ตอนที่5

" ข้ารักษาได้"

" จริงเหรอ เจ้าพูดจริงใช่ไหม"

ลู่หนิงถามอย่างตื่นเต้น

" จริงสิ ที่เขาเป็นแบบนี้เพราะถูกพิษ ขอเพียงถอนพิษออกหมด ขาของเขาก็จะกลับมาเดินได้ "

" เจ้าว่าอะไรนะ ถูกพิษอย่างงั้นเหรอ"

ลู่หนิงนั่งไม่ติดลุกขึ้นมาจับมือซ่งเนี่ยนถามซ่งเนี่ยนพยักหน้า เจี้ยนไห่หัวเราะออกมา

" ฮ่าฮ่าฮ่า ถูกพิษ เสด็จแม่ท่านก็เชื่อนางรึข้าอยู่แต่ในตำหนักไม่ได้ออกไปไหน ตั้งแต่เกิดมาก็เดินไม่ได้แล้ว ข้าจะไปถูกพิษที่ไหนกัน"

" นั่นหน่ะสิ เมื่อถึงวัยที่เจี้ยนไห่จะเดินเขาก็เดินไม่ได้แล้ว เขากับข้าอยู่แต่ในตำหนักแทบไม่ได้ออกไปไหน ทุกวันก็มีแต่ทำอาหารกินกันเองที่นี่ แม้แต่เลือกซื้อวัตถุดิบก็ด้วย เป็นคนของข้าที่ไปซื้อที่ตลาดเองนางอยู่กับข้ามานานคงไม่ทรยศข้าหรอก"

" พิษที่เขาได้รับเป็นพิษที่สะสมมาตั้งแต่อยู่ในครรภ์ ถ่ายทอดจากมารดาสู่บุตร"

ลู่หนิงตกใจเมื่อได้ยิน

" หมายความว่าคนที่ได้รับพิษก็คือข้า แต่แต่ทำไมข้าถึงไม่เป็นอะไรเลยหล่ะ"

" นั่นก็เพราะพิษนั้นทำลายเฉพาะทารกในครรภ์ ไม่ทำให้ถึงตาย แต่ทารกที่สะสมพิษมานานเมื่อคลอดออกมาจะพิการ"

ลู่หนิงมองหน้าเจี้ยนไห่ด้วยความรู้สึกผิด

" แม่ขอโทษ เพราะแม่ทำให้เจ้าต้องลำบากเช่นนี้"

" เสด็จแม่ท่านอย่าได้โทษตัวเอง แค่ท่านให้กำเนิดข้าก็ดีมากพอแล้ว ถึงขาของข้าจะเดินไม่ได้ก็ช่างเถอะ มันคงเป็นเวรกรรมของข้าแต่ชาติก่อน"

เเม้เขาจะพิการถูกใครต่อใครรังเกียจ ฮ่องเต้ที่เป็นบิดาแท้ๆก็หมางเมินลืมไปเลยว่ามีเขาเป็นโอรสอีกคน เขาก็ไม่สนใจหรอก แค่มีมารดาที่รักเขาคนเดียวก็พอ

" ตอนที่ท่านตั้งครรภ์ท่านรู้หรือไม่ว่าใครวางยาท่าน"

ลู่หนิงส่ายหน้า ตอนนั้นนางพึ่งเข้าวังได้ไม่นาน แรกๆได้รับความโปรดปราน ฮ่องเต้มาหานางบ่อยๆจนตั้งครรภ์ หลังจากนั้นก็ไม่มาหานางอีกเลย เวลาเดียวกันจี้กุ้ยเหรินที่เข้าวังพร้อมกับนางก็ได้รับการโปรดปรานแทน นางรู้ว่าในวังหลวงแก่งแย่งชิงดีเป็นเรื่องธรรมดา นางก็ไม่ได้สนใจ แค่มีบุตรเป็นเพื่อนไว้คลายเหงาก็พอ ตอนนั้นแม้ฮ่องเต้จะไม่มาหานางแต่ก็มีของกินอาหารส่งมาให้นางทุกวันไม่ขาด ยังมีอาหารกับของบำรุงจากตำหนักสนมคนอื่นๆอีก นางก็กินทุกอย่างไม่รู้ว่ายาพิษอยู่ในอาหารจากตำหนักของใคร

" ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ข้าจะเริ่มถอนพิษให้ท่าน ในทุกวันข้าจะฝังเข็มให้ และท่านก็ต้องแช่น้ำว่านสมุนไพรเป็นเวลา3ชั่วยามเช้าเย็นและกลางคืนอีกหนึ่งรอบ จั่วหมิง เจ้าไปหาซื้อสมุนไพรพวกนี้มาแล้วก็ไปต้ม เสร็จแล้วเอาไปเทใส่อ่างเตรียมให้เขาลงไปแช่"

นางส่งใบสั่งยาให้จั่วหมิง จั่วหมิงรับมาแล้วรีบไปจัดการตามคำสั่ง

" เข็มมาแล้วเจ้าค่ะ"

เจียวจูถือห่อเข็มเข้ามาส่งให้ซ่งเนี่ยน ซ่งเนี่ยนรับมาแล้วลงมือฝังเข็มที่ขาของเจี้ยนไห่ทันที พริบตาเดียว เข็มนับร้อยเล่มก็ปักอยู่ที่ขาสองข้างของเจี้ยนไห่

" ในเมื่อท่านแต่งงานกับข้าแล้วท่านก็คือสามีของข้า ข้าต้องช่วยให้ท่านเดินได้แน่นอน"

นางเข้าไปกระซิบข้างหูเขาให้ได้ยินแค่สองคน

" เราจะได้ทำเรื่องอย่างว่ากันเร็วๆ ท่านบอกจะทำเองไม่ใช่รึ"

เจี้ยนไห่เบนหน้าหนีไม่กล้าสบตา ซ่งเนี่ยนหัวเราะหึหึ มองดูหน้าเขาที่แดงแปร๊ด

ตอนกลางคืนซ่งเนี่ยนแยกออกมานอนอีกห้องหนึ่ง เพื่อไม่ให้อึดอัดใจทั้งเขาและนางแม้ลู่หนิงจะไม่เห็นด้วย แต่นางก็บอกเหตุผลว่าเพื่อสะดวกในการรักษาขาของเขา อีกอย่างในช่วงยามจื่อ เขาจะต้องแช่น้ำว่านสมุรไพรอีกรอบ ให้จั่วหมิงดูแลเขาจะเหมาะกว่า

หลายเดือนผ่านไป ค่ำคืนดึกสงัดเงียบสงบ มีเพียงเสียงลมพัดหวีดหวิว พระจันทร์บนท้องฟ้าเปลี่ยนจากสีเหลืองนวลเป็นสีโลหิต ซ่งเนี่ยนทำพิธีอยู่ในมุมห้อง หางจิ้งจอกปุกปุยทั้งแปดค่อยๆโผล่ออกมาโบกสะบัด ใช่ นางเป็นจิ้งจอกเก้าหาง ที่เหลือแค่แปด ก็เพราะหางที่เก้าของนางใช้ทำพิธีเพื่อรักษาดวงตาที่บอดของฉีเส้าเฟินให้กลับมามองเห็นอีกครั้ง และครั้งนี้นางก็จะใช้อีกหางทำพิธีให้ขาของเจี้ยนไห่กลับมาเดินได้ ซ่งเนี่ยนนั่งสมาธิหลับตา ปรากฏแสงสีทองรอบกาย หางหนึ่งของนางหลุดออกมาลอยอยู่ตรงหน้า นางลืมตาใช้มือส่งพลังไปที่หางให้ลงไปที่หม้อสมุนไพรบริกรรมคาถา เสียงสุนัขหอนรับกันเป็นทอดๆแว่วมาแต่ไกล

" ท่าน ท่านอ๋อง ท่านได้ยินไหม "

เจี้ยนไห่ที่หลับตา แช่น้ำยาอยู่ในถังลืมตาขึ้นมา

" อะไร"

" ก็ ก็เสียงหมาหอนไงพะยะค่ะ"

" ได้ยิน แล้วยังไง "

" ก็เขาว่าหมาหอนเพราะมันเห็น เห็นผีหรือว่า"

" เหลวไหล มันหอนหาคู่หล่ะมั้ง"

" แต่คืนนี้เป็นคืนพระจันทร์สีเลือด ข้าได้ยินเขาพูดกันว่าผีมันชอบออกมามาในคืนแบบนี้ ที่สำคัญเสียงที่ได้ยินไม่ใช่เสียงหมาธรมดา แต่เป็นหมาจิ้งจอก"

" หมาจิ้งจอกรึ"

" ใช่ขอรับ แม้ที่นี่จะอยู่ไกลจากป่าเขาไม่มาก แต่ก็ไม่บ่อยที่จะได้ยินเสียงพวกมันหอน นี่คงจะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น ไม่ก็มีพวกนักพรตหมอผีทำพิธี"

" เจ้านี่งมงายจริงๆ"

พรวด ซ่งเนี่ยนกระอักเลือดออกมากองโตนางใช้พลังไปมาก จนแทบหมดแรง เจียวจูรีบเข้ามาประคอง

" พระชายา"

" ข้าไม่เป็นอะไร เจ้ารีบเอายาในหม้อไปให้เขาดื่ม"

" แต่ท่าน"

" รีบไป ก่อนจะเลยเวลาไม่ต้องห่วงข้า"

เจียวจูรีบยกหม้อยาออกไป นางไม่เข้าใจว่าทำไมซ่งเนี่ยนจะต้องทุมเทช่วยเจี้ยนไห่ถึงขนาดนี้ ยอมเสียหางไปอีกแล้ว นางกลัวว่าเจี้ยนไห่จะทรยศซ่งเนี่ยนเหมือนกับที่ฉีเส้าเฟินทำอีก แต่ถึงจะพูดจะเตือนยังไงนางรู้ว่าซ่งเนี่ยนก็ไม่ฟังหรอก จิ้งจอกอย่างพวกนางตกหลุมรักได้ง่าย รักใครรักจริงแต่ก็เกลียดจริงเช่นกัน

เสียงเคาะประตูทำให้จั่วหมิงกับเจี้ยนไห่ถึงกับสะดุ้ง ปังปังปังปัง เจียวจูใช้เท้าเคาะประตูเพราะมือไม่ว่าง ถือหม้อต้มยาอยู่ จั่วหมิงร้องถามอย่างกล้าๆกลัวๆ

"ใคร "

" ข้าเอง"

" ข้าเองหน่ะข้าไหน"

" เจียวจู"

จั่วหมิงเดินไปประตู เห็นเจียวจูยืนทำหน้าดุใส่ ก็โล่งใจ

" เจ้านี่เองข้าตกใจหมด นึกว่าใครมาเคาะประตูตอนดึกดื่น"

" ทำไม คิดว่าข้าเป็นผีรึ"

" ก็ใช่หน่ะสิ คืนนี้เป็นคืนพระจันทร์สีเลือดหมาก็ยิ่งหอนไม่หยุด"

" พูดมากอยู่ได้ รับหม้อไปสิหนักจะแย่"

" โทษที ว่าแต่เจ้ามาเพื่อเอาหม้อยามาให้รึ"

" อืม พระชายาบอกว่าให้ท่านอ๋องดื่มให้หมดภายในครึ่งชั่วยาม"

" ห๊า หม้อใหญ่ขนาดนี้หมดหม้อเลยหน่ะรึ"

" ใช่ต้องรีบดื่มตอนนี้เลย จำไว้ว่าต้องให้หมดภายในครึ่งชั่วยาม"

จั่วหมิงวางหม้อยาลง ตักใส่ถ้วยให้เจี้ยนไห่

" แล้วถ้าไม่หมดหล่ะ"

เจี้ยนไห่ถามขึ้นมา

" หากท่านอยากเดินได้ก็ต้องดื่มให้หมดหากท่านไม่อยากเดินได้ก็ไม่ต้องดื่ม"

จั่วหมิงมองตามเจียวจูที่เดินออกไป กำลังจะปิดประตูก็อ้าปากค้างตาเบิกกว้าง เมื่อเห็นก้นของเจียวจูมีหางโผล่ออกมาโบกสะบัด เขาขยี้ตาไม่อยากเชื่อ พอมองดูอีกทีหางก็หายไปแล้ว ก็ปกตินี่ นางเป็นคนจะมีหางได้ยังไง สงสัยเขาจะตาฝาดไป ได้ยินเสียงหมาจิ้งจอกหอนจนหลอนไปหมดแล้วกระมัง เขาส่ายหน้าแล้วรีบปิดประตู