ให้ข้าจัดการเอง”

ฉางเฟิงมองอาการของเจ้านายอย่างลังเล แต่สุดท้ายยอมถอยออกไปพร้อมคนอื่น ประตูถูกปิดลงจากด้านนอก เหลือเพียงเยว่ซินกับจิ่งเหยียนอยู่ท่ามกลางไอร้อนภายในห้อง

หญิงสาวจัดวางเข็มเงินตามลำดับ นางฝังเข็มลงบนหน้าอก ไหล่ และแขนของเขาทีละจุด เพื่อเปิดทางให้พิษไหลออกจากหัวใจ

ทันทีที่เข็มเล่มที่เจ็ดแทงลงไป ร่างของจิ่งเหยียนก็กระตุกอย่างรุนแรง น้ำสมุนไพรสาดกระจายออกจากถัง เขาลืมตาขึ้น ดวงตาแดงฉานจนแทบไม่มีสีดำเหลืออยู่

มือใหญ่คว้าข้อมือนางทันที

“เจ้าจะทำอะไรข้า”

“ถอนพิษ”

“โกหก!”

เขากระชากแขนนางจนร่างเกือบตกลงไปในถัง เยว่ซินรีบจับขอบไม้เอาไว้ แต่จิ่งเหยียนกลับปัดเข็มหลายเล่มหลุดจากร่างแล้วพยายามปีนออกมา

“ห้ามขยับ หากเข็มเคลื่อนผิดตำแหน่งท่านจะตาย!”

ชายหนุ่มเหมือนไม่ได้ยิน เขามองนางด้วยความหวาดระแวงรุนแรง ภาพตรงหน้าของเขาคงไม่ใช่เรือนนอนในจวนแม่ทัพ แต่เป็นสถานที่ซึ่งเต็มไปด้วยความทรงจำอันโหดร้าย

“อย่าเอายามาให้ข้า” เขาคำราม “ข้าไม่ดื่ม!”

“ไม่มีผู้ใดบังคับให้ท่านดื่มยา”

“ปล่อยพวกเขาไป”

“ผู้ใด”

“เด็กพวกนั้นไม่เกี่ยวข้อง พวกเจ้าต้องการเลือดข้าก็เอาไป!”

เขาสะบัดแขนอย่างรุนแรง เส้นเลือดบริเวณที่ฝังเข็มปูดขึ้นจนเกือบแตก เยว่ซินจำเป็นต้องก้าวลงไปในถังเพื่อกดตัวเขาไว้ น้ำสมุนไพรร้อนจัดซึมผ่านอาภรณ์ของนางจนแนบไปกับผิว แต่หญิงสาวไม่มีเวลาสนใจ

“จิ่งเหยียน ฟังเสียงข้า”

เขาผลักนางออก มือใหญ่บีบเข้าที่ต้นแขนจนเจ็บร้าว

“พวกเจ้าฆ่าพวกเขาหมดแล้ว”

“ที่นี่ไม่มีผู้คุม ไม่มีผู้ใดกำลังทำร้ายท่าน”

“อย่าเข้ามา!”

เสียงตวาดนั้นเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ไม่ใช่ความโกรธของแม่ทัพผู้ผ่านสนามรบ แต่เป็นเสียงของเด็กชายคนหนึ่งซึ่งถูกขังอยู่ท่ามกลางความมืดและไม่รู้ว่าจะมีผู้ใดมาช่วยหรือไม่

ความสงสารบีบรัดหัวใจของเยว่ซิน

นางไม่พยายามใช้เข็มหยุดเขาอีก แต่กลับโอบแขนรอบร่างใหญ่ กดศีรษะเขาลงบนไหล่ของตน แม้จิ่งเหยียนจะดิ้นรนและพยายามผลักไส นางก็ไม่ยอมปล่อย

“ไม่มีผู้ใดทำร้ายท่านแล้ว” นางกระซิบซ้ำ ๆ “ท่านหนีออกมาได้แล้ว จิ่งเหยียน”

“ปล่อยข้า...”

“ข้าคือเยว่ซิน”

ร่างของเขาชะงักไปชั่วขณะ

“เผยเยว่ซิน บุตรสาวของหมอหลวงเผย จำข้าได้หรือไม่”

ลมหายใจหนักหน่วงกระทบซอกคอของนาง มือที่กำต้นแขนค่อย ๆ คลายลง

“เยว่ซิน...”

“ใช่ ข้าเอง”

“พวกเขาจะฆ่าเจ้า”

“ไม่มีผู้ใดฆ่าข้า ท่านกำลังอยู่ในจวนของตนเอง และข้ากำลังรักษาท่าน”

นางลูบแผ่นหลังซึ่งเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นช้า ๆ จนความตึงเครียดในกล้ามเนื้อเริ่มผ่อนคลาย จิ่งเหยียนซบหน้าลงกับไหล่นางราวกับคนหมดแรง มือข้างหนึ่งกลับโอบเอวนางเอาไว้แน่น ราวกับกลัวว่าหากปล่อยมือ นางจะหายไปพร้อมภาพหลอนทั้งหมด

เยว่ซินรอจนชีพจรของเขาสงบลง จึงฝังเข็มที่เหลือใหม่อีกครั้ง คราวนี้จิ่งเหยียนไม่ขัดขืน แม้บางครั้งร่างจะสั่นเพราะความเจ็บปวดก็ตาม

เวลาผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วยาม เหงื่อบนใบหน้าของเขาค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีแดงจาง พิษส่วนหนึ่งถูกขับออกมาตามผิวหนัง น้ำสมุนไพรในถังเย็นลงอย่างรวดเร็วผิดปกติ ราวกับความร้อนทั้งหมดถูกพิษในร่างกายดูดกลืน

เยว่ซินใช้หลังมือแตะหน้าผากเขา

เย็นจัด

นางรีบเติมน้ำร้อนและสมุนไพรลงไป แต่ริมฝีปากของจิ่งเหยียนยังคงซีดลงเรื่อย ๆ ร่างสูงสั่นอย่างควบคุมไม่ได้

“หนาว...”

“อดทนอีกหน่อย”

“ออกไป”

เยว่ซินคิดว่าตนได้ยินผิด “ว่าอย่างไรนะ”

“ข้าเริ่มควบคุมตัวเองไม่ได้ เจ้าต้องออกไป”

แม้อ่อนแรง แต่น้ำเสียงของเขากลับจริงจังอย่างยิ่ง ดวงตาซึ่งกลับมาเป็นสีดำสนิทแล้วมองอาภรณ์เปียกชุ่มที่แนบอยู่บนร่างนาง ก่อนเบือนสายตาออก

เยว่ซินเพิ่งตระหนักถึงสภาพของตน เสื้อผ้าเปียกจนเผยส่วนเว้าส่วนโค้งใต้เนื้อผ้าอย่างชัดเจน ความร้อนจากน้ำสมุนไพรทำให้แก้มของนางแดงระเรื่อ เส้นผมบางส่วนหลุดลงมาแนบลำคอ

“เวลานี้ท่านยังมีอารมณ์คิดเรื่องเหล่านั้นอีกหรือ”

“เพราะยังคิดได้ ข้าจึงสั่งให้เจ้าออกไป”

“หากข้าออกไปตอนนี้ อุณหภูมิร่างกายท่านจะลดลงจนหัวใจหยุดเต้น”

“เติมน้ำร้อนแล้วเรียกฉางเฟิงเข้ามา”

“น้ำร้อนอย่างเดียวไม่พอ ร่างกายท่านไม่สามารถรักษาความร้อนได้แล้ว”

“เช่นนั้นเจ้าคิดจะทำอะไร”

เยว่ซินนิ่งไปชั่วขณะ นางรู้ว่าวิธีใดจะช่วยเขาได้ดีที่สุด แต่การกล่าวออกไปกลับยากกว่าการฝังเข็มลงบนจุดตายเสียอีก

นางสูดหายใจเข้า ก่อนปลดสายคาดเอวของตน

สายตาของจิ่งเหยียนหันกลับมาทันที “เยว่ซิน”

“เสื้อผ้าที่เปียกจะทำให้อุณหภูมิของข้าลดลงเช่นกัน หากต้องอยู่ในน้ำต่อ ข้าจำเป็นต้องถอดมันออก”

“ไม่จำเป็นต้องทำถึงเพียงนี้”

“ข้าไม่ทอดทิ้งคนไข้กลางการรักษา”

อาภรณ์เปียกชุ่มถูกถอดออกทีละชิ้น เยว่ซินพาดมันไว้ข้างถัง ก่อนก้าวกลับลงไปในน้ำโดยเหลือเพียงเอี๊ยมตัวบางปกปิดร่างกาย

จิ่งเหยียนหันหน้าหนี กล้ามเนื้อตรงกรามเกร็งแน่นยิ่งกว่าตอนถูกฝังเข็ม

เยว่ซินขยับเข้าไปด้านหลัง โอบแขนรอบลำตัวเขาแล้วแนบร่างเข้ากับแผ่นหลังเพื่อส่งผ่านความอบอุ่น ผิวกายซึ่งสัมผัสกันทำให้หัวใจของนางเต้นไม่เป็นจังหวะ แม้เคยตรวจรักษาผู้ป่วยชายมาก่อน แต่ไม่เคยใกล้ชิดกับบุรุษผู้ใดถึงเพียงนี้

“เจ้ารู้หรือไม่ว่ากำลังทำอะไรอยู่” เขาถามเสียงต่ำ

“รักษาท่าน”

“หากยังเรียกสิ่งนี้ว่าการรักษา ข้าคงเป็นคนไข้ที่เลวร้ายที่สุดในใต้หล้า”

เยว่ซินรับรู้ถึงความเปลี่ยนแปลงของร่างกายชายหนุ่มอย่างชัดเจน นางพยายามทำเป็นไม่สนใจ แต่ความร้อนกลับแล่นขึ้นมาบนใบหน้าจนแทบไม่กล้าสบตาเขา

“อดทนไว้ อีกครึ่งชั่วยามพิษก็จะสงบ”

“เจ้าเป็นคนเข้ามากอดข้าแล้วยังสั่งให้อดทนหรือ”

“ถ้าไม่พอใจก็ปล่อยมือจากเอวข้าเสียก่อน”

เยว่ซินเพิ่งรู้ตัวว่าระหว่างนั้นจิ่งเหยียนหมุนกายกลับมา มือใหญ่โอบรอบเอวนางไว้แน่น ร่างของคนทั้งสองจึงแนบชิดกันอยู่ภายในถังไม้

ใบหน้าของเขาอยู่ห่างเพียงไม่กี่นิ้ว ลมหายใจร้อนจัดกระทบริมฝีปากนาง ต่างจากผิวกายซึ่งยังเย็นเยียบ

“ข้าปล่อยไม่ได้” เขากล่าว “หากปล่อย เจ้าจะออกไปหรือไม่”

“ไม่”

“แล้วเหตุใดต้องให้ข้าปล่อย”

นางไม่อาจตอบได้

สายตาของจิ่งเหยียนเลื่อนผ่านใบหน้า ก่อนหยุดอยู่ที่ริมฝีปากของนางอย่างเปิดเผย ความปรารถนาในดวงตาคู่นั้นทำให้หัวใจเยว่ซินเต้นแรง แต่สิ่งที่แฝงอยู่ภายในกลับมีความหวาดกลัวมากกว่าความต้องการ

เขากลัวว่าจะทำร้ายนาง

“ออกไปเสียตอนที่ยังทัน” เขากระซิบ “พิษสงบลงแล้ว ข้าไม่ตายง่าย ๆ หรอก”

“ท่านยังหนาวอยู่”

“หากเจ้ายังอยู่ สิ่งที่เกิดขึ้นต่อจากนี้อาจไม่เกี่ยวกับพิษ”

มือซึ่งโอบเอวของนางคลายลงราวกับเปิดโอกาสให้เลือก เยว่ซินสามารถลุกออกจากถัง เรียกคนรับใช้เข้ามา และกลับไปนอนอีกห้องได้โดยไม่มีผู้ใดตำหนิ

การแต่งงานนี้เริ่มขึ้นจากข้อตกลง เขาให้คำมั่นว่าจะไม่แตะต้องนางหากไม่ได้รับความยินยอม และจนถึงตอนนี้จิ่งเหยียนก็ยังรักษาคำพูด แม้ร่างกายกำลังถูกพิษกับความปรารถนาทรมานพร้อมกัน

เยว่ซินมองรอยแผลเป็นบนอกและไหล่ของเขา รอยเหล่านี้ยืนยันว่าเขาเคยถูกพรากสิทธิ์ในการตัดสินใจเกี่ยวกับร่างกายของตนเองไปนานเพียงใด

นางไม่ต้องการให้คืนนี้กลายเป็นการบังคับอีกครั้ง ไม่ว่ากับเขาหรือกับนาง

“เซี่ยจิ่งเหยียน” นางเรียกช้า ๆ “เวลานี้ท่านรู้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร”

“เผยเยว่ซิน”

“รู้หรือไม่ว่าเราอยู่ที่ใด”

“ห้องนอนในจวนแม่ทัพ”

“และรู้หรือไม่ว่าท่านกำลังทำอะไร”

ดวงตาของเขาจับจ้องนางไม่วาง “พยายามไม่จูบเจ้า”

คำตอบตรงไปตรงมาทำให้ใบหน้าของเยว่ซินร้อนผ่าว

จิ่งเหยียนใช้นิ้วเกลี่ยปอยผมเปียกออกจากแก้มนาง “ข้ายังมีสติครบถ้วน เพราะฉะนั้นจงตัดสินใจเสียตอนนี้ หากเจ้าบอกให้หยุด ข้าจะไม่แตะต้องเจ้า”

“แล้วหากข้าไม่ให้หยุด”

แววตาของเขามืดลง “หากข้ามเส้นนี้ไป ข้าจะไม่ยอมให้เจ้ากลับไปมองการแต่งงานของเราเป็นเพียงข้อตกลงอีก”

“ท่านมีสิทธิ์ตัดสินใจแทนข้าตั้งแต่เมื่อใด”

“ข้าจึงกำลังถาม”

เยว่ซินมองริมฝีปากของเขา นางควรถอย ควรเตือนตนเองว่ายังไม่รู้ความจริงทั้งหมดเกี่ยวกับบุรุษผู้นี้ และไม่ควรนำหัวใจไปผูกติดกับสามีชั่วคราว

แต่ร่างกายกลับซื่อตรงกว่าความคิด

นางยกมือประคองใบหน้าจิ่งเหยียน แล้วเป็นฝ่ายแนบริมฝีปากเข้าหาเขา

ชายหนุ่มนิ่งไปเพียงอึดใจ ก่อนมือใหญ่จะประคองท้ายทอยนางและจูบตอบ ความอดกลั้นทั้งหมดพังทลายลงในชั่วพริบตา ริมฝีปากร้อนบดคลึงลงมาอย่างหนักหน่วง แต่เมื่อเยว่ซินเผลอถอยเพราะตั้งรับไม่ทัน เขาก็ชะลอลงทันที

“เจ็บหรือไม่”

นางส่ายหน้า ก่อนดึงเขากลับมาจูบอีกครั้ง

คราวนี้จิ่งเหยียนค่อย ๆ ลิ้มรสริมฝีปากของนางอย่างอดทน ปลายลิ้นแตะผ่านแนวปาก รอจนเยว่ซินยอมเปิดรับจึงสอดเข้าไปเกี่ยวกระหวัด ความร้อนจากจุมพิตแผ่ซ่านไปทั่วร่างจนแทบแยกไม่ออกว่าเกิดจากน้ำสมุนไพรหรือสัมผัสของเขา

มือใหญ่ลูบจากแผ่นหลังลงมาถึงเอว ก่อนหยุดอยู่เหนือปมผ้าของเอี๊ยมตัวบาง

“ข้าถอดได้หรือไม่”

แทนคำตอบ เยว่ซินจับมือเขาแล้วนำไปยังปมผ้า

เชือกเส้นเล็กคลายออก เอี๊ยมเปียกชื้นหลุดออกจากร่างและลอยอยู่เหนือผิวน้ำ ดวงตาของจิ่งเหยียนจับจ้องเรือนกายนางด้วยความปรารถนาร้อนแรง แต่ยังมีความระมัดระวังอยู่ในทุกการเคลื่อนไหว

เขาก้มลงจูบบริเวณลำคอช้า ๆ ไล้ริมฝีปากผ่านรอยแดงซึ่งตนเคยบีบไว้ก่อนหน้านี้ สัมผัสอ่อนโยนราวกับต้องการลบล้างความเจ็บปวดทั้งหมด

“ขอโทษ”

เยว่ซินรู้ว่าเขาไม่ได้ขอโทษเพียงเรื่องรอยช้ำบนลำคอ แต่รวมถึงทุกครั้งที่เกือบทำร้ายนาง

“ข้ายังอยู่ตรงนี้” นางกระซิบ

ริมฝีปากของเขาเลื่อนต่ำลง มือข้างหนึ่งโอบเอวนางไว้ ส่วนอีกข้างลูบไล้ไปตามส่วนเว้าโค้งอย่างสำรวจ เยว่ซินสั่นสะท้านเมื่อปลายนิ้วแตะต้องยอดอก ก่อนเขาจะก้มลงครอบครองมันด้วยริมฝีปาก

นางเผลอหลุดเสียงครางและยกมือกำเส้นผมของเขา ความรู้สึกแปลกใหม่แล่นผ่านร่างกายเป็นระลอก ทุกครั้งที่ปลายลิ้นของเขาหยอกเย้า ความร้อนก็ยิ่งรวมตัวอยู่บริเวณท้องน้อย

“จิ่งเหยียน...”

เขาเงยหน้าขึ้น “ให้หยุดหรือ”

“หากข้าต้องการให้หยุด คงไม่เรียกชื่อท่านเช่นนี้”

มุมปากชายหนุ่มยกขึ้นเล็กน้อย ก่อนเขาจะอุ้มนางขึ้นจากถังไม้ น้ำไหลจากเรือนกายทั้งสองลงบนพื้นเป็นทาง เยว่ซินรีบโอบแขนรอบลำคอเขา

“เข็มยังอยู่บนตัวท่าน”

“ถอนออกให้หมดแล้ว”

นางเพิ่งสังเกตว่าเข็มเงินถูกวางเรียงไว้ข้างถังตั้งแต่เมื่อใดไม่รู้ จิ่งเหยียนพานางไปยังเตียง วางร่างลงบนผ้าปูอย่างระมัดระวังแล้วตามขึ้นมาคร่อมเหนือร่าง

แสงจันทร์ลอดผ่านหน้าต่างตกกระทบแผ่นหลังซึ่งเต็มไปด้วยรอยแผลเป็น เยว่ซินยกมือลูบผ่านร่องรอยเหล่านั้นโดยไม่รังเกียจ ก่อนดึงเขาลงมาจูบ

ริมฝีปากของจิ่งเหยียนไล่ต่ำจากลำคอ ผ่านเนินอกและหน้าท้อง สัมผัสของเขาทั้งอ่อนโยนและทรมานจนหญิงสาวต้องบิดกายหนี แต่ทุกครั้งที่นางขยับ มือใหญ่กลับตรึงเอวไว้และมอบความรู้สึกที่รุนแรงยิ่งกว่าเดิม

นิ้วเรียวยาวแทรกผ่านกลีบเนื้ออ่อนไหวซึ่งเปียกชื้นอยู่แล้ว เขาค่อย ๆ ลูบไล้จนร่างของนางสั่นสะท้าน ก่อนสอดปลายนิ้วเข้าไปอย่างช้า ๆ เพื่อเตรียมความพร้อม

เยว่ซินเม้มริมฝีปากกลั้นเสียง แต่จิ่งเหยียนกลับก้มลงกระซิบข้างหู

“ไม่ต้องอดทนต่อหน้าข้า”

“ท่านยังกล้าพูด ทั้งที่ตัวเองเกือบตายเมื่อครู่”

“ข้าจึงต้องพิสูจน์ว่าตนยังมีชีวิตอยู่”

เขาขยับนิ้วลึกขึ้นพร้อมใช้นิ้วหัวแม่มือบดคลึงจุดอ่อนไหวด้านบน ความรู้สึกวาบหวามพุ่งผ่านร่างจนเยว่ซินเผลอแอ่นกาย เสียงครางหวานหลุดออกจากริมฝีปากอย่างไม่อาจควบคุม

จิ่งเหยียนมองปฏิกิริยาของนางด้วยดวงตาร้อนจัด แต่ยังไม่เร่งรีบ เขาปลุกเร้าจนนางอ่อนระทวยและตอบสนองต่อทุกสัมผัส ก่อนจะถอดอาภรณ์ส่วนที่เหลือของตนออก

เมื่อรับรู้ถึงสิ่งแข็งร้อนซึ่งแนบอยู่ระหว่างเรียวขา เยว่ซินก็เกร็งขึ้นโดยไม่รู้ตัว

เขาหยุดทันที “กลัวหรือ”

“เล็กน้อย”

“ยังเปลี่ยนใจได้”

นางมองบุรุษเหนือร่าง ความปรารถนาของเขาชัดเจนจนแทบเผาไหม้ แต่เขากลับอดทนรอคำตอบจากนางโดยไม่ขยับแม้แต่น้อย

เยว่ซินโอบแขนรอบลำคอเขา “ข้าไม่เปลี่ยนใจ”

จิ่งเหยียนจูบนางอีกครั้ง ก่อนค่อย ๆ ดันกายเข้าสู่ความอ่อนนุ่มทีละน้อย ความเจ็บแปลบทำให้เยว่ซินเกร็งและจิกเล็บลงบนไหล่เขา ชายหนุ่มหยุดนิ่งทันที ปล่อยให้นางปรับตัวพร้อมจูบซับน้ำตาตรงหางตา

“ขอโทษ”

“เหตุใดต้องขอโทษทุกเรื่อง” นางถามทั้งเสียงสั่น “ข้าบอกแล้วว่าข้ายินยอม”

“เพราะข้าไม่อยากให้เจ้าเจ็บ”

เยว่ซินลูบใบหน้าของเขา “เช่นนั้นก็ค่อย ๆ สอนข้า”

คำพูดนั้นทำลายความอดกลั้นซึ่งเหลืออยู่เพียงน้อยนิด

จิ่งเหยียนค่อย ๆ ขยับกาย ความเจ็บปวดในช่วงแรกถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกแน่นลึกและวาบหวาม ทุกจังหวะยังคงเนิบนาบราวกับเขากลัวทำให้นางแตกสลาย กระทั่งเยว่ซินเป็นฝ่ายยกสะโพกตอบรับและเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า การเคลื่อนไหวจึงค่อย ๆ หนักแน่นขึ้น

เสียงหอบหายใจสอดประสานกับเสียงเตียงที่ไหวตามแรงปรารถนา จิ่งเหยียนก้มจูบนางครั้งแล้วครั้งเล่า มือประสานนิ้วกับนางไว้เหนือหมอน ราวกับต้องการยืนยันว่าคนตรงหน้าเป็นเยว่ซินจริง ๆ ไม่ใช่ภาพหลอนซึ่งจะหายไปเมื่อลืมตา

ความรู้สึกภายในกายค่อย ๆ สะสมจนแน่นตึง เยว่ซินกอดเขาไว้และปล่อยเสียงครางดังขึ้นเมื่อความสุขพุ่งทะยานถึงจุดสูงสุด ร่างของนางสั่นไหวอยู่ใต้เขา ขณะจิ่งเหยียนเร่งจังหวะอีกเพียงไม่กี่ครั้ง ก่อนถอนกายออกและปลดปล่อยลงบนผ้าข้างลำตัว

เขาซบหน้าลงข้างลำคอนาง ลมหายใจหนักหน่วงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพลิกตัวลงนอนข้างกันและดึงผ้าห่มขึ้นคลุมร่างให้นาง

เยว่ซินแตะหน้าผากเขา อุณหภูมิกลับมาใกล้เคียงปกติแล้ว ชีพจรแม้ยังอ่อนแรงแต่ไม่สับสนเช่นก่อนหน้า

“ดูเหมือนวิธีรักษาจะได้ผล”

จิ่งเหยียนลืมตาขึ้นมอง “เจ้าจะบันทึกสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดลงตำราแพทย์หรือ”

“หากมีคนไข้แบบท่านอีก ข้าจะได้รู้ว่าต้องรักษาอย่างไร”

มือใหญ่กระชับรอบเอวนาง “เจ้ากล้ารักษาผู้อื่นด้วยวิธีเดียวกันหรือ”

กลิ่นอายอันตรายในน้ำเสียงทำให้เยว่ซินหลุดหัวเราะ “ท่านแม่ทัพเพิ่งฟื้นก็รู้จักหึงหวงแล้วหรือ”

“ข้าเตือนเจ้าแล้วว่า หากข้ามเส้นนี้ไป ข้าจะไม่ยอมมองการแต่งงานเป็นเพียงข้อตกลงอีก”

“สัญญายังคงเป็นสัญญา”

“แต่คืนนี้ไม่ใช่ส่วนหนึ่งของข้อตกลง”

เยว่ซินเงียบไป จิ่งเหยียนจึงยกมือเกลี่ยเส้นผมซึ่งติดอยู่ข้างแก้มนาง

“เหตุใดจึงไม่หนีตอนข้าเกิดอาการ”

“เพราะหากท่านตาย ผู้ใดจะช่วยข้ารื้อฟื้นคดี”

“เพียงเท่านั้นหรือ”

หญิงสาวไม่ตอบ นางขยับเข้าไปซบอกเขาเพื่อหลบสายตาซึ่งมองมาอย่างรู้ทัน

จิ่งเหยียนไม่ได้บังคับให้ตอบ เขาเพียงโอบนางไว้ ความเงียบภายในห้องไม่ได้อึดอัดเช่นคืนเข้าหออีกต่อไป

เวลาผ่านไปครู่ใหญ่ เยว่ซินจึงเอ่ยถามสิ่งที่ค้างอยู่ในใจ

“เมื่อครู่ท่านเห็นสิ่งใด”

วงแขนรอบตัวนางแข็งเกร็งขึ้นเล็กน้อย

“ข้าเห็นห้องมืดแห่งหนึ่ง” เขาตอบ “มีกรงเหล็กเรียงอยู่หลายกรง ภายในขังเด็กเอาไว้ พวกเขาถูกเรียกด้วยตัวเลข ไม่มีผู้ใดได้รับอนุญาตให้ใช้ชื่อจริง”

“ท่านคือหมายเลขเจ็ดหรือ”

จิ่งเหยียนมองนางทันที “เจ้ารู้ได้อย่างไร”

“เศษผ้าที่หลี่มามาเก็บไว้ปักรูปจันทร์กับเลขเจ็ด”

เขาหลับตา ภาพความทรงจำคงย้อนกลับมาอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ได้ผลักไสนางออก

“ใช่ ข้าคือหมายเลขเจ็ด”

“แล้วบิดาข้าพบท่านได้อย่างไร”

“เขาถูกพาไปยังสถานที่ทดลองเพื่อรักษาเด็กคนหนึ่งซึ่งเกือบตาย เมื่อเห็นว่าพวกเราถูกทำอะไร เขาจึงลอบเปลี่ยนยาและหาทางเปิดกรง” น้ำเสียงของจิ่งเหยียนแหบพร่า “คืนที่หลบหนี เขาพาข้ากับเด็กอีกหลายคนออกมา แต่ทหารไล่ตามพวกเราทัน เด็กบางคนถูกฆ่า บางคนถูกจับกลับไป”

“แล้วท่านเล่า”

“บิดาเจ้าพาข้าไปฝากไว้กับกองทหารชายแดน เขาบอกว่าจะย้อนกลับไปช่วยเด็กที่เหลือและรวบรวมหลักฐานเปิดโปงคนบงการ”

เยว่ซินรู้สึกจุกแน่นบริเวณลำคอ “หลังจากนั้นเขาก็ถูกจับฐานวางยาพิษอดีตฮ่องเต้”

“ใช่”

“ท่านจึงสืบคดีให้เขามาตลอด”

“ข้าเคยรับปากว่า หากมีชีวิตรอดจะกลับมาตอบแทน แต่เมื่อกลับมาถึงเมืองหลวง สกุลเผยก็ไม่เหลือผู้ใดแล้ว” เขาก้มมองนาง “ข้าใช้เวลาหลายปีกว่าจะรู้ว่าเจ้ายังมีชีวิตอยู่”

“แล้วเหตุใดไม่ตามหาข้าตั้งแต่ตอนนั้น”

“ยิ่งอยู่ใกล้ข้า เจ้าจะยิ่งตกเป็นเป้า ข้าตั้งใจรอจนมีหลักฐานมากพอจะรื้อคดี แต่คนของฝ่ายนั้นเริ่มตามหาเจ้าเช่นกัน ข้าจึงต้องพาเจ้าเข้าจวนก่อนพวกเขาพบตัว”

ความจริงส่วนหนึ่งทำให้กำแพงในใจเยว่ซินค่อย ๆ สั่นคลอน แต่ยังมีคำถามสำคัญซึ่งเขาไม่ยอมตอบ

“แล้วขบวนเสบียงเล่า” นางถาม “เหตุใดท่านจึงเป็นผู้นำพิษจันทร์โลหิตเข้ามาในเมืองหลวง”

จิ่งเหยียนนิ่งเงียบไปนาน

นานจนเยว่ซินรู้ว่าเขาไม่มีเจตนาจะตอบในคืนนี้

“ข้าจำเหตุการณ์ช่วงนั้นได้ไม่ทั้งหมด” เขากล่าวในที่สุด “และส่วนที่จำได้ ข้ายังไม่แน่ใจว่าสิ่งใดเป็นความจริง สิ่งใดถูกฝังเข้ามาในหัว”

คำตอบไม่ได้ทำให้นางพอใจ แต่เมื่อเห็นความเหนื่อยล้าในดวงตาของเขา เยว่ซินก็ไม่ถามต่อ

อย่างน้อยคืนนี้นางก็รู้แล้วว่าเหตุใดเขาจึงพยายามช่วยสกุลเผย

นางยังไม่อาจเชื่อใจเขาทั้งหมด แต่เริ่มเชื่อว่าเซี่ยจิ่งเหยียนไม่ได้เป็นศัตรูที่นางควรหวาดกลัวที่สุด

ชายหนุ่มหลับตาลง มือยังจับมือนางไว้แน่น แม้ลมหายใจเข้าสู่ห้วงนิทราแล้ว นิ้วของเขาก็ไม่ยอมคลาย ราวกับส่วนลึกยังกลัวว่าจะถูกทิ้งกลับไปอยู่ในกรงมืดเพียงลำพัง

เยว่ซินจึงปล่อยให้เขาจับอยู่เช่นนั้น

ภายนอกเรือนใหญ่ แสงจันทร์สาดลงบนหลังคาจวนแม่ทัพ ทหารยามเดินตรวจตราตามปกติ ไม่มีผู้ใดสังเกตเห็นเงาดำซึ่งซ่อนอยู่หลังกำแพง

คนผู้นั้นปล่อยนกพิราบตัวเล็กขึ้นสู่ท้องฟ้า

กระดาษซึ่งผูกติดกับขาของมันมีข้อความเพียงประโยคเดียว

พยัคฆ์โลหิตเริ่มจำอดีตได้แล้ว