ตอนที่2/1

ดวงตากลมโตกะพริบตาถี่เพื่อปรับความสว่างจนต้องใช้มือบังแสงอาทิตย์ที่ส่องใส่หน้า ครั้นลืมตาขึ้นก็จำได้ว่าเพื่อนรักเกิดอุบัติเหตุถูกรถชนที่จีน ตอนนั้นตัวเองก็เกิดอาการประหลาด ๆ เจ็บหน้าอกราวกับจะขาดใจตายทั้งที่อยากวิ่งเข้าไปหาร่างของเพื่อนรักแต่ดันหมดสติซะก่อน แล้วตอนนี้ฝ้ายเป็นยังไงบ้าง

ฉันยันตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงทำให้รู้สึกเหมือนกับว่าร่างกายระบมไปหมด พอสังเกตรอบห้องแล้วประโยคเด็ดในนิยายทะลุมิติส่วนมากที่ตัวเอกตื่นขึ้นมาพบตัวเองอยู่ในที่ที่ไม่คุ้นตาคือ ‘ที่นี่ที่ไหน’

“ไม่น่าใช่โรงพยาบาล ฉันอยู่ที่ไหนว่ะเนี่ย” มองโดยรอบจนทั่วห้อง มีแต่ของใช้โบราณของจีนสมัยก่อนไหนจะชุดที่ฉันใส่อีก นี่มันอะไรกัน!

ความสงสัยทำให้เกิดมีเรี่ยวแรงยันร่างกายตัวเองลุกขึ้นเพื่อจะออกไปดูข้างนอก เผื่อเจอคนจะได้ถามเรื่องราวและไปตามหาฝ้าย พอยืนขึ้นเท่านั้นรู้สึกตัวเองเตี้ยลงเยอะหลายเซนติเมตรหรือว่าหลังคาที่นี่มันสูงเฉย ๆ

มือก็ดูเหมือนจะเล็กลงด้วยฉันเลื่อนประตูไม้ให้เปิดออก ดวงตากลมเบิกกว้างเท่าไข่ห่าน อ้าปากค้างเลยทีนี้รีบปิดประตูหันหลังกลับมามองภายในห้องอีกครั้ง

เมื่อครู่ทิวทัศน์ข้างนอกนั่นให้คำตอบแก่ฉันทันทีที่เปิดประตูก็รู้เลยว่าที่นี่ที่ไหนเพราะฝันจนจำภาพได้ขึ้นใจ ก็ว่าแหละทำไมภายในห้องมันคุ้น ๆ เหมือนเคยเห็นที่ไหน

“ไม่นะ ไม่จริง ใยรินนี่แก โอ้ย~ไม่! มันเป็นไปไม่ได้ ใจเย็น ๆ นี่ไม่ใช่เรื่องจริงแกแค่ฝันอยู่ ใช่ต้องฝันแน่ ๆ” ทำไมเหมือนจริงจังว่ะ ฉันหลับตาตั้งสติเรียกสมาธิ แล้วหยิกตัวเองแรง ๆ หวังให้ตื่นจากฝันเหมือนจริงบ้า ๆ นี่เสียที มันไม่ใช่เวลามาฝันถึงเรื่องคนอื่นไหม

ทันใดนั้นเสียงคนเดินมาทางนี้กำลังจะเปิดประตูที่ฉันยืนพิงอยู่ ฉันหันกลับไปมองคงเป็นสาวใช้ประจำตัวของ ‘หลี่เหมยซิน’ สตรีในฝัน

‘ไม่! อย่าพึ่งเข้ามาฉันยังไม่พร้อมเจอหน้าใครทั้งนั้น’

กึก กึก

ฉันรีบวิ่งไปที่เตียงนอนห่มผ้าแบบเดิม หลับตาลงนอนให้ตัวนิ่งที่สุดปรับลมหายใจให้ปกติไม่ตื่นเต้นจนมีพิรุธ ทำเหมือนกับว่าฉันยังไม่ฟื้น ได้ยินเสียงคนทำนู่นนี่ในห้องแต่ไม่ได้เข้ามาใกล้เตียง เหมือนสาวใช้ ผู้นี้พยายามจัดการทำความสะอาดห้องให้เบาที่สุดด้วยกลัวจะรบกวนนายของตน

ส่วนฉันผู้นอนเกร็งร่างกายอยู่บนเตียงนานสองนาน สาวใช้ในห้องก็ไม่ออกไปสักทีขืนเป็นอย่างนี้ต่อไปตะคิวถามหาแน่

“อาอิง ฮูหยินเรียกเจ้าเข้าพบที่ห้องโถงใหญ่” เสียงสตรีมาใหม่เรียกสาวใช้ของหลี่เหมยซิน

“ข้าจะไปเดี๋ยวนี้” เสียงเปิดประตูออกไปแล้วในห้องก็เงียบเหมือนเดิม แต่เสียงสาวใช้ประจำตัวที่พึ่งออกไปกับนามที่ได้ยินทำให้ฉันรู้สึกสะเทือนใจจนไม่กล้าขยับ

จำได้ว่าในฝันอาอิงเสียชีวิตเพราะเสี่ยงอันตรายช่วยหลี่เหมยซิน ทำตามแผนลอบเข้าจวนศัตรูเพื่อหาหลักฐานบางอย่าง ตั้งแต่วันนั้นอาอิงก็หายตัวไป หนึ่งเดือนต่อมาศพของนางถูกโยนมาหน้าเรือนของ หลี่เหมยซินด้วยสภาพทั่วทั้งร่างมีแต่รอยแผลเหวอะหวะจากการทรมาน ทั้งโดนเฆี่ยนตีและโดนแท่งเหล็กร้อนนาบผิวจนหนังลอกออกบางส่วน และยังมีรอยฟกช้ำดำเขียวบนใบหน้าขาวซีดของสาวใช้ ร่างไร้วิญญาณอยู่ตรงหน้าหลี่เหมยซินนางกรีดร้องดังลั่นสติแตกทันทีที่เห็นทรุดตัวลงร้องไห้เสียใจอย่างหนัก อาอิงคนสนิทของหลี่เหมยซินตายอย่างอนาถ นัยน์ตาแดงก่ำความเสียใจและความโกรธแค้นเอ่อล้นจนนางคิดจะถือกระบี่ไปไล่ฆ่าคนชั่วพวกนั้นให้สิ้นชีพตามสาวใช้ไปโดยเร็ว

ฉันนึกถึงฉากตอนนั้นแล้วสะเทือนใจมากจริง ๆ ขนาดฉันยังร้องไห้ตามหลี่เหมยซินเลย แม้จะมีความรู้สึกร่วมกับหลี่เหมยซินอยู่บ้าง แต่ฉันยังรู้ผิดรู้ถูกและมีสติมากกว่าหลี่เหมยซิน แต่ไม่สามารถช่วยพูดปลอบอะไรนางได้ ทำได้เพียงยืนมองดูทุกอย่างอยู่ข้างหลังแบบไม่มีตัวตนมาตลอด

อาอิงยังไม่ตายนางยังมีชีวิตอยู่ ภาษาจีนที่ฉันควรฟังไม่รู้เรื่องกลับเข้าใจทุกคำ ร่างกายย่อส่วนลงเยอะมากเห็นถึงความแตกต่างอย่างชัดเจน แถมหยิบจับนู่นนี่ได้ไม่เหมือนตอนฝัน เป็นไปได้อย่างเดียวคือ…

ฉันรีบลุกขึ้นไปหากระจกส่องหน้าตัวเอง ดวงตากลมเบิกกว้างตกตะลึงเป็นครั้งที่สอง ถ้าคนเป็นโรคหัวใจเจอเรื่องแบบนี้คงช็อกตายไปแล้ว

นี่มันหน้าฉันตอนอายุสิบหกชัด ๆ หน้าเด็กลงไปหลายปีเลยนะ เดี๋ยวสินี้มันน่าจะเป็นร่างหลี่เหมยซินตอนเด็กมากกว่า ใบหน้ากลมไม่ถึงกลับสวยคมแต่ออกแนวน่ารักพวงแก้มน่าหยิก

จมูกโด่งสวยผิวหน้าเรียบเนียนไร้สิวเสี้ยนจากฮอร์โมนวัยรุ่น ริมฝีปากนกกระจิบอมสีเลือดจาง หน้าตาดูดีกว่าฉันสมัย ม.ปลายอีกนะเนี่ย มือบางจับผ้าสีขาวพันรอบหัว ลูบเบา ๆ แต่รู้สึกเจ็บจนต้องซูดปาก แสบ! ไปโดนอะไรมาเนี่ยทำไมเจ็บหนักขนาดนี้ห้ะหลี่เหมยซิน ฉันสำรวจตัวเองในกระจกไม่รับรู้ว่ามีคนมาข้างหลัง