อาบน้ำ

ถึงไม่อยากเชื่อแต่เมื่อเห็นสายตาของนางเยี่ยนซูก็พูดไม่ออก เขาเป็นถึงขุนนางแต่กลับดูตัวยาง่าย ๆ ไม่ออก ต่างจากหญิงชาวบ้านผู้นี้ที่ดูไร้การศึกษาแต่กลับละเอียดรอบคอบยิ่งกว่า

"เจ้ามั่นใจนักหรือ"

"อย่างน้อยพี่ใหญ่ของเจ้าก็ไม่ตายผ่อนส่งแล้วกัน"

นางเทยาทิ้งแล้วนำสมุนไพรสดที่เก็บมาจากบนเขาจัดใส่ในหม้อ ตวงน้ำตามสัดส่วนที่เคยศึกษามา แล้วตั้งบนเตาไฟ

"ยาของข้าจะช่วยลดการอักเสบภายในและช่วยให้เลือดไหลเวียนดีขึ้นแล้วยังลดปวดได้อีกด้วย ส่วนการบำรุงต้องใช้อาหารช่วย"

เยี่ยนซูอดประหลาดใจไม่ได้ สตรีผู้นี้เขาเคยเห็นนางมาบ้าง เมื่อก่อนนางเป็นคนเงียบ ๆ ไม่พูดไม่จา เหตุใดพอมาอยู่กับพี่ใหญ่นางถึงได้พูดจาฉะฉานนัก

"ข้าจะไปเอาอาหารให้พี่ใหญ่กับเด็ก ๆ กิน"

นางพยักหน้าแล้วหันไปเคี่ยวยาต้มที่เริ่มเดือด

ทั้งสี่คนกินข้าวร่วมกันในบ้าน ทุกครั้งที่เยี่ยนซูมาที่นี่เขามักเอาของกินดี ๆ มาฝากไม่เคยขาด ครั้งนี้ก็เช่นเดียวกัน

"กินเยอะ ๆ นะ พี่ใหญ่ท่านก็กินด้วย ข้าจะเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าให้"

หยางอวิ๋นเฉิงสะอึก คีบอาหารค้างกลางอากาศ นึกถึงเหตุการณ์ที่เสิ่นชิงเซียนเช็ดตัวให้ อาหารรสเลิศก็จืดชืดขึ้นมาทันใด

"ข้าวชามนี้เก็บเอาไว้ก่อน ข้าค่อยกินต่อ"

เขาเอ่ยเสียงเรียบ

"ได้สิ ข้าเอาไปเก็บให้ อ้อ ข้าซื้อข้าวสาร ของแห้งแล้วก็เครื่องปรุงมาไว้ให้แล้ว เอ่อ คงต้องให้พี่สะใภ้ช่วยจัดการ"

หยางอวิ๋นเฉิงคิ้วกระตุก เขายังไม่ชินชากับคำเรียกขานของคนรอบข้าง และฟังจากน้ำเสียงแล้วเยี่ยนซูก็คงคิดเหมือนกัน

"อืม"

เขาเพียงตอบรับสั้น ๆ ระหว่างนั้นเยี่ยนซูก็ไปหาเสื้อผ้า เอากะละมังใส่น้ำและผ้าเช็ดตัวมาให้เหมือนที่เคยทำ

"พี่ใหญ่ท่านปวดหนักปวดเบาหรือไม่ข้าจะพาไป"

หยางอวิ๋นเฉิงพยักหน้า เยี่ยนซูจึงนั่งลงให้เขาขี่หลังแล้วออกไปทำธุระข้างนอกโดยไม่นึกรังเกียจแม้แต่น้อย แม้ว่าหยางอวิ๋นเฉิงจะเกรงใจแต่ความจำเป็นอย่างนี้เขาไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ ทุกครั้งที่มีคนพาไปทำธุระส่วนตัวเขาจึงจำใจต้องไป

เด็กสองคนกินข้าวอิ่มแล้วจึงนำถ้วยชามไปล้างและเอาของแห้งไปเก็บไว้ในห้องครัว เสิ่นชิงเซียนเห็นเด็ก ๆ ถือของหนักเดินเข้ามานางจึงช่วยถือมาเก็บไว้

"นี่อะไรเยอะแยะ"

นางถามเสี่ยวหานที่ยืนจ้องมองนางท่าทางระแวดระวัง

"ท่านอาเยี่ยนซื้อมาบอกว่าเอาไว้ทำอาหาร"

เยี่ยนซูผู้นี้มีน้ำใจมิใช่น้อย วันหน้านางควรหาโอกาสตอบแทนเขาบ้างแล้ว แต่นางก็อดสงสัยไม่ได้ว่าทุกครั้งที่ซื้อมาใครเป็นคนทำอาหาร ในเมื่อหยางอวิ๋นเฉิงนอนป่วยอยู่เช่นนี้

นางจ้องมองเสี่ยวหานกลับคืน เอ่ยถามให้หายข้องใจ

"เจ้าทำอาหารเป็นหรือ"

สายตาดื้อรั้นจ้องมองกลับ ฉับพลันภาพบางอย่างก็ผุดขึ้นในหัวของเสิ่นชิงเซียน

เป็นชายหนุ่มคนหนึ่งแววตาดื้อรั้นเหมือนกับเสี่ยวหานถูกล่ามโซ่และถูกทหารทุบตีจนเลือดอาบทั่วกาย

นางสะดุ้งตัวเมื่อมีสัมผัสจากมือเล็ก ๆ จับมือนางเอาไว้

"ท่านแม่"

เสียงสดใสของเสวี่ยเอ๋อร์เรียกนางพลางเงยหน้ายิ้มตาหยี เสิ่นชิงเซียนกระพริบตาถี่ ยังเห็นเสี่ยวหานมองมาที่นางเช่นเดิม

"พี่ใหญ่เป็นคนต้มข้าวให้ข้ากับท่านพ่อกินเจ้าค่ะ แล้วยังต้มไข่ได้ด้วย"

เสวี่ยเอ๋อร์กล่าวอย่างภาคภูมิใจ พลอยทำให้เสี่ยวหานยิ้มบาง ๆ ให้กับนาง

เสิ่นชิงเซียนขมวดคิ้ว มิใช่ว่านางประหลาดใจที่เด็กตัวเล็ก ๆ อย่างเสี่ยวหานทำอาหารได้ หากอยู่ในสถานการณ์จำเป็นคนทุกคนก็ช่วยเหลือตนเองและผู้อื่นได้ แต่ที่นางไม่เข้าใจคือตอนนางจ้องหน้าเขาแล้วภาพความโหดร้ายนั่นปรากฏขึ้นในความทรงจำของนางต่างหาก

'มีสิ่งใดที่นางควรรู้กัน'

"เสวี่ยเอ๋อร์ ปล่อยมือนางแล้วเข้าบ้านกับพี่"

เสี่ยวหานบอกกับน้องสาวพลางยื่นมือให้นางจับ เสวี่ยเอ๋อร์ลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วปล่อยมือนาง เดินไปจับมือเสี่ยวหานแทน

"ข้าต้มน้ำไว้แล้ว เจ้าสองคนมาอาบน้ำก่อน"

เด็กสองคนหันมองนางพร้อมกันแล้วมองกันและกัน

"ทำไมต้องอาบน้ำ"

"ใช่เจ้าค่ะ พวกเราไม่เคยอาบน้ำตอนเช้า ถึงไม่ใช่หน้าหนาวแต่ก็หนาวมาก ไม่มีใครอาบได้"

เสวี่ยเอ๋อร์เห็นด้วยกับพี่ชาย เด็ก ๆ ไม่เคยอาบน้ำมาก่อน จู่ ๆ จะให้ทำใจสัมผัสผิวน้ำเย็นอย่างนั้นได้อย่างไร

"ไม่หนาวหรอกรับรองได้ น้ำอุ่นอาบแล้วสบายตัว"

นางพูดโน้มน้าว เพราะเด็กสองคนเนื้อตัวไม่ค่อยสะอาด ผมเผ้าก็รุงรัง นางผสมสมุนไพรลงในน้ำไว้พร้อมแล้วจึงอยากให้เด็ก ๆ ได้รับความสดชื่น

เสิ่นชิงเซียนหันไปตักยาต้มใส่ชามเมื่อเห็นว่าเยี่ยนซูพาหยางอวิ๋นเฉิงกลับมาแล้ว

"ข้าจะเอายาไปให้พ่อของเจ้าก่อน รออยู่ที่นี่เดี๋ยวกลับมา"

นางเดินเข้าไปในบ้าน ไม่นานก็ยกกะละมังใส่น้ำออกมาแล้วเปลี่ยนเป็นน้ำอุ่นจัดที่มีควันจาง ๆ ลอยอบอวลก่อนเดินกลับเข้าไปใหม่

ครู่ใหญ่นางเดินออกมาพร้อมกับเสื้อผ้ามุ่งตรงมาหาเด็กสองคน

"ไปอาบน้ำกันเถิด"

เสวี่ยเอ๋อร์เป็นเด็กว่าง่าย นางพยักหน้าจับมือเสิ่นชิงเซียนเตรียมเดินตามออกไป แต่เสี่ยวหานกลับยืนนิ่งไม่ยอมขยับ

"ทำไมล่ะ"

เสิ่นชิงเซียนหันมาถาม

"ข้าไม่อาบ"

"น้ำอุ่น ๆ อาบแล้วสบายตัว ไม่ชอบหรือ"

เสี่ยวหานยืนนิ่ง ดวงตาคมเล็ก ๆ จ้องมองเสิ่นชิงเซียนอย่างระแวดระวัง ริมฝีปากเม้มแน่น ราวกับกำลังตั้งป้อมป้องกันตนเอง

เสิ่นชิงเซียนไม่เร่งเร้าไม่พูดดุเขาและไม่เอื้อมมือไปฉุดกระชากตามใจตน นางนั่งยอง ๆ ลงให้ระดับสายตาเท่ากันกับเด็กชาย สีหน้าสงบนิ่งเอ่ยถาม

"ไม่อาบเพราะหนาวหรือ"

นางถามเสียงเบาไร้การกดดัน

เสี่ยวหานเมินหน้าหนีเล็กน้อย แต่กำมือแน่นขึ้น

"อาบแล้วจะป่วย"

คำตอบสั้น ๆ นั้น ทำให้เสิ่นชิงเซียนเข้าใจทันที

เด็กคนนี้ไม่ได้ดื้อเขาเพียงแต่กลัวเท่านั้น นางยิ้มบาง ๆ โดยไม่โต้แย้ง

"เจ้ารู้หรือไม่ว่าคนที่ไม่อาบน้ำเป็นเวลานาน สิ่งสกปรกจะเกาะตามผิว หากมีแผลเล็ก ๆ ก็จะทำให้ป่วยง่ายกว่าเดิม"

เสี่ยวหานชะงักแววตาดื้อรั้นเริ่มสั่นไหว เสิ่นชิงเซียนหยิบผ้าผืนเล็กขึ้นมา บิดน้ำอุ่นให้เด็กดู ไอน้ำบาง ๆ ลอยขึ้นจริงดังที่นางพูด

"ดูสิ น้ำยังอุ่นอยู่ ไม่เย็นเลย"

เสวี่ยเอ๋อร์ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ รีบเสริมเสียงใสแจ๋ว

"พี่ใหญ่ ข้าอาบก่อนก็ได้นะเจ้าคะ"

เด็กหญิงยื่นแขนผอม ๆ ออกมาอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ เสิ่นชิงเซียนพยักหน้า เอาผ้าชุบน้ำแตะหลังมือของเสวี่ยเอ๋อร์เบา ๆ

"อุ่นไหม" นางถามยิ้ม ๆ

"อุ่นเจ้าค่ะ"

เสวี่ยเอ๋อร์ตอบทันที ดวงตาเปล่งประกาย เสี่ยวหานมองภาพนั้นเงียบ ๆ มือเล็กคลายออกเล็กน้อย

เสิ่นชิงเซียนจึงพูดต่อ น้ำเสียงอ่อนลงกว่าเดิม

"อีกอย่าง หากเจ้าไม่อาบ กลิ่นตัวจะติดเสื้อผ้า พ่อของเจ้าป่วยอยู่ หากได้กลิ่นอับมาก ๆ อาการป่วยจะหนักขึ้น"

คำพูดนี้เหมือนเข็มเล็ก ๆ แทงลงตรงจุดอ่อนในใจเด็กชาย เสี่ยวหานเงยหน้าขึ้นทันที

"จริงหรือ"

"จริง"

นางตอบโดยไม่ลังเล

"เจ้าดูแลพ่อได้ดีมาตลอด ข้ารู้"

คำพูดนี้ทำให้เด็กชายตัวแข็งไปทั้งร่าง แววตาที่เคยแข็งกร้าวเริ่มแดงเรื่อ เสิ่นชิงเซียนไม่รอคำตอบ นางยื่นมือออกไปอย่างช้า ๆ โดยไม่มีการบังคับ

"หากกลัว ข้าจะอาบเป็นเพื่อน เจ้าไม่ต้องรีบ"

เสี่ยวหานกัดริมฝีปาก เงียบไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะยื่นมือเล็ก ๆ มาจับปลายนิ้วของนางอย่างลังเล

"อาบก็ได้"

เสียงนั้นเบามาก ราวกับกลัวว่าจะมีคนได้ยิน

เสวี่ยเอ๋อร์ร้องดีใจเบา ๆ

"พี่ใหญ่เก่งที่สุด"

เสิ่นชิงเซียนยิ้ม ดวงตาอ่อนลงอย่างไม่รู้ตัว นางเอื้อมมือลูบศีรษะเสี่ยวหานเบา ๆ

"ดีมาก"

เด็กชายตัวน้อยไม่พูดอะไรอีก เพียงกำมือของนางแน่นขึ้นเล็กน้อย ช่วยพยุงให้ทรงตัวได้ จากนั้นสองพี่น้องก็ถอดเสื้อผ้าลงแช่ในถังน้ำอุ่นผสมสมุนไพร กลิ่นหอมอ่อน ๆ ทำให้สีหน้าของทั้งคู่ผ่อนคลายลงอย่างน่าอัศจรรย์