บทที่ 10

จ้าวเหยียนเจี๋ยยังคงนั่งมองคนที่หลับสบายอยู่บนเตียงด้วยความรู้สึกหลากหลาย ตั้งแต่เจอกันมาจนกระทั่งตอนนี้ไม่มีเลยสักครั้งที่เหยียนหว่านเอ๋อร์จะถามว่าเขาเป็นใคร เหตุใดจึงถูกตามล่า แถมยังไว้วางใจติดตามมาเมื่อเขาเอ่ยว่าจะช่วยตามคนรู้จักคนนั้น เขายอมรับว่าการพบกันของทั้งสองนั้นไม่อาจจะหาคำมาอธิบายได้ หากไม่ใช่ว่าเขาเห็นกับตาตนเอง ทั้งยังสัมผัสถูกตัวหญิงสาว เขาเองก็ไม่อยากจะเชื่อว่ามันคือเรื่องจริงเช่นกัน

รุ่งเช้าเมื่อเหยียนหว่านเอ๋อร์ตื่นขึ้นมา ก็พบว่าจ้าวเหยียนเจี๋ยได้เก็บสัมภาระเรียบร้อยแล้ว แต่ทว่าตัวเขาเองกลับหายไปจากห้อง หญิงสาวรีบล้างหน้าล้างตาแล้วหยิบห่อสัมภาระเดินลงมาด้านล่าง

“พี่ถงซิ่ว”

“น้องหว่านเอ๋อร์เจ้าหลับสบายดีหรือไม่”

“ข้าหลับสนิททั้งคืนเลย”

“เรือใกล้จะมาแล้วข้าว่าเราไปรอที่ท่าน้ำจะดีกว่า” จ้าวเหยียนเจี๋ยเดินเข้ามาสมทบกับทั้งคู่

“แล้วท่านไม่ซื้อม้าแล้วหรือ”

“คงต้องไปซื้ออีกฝั่งเพราะได้ยินมาว่าจะได้ราคาดีกว่า”

“จริงหรือ”

“พวกท่านมองหาม้าอยู่หรือ ข้าว่าข้าน่าจะช่วยได้นะ เพราะท่านน้าของข้ารู้จักคนที่จะแนะนำม้าให้พวกท่านได้ แถมยังจะได้ราคาดีด้วย”

“จริงเหรอเจ้าคะพี่ถงซิ่ว”

เหมือนว่าเหยียนหว่านเอ๋อร์จะเป็นดาวนำโชคจริงๆ เพราะตั้งแต่เจอกันทั้งคู่จะได้รับความช่วยเหลือตลอดทางก็ว่าได้

เมื่อข้ามฝั่งได้ถงซิ่วก็พาทั้งคู่ไปที่บ้านของน้าสาวที่ป่วยอยู่ ที่นั่นเหยียนหว่านเอ๋อร์ได้ลองตรวจดูและพบว่าถงฮัวเป็นโรคไขข้อ ซึ่งเป็นเรื้อรังมานานปีจนแทบไม่มีทางรักษา ทำได้เพียงแต่ป้องกัน และแนะนำเวลาอาการกำเริบเท่านั้น ทั้งคู่อยู่นานไม่ได้ ถงซิ่วจึงพาทั้งสองไปที่ตลาดเพื่อหาซื้อม้า และก็เป็นอย่างที่คิดเพราะม้าที่ได้มาเป็นม้าพันธุ์ดีทั้งยังซื้อได้ในราคาถูกมาก ทั้งสองร่ำลาถงซิ่วก่อนต่างฝ่ายต่างแยกกันที่ตลาด

เหยียนหว่านเอ๋อร์ตื่นตาตื่นใจกับการมาตลาดไม่น้อย หญิงสาวเอ่ยปากขอให้จ้าวเหยียนเจี๋ยเดินชมตลาด ซึ่งเขาก็เอาม้าไปฝากไว้ที่โรงเตี้ยม ก่อนจะพาเหยียนหว่านเอ๋อร์เดินชมจนทั่วตลาด “เหนื่อยหรือ” จ้าวเหยียนเจี๋ยเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าหน้าผากหญิงสาวมีเหงื่อซึมออกมา

“เจ้ารอข้าอยู่นี่นะข้าจะไปหาน้ำมาให้” เหยียนหว่านเอ๋อร์พยักหน้ายิ้มๆ ทว่าเมื่อจ้าวเหยียนเจี๋ยกลับมา ก็ปรากฏว่าเหยียนหว่านเอ๋อร์หายไปจากตรงนั้นแล้ว เขาใจหายวูบและมองหาไปรอบๆ ท่ามกลางชาวบ้านมากมายที่เดินอยู่รอบตลาดนั้น เขาทั้งร้อนใจทั้งเป็นห่วงพอคิดได้ว่านางไม่ได้อยู่แถวนั้นเขาจึงออกตามหาทันที

ทางด้านเหยียนหว่านเอ๋อร์นั้นเมื่อจ้าวเหยียนเจี๋ยเดินจากไปในตอนแรก หญิงสาวก็เห็นเด็กน้อยคนหนึ่งถือซาลาเปาเดินช้าๆ เหมือนว่ากำลังมองหาอะไรบางอย่างจึงเดินตามไปดู เด็กน้อยคนนั้นมาถึงร้านขายปลา และวางเงินเอาไว้บนเขียงหลังจากที่เลือกปลาเสร็จ เหยียนหว่านเอ๋อร์มองเห็นแม่ค้าคนนั้นหยิบเงินไปซ่อนใต้กองปลาตอนที่เด็กเผลอ และบอกว่าเด็กยังไม่จ่าย เด็กคนนั้นจึงร้องไห้เมื่อโดนกล่าวหาว่าเป็นคนพูดปดและขี้โกง

“ท่านนั่นแหละที่เป็นคนโป้ปดและขี้โกง” เหยียนหว่านเอ๋อร์เอ่ยออกมาท่ามกลางคนที่มามุงดูเหตุการณ์

“แม่นางเจ้าจะมากล่าวหาข้าแบบนี้ไม่ได้นะ”

“หรือไม่จริงเด็กคนนี้ได้จ่ายเงินท่านไปแล้ว แต่ท่านทำไมจึงไม่ให้ปลากับเขาเล่า”

“เขาจ่ายข้าตอนไหนกัน ตั้งแต่เช้ามาข้ายังขายปลาไม่ได้เลยสักอีแปะเดียว”

“งั้นหรือ ท่านบอกว่าตั้งแต่เช้ายังขายปลาไม่ได้เลยสักอีแปะเดียวสินะ”

“ก็ใช่น่ะสิ”

เมื่อได้ยินแม่ค้าขายปลาเอ่ยย้ำ เหยียนหว่านเอ๋อร์ก็พลิกปลาตัวเมื่อครู่ขึ้น คนที่มุงดูต่างก็มองเห็นว่ามีเงินวางอยู่ หญิงสาวหยิบขึ้นมา “เมื่อครู่ข้าเห็นท่านพลิกปลาตัวนี้แล้วเอาเงินซ่อนเอาไว้ หรือท่านจะปฏิเสธ”

แม่ค้าปลาถึงกับพูดไม่ออกได้แต่มองไปรอบๆ เมื่อผู้คนเริ่มเข้ามามุงดูเหตุการณ์เริ่มวิพากษ์วิจารณ์ “เอ่อ แม่นางข้าคงจะมองไม่เห็น ต้องขออภัยด้วยข้าจะแถมปลาให้เขาเพื่อเป็นการขอโทษแล้วกัน” เมื่อเห็นว่าถูกจับได้แม่ค้าปลาจึงได้น้ำเสียงอ่อนลงและให้ปลาตัวใหญ่กับเด็กน้อยไป

เมื่อจบเรื่องเหยียนหว่านเอ๋อร์นึกขึ้นได้ว่าจ้าวเหยียนเจี๋ยให้ตนรออยู่ที่เดิม จึงหันหลังกลับทว่าเธอชนเข้ากับแผงอกมั่นคงที่ยืนอยู่อย่างจัง

“เจ้าจะก่อเรื่องไปตลอดการเดินทางเลยใช่ไหม” เสียงของจ้าวเหยียนเจี๋ยเอ่ยขึ้น เขาเดินเข้ามาเห็นเหตุการณ์พอดีเขาร้อนใจมากตอนที่พบว่านางหายตัวไป กระทั่งเจอเหยียนหว่านเอ๋อร์ที่กำลังปะทะคารมกับแม่ค้าอย่างใจเย็น ทั้งที่เขาเที่ยวตามหาตัวทั่วตลาดอย่างเป็นห่วง

“ท่านมาแล้วหรือ ข้ากำลังจะกลับไปพอดีเลย” เหยียนหว่านเอ๋อร์ยิ้มแหยเมื่อรู้ตัวว่าตัวเองเป็นฝ่ายผิด ทว่าจ้าวเหยียนเจี๋ยกลับหันหลังและเดินหนี

“เดี๋ยวก่อนสิ เจี๋ย” เหยียนหว่านเอ๋อร์วิ่งตาม เขาชะงักเล็กน้อยเมื่อได้ยินหญิงสาวเรียกนามของเขาสั้นๆ

“ข้าขอโทษ ข้าจะไม่ทำอีกแล้ว ข้าจะเชื่อฟังท่าน ท่านอย่าโกรธเลยนะ”

“เจ้าอยากจะทำอะไรก็เรื่องของเจ้าไม่เกี่ยวกับข้า”

“ท่านอย่าโกรธเลยนะ ข้าขอโทษข้าจะไม่ทำอีกแล้วนะ นะ นะ” เหยียนหว่านเอ๋อร์ร้อนรนเมื่อเขาไม่ยอมหยุดเดินจึงได้ฉวยแขนของเขาเอาไว้ “ท่านจะให้ข้าทำยังไงเล่า เด็กคนนั้นโดนโกงนี่นา อีกอย่างข้าก็เข้าไปเห็นพอดี”

ทันใดนั้นจ้าวเหยียนเจี๋ยก็หยุดเดินแบบไม่มีสัญญาณ หน้าผากของเหยียนหว่านเอ๋อร์ชนเข้าบนไหล่เขาเต็มๆ “โอ้ย”

จ้าวเหยียนเจี๋ยห้ามมือตัวเองไม่ให้ลูบหน้าผากที่แดงหลังจากชนเขาเอาไว้ได้ “ช่วยคนเป็นเรื่องดี แต่เจ้าต้องหัดอยู่นิ่งๆ บ้าง ถ้าหากข้าหาเจ้าไม่เจอเล่าเจ้าจะทำเช่นไร”

“ข้าขอโทษ เอาเป็นว่าข้าจะไม่ทำให้ท่านเป็นห่วงอีก”

“เอาเถอะ ขอเพียงเจ้ารับปากต่อไปจะเชื่อฟังข้า”

“ข้ารับปาก” เอ่ยทันทีทันใดพร้อมรอยยิ้ม