ตอนที่6

เจี้ยนไห่ตื่นขึ้นมาตอนเช้า เขาขยับตัวลงไปนั่งบนรถเข็น รอจั่วหมิงอยู่นานก็ไม่เห็นมาสักที จึงเข็นรถออกไปดูข้างนอก ระหว่างที่เข็นรถอยู่ ล้อรถข้างนึงเหยียบหินก้อนใหญ่จนรถพลิกคว่ำ เขาตกลงมาจากรถเข็น เจี้ยนไห่พยายามจะปีนกลับไปนั่งรถเข็นใหม่เขายืนขึ้นโดยไม่รู้ตัว จั่วหมิงที่ตื่นสายเร่งรีบถืออ่างล้างหน้ามา สายตามองเห็นเจี้ยนไห่ยืนอยู่ อ่างล้างหน้าหลุดมือ โครม

" ท่าน ท่านอ๋อง"

เขารีบวิ่งเข้าไปหาเจี้ยนไห่

" ท่านอ๋องนี่ท่าน นี่ นี่ท่านยืนได้แล้ว"

เจี้ยนไห่ที่กำลังจับรถเข็นพลิกขึ้นก็หยุดชะงัก ก้มมองดูตัวเอง เห็นขาสองข้างยืนเหยียบพื้นดิน เขาตกใจแทบไม่อยากเชื่อ

" ข้า ข้ายืนได้แล้ว"

จั่วหมิงพยักหน้ายิ้มทั้งน้ำตา เจี้ยนไห่ค่อยๆก้าวขาเดินทีละก้าว ทีละก้าว เขาหัวเราะทั้งน้ำตา

" ข้าเดินได้ ในที่สุดข้าก็เดินได้แล้ว จั่วหมิงข้าไม่ใช่คนพิการอีกต่อไปแล้วข้าเดินได้"

" พะยะค่ะข้าเห็นแล้ว ท่านอ๋องเดินได้จริงๆข้าจะรีบไปบอกพระชายา"

จั่วหมิงรีบวิ่งไปที่ห้องของซ่งเนี่ยน ตั้งแต่ซ่งเนี่ยนแต่งงานกับเจี้ยนไห่ก็มีแต่เรื่องดีๆเกิดขึ้น ฮ่องเต้ให้คนสร้างตำหนักใหม่ขึ้นมากว้างขวางใหญ่โต ยังให้นางกำนัลและขันทีรับใช้เพิ่มมาอีกหลายสิบคน อาหารการกินก็เลิศรสอุดมสมบูรณ์ทุกมื้อ ผ้าแพรพรรณของใช้ต่างๆก็ส่งมาให้ไม่ขาด ลู่กุ้ยเหรินที่ไม่มีใครคบค้าสมาคมด้วย แต่ละวันตำหนักไม่เคยว่าง เดี๋ยวคนนั้นไปคนนี้มา หลังๆก็ถูกเชิญไปดื่มน้ำชาตำหนักนั้นตำหนักนี้ ตอนนี้ยังมีเรื่องมหัศจรรย์เกิดขึ้นอีก นั่นคือเจี้ยนอ๋องของเขาเดินได้แล้ว จั่วหมิงไม่เคยดีใจขนาดนี้มาก่อนเลย ดีใจจนน้ำหูน้ำตาไหล แต่พอมาถึงห้องของซ่งเนี่ยนนางกำนัลกลับขวางเขาไว้

" ข้ามีเรื่องน่ายินดีจะบอกพระชายา"

" พระชายาบรรทมอยู่ห้ามใครรบกวน ท่านกลับไปก่อนเถอะ"

" พระชายายังไม่ตื่นรึ แต่นี่สายมากแล้วนะ เอ่อ ข้าแค่อยากมาบอกเรื่องน่ายินดีกับพระชายา พวกเจ้าช่วยไปปลุกนางหน่อยสิ"

" ไม่ได้"

เจียวจูเดินออกมาจากข้างใน

"เจียวจูท่านอ๋อง ท่านอ๋องของข้า"

" ท่านอ๋องของเจ้าเป็นอะไรหรือว่าเกิดเรื่องร้ายอะไรขึ้น"

" ไม่ ไม่ใช่เรื่องร้าย แต่เป็นเรื่องดี"

" เรื่องดีแล้วเจ้าร้องไห้ทำไม ร้องอย่างกับใครตาย"

จั่วหมิงรีบเช็ดน้ำตา

" ท่านอ๋องเดินได้แล้ว"

" งั้นรึ อืม ข้าจะบอกพระชายาให้ เจ้ากลับไปได้แล้ว"

" ดะเดี๋ยวก่อน นี่เจ้าไม่ตื่นเต้นรึ"

" จะตื่นเต้นทำไม"

" ก็ ก็ท่านอ๋องเดินได้"

" ข้ารู้อยู่แล้วว่าท่านอ๋องจะเดินได้ หากพระชายาลงมือรักษาใครแล้ว คนผู้นั้นไม่ว่าจะมีสภาพเป็นอย่างไรแม้จะใกล้ตายก็หายดี"

จั่วหมิงมองดูเจียวจูที่เดินเข้าไปข้างใน เขาทำได้แค่รีบกลับไปหาเจี้ยนไห่ เจี้ยนไห่ดีใจที่ตัวเองเดินได้แล้ว ก็เดินกลับไปกลับมาไม่หยุด จากที่เดินก็เปลี่ยนมาเป็นวิ่ง ลู่หนิงกลับจวนมาขันทีรีบรายงาน

" ลู่กุ้ยเหรินท่านกลับมาแล้ว มีเรื่องน่ายินดีพะยะค่ะ ท่านอ๋องทรงเดินได้แล้ว"

" เจ้าว่าอะไรนะ"

" ท่านอ๋องทรงเดินได้แล้ว ไม่ใช่แค่เดินนะพะยะค่ะยังวิ่งได้อีกด้วย"

" ตอนนี้ลูกข้าอยู่ที่ใด"

" ในสวนพะยะค่ะ"

ลู่หนิงรีบเดินไปที่สวน ภาพตรงหน้าทำนางไม่อยากเชื่อสายตา บุตรชายของนางที่พิการเดินไม่ได้ตั้งแต่เด็ก บัดนี้กำลังวิ่งกลับไปกลับมา 

" เจี้ยนไห่"

เจี้ยนไห่เห็นมารดาก็วิ่งเข้าไปสวมกอด

" เสด็จแม่ข้าเดินได้แล้ว ขาสองข้างของข้าใช้งานได้แล้วท่านเห็นหรือไม่ ข้ายังวิ่งได้อีกด้วย"

" เห็นแล้วแม่เห็นแล้ว ไม่อยากเชื่อเลยว่าจะเกิดเรื่องอัศจรรย์ขึ้น เนี่ยนเนี่ยนนางเก่งจริงๆที่ช่วยรักษาเจ้าได้ นางเป็นดาวนำโชคของเรา เจ้าต้องทำดีกับนางให้มากๆนะรู้ไหม อย่าให้เหมือนกับแม่ทัพฉี ที่พอนางช่วยรักษาตาให้เขาหายดีแล้ว กลับทรยศต่อความรักที่นางมีไปเลือกหญิงอื่นมาแทนที่นาง"

" ข้ารู้แล้ว"

"ว่าแต่นางอยู่ไหน แล้วนางรู้เรื่องนี้หรือยัง"

" ข้าไปบอกนางแล้วแต่นางกำนัลของนางบอกว่านางยังไม่ตื่น ข้าก็เลยไม่อยากรบกวนแต่ได้บอกกับเจียวจูไว้แล้ว"

" อืมถ้าอย่างงั้นอย่าไปรบกวนนางเลย ให้นางพักผ่อนเถอะ"

ยามโหย่ว เจี้ยนไห่มายืนอยู่หน้าตำหนักของซ่งเนี่ยน ตั้งแต่เช้าจนพลบค่ำเขายังไม่เห็นหน้าของนางเลย เรื่องที่เขาเดินได้ล่วงรู้ไปทั่วทั้งตำหนัก แม้แต่คนอื่นในวังหลวงต่างก็รู้กันหมด ยังมาแสดงความยินดีกันไม่ขาดสายแล้ว เหตุใดนางถึงไม่มายินดีกับเขา

" คาระวะท่านอ๋อง"

" เนี่ยนเนี่ยนหล่ะ"

" พระชายาทรงพักผ่อนอยู่รับสั่งไม่ให้รบกวน"

เจียวจูเดินเข้ามาบอก เจี้ยนไห่ขมวดคิ้วมองเข้าไปด้านใน รู้สึกว่าผิดปกติแต่ก็ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา ยอมหันหลังกลับไป ผ่านไปสามวันเขาก็ยังไม่เห็นแม้เงาของนาง จึงมาอีก คราวนี้เขาไม่สนคำทัดทานของนางกำนัลที่ไม่ให้เขาเข้าไปข้างใน เมื่อไปถึงก็เห็นเจียวจูกำลังหวีผมแต่งตัวให้นางอยู่

" ท่านอ๋องคิดถึงข้าถึงกับทนไม่ไหวเลยรึ ถึงได้มาข้าถึงที่นี่"

เจี้ยนไห่จ้องมองหน้าของซ่งเนี่ยน แม้แต่งแต้มเครื่องสำอางค์แต่เขาก็ยังมองเห็นความเหนื่อยล้าอยู่ใบหน้าแสนหวานของนาง

" เจ้าไม่สบายรึ ข้าไม่เห็นเจ้าออกไปข้างนอกเอาแต่เก็บตัวอยู่แต่ในตำหนัก"

นางส่ายหน้าส่งยิ้มบางๆให้

" ข้าสบายดี"

หลังจากทำพิธีดึงหางตัวเองมาปรุงยาวิเศษให้เขา นางต้องใช้พลังมาก หลังทำพิธีเสร็จก็หมดแรงต้องนอนหลับพักผ่อนเพื่อฟื้นฟูพลัง 3วันถึงจะกลับมาเหมือนเดิม เรียกวิธีนี้ว่าจำศีล นางจึงสั่งไม่ให้ใครมารบกวน

" ข้า ข้าขอบคุณเจ้ามากที่ทำให้ข้าเดินได้"

" อืม"

เห็นนางไม่พูดต่อ ไม่สนใจเขาแต่สนใจเลือกเครื่องประดับ เขาจึงเดินไปหยิบปิ่นสีฟ้าอันหนึ่งขึ้นมา

" ข้าว่าปิ่นอันนี้เหมาะกับเจ้า ข้าจะปักให้เจ้านะ"

เจียวจูถอยออกมาปล่อยให้ทั้งสองได้อยู่ด้วยกันตามลำพัง เจี้ยนไห่ค่อยๆปักปิ่นลงไปบนผมของนาง 

" คืนนี้มีงานเทศกาลเจ้าอยากไปเดินเล่นหรือไม่"

" อืม"

" งั้น งั้นไปกันเลยไหม"

นางพยักหน้าส่งยิ้มให้ เจี้ยนไห่ยื่นมืออกมานางวางมือลงบนมือหนาใหญ่ให้เขาจับจูงเดินออกไป 

งานเทศกาลมีผู้คนมาร่วมงานกันครึกครื้นหนุ่มสาวต่างเดินจูงมือกันเดินเล่น เจี้ยนไห่มองดูรอบตัว บรรยากาศอบอวนไปด้วยความสุข นี่เป็นครั้งแรกของเขาที่ได้มาเที่ยวงานเทศกาล เมื่อต้องอยู่ท่ามกลางผู้คนเยอะๆแบบนี้เขาก็อดประหม่าไม่ได้ แต่มือเล็กๆนุ่มนิ่มในอุ้งมือของเขา กระชับสอดนิ้วประสานกับนิ้วของเขาแน่น จูงเขาก้าวไปข้างหน้า พาเขาแวะร้านนั้นร้านนี้ แป๊บเดียวก็ได้ของกินมาเพียบ จั่วหมิงกับเจียวจูเดินตามหลังช่วยถือของให้ 

" เหนื่อยหรือยัง อยากนั่งพักไหม"

" ไม่ หรือว่าท่านเหนื่อยแล้ว"

" เปล่า"

" ข้าลืมไปว่าท่านพึ่งเดินได้ ยังไม่แข็งแรงดีไปนั่งจิบชากินอะไรอร่อยๆข้างบนนู้นดีกว่าจะได้ชมวิวด้วย"

นางชี้ไปที่โรงเตี๊ยมชั้นบน ก่อนจะพาเขาเดินเข้าโรงเตี๊ยม พอขึ้นไปชั้นบนก็ปรากฎว่าโต๊ะเต็มหมด

"ขออภัยขอรับ โต๊ะเต็มหมดแล้ว วันนี้เป็นงานเทศกาลลูกค้าเลยจองล่วงหน้ากันเต็มทั้งสามชั้นเลย อีกเดี๋ยวจะมีการจุดพลุดอกไม้ไฟด้วย คงจะไม่มีที่ว่างแล้วขออภัยจริงๆขอรับ"

" ในเมื่อเต็มหมดแล้วงั้นเราไปกันเถอะ"