5 ประมูลราตรีแรก (1)

2

สตรีร่างบางดวงหน้างดงามเกินผู้ใดจะเปรียบ ยามนี้กำลังเริงระบำอยู่ท่ามกลางบุรุษมากหน้า แต่ทว่าในใจนางกำลังเหม่อลอยขบคิดไปถึงคำพูดของชายหนุ่มลึกลับผู้นั้น...

‘นำดาบหลอมพิษมาให้ข้า...’

“โอ๊ย!”

มู่ชิงตานคิดมากจนก้าวพลาดทำให้ข้อเท้าพลิกทับกันจนร่างแบบบางล้มไปกองกับพื้นในห้องโถงทันที

“แม่นางชิงตาน!” ฉูหนิวรีบวิ่งเข้าไปประคองนางในทันทีโดยไม่สนสายตาคนอื่น

“อาหนิว ประคองข้ากลับห้องเถิด” น้ำเสียงสตรีด้านล่างเอ่ยออกมาแช่มช้า นางลุกขึ้นมาแล้วบอกลาชายหนุ่มทั้งหลายก่อนจะให้ฉูหนิวประคองกลับห้องพักของนาง โดยไม่สนสายตาที่จ้องนางเป็นมันจากชายเจ้าชู้ทั้งหลาย

ขณะที่นางจะเปิดประตูเข้าห้องก็มีเสียงเรียกนางเพื่อรั้งร่างของสตรีร่างบางไว้ทันที “ชิงตาน”

มู่ชิงตานเงยหน้าผู้มาเยือน จะเป็นใครไปได้ถ้าไม่ใช่แม่เล้าม่อหรันผู้นี้ นางคิดไว้ตั้งแต่แรกแล้วว่าแม่เล้าม่อจะต้องมาหานางอีก

เรื่องเดิมอีกแล้วกระมัง...

“ชิงตานคารวะท่านแม่” หญิงสาวที่ถูกประคองยอบกายเคารพหญิงสูงวัยอย่างนอบน้อม

“ไม่ต้องให้ข้าพูดเจ้าคงจะรู้ว่าข้ามาเพราะเรื่องใด” แม่เล้าม่อหรันจ้องไปที่นางคณิกาตรงหน้าอย่างกดดัน ก่อนที่มู่ชิงตานจะจากมาเมื่อครู่นางก็สังเกตเห็นแล้วว่ามีบุรษมากมายที่มองตามนางตาละห้อย “ข้าจะจัดงานประมูลราตรีแรกให้แก่เจ้า”

“ชิงตานทราบแล้วเจ้าค่ะ” นางก้มหน้ารับอย่างคอตก สมองน้อยกำลังควานหาเหตุผลให้แม่เล้าม่อหรันล้มเลิกความคิด “ชิงตานก็เป็นห่วงท่านแม่ หากว่าประมูลไปแล้วชิงตานยังจะเรียกว่าเป็นดาวเด่นที่มีคนรักใคร่ เอ็นดูอีกหรือเจ้าคะ อีกอย่างแผลเป็นข้างหู...”

มู่ชิงตานก้มหน้าอย่างรู้สึกผิด นางเป็นดาวเด่นแต่กลับปล่อยให้ใบหน้ามีรอยแผลเป็นซ้ำยังลึกยิ่งนัก เรื่องนี้ถูกปิดเป็นความลับแม้แต่สหายของนางที่เป็นคุณหนูของจวนแม่ทัพที่ถูกส่งไปแต่งงานต่างเมืองก็ยังไม่รู้

แม่เล้าม่อหรันคิดหนักขึ้นมาทันที หากโดยปกตินางเป็นหญิงบริสุทธิ์มีแต่บุรุษยศใหญ่มอบของขวัญมีค่าให้นางมากมาย บางคนถึงกับมอบเงินหลายตำลึงให้กับหอวสันต์สีชาดอีกมากมาย

แต่หากว่าจัดงานประมูลย่อมต้องคุ้มค่าอยู่แล้วไม่ใช่หรือ! นางจะเรียกหลายสิบล้านตำลึงทองกับเครื่องประดับมีค่าเยอะๆ ก็คุ้มค่าที่จะเสียแล้ว

แล้วแผลเป็นตรงข้างหูเพิ่งเกิดขึ้นตั้งแต่นางยังเด็ก ยามนางจะรับแขกเพื่อขับขานดนตรี แม่เล้าม่อก็มักจะประทินโฉมนางให้หนักขึ้นเสียหน่อย เท่านี้ก็ไม่มีผู้ใดมองออก แต่หากนอนข้ามคืนกับบุรุษแล้วเขาเห็นใบหน้าของนางที่หลุดจากเครื่องประทินโฉม เช่นนั้น...

“เรื่องแผลเป็นเจ้าอย่ากังวลไปวันรุ่งขึ้นของการประมูลข้าจะรีบให้สาวใช้เข้าไปช่วยแต่งหน้าแต่เช้า ส่วนเรื่องกังวลว่าจะไม่มีคนรักใคร่ เจ้าก็ดูอย่างดาวเด่นอีกสองนางสิ แม้จะถูกประมูลราตรีแรกแล้วก็ยังได้รับความเอ็นดูเอาใจมิใช่รึ! กลับไปเตรียมตัวให้ดีเถิด”

แม่เล้าม่อหรันพูดแล้วก็เดินจากไป ทิ้งให้สองนายบ่าวยืนอึ้งกันอยู่ที่เดิม

ฉูหนิวรีบพยุงนายหญิงกลับเข้าห้องทันที “แม่นางชิงตานไม่เป็นไรนะเจ้าคะ” เห็นนางเหม่อลอยไม่พูดไม่จาฉูหนิวก็ปวดใจไปด้วย

“ก็แค่ประมูลราตรีแรก มีอะไรที่ต้องกลัวกัน... ชีวิตข้าก็เป็นของท่านแม่ครึ่งหนึ่ง”

จากนั้นก็ไม่มีเสียงใดๆ ออกจากปากของสตรีทั้งสอง ในห้องเข้าสู่ความอ้างว้างอีกครั้ง