บทที่ 9

“หว่านเอ๋อร์เจ้าอย่าทำอะไรตามใจตัวเองสิ อย่ารบกวนแม่นางท่านนี้...”

จ้าวเหยียนเจี๋ยเอ่ยไม่ทันจบ หญิงสาวนางนั้นก็เอ่ยสวนออกมาอย่างเต็มใจ “ไม่...ข้าเต็มใจ เชิญ...เชิญท่านทั้งสองข้าต้องขอบคุณแม่นางท่านนี้ด้วยซ้ำ ขอบคุณจริงๆ”

“เรียกข้าว่าหว่านเอ๋อร์ ส่วนเขาเหยียนเจี๋ย เราสองคนกำลังจะเดินทางไปเมืองหลวง”

“ข้าชื่อถงซิ่ว”

“พี่ถงซิ่ว ท่านเดินทางคนเดียวหรือ”

“ที่จริงข้ามาจากเมืองจู่จิว จะมาเยี่ยมน้าสาวที่กำลังป่วย เพราะรีบจึงมิได้รอสามีที่เข้าไปเก็บของป่าบนภูเขา คิดว่ากว่าเขาจะกลับมาข้าก็คงกลับถึงบ้านแล้ว เลยตัดสินใจมาเพียงลำพัง”

ขณะที่สนทนากันอยู่นั้น อาหารก็เริ่มทยอยออกมา ทั้งสามจึงกินอาหารเย็นด้วยกันกระทั่งตอนที่กำลังจะแยกย้ายกันนั้น เหยียนหว่านเอ๋อร์ก็สังเกตเห็นว่าถงซิ่วกำลังจะเดินออกไปด้านนอก “พี่ถงซิ่วท่านไม่ใช่จะค้างที่นี่หรอกเหรอ”

“ห้องพักเต็มแล้วข้าจะไปนอนที่คอกม้า”

“ทำไมเล่า”

“แม่นางเราเป็นแค่โรงเตี้ยมเล็กๆ ห้องพักสองห้องสุดท้ายที่เหลือ ท่านจ่ายเอาไว้แล้ว ดังนั้นเราไม่มีห้องพักแล้วขอรับ” เสี่ยวเอ้อเอ่ยอย่างลำบากใจ เมื่อเห็นเหยียนหว่านเอ๋อร์หันหน้ามาถาม

“สองห้องหรือ เช่นนั้นท่านใช้ห้องหนึ่งก็ได้ ส่วนข้ากับเหยียนเจี๋ยจะอยู่ด้วยกัน” เหยียนหว่านเอ๋อร์เอ่ยเพราะไม่ทันคิด ทำเอาถงซิ่วและจ้าวเหยียนเจี๋ยมองอย่างตกใจ

“เจ้าว่าอะไรนะ” จ้าวเหยียนเจี๋ยเอ่ยถามขึ้น

“จะดีหรือน้องหว่านเอ๋อร์”

พอเห็นสีหน้าของทั้งคู่เหยียนหว่านเอ๋อร์ก็ถึงบางอ้อ “ข้าหมายถึงเราเอ่อ...เราสองคนเป็นคู่หมั้นกันอยู่แล้ว ดังนั้นไม่เป็นไรหรอก” เอ่ยพร้อมกับคล้องแขนจ้าวเหยียนเจี๋ย

ถงซิ่วมองท่าทางกระอักกระอ่วนของจ้าวเหยียนเจี๋ยก็พอเข้าใจ แต่กระนั้นก็ไม่กล้าเอ่ยขัด นางอดอมยิ้มออกมาไม่ได้ แม้จะไม่เข้าใจความสัมพันธ์ของทั้งคู่นัก ทว่าก็รับรู้ได้ว่าท่ามกลางใบหน้าเฉยชาและเงียบขรึมของจ้าวเหยียนเจี๋ยนั้น เขาได้แพ้ต่อความสดใสน่ารักของเหยียนหว่านเอ๋อร์แล้ว คืนนั้นเองห้องพักอีกห้องจึงต้องแบ่งให้ถงซิ่วไป ภายในห้องของโรงเตี้ยมเล็กๆ เหยียนหว่านเอ๋อร์แทบอยากจะกลืนคำพูดลงไป เพราะมันเล็กนิดเดียวจริงๆ เตียงนอนแข็งๆ เล็กจนแทบจะนอนได้คนเดียว ไม่มีฉากกั้นมีเพียงโต๊ะกับเก้าอี้วางอยู่กลางห้อง

“เจ้าเลือกเอง อย่าได้เสียใจทีหลังละกัน” จ้าวเหยียนเจี๋ยเอ่ยกลั้วหัวเราะ

“จะให้พี่ถงซิ่วที่เป็นสตรีตัวคนเดียวนอนคอกม้าได้อย่างไร อีกอย่างถึงอย่างไรเราสองคนก็คนกันเอง ดังนั้นนอนห้องเดียวกันจะเป็นไรไป คิดดูอีกทีจะให้ข้านอนแปลกที่คนเดียวในห้อง ข้าจะนอนได้อย่างไรเล่าน่ากลัวออก”

จ้าวเหยียนเจี๋ยเกือบจะเอ่ยถามไปแล้วว่าทั้งคู่เองก็เพิ่งจะรู้จักกันได้ไม่นาน ทำไมดูเหมือนเหยียนหว่านเอ๋อร์ไว้ใจเขานัก นางถึงกับยอมค้างแรมในห้องเดียวกัน

“แม่นางข้าน้อยนำน้ำร้อน กับถังน้ำมาให้ขอรับ” เสี่ยวเอ้อเอ่ยจากด้านนอกประตู จ้าวเหยียนเจี๋ยเป็นคนที่เดินออกมาเปิดประตู เมื่อดูแลให้เสี่ยวเอ้อนำข้าวของเข้ามาในห้องเสร็จ เขาก็ออกไปอยู่ด้านนอกให้เหยียนหว่านเอ๋อร์ได้อาบน้ำ

หลังอาบน้ำเสร็จทำให้หญิงสาวสบายตัวขึ้นมาก เป็นนานกว่าที่หญิงสาวจะรู้สึกว่าจ้าวเหยียนเจี๋ยไม่กลับเข้ามาเสียทีจึงได้ออกไปตาม หญิงสาวเจอเขาที่คอกม้าและพบว่าเขากำลังเจรจาซื้อขายอยู่พอดีจึงได้เข้าไปดู “ท่านจะซื้อม้าหรือ”

“ข้าจำเป็นจะต้องกลับเข้าไปในเมืองหลวงให้เร็วที่สุด และหากเรามีม้าคิดว่าจะเดินทางได้เร็วขึ้นแต่ว่ามันราคาค่อนข้างสูงทีเดียว”

“ทำไมล่ะเงินในถุงไม่พอจ่ายหรือ”

“มันจะหมดนะสิถ้าซื้อม้า”

“ไม่เห็นเป็นไรเลยเราไม่จำเป็นต้องใช้จ่ายอะไรนี่ท่านก็ซื้อม้าละกัน”

“แต่มันเป็นเงินที่เจ้าได้มา ข้า....”

“ไม่เป็นไรหรอก ท่านก็อย่าคิดมากเลย ถึงอย่างไรเราสองคนก็ยังต้องร่วมหัวจมท้ายไปด้วยกันอยู่แล้ว เงินข้าก็เหมือนเงินท่านนั่นแหละ อีกอย่างข้าก็ใช้ไม่เป็นด้วย ดีไม่ดีโดนโกงไม่รู้ตัวอีก เก็บไว้ที่ท่านแทนดีกว่า ว่าแต่ว่าท่าน...นี่อาบน้ำหรือ!!!” เหยียนหว่านเอ๋อร์เอ่ยเสียงดังหลังจากส่งถุงเงินให้เขา

“เจ้าอาบได้ ข้าจะอาบบ้างไม่ได้เชียวหรือ เสียงดังทำไมเล่า” เขาค่อนข้างแปลกใจกับอาการหงุดหงิดของหญิงสาว

“แผลของท่านจะโดนน้ำนะสิมานี่เร็วเข้า” เหยียนหว่านเอ๋อร์จูงมือจ้าวเหยียนเจี๋ยกลับไปที่ห้อง

“ถอดเสื้อของท่านออกเร็ว” หญิงสาวสั่งขณะที่ตัวเองนั้นรีบค้นหาของในห่อผ้า ส่วนจ้าวเหยียนเจี๋ยนั้นยังยืนนิ่งถึงเขาจะรู้ว่าหญิงสาวเป็นหมอ แต่ไม่ว่าจะยังไงเสียเขาก็เป็นบุรุษและนางคือสตรี ทั้งสองคนต่างคนต่างก็ยังมิได้ออกเรือนดังนั้นการที่หญิงสาวบอกให้เขารีบถอดเสื้อออกแบบไม่คิดอะไรนั้น มันออกจะเกินไปจริงๆ

“มานั่งตรงนี้เร็ว ถ้าไม่รีบแผลท่านอาจจะอักเสบได้นะ” เหยียนหว่านเอ๋อร์ยังคงเอ่ยต่อ นางเอาน้ำอุ่นที่ตักเอาไว้เพื่อทำแผลให้เขาโดยเฉพาะมาวางใกล้มือ

เขาจำเป็นจะต้องทำตาม ทั้งที่ตอนนี้ภายในนั้นรู้สึกปั่นป่วนไปหมด ยิ่งตอนที่เหยียนหว่านเอ๋อร์ก้มลงไปดูแผล ลมหายใจอุ่นๆ ของนางกระทบแผ่นหลังกว้างทำเอาเขาตัวแข็งทื่อไปเลย

“ท่านอย่าทำแบบนี้อีกนะ แผลของท่านค่อนข้างลึก จะปล่อยให้โดนน้ำไม่ได้ ถ้าจะอาบน้ำจริงๆ ให้ใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดตัวแทนก็แล้วกัน เอาล่ะเสร็จแล้วนี่ยาแก้อักเสบจะทำให้แผลท่านหายเร็วขึ้น” เหยียนหว่านเอ๋อร์ค้นยาออกมาส่งให้เขาสามเม็ด

“ขอบใจเจ้ามาก”เอ่ยพร้อมทั้งรีบสวมเสื้อเข้าไปทันที

“เจ้าไปนอนบนเตียงเถิดข้าเพียงเอาเก้าอี้สองตัวมาวางต่อกันก็นอนได้แล้ว”

“ข้ารู้อยู่แล้วว่าท่านเป็นคนดี” เหยียนหว่านเอ๋อร์ยิ้มให้เขาอย่างประจบ “ข้าจะนอนแล้ว ท่านก็นอนพักซะนะ” หญิงสาวเอ่ยจบก็เดินไปทิ้งตัวลงนอนอย่างเหนื่อยอ่อน ไม่นานก็ผล็อยหลับไป