แค่ครั้งเดียว 1

เปลือกตาบางขยับยุกยิกก่อนจะค่อย ๆ ลืมขึ้นช้า ๆ พร้อมกับเสียงครางในลำคอเบา ๆ เพราะเมื่อเจ้าของร่างบนเตียงเริ่มรู้สึกตัวความรู้สึกหนักอึ้งเหมือนหัวแทบระเบิดจู่โจมทันที ทรายค่อย ๆ หยัดตัวขึ้นจากเตียงอย่างยากลำบาก พลันรู้สึกว่าโลกหมุนติ้วจึงทิ้งตัวนั่งพิงหัวเตียง กวาดตามองไปรอบห้องมืดสลัวทั้งที่ตอนนี้น่าจะเช้าแล้วเพราะเจ้าของบ้านที่ไม่รู้ว่าเป็นใครปิดม่านกันแสงไว้ไม่ให้รบกวนคนนอนหลับ ที่โต๊ะหัวเตียงมียาแก้ปวดกับน้ำเปล่าหนึ่งแก้วมีฝาปิดเรียบร้อยวางไว้อยู่ เธอรู้สึกขอบคุณอย่างมากถึงน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ นี้ และเธอย่อมไม่ปฏิเสธน้ำใจเพราะรู้สึกปวดหัวจากอาการเมาค้างแล้วปวดเนื้อปวดตัวราวกับจะเป็นไข้ ขณะที่กำลังจะเอื้อมมือไปหยิบยามากินประตูห้องก็ถูกผลักเข้ามา

แสงสว่างจากด้านนอกที่สาดเข้ามาทำให้เธอหยีตาเล็กน้อยก่อนที่จะปรับได้ แล้วทันใดนั้นหัวใจเธอแทบหยุดเต้นเมื่อเห็นว่าผู้เดินเข้ามาเป็นใคร

ไม่จริงใช่มั้ย!!!

ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตระหนก และถูกแทนที่ด้วยความกังวล ชื่อเสียงและสถานะนักศึกษาของเธอจะเป็นเช่นไร อีกไม่กี่เดือนเธอก็ใกล้จะเรียนจบแล้ว

เบื้องหน้าเธอคือชายหนุ่มที่ทั้งเนื้อทั้งตัวมีแค่ผ้าขนหนูพันรอบเอวอย่างหมิ่นเหม่ บนตัวยังมีหยดน้ำที่ไหลไปตามมัดกล้ามหนั่นแน่น เขาคงเพิ่งจะอาบน้ำมาอย่างไม่ต้องสงสัย และเขาคือมิสเตอร์คาร์เตอร์ อาจารย์วิชาภาษาอังกฤษของเธอนั่นเอง

ทรายกลืนน้ำลายหนืด ๆ ลงคอ มือกำผ้าห่มแน่น มองเขาเดินไปยังตู้เสื้อผ้า หยิบเสื้อยืดสีขาวออกมาตัวหนึ่งมายื่นส่งให้

“ใส่นี่ซะสิ”

แก้มขาวที่ซีดเผือดเมื่อสักครู่ขึ้นสีแดงเรื่อเมื่อระลึกได้ว่าตัวเองนั่งต่อหน้าชายหนุ่มโดยไม่ได้สวมใส่อะไรเลยจึงรีบรับเสื้อมาสวมอย่างรวดเร็ว กลิ่นน้ำยาซักผ้าผสมกับโคโลญจน์ของเจ้าของกระทบโสตสัมผัสเมื่อเธอสูดหายใจเข้า เธอมองเจ้าบ้านเดินกลับไปยังตู้เสื้อผ้าหยิบกางเกงวอร์มสีเทามาสวมโดยไม่คิดหาอะไรอย่างบ็อกเซอร์มาสวมไว้ด้านในก่อนทำให้เธอลอบกลืนน้ำลายอีกครั้ง เขาจะเดินไปเดินมาในสภาพนี้โดยไม่สนอะไรจริงเหรอเนี่ย

ทรายหลุบสายตาลงมองที่ตักตัวเอง เธอรู้สึกอับอายและอยากจะวิ่งหนีไปให้พ้น ๆ แต่ติดตรงที่ตัวเองไม่ได้สวมใส่อะไรเลยนอกจากเสื้อยืดของเขาเท่านั้น ดังนั้นจึงเป็นไปไม่ได้เลยที่จะทำอย่างที่ใจคิด เธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเสื้อผ้าตัวเองอยู่ที่ไหน มองไปรอบห้องก็ไม่มี

เธออาจจะใจลอยไปชั่วขณะ มารู้ตัวอีกทีเตียงด้านข้างยุบลงจากน้ำตัวของชายหนุ่มที่นั่งลง

“กินยาก่อน ฉันว่าตอนนี้เธอคงปวดหัวน่าดู” ยาแก้ปวดกับน้ำถูกยื่นออกมาตรงหน้า

ทรายยื่นมือสั่น ๆ ออกไปรับยามากินแล้วดื่มน้ำตาม แต่ไม่ได้ช่วยให้เธอรู้สึกชุ่มคอขึ้นเลย

“เอ่อ…” เธอเกริ่นแล้วหลุบตาลงอีกครั้ง อยากถามถึงสิ่งที่สงสัยและติดอยู่ในใจมาตลอดตั้งแต่เห็นร่างสูง แต่ติดตรงที่ไม่รู้จะพูดออกไปยังไง เธอเงยหน้ามองเขาอีกครั้ง “เอ่อ…มะเมื่อคืน…เราได้…” เธอละเอาไว้แต่สามารถเข้าใจถึงความหมายได้ เธอหลบตาเขาอีกครั้ง

แมทธิวมองหญิงสาวตรงหน้า เชยคางเธอขึ้นให้สบตา ส่งผลให้หัวใจเธอกระหน่ำรัวขึ้นเมื่อได้เห็นแววตากอปรกับน้ำเสียงจริงจัง

“ใช่” ชายหนุ่มพยักหน้าไม่มีแววล้อเล่นแม้แต่น้อย

ทรายหลับตาปี๋เมื่อได้ยินคำยืนยันจากปากชายตรงหน้าว่าได้นอนกับอาจารย์ตัวเอง เธออยากกัดลิ้นตัวเองตายให้รู้แล้วรู้รอด

“เมื่อคืนฉันเมา” คนตัวโตพูดแล้วถอนหายใจ “รู้ว่ามันไม่ถูกต้อง แต่ฉันสนใจเธอตั้งแต่เห็นครั้งแรกในชั้นเรียน ความยับยั้งชั่งใจฉันเลยแตก” เขาพูดด้วยน้ำเสียงธรรมดาเหมือนบอกเล่าเรื่องดินฟ้าอากาศอย่างไรอย่างนั้น