ตอนที่2/2

“คุณหนู” เสียงอาอิงเรียกจากข้างหลัง สีหน้าตกใจและดูจะ      ดีใจมากในเวลาเดียวกันที่เห็นนายหญิงของตนฟื้นแล้ว แต่ฉันกลับสะดุ้งตัวโยนกระโดดตัวหลบหนีอาอิงที่ทำท่าจะวิ่งเข้ามา นัยน์ตาของอาอิงฉงนใจขึ้นยามมองฉัน

ความคิดและความรู้สึกฉันตอนนี้ตีกันไปมาจนทำอะไรไม่ถูกเหมือนกัน ฉันก็ดีใจนะที่อาอิงยังมีชีวิตอยู่แต่ฉันเคยเห็นอาอิงตายอนาถมาแล้วครั้งหนึ่ง ตอนนี้กลับยืนอยู่ตรงหน้าต้องมีกลัวบ้างล่ะ

ส่วนกรณีของฉันมาอยู่ในร่างหลี่เหมยซินได้อย่างไรนั่นไว้ค่อยคิด ดวงตากลมโตจ้องมองอาอิงสาวใช้คนเดียวในห้องอย่างไม่วางตา

“คุณหนูระวังค่ะ” อาอิงพยายามเดินช้า ๆ เพื่อเข้าใกล้ แต่ฉันก็ถอยหนีอย่างเดียว

“ยะ..อย่าเข้ามานะ” เสียงแข็งติดสั่น จ้องอาอิงอย่างไม่วางใจ ขอเวลาทำใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นหน่อยสิ

“คุณหนูไม่ต้องตกใจนะเจ้าค่ะ บ่าวเป็นสาวใช้ประจำตัวที่คุณหนูรับมาแต่เด็ก อาอิงเองเจ้าค่ะ คุณหนูไม่ต้องกลัวนะเจ้าคะ” อาอิงกล่าวอย่างอ่อนโยนหวังให้นายตนคลายความวิตกที่แสดงออกบนหน้าอย่างชัดเจน

เพราะเป็นอาอิงไงถึงกลัว ไม่เอาอย่าเข้ามานะ ฉันกระโดดขึ้นเตียงคว้าหมอนคิดจะขว้างใส่ก็ทำไม่ลง ยังไงซะอาอิงก็เป็นสาวใช้ที่ซื่อสัตย์มากจนมีจุดจบไม่สวย แล้วฉากการตายของอาอิงก็ดันฉายชัดให้เห็นอีกรอบ จนฉันต้องสะบัดหัวไล่ภาพนั้นออกไป พอเงยหน้ามองเจออาอิงแล้วรีบทำการเอาผ้าห่มคลุมตัวมิดชิดพลางจ้องนางตาไม่กะพริบ

อาอิงเองก็ยืนนิ่งไม่พยายามเข้าใกล้อีก นางถอดหายใจยาวใบหน้าจิ้มลิ้มสลดก้มหัวกล่าว “คุณหนูรออยู่ที่ห้องนะเจ้าคะ บ่าวจะรีบออกไปรายงานฮูหยินโดยเร็วเจ้าค่ะ”

อาอิงโค้งตัวคำนับตามธรรมเนียมก่อนเดินออกจากห้องไป ภายในห้องตอนนี้เหลือแค่ฉันคนเดียว เนื่องจากร่างกายนี้กำลังป่วยอยู่พอฉันตื่นขึ้นมาร่างกายคงใช้พลังงานเยอะเกินไป ตอนนี้ฉันรู้สึกเพลียอยากนอนหลับสักตื่นแต่ว่าฉันยังไม่วางใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น ฉันแอบย่องออกจากห้องมองด้านนอกเห็นแถวนี้ไม่มีคนเดินผ่านเพราะเป็นเรือนคุณหนูหลี่เหมยซินสตรีร้ายกาจบ้าอำนาจวัน ๆ ไล่ตามผู้ชายไม่เอาการเอางาน ใครจะรู้ว่าแท้จริงเบื้องหลังของนางเป็นอย่างไรฉันคนหนึ่งแหละที่รู้และเข้าใจหลี่เหมยซินมากที่สุด คิดว่างั้นนะ

เมื่อเดินมาที่สวนดอกไม้ข้างเรือน เจอศาลาหลังเล็กใกล้ต้นไม้ใหญ่ทุกอย่างจัดให้ดูเรียบง่ายน่านั่งเล่น บรรยากาศเย็นสบายมีลมอ่อน ๆ พัดโชยกลิ่นหอมมวลดอกไม้นานาชนิดทำให้รู้สึกสดชื่น ดื่มด่ำกับธรรมชาติสูดลมหายใจรับอากาศบริสุทธิ์ไม่มีมลพิษ ใต้ร่มเงาไม้ใหญ่ต้นนั้นมีชิงช้าตัวหนึ่งฉันจำได้ว่าหลี่เหมยซินชอบนั่งมันมากเพราะคนที่นางแอบรักเป็นคนทำให้นางกับมือ ฉันก็ชอบชิงช้าเหมือนกันนะแต่ไม่ใช่เหตุผลเดียวกันกับนาง

จะว่าไปพวกเราสองคนก็เหมือนกันราวกับแกะทั้งรูปร่างหน้าตา สไตล์ความชอบ ยกเว้นนิสัย หลี่เหมยซินนางเกิดมาในยุคสมัยนี้พวกเราย่อมต่างกันด้านการใช้ชีวิตรวมไปถึงด้านความคิดทัศนคติด้วย เวลาฉันฝันไม่ว่านางจะสุขหรือเศร้ามันส่งผลให้ฉันมีความรู้สึกร่วมด้วย จนบางครั้งฉันเผลอคิดว่า ‘หลี่เหมยซินคือตัวเอง’

มือเรียวบางขาวซีดเล็กน้อยของคนป่วยลูบไล้เนื้อไม้ชั้นดีที่ใช้ทำม้านั่ง มืออีกข้างพลางจับเชือกเส้นใหญ่ใช้มัดระหว่างกิ่งไม้ใหญ่กับ ม้านั่งที่รับน้ำหนักได้เยอะมีความแข็งแรงเวลาโยกชิงช้าคนนั่งจะได้ปลอดภัย

“เจ้านี่ดื้อเสียจริงพึ่งฟื้นตัวแท้ ๆ ยังกล้าเดินออกมาตากแดดตากลม ไม่กลัวล้มป่วยหนักกว่าเดิมหรือ” เสียงทุ้มต่ำของบุรุษดังขึ้น ข้างหลัง

ฉันหันตามเสียงนั้น บุรุษร่างสูงสวมอาภรณ์สีดำลายปักเมฆาสีขาวดูองอาจสง่าผ่าเผย ใบหน้าคมสันจมูกโด่ง คิ้วหนาเข้มคมดั่งทรงกระบี่ นัยน์ตานิ่งสงบดูเย็นชาอ่านอารมณ์ได้ยาก เดินแขนข้างหนึ่งไขว้หลังไว้เข้ามาใกล้ฉัน

หลังสำรวจผู้มาเยือนคำถามในหัวฉันคือ ใคร? มองยังไงก็คุ้นหน้าเหมือนเคยเห็น อาจจะเป็นคนหนึ่งที่อยู่ในฝันด้วยแต่นึกอย่างไรก็นึกไม่ออกว่าเขาเป็นใคร

ฉันลุกขึ้นจากชิงช้าด้วยความเร็วที่ยืนขึ้นไวไปหน่อยลืมว่าร่างนี้ยังอ่อนแอ เกิดหน้ามืดรู้สึกโลกหมุนไปมาเป็นวงกลมเกือบล้มยังดีที่คว้าเชือกชิงช้าได้

“จะเรียกร้องความสนใจจากข้าด้วยวิธีใหม่หรือ”

เพราะยังเอาตัวเองไม่รอดฉันจึงไม่ได้สนใจคำของเขามาก เหมือนพลังงานในร่างกายกำลังจะหมด ปวดหัวตุบ ๆ ราวกับเลือดในสมองจะแตก แข้งขาออกแรงทรงตัวไม่อยู่จนในที่สุดก็ทรุดลงกับพื้นกุมหัวกลั้นเสียงร้องทรมานไว้ไม่ไหวเมื่อมีภาพบางอย่างฉายเป็นฉาก ๆ รวดเร็วจนจับเป็นเรื่องเป็นราวที่เรียบเรียงไม่ได้ยัดเข้ามาในหัวอย่างมหาศาลอัดแน่นจนแทบจะระเบิด

“หลี่เหมยซิน เจ้าเป็นอะไรเหมยซิน เหมยซิน!” บุรุษผู้นั้นจับไหล่บางอย่างเบามือถามด้วยความฉงนใจที่อยู่ ๆ สตรีตรงหน้าก็ทรุดตัวลงสั่นไปทั้งร่างและยังพึมพำจับใจความไม่ได้

“โอ้ย! พอแล้ว! หยุดเดี๋ยวนี้! ฉันบอกให้หยุด!กรี้ดดด!” ฉันควบคุมความทรงจำพวกนั้นของหลี่เหมยซินไม่ได้มันมากเกินที่จะรับครั้งเดียวทั้งหมดทำให้อาการปวดหัวหนักขึ้นสมองทำงานอย่างหนัก ทรมานจนต้องกรีดร้องแทบจะระเบิดหัวตัวเองเป็นเสี่ยง ๆ แล้วหมดสติลงในสุด