ดูแลสามพ่อลูก

เสิ่นชิงเซียน เด็กสาวกำพร้าวัยสิบห้าปี พ่อแม่ของนางเสียชีวิตไปได้สามปีกว่าแล้วจากโรคระบาดครั้งใหญ่ นางอาศัยอยู่เพียงลำพัง วันหนึ่งเมื่อผู้อาวุโสและผู้ใหญ่บ้านได้หารือกัน จึงเห็นพ้องต้องกันว่าควรให้นางแต่งงานออกเรือนกับใครสักคน เพราะสตรีตัวคนเดียวที่ไร้คนดูแลและไร้ครอบครัวอาจถูกขายเป็นทาสในสักวันซึ่งไม่ใช่เรื่องผิด

นับว่านางยังโชคดีอยู่บ้างที่เหล่าผู้อาวุโสยังเมตตา เพราะบิดามารดาของนางเป็นผู้ประพฤติตัวดีมาตลอด นางไร้ญาติขาดมิตร มีเพียงผู้นำในหมู่บ้านและผู้อาวุโสที่คอยปกป้องคุ้มครองครอบครัวของนาง

การแต่งงานโดยไม่ได้เลือกจึงเกิดขึ้น พวกเขาเลือกหลานชายคนเดียวของบุตรชายลำดับที่สี่ตระกูลหยางเพราะเห็นว่าพ่อแม่ของเขาก็ตายจากโรคระบาดครั้งนั้นเช่นเดียวกัน

หนำซ้ำเขายังมีลูกฝาแฝดชายหญิงที่เกิดจากภรรยาที่เสียชีวิตไปด้วยโรคระบาดเช่นเดียวกัน นางคลอดลูกได้เพียงหนึ่งเดือนก็จากไปจากการติดเชื้อไร้ที่มาและเป็นช่วงที่โรคระบาดครั้งใหญ่ลุกลามไปทั่วทั้งแผ่นดิน ผู้คนล้มตายเป็นจำนวนมาก ส่วนคนที่เหลือรอดนับว่าสวรรค์เมตตาถึงขีดสุดแล้ว

หยางอวิ๋นเฉิงไม่ใช่หลานชายคนโปรดของตระกูลหยางสักเท่าไหร่ เขามีท่านปู่เพียงคนเดียวเพราะท่านย่าเสียชีวิตไปตั้งแต่เขายังเล็ก ท่านปู่ชรามากแล้วจึงให้อารองและอาสะใภ้รองจัดการเรื่องภายในบ้านแทน เพราะท่านลุงใหญ่ย้ายไปรับราชการที่ต่างอำเภอ เมื่อก่อนอารองและอาสะใภ้รองตั้งแง่รังเกียจครอบครัวเขาแทนผู้เฒ่าทั้งสอง เพราะบิดาของเขาไม่ยอมแต่งงานตามที่ผู้ใหญ่จัดหาให้ ทั้งคู่จึงทั้งเกลียดและรังเกียจแม่ของเขา ถึงนางจะเป็นสาวงามและเป็นกุลสตรีมากเพียงใด แต่ในเมื่อไม่ใช่สะใภ้ที่ท่านปู่ท่านย่าหมายตา นางจึงถูกมองเป็นคนนอกเสมอมา

บิดาของเขาตัดสินใจแแยกบ้านเพื่อตัดปัญหาแต่กลับกลายเป็นว่าถูกท่านปู่ท่านย่าตัดขาดจากตระกูล ทั้งสามคนพ่อแม่ลูกจึงอยู่เพียงลำพัง อาศัยที่ดินที่เช่าผู้ใหญ่บ้านเพียงแปลงเล็ก ๆ ปลูกพืชผักไว้กินและขายเพื่อส่งเสียหยางอวิ๋นเฉิงจนได้เป็นบัณฑิตมีชื่อเสียง

แต่ยังไม่ทันครบสามเดือนของการเป็นบัณฑิตใหม่ในวัยสิบแปดปี จู่ ๆ หญิงสาวทั้งหมู่บ้านก็ใจสลายเมื่อได้ข่าวว่าบัณฑิตผู้เพียบพร้อมทั้งรูปสมบัติและคุณสมบัติที่ดีได้ล่วงเกินหญิงสาวคนหนึ่งจนต้องแต่งงานกับนาง ยังไม่ครบเดือนก็ได้ข่าวว่านางตั้งครรภ์

แม้หยางอวิ๋นเฉิงรู้สึกขัดแย้งในใจ แต่ทั้งคู่ก็มีมลทินติดตัวไปแล้ว เขาจึงไม่เคยเอ่ยปากอะไรออกมา ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขาบ้าง ยิ่งเขาเป็นคนพูดน้อยอยู่แล้ว หลังแต่งงานเขายิ่งไม่พูดสิ่งใดเกินจำเป็น

แม้แต่กับพ่อแม่เขาก็ไม่เคยเอ่ยปากเรื่องใดออกมาให้ท่านไม่สบายใจจนกระทั่งท่านจากไปพร้อมกันอย่างไม่ทันตั้งตัว

หลังจากภรรยาเสียชีวิตเขาก็เลี้ยงดูบุตรเพียงลำพัง เขาจำต้องหยุดเรียนเพื่อมาทำงานหาเลี้ยงดูเด็กแฝดสองคน โชคร้ายที่ซ้ำเติมหลังเกิดโรคระบาด กลับเกิดภัยแล้งหนัก ปลูกพืชไม่ได้ผล ข้าวยากหมากแพง เขาจำต้องออกไปรับจ้างที่ได้รายได้น้อยนิดเลี้ยงดูครอบครัว

เคราะห์ซ้ำกรรมซัด ไม่รู้โชคชะตาต้องการทดสอบชีวิตหรือเป็นบาปกรรมแต่ชาติปางไหน หยางอวิ๋นเฉิงรับจ้างตัดต้นไม้ ขณะกำลังปีนอยู่ที่สูง เขาเกิดพลัดตกลงมาจากนั้นก็เดินไม่ได้อีก ลูก ๆ ก็ลำบาก เขาใช้เงินเก็บที่มีเลี้ยงดูลูก ๆ และรักษาตัวเองจนเงินออมหมดเกลี้ยงแถมขาก็ยังไม่หาย ร่างกายกลับอ่อนแอลงเรื่อย ๆ โดยไม่ทราบสาเหตุ จนในที่สุดเขาก็กลายเป็นผู้ป่วยติดเตียงที่มีลูกสองคนป้อนน้ำให้ดื่มประทังชีวิต

ทั้งสามคนพ่อลูกมีชีวิตลำบากเช่นนี้อยู่เกือบครึ่งปีไร้คนในตระกูลเหลียวแล ผู้ใหญ่บ้านจึงตัดสินใจเข้ามาเกี่ยวข้องและจัดการหาคู่แต่งงานหวังให้ดูแลเขาและลูก

ในเมื่อเขาเป็นสมาชิกในหมู่บ้าน หากจะเพิกเฉยก็ดูไม่เหมาะ เหล่าผู้นำและผู้อาวุโสจึงจัดการในสิ่งที่คิดว่าเหมาะสมที่สุด

แต่ใครจะคิดว่าหญิงสาวกำพร้าที่ร่างกายอ่อนแอ ผอมแห้งเช่นเดียวกับครอบครัวตกยากนี้ แต่งเข้าบ้านได้สองวันนางก็หายตัวไป คนในหมู่บ้นจึงร่ำลือกันว่านางได้หนีไปแล้ว โดยที่ไม่มีใครรู้ว่านางตายไปแล้ว แม้จะมีคนไปพบทีหลังก็ยังไม่ช่วยพานางกลับบ้าน ต่างคนต่างหนีเอาตัวรอดกันหมด

หยางอวิ๋นเฉิงและเด็กแฝดก็เข้าใจว่าอย่างนั้น เขาได้แต่ทำใจว่าคงไม่มีใครอยากได้สามีนอนติดเตียงไร้ความสามารถแล้วยังต้องเลี้ยงเด็กตัวเล็ก ๆ ในวัยกำลังโตอีก

ข่าวลือได้ทำร้ายจิตใจหยางจิ้นเสวี่ยอย่างรุนแรง นางเกิดมาก็ไม่เคยมีแม่ ได้เห็นหน้าแม่คนใหม่ไม่กี่ชั่วยามนางก็หายตัวไป ประกอบกับชาวบ้านล้อเลียนนางยิ่งทำให้นางร้องไห้ไม่หยุด

แต่ใครจะคิดว่าหญิงสาวคนนั้นกลับมาพร้อมกับทำอาหารให้พ่อและลูกกินจนอิ่มท้อง

"เด็ก ๆ วันนี้เช็ดตัวไปก่อนนะ น้ำในถังมีน้อย พรุ่งนี้ค่อยอาบน้ำอุ่น"

เสิ่นชิงเซียนกลับออกไปเก็บล้างถ้วยชามแล้วกลับเข้ามาพร้อมกะละมังใบเล็กและผ้าผืนหนึ่ง

เด็กสองคนพยักหน้า นางจึงเอาผ้าชุบน้ำบิดหมาด ถอดเสื้อผ้าเด็กทั้งสองคนออกแล้วเช็ดตัวเบา ๆ ทีละคน

หยางอวิ๋นเฉิงนอนพิงหมอนเก่าอยู่บนเตียงไม้ ดวงตาคมคู่นั้นทอดมองทุกการเคลื่อนไหวของสตรีตรงหน้าโดยไม่รู้ตัว

เสิ่นชิงเซียนทำงานของนางอย่างคล่องแคล่ว แม้มือจะผอมบาง แต่ท่าทางกลับมั่นคง นางเช็ดตัวเด็กทั้งสองอย่างเบามือ ราวกับกลัวว่าผิวหนังที่บอบบางจะเกิดรอยช้ำจากเพียงสัมผัสเดียว

เสวี่ยเอ๋อร์ตัวเล็กนิดเดียว ซี่โครงโผล่ชัดจนน่าใจหาย เสี่ยวหานแม้พยายามทำท่าแข็งแกร่ง แต่เมื่อถูกเช็ดตัวก็เม้มปากแน่น ใบหน้าแดงเรื่ออย่างอดกลั้น

เสิ่นชิงเซียนไม่เอ่ยอะไร นางเพียงเช็ด ลูบ และเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เด็กทั้งสองด้วยความเงียบสงบ จากนั้นจึงปูเสื่อเก่าที่ขอบขาดเป็นริ้ว จัดท่าให้นอนอย่างเหมาะสม ก่อนจะดึงผ้าห่มผืนเก่าที่ซีดจนแทบไม่เห็นสีเดิมขึ้นคลุมให้ถึงคาง

"นอนเถิด"

เสียงนางเบาและมั่นคง

"พรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่"

เด็กทั้งสองพยักหน้าพร้อมกัน เสวี่ยเอ๋อร์กอดผ้าห่มแน่นราวกับกลัวว่าความอบอุ่นนี้จะหายไป เสี่ยวหานหลับตาลงช้า ๆ แม้จะไม่พูด แต่สีหน้ากลับผ่อนคลายกว่าที่เคยเป็นมานาน

ภาพนั้นเหมือนเข็มเล็ก ๆ แทงลึกลงกลางใจของหยางอวิ๋นเฉิง เขาหลบสายตาลงอย่างเชื่องช้า ลมหายใจหนักขึ้นเล็กน้อย ความรู้สึกอัดแน่นเอ่อล้นขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

เขาเริ่มโทษตัวเองที่เป็นถึงบิดาแต่กลับทำสิ่งเหล่านี้ให้ลูกไม่ได้เลย

มือที่วางอยู่ข้างกายกำแน่น เส้นเลือดบนหลังมือปูดขึ้น ความละอายใจแล่นวาบผ่านอก ละอายที่ตนไร้เรี่ยวแรง ต้องให้สตรีที่เพิ่งแต่งเข้ามาไม่กี่วัน แบกรับทุกอย่างแทนเขา

ขณะเขากำลังจมอยู่กับความคิดนั้น เสิ่นชิงเซียนก็หันกลับมา

ในมือของนางมีกะละมังใบเล็ก น้ำในนั้นมีไม่มากนัก แต่ก็สะอาดพอจะใช้ได้ นางเดินเข้ามาหยุดข้างเตียง ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างเรียบง่ายราวกับเป็นเรื่องปกติที่สุดในโลก

"ถึงตาท่านแล้ว"

หยางอวิ๋นเฉิงชะงัก ดวงตาคมคู่นั้นเบิกขึ้นเล็กน้อย

"ข้า…ไม่จำเป็น"

เสิ่นชิงเซียนเลิกคิ้วสูง

"จำเป็น"

นางวางกะละมังลง หยิบผ้าขึ้นมาบิดหมาด มืออีกข้างเอื้อมไปที่สาบเสื้อของเขา

ในชั่วขณะนั้นสายตาของหยางอวิ๋นเฉิงเปลี่ยนไปทันที มันไม่ใช่สายตาของคนป่วยหรือคนอ่อนแรง แต่เป็นสายตาคมกริบ แข็งกร้าว และข่มขู่โดยสัญชาตญาณราวกับจะบอกว่าห้ามเข้าใกล้แม้เพียงปลายเล็บ

เสิ่นชิงเซียนชะงักจริง ๆ หัวใจเต้นแรงขึ้นหนึ่งจังหวะ นางไม่ถึงกับกลัวแต่ก็ยอมรับเล็กน้อยว่าบรรยากาศเงียบงันไปชั่วอึดใจ

แล้วเสิ่นชิงเซียนก็ถอนหายใจเบา ๆ

"อย่ามองข้าแบบนั้น"

น้ำเสียงนางเรียบ แต่หนักแน่น

"ตอนนี้ท่านไม่มีสิทธิ์ดื้อรั้น"

พูดจบ นางก็ดึงสาบเสื้อเขาออกโดยไม่เปิดโอกาสให้โต้แย้ง

"เจ้า!"

หยางอวิ๋นเฉิงกัดฟันแน่น ใบหน้าซีดกลับแดงขึ้นอย่างเห็นได้ชัดแม้แต่ใบหูก็ร้อนผ่าว เขาพยายามยกมือขึ้นขวาง แต่แขนกลับสั่นระริก ไม่มีแรงแม้แต่จะผลักออก

ในที่สุดก็ทำได้เพียงหันหน้าไปอีกทาง กรามกัดแน่นไหล่เกร็งแข็ง ต้องยอมจำนนอย่างอดสู

เสิ่นชิงเซียนเช็ดตัวให้เขาอย่างรวดเร็วและเป็นมืออาชีพ นางไม่ลูบไล้ยืดเยื้อเนิ่นนาน ไม่มองสิ่งที่ไม่ควรมอง

ทว่าสำหรับหยางอวิ๋นเฉิง ทุกลมหายใจคือบททดสอบศักดิ์ศรี

'ข้า...น่าอับอายถึงเพียงนี้แล้วหรือ'

เมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้น เสิ่นชิงเซียนก็จัดเสื้อผ้าให้เขาเรียบร้อย ดึงผ้าห่มขึ้นคลุม ก่อนจะลุกขึ้นยืนราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"พักผ่อนเถิด"  นางกล่าวสั้น ๆ

"พรุ่งนี้อาจจะลำบากกว่านี้อีก"

หยางอวิ๋นเฉิงยังคงหันหน้าไปอีกทางใบหน้าแดงจัด หูยังร้อนผ่าว แต่ริมฝีปากกลับเม้มแน่น เพราะหัวใจที่เต้นแรงผิดจังหวะด้วยเหตุผลที่เขาเองก็ไม่กล้ายอมรับ