บทที่ 8

ในที่สุดก็ถึงเวลาแยกจาก ฮูหยินพ่อค้ายังใจดีมอบเสบียง และช่วยจัดของเหยียนหว่านเอ๋อร์ใหม่ โดยเก็บไว้ในห่อผ้าแบบแคว้นจ้าวจะได้ไม่ดูผิดสังเกต เพราะทั้งหมดยังเข้าใจว่าทั้งคู่หนีตามกันมาอยู่

จ้าวเหยียนเจี๋ยรับห่อผ้านั้นมาและผูกเอาไว้บนหลัง เขาตัดสินใจไม่ใช้เส้นทางหลักที่ตัดเข้าเมืองหลวง เพราะเกรงว่าหากโดนโจมตีอีกครั้ง เขาเองซึ่งกำลังบาดเจ็บอยู่อาจไม่สามารถคุ้มครองเหยียนหว่านเอ๋อร์ คนทั้งสองเดินแยกไปทางทิศเหนือ ซึ่งเป็นถนนเล็กๆ เพื่ออ้อมไปเข้ายังเมืองหลวง ผ่านหมู่บ้านชนบทต่างๆ ซึ่งไม่ค่อยจะมีเหล่าชาวยุทธ์ และนักเดินทางใช้ นอกจากจะเป็นพ่อค้าและคนพื้นที่

ตลอดการเดินทางเหยียนหว่านเอ๋อร์ชวนคุยโน่นคุยนี่ไปเรื่อย จ้าวเหยียนเจี๋ยนั้นปกติชอบความสงบ ทว่าตอนนี้เขาออกจะแปลกใจที่ดูเหมือนเขาจะชอบบรรยากาศรอบๆ ตัวเหยียนหว่านเอ๋อร์ตอนนี้เหลือเกิน

ทั้งสองเดินเท้าเกือบตลอดทั้งวัน ตั้งแต่เช้าจนบ่ายคล้อย ในที่สุดก็มาถึงโรงเตี้ยมเล็กๆ ริมแม่น้ำที่นักเดินทางส่วนใหญ่จะมากิน ดื่ม และนอนพักเอาแรงในระหว่างที่รอเรือข้ามฟากที่จะมีทุกสามถึงสี่ชั่วยาม ก่อนหน้านี้เหยียนหว่านเอ๋อร์ส่งถุงเงินที่ได้รับมาจากฮูหยินพ่อค้า และถามจ้าวเหยียนเจี๋ยว่ามันใช้อย่างไร เขาเพียงแค่ยิ้มแล้วสอนการใช้ให้กับหญิงสาวช้าๆ

ที่โรงเตี้ยมก่อนอาหารที่เหยียนหว่านเอ๋อร์สั่งจะมา หญิงสาวจึงลองกินหมั่นโถวและซาลาเปาหมูแดงที่ตนเคยชอบนักหนาตอนอยู่ที่บ้านของจางหย่วนจิน และมันก็อร่อยพอๆ กับที่ลั่วอิงยี่ทำทีเดียว หลังจากที่จ้าวเหยียนเจี๋ยเดินเข้าไปถามเรื่องเรือข้ามฟากไม่นานเขาก็เดินกลับมา

“อีกนานไหมกว่าเรือจะมา” เหยียนหว่านเอ๋อร์เงยหน้ามองเขา

“เรือลำสุดท้ายเพิ่งจะออกไป เราคงจะต้องรอเรืออีกลำตอนเช้าตรู่ ข้าจะไปถามเรื่องห้องพักเจ้ารอที่นี่อย่าไปไหน”

“ดีเหมือนกัน เมื่อครู่ข้าสั่งอาหารไปแล้ว ข้ายังต้องดูแผลให้ท่านด้วย เอาเงินนี่ไปด้วยข้าอยากจะอาบน้ำได้หรือไม่”เหยียนหว่านเอ๋อร์ทำหน้าตาน่ารัก

“ได้สิข้าจะบอกเสี่ยวเอ้อให้เตรียมไว้” จ้าวเหยียนเจี๋ยยิ้มพร้อมกับพยักหน้า

เหยียนหว่านเอ๋อร์มองตามเขาไป สายตาจึงเหลือบไปเห็นสตรีนางหนึ่งเดินเข้ามานั่งลงที่โต๊ะ ซีกหนึ่งของใบหน้าที่มีแผลเป็นเหมือนโดนไฟลวกนั้นช่างน่ากลัวนัก และดูเหมือนว่านางจะรู้ว่าหลายคนหยุดคุยกันพร้อมกับหันมาสนใจตัวเอง จึงได้เอาแต่นั่งก้มหน้า

“เสี่ยวเอ้อ ที่นี่ไม่มีการแบ่งชนชั้นที่สมควรให้เข้ามาหรืออย่างไร”

“ท่านหมายถึงอะไรขอรับท่านจอมยุทธ์” เสี่ยวเอ้ออีกคนวิ่งเข้ามาถาม

“อาหารของเจ้าก็รสชาติไม่ได้เรื่องยังพอทน แต่นี้ยังจะต้องให้ข้าทนนั่งมองหน้ายังกับผีเช่นนั้นหรือ” เอ่ยเสียงดังแล้วเดินเข้ามาหาเรื่องถึงโต๊ะ

“หน้าตาอัปลักษณ์ขนาดนี้ออกมานอกบ้านให้คนอื่นเขาสะอิดสะเอียนกินข้าวไม่ลงทำไมกัน” เอ่ยจบก็เตะเก้าอี้ที่อยู่ใกล้ตัวสตรีนางนั้นล้มลง

“คือ...ข้า...”

หน้าตาที่แทบจะร้องไห้รอมร่อ ทำเอาเหยียนหว่านเอ๋อร์ทนไม่ได้ หญิงสาวลุกขึ้นและเดินเข้าไปในทันที

“ข้าว่าเจ้ารีบออกไปจากที่นี่จะดีกว่า ไม่เห็นหรือไงว่าคนอื่นมองเจ้าอย่างไร”

เอ่ยยังไม่ทันจบประโยคดีก็โดนเหยียนหว่านเอ๋อร์ฟาดฝ่ามือตบลงไปบนหัวเต็มแรง “นางจะเป็นยังไงแล้วมันหนักส่วนไหนของเจ้าไม่ทราบ”

“โอ้ แม่นางเจ้าเข้ามาที่นี่เมื่อไหร่กัน โฉมสะคราญเช่นเจ้าอย่ามายืนใกล้หญิงอัปลักษณ์เช่นนางเลย” เอ่ยพร้อมกับยื่นมือออกมาจะจับตัวเหยียนหว่านเอ๋อร์ ทว่าหญิงสาวขยับตัวออกห่าง มือเล็กสะบัดฝ่ามือตบลงไปบนซีกหน้าของเขาอย่างแรงอีกครั้ง

“นี่เจ้า...บังอาจ” เขาโกรธถึงขนาดพูดไม่ออก ลูกน้องที่นั่งโต๊ะเดียวกับเขาอีกสองคนลุกขึ้น

“นางขอให้เจ้าจ่ายค่าอาหารให้หรือก็เปล่า เจ้าเป็นเจ้าของที่นี่หรือก็เปล่า แล้วทำไมเจ้าจะต้องหาทำตัวกักขฬะกับนางด้วย” เหยียนหว่านเอ๋อร์เอ่ยจบเขาก็ยื่นมือออกมาชี้หน้านาง

“นังนี่ เจ้าอยากมีเรื่องกับข้าหรือ” พอเขาพูดจบเหยียนหว่านเอ๋อร์ก็จับข้อมือเขาบิดไขว้ไปด้านหลังโดยแรง นี่เป็นหนึ่งในศิลปะป้องกันตัวที่หญิงสาวเคยเรียนมาก่อนยังไม่รวมคาราเต้ เคนโด้ เทควันโด้ และไอคิโด้ซึ่งอุตส่าห์ไปร่ำเรียนมาเพราะสังคมปัจจุบันที่อันตรายขึ้นทุกวัน

“นี่ เจ้าปล่อยข้านะ” เขาร้องลั่นเมื่อหญิงสาวบิดแขนแรงขึ้นอีก

“หาเรื่องคนอื่นไปทั่วอย่างเจ้านี่ไม่มีใครจับส่งทางการบ้างหรือไงนะ” เหยียนหว่านเอ๋อร์มองไปยังลูกน้องเขาอีกสองคนที่ทำท่าจะเข้ามาแต่ก็หยุดลง จึงได้รู้ว่าจ้าวเหยียนเจี๋ยเดินกลับมาแล้ว

“มีเรื่องอะไรกันหรือ” จ้าวเหยียนเจี๋ยเอ่ยถามเสียงเรียบ

เหยียนหว่านเอ๋อร์ดันตัวเจ้าคนที่ตนกำลังบิดแขนอยู่ออกไปอย่างแรงจนเขาล้มลง

“ข้าขออภัยไม่คิดว่านางจะมากับท่าน ท่านจอมยุทธ์ข้ามีธุระด่วนต้องไปแล้ว” พูดจบทั้งสามก็วิ่งลนลานออกไปทันที

เหยียนหว่านเอ๋อร์มองหน้าเหยียนเจี๋ย “เจ้าเป็นวรยุทธ์ด้วยหรือ”

“แค่ศิลปะป้องกันตัวเล็กๆ น้อยๆ” หญิงสาวเอ่ย ทั้งยังหันไปมองทั้งสามที่ดูเหมือนจะกลัวจ้าวเหยียนเจี๋ยเหลือเกินจนน่าสงสัย เพราะอะไรถึงต้องลนลานออกไปจากที่นั่นขนาดนั้น

ที่จริงแล้วทุกคนที่โรงเตี้ยม ต่างก็รู้สึกได้ถึงรังสีบางอย่างจากใบหน้าอันนิ่งเฉยราบเรียบน่าเกรงขามนั้น บวกกับท่วงท่าการเดินเหินอันสง่างามและเบาหวิวของเขา ก็รู้ว่าเขามีวรยุทธ์สูงและเป็นคนที่ไม่ควรจะตอแยที่สุด ยกเว้นหญิงสาวคนเดียวเพราะนางไม่เป็นวรยุทธ์ ทั้งยังไม่คุ้นเคยกับสถานที่ดีพอ

เหยียนหว่านเอ๋อร์ไม่สนใจคนรอบข้าง ก้มตัวลงเก็บเก้าอี้ที่ล้มขึ้นมา แต่สายตาวิบวับสะดุดกึกเมื่อมองเห็นถุงเงินใบหนึ่งร่วงอยู่ คิดว่าน่าจะเป็นของคนใดคนหนึ่งในกลุ่มคนเมื่อครู่ “เสี่ยวเอ้อ”

“ขอรับแม่นาง”

“นี่ค่าอาหารของคนพวกนั้น คิดว่าน่าจะพอนะ” เหยียนหว่านเอ๋อร์ล้วงเอาเงินออกมาวางให้เสี่ยวเอ้อ

“ยิ่งกว่าพอขอรับนาง”

“แม่นางเจ้าต้องเลี้ยงข้าวข้านะวันนี้ ดูสิเจ้าพึ่งจะได้ลาภก้อนใหญ่ กรรมตามสนองทันตาเลย” เหยียนหว่านเอ๋อร์เอ่ยพร้อมยิ้มสดใส แล้ววางถุงเงินให้หญิงสาวนางนั้น ก่อนจะนั่งลงโต๊ะเดียวกัน

“เสี่ยวเอ้อ เอาอาหารที่สั่งมาโต๊ะนี้เลยนะ”