ตอนที่4

ในห้องหอ จั่วหมิงเข็นรถเข็นพาเจี้ยนไห่เข้ามาก่อนจะเดินออกไป เสียงประตูปิดลงซ่งเนี่ยนก็ใจเต้นระรัว รอให้เจี้ยนไห่มาเปิดผ้าคลุม แต่รออยู่สักพักเขาก็ยังไม่มาเปิดไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ นางมองผ่านผ้าคลุมสีแดง เห็นลางๆว่าเขายังนั่งอยู่กับที่เหตุใดไม่รีบเปิดผ้าคลุมหน้าให้นางเล่า นางทนไม่ไหวเอ่ยถามขึ้น

" เมื่อไหร่ถึงจะเปิดผ้าคลุมให้ข้า หรือว่ารอฤกษ์ยามอยู่"

เจี้ยนไห่ขยับรถเข็นเข้าไปใกล้ กำลังจะเปิดผ้าคลุมออกให้นาง แต่นางเปิดออกก่อนไม่ทันให้เขาได้ตั้งตัว นางก็ดึงเข้าขึ้นเตียง

" เรามาเข้าหอกันเถอะ"

นางกุมถอดชุดให้เขา เจี้ยนไห่ตกใจจับมือนางไว้แน่น

" ช้าก่อน เจ้าจะทำอะไร"

" ก็ทำอย่างที่สามีภรรยาเขาทำกันยังไงหล่ะ"

" เจ้าก็เห็นว่าข้าอยู่ในสภาพแบบนี้จะทำได้ยังไง"

" ท่านไม่ต้องทำ แค่นอนเฉยๆก็พอข้าทำเอง"

" อย่า หยุด หยุดก่อน"

นางพยายามจะถอดผ้าเขาออก เขาก็จับผ้าไว้แน่น ไม่ยอมให้นางถอดได้ ก่อนจะผลักนางออกแล้วถอยไปชิดมุม

" เจ้าอย่าใจร้อน ให้เวลาข้าหน่อย เรื่องแบบนี้มันเป็นศักดิ์ศรีของบุรุษ ข้า ข้าจะทำเองแต่ข้ายังไม่พร้อม"

" ยังไม่พร้อมหรือ"

นางจ้องมองกลางกายของเขา เขารีบเอามือกุมไว้ทันที

" ไม่เป็นไร ข้ามีวิธีทำให้มันพร้อม"

" เจ้า เจ้าจะทำอะไร"

" ข้าอ่านตำราวสันต์มามาก ศึกษามาอย่างดีข้าจะทำตามในตำรา ข้าจะอมให้ท่าน อมดูด อมดูด แป๊บเดียวก็พร้อมใช้งานแล้ว"

เจี้ยนไห่หน้าแดงลามมาถึงหู เขาไม่คิดว่านางจะเปิดเผยเช่นนี้ พูดเรื่องอย่างว่าได้ไม่อายปาก

" เจ้า เจ้าเป็นสตรีแบบใดกัน ช่างพูดได้ไม่อายปาก"

" อายทำไม เรื่องแบบนี้มันเป็นเรื่องธรรมชาติ เราแต่งงานกันแล้วท่านก็เป็นสามีข้า ข้าพูดแต่กับท่านจะอายทำไมเล่า เอ้าถอดผ้าออกสิ ข้าจะได้อมให้หรือว่าจะให้ข้าถอดก่อน"

" ยะอย่า ข้าบอกแล้วว่าข้าไม่พร้อม"

" แต่คืนเข้าหอสามีภรรยาต้องเอากันนะ"

" ข้า ข้าไม่อยากเอา"

" ท่านว่าอะไรนะ"

" ข้าบอกแล้วไงว่าข้าไม่พร้อม ข้าไม่รู้ว่าเจ้าทำแบบนี้ไปทำไม แค่เลือกแต่งงานกับข้าประชดฉีเส้าเฟินก็พอแล้วไม่ใช่รึ เหตุใดต้องเข้าหอทำเรื่องอย่างว่าด้วย"

ซ่งเนี่ยนกระชับชุดที่กำลังจะถอดออกให้เข้าที่ มองดูเจี้ยนไห่ที่นั่งกอดตัวเองอยู่มุมเตียง ยิ้มบางๆที่มุมปาก

" เมื่อกี้ข้าแค่ล้อเล่น ท่านวางใจเถอะ หากท่านไม่เต็มใจข้าจะไม่บังคับท่าน"

นางพูดจบก็เดินออกจากห้องไป เจี้ยนไห่มองตาม ในใจเกิดความรู้สึกหลากหลายนางบอกไม่บังคับเขา แล้วที่เลือกแต่งงานกับเขานี่ไม่ใช่การบังคับหรอกหรือ ก่อนแต่งงานไม่มีใครถามเขาสักคำว่ายินดีหรือไม่ เขาถอนหายใจอย่างแรง ผ่านไปสักพักประตูเปิดออกเขาคิดว่านางจะกลับมาแต่ไม่ใช่ เป็นจั่วหมิง

" เจ้า เหตุใดเจ้าถึงแต่งตัวเช่นนี้"

จั่วหมิงก้มมองตัวเองในชุดเจ้าสาวสีแดงเขาเองก็อายไม่น้อย เมื่อครู่ซ่งเนี่ยนไปหาเขาบังคับให้เขาสวมชุดนี้แล้วให้เขามาที่นี่

" นางให้ข้ามาอยู่เป็นเพื่อนท่าน"

เห็นเจี้ยนไห่ขมวดคิ้ว จั่วหมิงจึงพูดต่อ

"นางบอกให้ข้าสวมรอยเป็นนาง นอนค้างกับท่านที่นี่เพื่อไม่ให้ทุกคนสงสัย"

" แล้วนางหล่ะ"

" นางไปนอนที่ห้องของข้า"

เจี้ยนไห่ล้มตัวลงนอนตะแคง เขาไม่เข้าใจว่านางต้องการอะไรจากเขากันแน่

ยามเฉิน ฉีเส้าเฟินพาเฉียวม่านไปยกน้ำชาให้มารดา ฉีฮุ่ยชิวกำลังพูดคุยกับบ่าวคนสนิทยิ้มแย้ม พอเห็นทั้งสองเดินเข้ามาก็หุบยิ้มทันที

" ท่านแม่ ข้าพาม่านม่านมายกน้ำชาให้ท่านขอรับ"

บ่าวรับใช้รินน้ำชาใส่ถ้วยส่งให้เฉียวม่านฉีฮุ่ยชิวรีบพูดขึ้นมา

" อย่าเลย นางเป็นถึงองค์หญิงผู้สูงศักดิ์ ข้าเป็นคนธรรมดาจะรับได้อย่างไร ข้ารับไม่ไหวหรอก"

มือของเฉียวม่านที่ถือถ้วยชาสั่นระริก ไม่คิดว่าฉีฮุ่ยชิวจะรังเกียจนางถึงเพียงนี้ นางรู้ว่าคนแคว้นฉู่สังหารบิดาของฉีเส้าเฟินทำให้มารดาของเขาโกรธเกียจคนแคว้นฉู่แต่ทุกอย่างก็จบลงแล้ว คนที่สังหารก็ตายไปแล้ว นางก็คือนาง เหตุใดถึงไม่แยกแยะ

" ท่านแม่ เหตุใดถึงพูดเช่นนี้ ตอนนี้ม่านม่านคือสะใภ้ของท่าน และกำลังจะมีหลานให้ท่านอุ้ม ท่านช่วยลดอคติลงหน่อยเถอะ ข้าขอหล่ะ แค่เมื่อวานท่านไม่มาร่วมงานแต่งนางก็เสียใจมากพอแล้ว นี่ท่านยังไม่คิดจะรับน้ำชาจากนางอีก"

" ข้าเคยบอกเจ้าไปแล้ว ว่านอกจากเนี่ยนเนี่ยนข้าไม่รับคนอื่นเป็นสะใภ้ งานแต่งเมื่อวานข้าก็บอกเจ้าตั้งแต่วันที่เจ้าขอสมรสพระราชทานแล้ว ว่าพวกเจ้าอยากแต่งก็แต่งไป ข้าไม่ยุ่งเกี่ยว "

" ฮูหยินเตรียมพร้อมแล้วเจ้าค่ะ รถม้าก็มาแล้วของก็ขนหมดแล้วเจ้าค่ะ"

" อะไร ของอะไร ท่านแม่ท่านจะไปที่ใด"

" ข้าจะย้ายไปอยู่จวนหลังเล็กนอกเมืองจวนนี้ก็ยกให้เจ้าได้อยู่ครองรักกับองค์หญิงสูงศักดิ์ ไปเถอะเดี๋ยวสายแล้วจะร้อน"

" เจ้าค่ะ"

เฉียงม่านวางถ้วยน้ำชากระแทกเสียงดัง จนน้ำชากระฉอกออกมา แล้วเดินหน้าบูดกลับเรือนไป ฉีเส้าเฟินลังเลไม่รู้จะตามใครดีสุดท้ายก็ตัดสินใจวิ่งตามเฉียวม่านไป

จั่วหมิงเข็นรถเข็นพาเจี้ยนไห่เข้ามา ก็เห็นอาหารวางเรียงรายเต็มโต๊ะ ลู่หนิงมองดูอาหารตรงหน้าอย่างตื่นตา ตั้งแต่เข้าวังมานางไม่เคยได้รับอาหารมากมายเช่นนี้ ทุกวันมีอาหารเพียงสามอย่างแทบจะไม่มีเนื้อ

" ในเมื่อมาแล้วงั้นเราก็กินกันเถอะ จั่วหมิงเจ้าก็ไปกินเถอะ ของเจ้ากับคนอื่นๆอยู่ทางนั้น"

จั่วหมิงมองตามที่ซ่งเนี่ยนชี้บอก เห็นโต๊ะอาหารอีกโต๊ะอยู่ไม่ไกล มีเจียวจูกับบ่าวรับใช้อีกสี่คนกวักมือเรียก เขารีบเดินไปนั่ง มองดูอาหารน่ากินเรียงรายเต็มโต๊ะก็น้ำลายไหล หยิบน่องไก่ขึ้นมาแทะ ไม่คิดว่ามื้อนี้จะได้กินอาหารอร่อยๆมากมายเช่นนี้ 

" เอ้ามองกันทำไม กินสิ เสด็จแม่กินเยอะๆนะ"

ซ่งเนี่ยนคีบปลาผัดเปรี้ยวหวานใส่ชามข้าวลู่หนิง ก่อนจะคีบน่องไก่ย่างให้เจี้ยนไห่ 

" ท่านก็กินเนื้อเยอะๆ ดูสิผอมกระหร่องเห็นแต่กระดูก"

เจี้ยนไห่แทะน่องไก่ด้วยความเอร็ดอร่อยนานแค่ไหนแล้วนะที่เขาไม่ได้กินน่องไก่ชิ้นโตๆแบบนี้

" กินอิ่มแล้วเดี๋ยวข้ามีเรื่องสำคัญจะคุยกับท่าน"

" เรื่องอะไร"

" เอาไว้ก่อน กินก่อน นี่กินเข้าไป กินเยอะๆ"

นางคีบหมูเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆแล้วคีบไก่อีกน่องให้เขา

ในห้องโถง ซ่งเนี่ยนจับชีพจรและตรวจดูขาสองข้างให้เจี้ยนไห่

" นี่เจ้ามีความรู้วิชาแพทย์ด้วยรึ"

" อยู่เฉยๆเถอะน่า"

" เป็นอย่างไรบ้าง ขาของเขาพอมีทางรักษาหรือไม่"

"เสด็จแม่ท่านถามอะไรเช่นนั้น ขาของข้าพิการแต่กำเนิดจะรักษาได้อย่างไร"

เจี้ยนไห่แค่นหัวเราะ ลู่หนิงมองหน้าซ่งเนี่ยนรอคำตอบ แม้นางจะอยู่แค่ตำหนักท้ายวังหลวง แต่เรื่องของซ่งเนี่ยนนางก็ได้ยินมาไม่น้อย หนึ่งในนั้นคือเรื่องที่นางช่วยรักษาตาที่บอดสนิทให้ฉีเส้าเฟินกลับมามองเห็นได้อีกครั้ง ทั้งที่หมอหลวงหรือหมอเทวดาต่างก็พูดเป็นเสียงเดียวกันว่าเขาไม่มีทางรักษาหาย แต่ไม่รู้ว่าซ่งเนี่ยนใช้วิธีอะไรถึงทำให้ฉีเส้าเฟินกลับมามองเห็นอีก นางมีความหวังเล็กๆว่าซ่งเนี่ยนจะมีวิธีรักษาขาให้บุตรชายของนางเช่นกัน