ตอนที่7

ซ่งเนี่ยนไม่ยอมไป มองไปที่โต๊ะริมหน้าต่างโต๊ะหนึ่ง แอบดีดนิ้วเบาๆแสงสีทองที่คนอื่นมองไม่เห็นก็ลอยไปที่คนโต๊ะนั้น คนในโต๊ะนั้นก็เรียกเสี่ยวเอ้อมาคิดเงินแล้วพากันลุกเดินออกไป

" เห็นไหมว่างแล้ว"

นางจูงมือเจี้ยนไห่ไปนั่งลง จั่วหมิงกับเจียวจูนั่งฝั่งตรงข้าม ก่อนจะเรียกเสี่ยวเอ้อมาสั่งอาหารเต็มโต๊ะ นางคีบอาหารป้อนเจี้ยนไห่คำแล้วคำเล่าจนเขากินแทบไม่ทัน

ที่มุมหนึ่ง ฉีเส้าเฟินกำจอกสุราแน่นจ้องมองซ่งเนี่ยนเอาอกเอาใจเจี้ยนไห่ เฉียวม่านมองตามสายตาไปก็เห็นสตรีงดงามหมดจดนางหนึ่ง กำลังคีบอาหารป้อนบุรุษที่นั่งข้าง หากนางเดาไม่ผิด สตรีคนนั้นคงเป็นซ่งเนี่ยนอดีตคนรักของฉีเส้าเฟิน ที่มารดาของเขาเอ่ยปากว่ายอมรับเป็นสะใภ้แค่คนเดียว นางกระแทกตะเกียบเสียงดัง ฉีเส้าเฟินจึงได้สติหันมามอง

" อิ่มแล้วรึ เหตุใดถึงได้กินน้อยนักเล่า"

" ข้าไม่หิว"

" กินอีกนิดเถอะลูกจะได้แข็งแรง"

" สตรีคนนั้นคืออดีตคนรักของท่าน ซ่งเนี่ยนใช่หรือไม่"

เฉียวม่านพูดพร้อมจ้องมองไปที่ซ่งเนี่ยน ที่กำลังหัวเราะคิกคัก

" อืม"

ฉีเส้าเฟินตอบสั้นๆ เขาไม่คิดว่าจะได้มาเจอนางที่นี่ ตั้งแต่เขาแต่งงานก็ไม่ได้เจอนางอีกผ่านมา6เดือนนี่เป็นครั้งแรกที่ได้พบนาง ดูนางมีความสุขหัวร่อต่อกระซิกกับเจี้ยนไห่คอยเอาอกเอาใจคีบอาหารป้อนถึงปาก เดี๋ยวก็อิงแอบแนบชิด เดี๋ยวก็ซบไหล่ ช่างน่าหมั่นไส้นัก ตอนนั้นที่เขากับนางคบกันนางก็เคยออดอ้อนเขาแบบนี้ แต่ตอนนี้นางไปทำกับคนอื่นแล้ว ในใจก็เกิดความไม่ยินยอมขึ้นมา ยิ่งตอนนี้เจี้ยนไห่เดินได้แล้วเขาได้ยินคนเล่าลือไปทั่วก็ไม่อยากจะเชื่อจนเมื่อได้มาเห็นกับตาของตัวเองวันนี้ ทุกคนต่างกล่าวว่าซ่งเนี่ยนคือดาวนำโชค ใครที่ได้ครองคู่กับนางจะโชคดีและมั่งคั่ง เขาก็ไม่อยากจะเชื่ออีกนั่นแหละ แต่เจี้ยนไห่กับลู่กุ้ยเหรินที่ใครๆในวังต่างก็ไม่สนใจ กลายเป็นคนที่ไม่มีตัวตน พอซ่งเนี่ยนแต่งกับเจี้ยนไห่ ทุกคนต่างก็เข้าหาและพูดถึงแม้แต่ฮ่องเต้ที่หมางเมินก็ยังไปหาอยู่บ่อยๆเคยอยู่ตำหนักเล็กๆทรุดโทรม พอซ่งเนี่ยนแต่งเข้าไป ฮ่องเต้ก็ให้สร้างตำหนักแห่งใหม่ให้ ทั้งใหญ่โตโอ่อ่าเทียบได้กับตำหนักของกุ้ยเฟย ยังประทานทรัพย์สินเงินทองให้อีกมากมาย 

ในขณะที่เขาตกต่ำลงเรื่อยๆ มารดาทิ้งไปอยู่จวนนอกเมือง ไม่ตัดขาดก็ไม่ต่างอะไรกับตัดขาด ทรัพย์สินในจวนก็ร่อยหรอแม้แต่เงินเดือนจะจ่ายให้บ่าวไพร่ในจวนก็แทบไม่พอ ตอนนี้เขายังเป็นหนี้อีก เฉียวม่านก็ใช้เงินเก่งเหลือเกิน ต้องกินอาหารดีๆต้องได้ตัดชุดใหม่งามๆ เครื่องประดับเสื้อผ้าต้องไม่ซ้ำ เขาคิดว่าฮ่องเต้จะประทานรางวัลเป็นทรัพย์สินเงินทองให้หลายหีบ จากผลงานที่เขาชนะศึกกลับมาแต่กลับไม่ให้อะไรเขาเลย เขาต้องหน้าด้านไปทวงถาม แต่กลับถูกด่ากลับมา

" ฝ่าบาทพะยะค่ะ คือว่า กระหม่อม เอ่อกระหม่อมขอบังอาจ ทวงถามเรื่องเงินรางวัลที่กระหม่อมควรได้พะย่ะค่ะ"

" เงินรางวัล เงินรางวัลอะไร "

" เอ่อก็ ก็เงินรางวัลที่กระหม่อมนำทัพชนะศึกไงพะยะค่ะ"

" อ๋อ ฮ่าฮ่าฮ่า"

" พะยะค่ะเงินรางวัล ฮ่าฮ่า"

ปัง เจี้ยนซุนฮ่องเต้ตบโต๊ะเสียงดัง จนเขาสะดุ้งโหยงรีบก้มหมอบ

" เจ้าพาธิดาแคว้นศัตรูมาเป็นภรรยา ยังกล้าขอพระราชทานสมรสกับข้า ข้าได้ลั่นวาจาไปแล้วว่าจะให้เจ้าในสิ่งที่ขอ ในเมื่อเจ้าอยากแต่งงานกับองค์หญิงแคว้นฉู่ข้าก็มอบสมรสพระราชทานให้แล้ว นี่เจ้ายังมีหน้ามาขอเงินรางวัลอะไรอีก เจ้าทำผิดต่อเนี่ยนเนี่ยน ทรยศต่อความรักที่นางมีให้เจ้ามาหลายปี เพียงเพื่อองค์หญิงแคว้นศัตรู ข้าไม่ได้เอาโทษเจ้าก็ดีแค่ไหนแล้ว ฉีเส้าเฟินเจ้าคงลืมไปแล้วกระมังว่าที่ตาของเจ้ามองเห็นได้อีกครั้งเป็นเพราะใคร คนทรยศเช่นเจ้า หากข้าเป็นเนี่ยนเนี่ยนข้าจะทำให้เจ้าตาบอดอีกครั้งเสีย ไปได้แล้ว คนกำลังอารมณ์ดีเห็นหน้าเจ้าเสียอารมณ์หมด ต่อไปหากไม่มีเรื่องคอขาดบาดตายก็ไม่ต้องมาหาข้าอีก"

" เส้าเฟิน เส้าเฟิน เส้าเฟิน"

เฉียวม่านทั้งเรียกทั้งเขย่าตัวฉีเส้าเฟิน เขาพลันได้สติหลุดออกมาจากภวังค์

" ม่านม่าน มีอะไรเหรอ"

" ข้าต่างหากที่ต้องถามท่านว่ามีอะไร นี่ท่านเป็นอะไรกันแน่เอาแต่เหม่อลอย ข้าเรียกตั้งนานก็ไม่ขานรับ หรือว่าท่านอยากกลับไปคืนดีกับคนรักเก่า"

" ไม่ใช่อย่างงั้น เจ้าอย่าคิดมาก ข้าก็แค่คิดอะไรเรื่อยเปื่อย"

ปังปัง วี้ดปัง เสียงพลุดอกไม้ไฟดังขึ้น ซ่งเนี่ยนชี้ให้เจี้ยนไห่ดูด้วยความตื่นตาตื่นใจ

" สวยมากเลยท่านดูสิ" 

นางหันหน้ามาบอกเขา สบตากันในระยะใกล้ก็รู้สึกเขินอาย ก่อนจะหันหน้ากลับไปมองที่ดอกไม้ไฟ ที่กระจายอยู่เต็มท้องฟ้า

การแสดงดอกไม้ไฟจบลง ผู้คนทยอยออกจากโรงเตี๊ยม ซ่งเนี่ยนกับเจี้ยนไห่ก็เช่นกันพอเดินออกมาจากโรงเตี๊ยมกำลังจะขึ้นรถม้าที่จอดรออยู่ ก็ได้ยินเสียงทักทายดังมาจากข้างหลัง

" ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ"

ซ่งเนี่ยนได้ยินเสียงคุ้นๆก็หันไปดู ไม่คิดว่าจะเจอฉีเส้าเฟินที่นี่ มองดูสตรีที่ยืนกอดแขนเขานางก็เบะปาก นี่หน่ะรึองค์หญิงแคว้นฉู่ หน้าตาก็งั้นๆ

" คารวะเจี้ยนอ๋อง พระชายา บังเอิญนักได้พบท่านที่นี่ ได้ยินข่าวลือว่าท่านเดินได้ ข้าเองไม่เชื่อจนได้มาเห็นกับตาตัวเอง"

" อืม ต้องยกความดีความชอบให้เนี่ยนเนี่ยนเพราะนาง ข้าถึงได้เดินได้"

" น่าแปลกนะ คนพิการแต่กำเนิดเดินไม่ได้มาตลอด อยู่ดีๆก็เดินได้ขึ้นมา ได้ข่าวว่าพระชายาเป็นผู้รักษา ข้าอยากรู้ว่าใช้วิธีใดช่างน่าอัศจรรย์นัก ราวกับมีเวทมนต์"

เฉียวม่านพูดขึ้นมา สายตาจ้องมองสำรวจซ่งเนี่ยนตั้งแต่หัวจรดเท้า ซ่งเนี่ยนกระตุกยิ้มมุมปากจ้องกลับ

" ข้าจะใช้วิธีใดมันก็เรื่องของข้า วิชาแพทย์ของข้าเป็นความลับไม่อาจเปิดเผยให้ผู้ใดล่วงรู้ได้ โดยเฉพาะคนต่างแคว้น"

" เนี่ยนเนี่ยน พระชายา ตอนนี้ม่านม่านเป็นฮูหยินของข้า เท่ากับนางเป็นคนแคว้นเหลียวแล้ว อีกอย่างแคว้นฉู่ก็ล่มไปแล้วตอนนี้พื้นที่แคว้นฉู่ก็กลายเป็นของแคว้นเหลียว เจ้า ท่านอย่าได้เอ่ยเช่นนี้เลย"

" ปากของข้า ข้าจะพูดอะไรก็ย่อมได้"

" แม่ทัพฉีนี่ช่างเป็นคนใจกว้างเสียจริง ยอมรับหลานสาวของศัตรูมาเป็นภรรยาได้อย่างไม่รู้สึกอะไร ที่ข้ารู้ แม่ทัพม่อเป่ยที่สังหารบิดาของท่านก็มีศักดิ์เป็นอาแท้ๆของนางไม่ใช่รึ"

" ข้าเป็นคนแยกแยะได้ อาของนางก็ส่วนอาของนาง นางก็ส่วนนาง คนละคนกัน"

" ท่านอ๋องข้าอยากกลับแล้ว เรารีบกลับตำหนักกันเถอะ จะได้ทำเรื่องอย่างว่ากัน นี่ก็ดึกแล้วกว่าจะเสร็จกว่าจะได้นอน เอ๊ะ หรือคืนนี้เราจะไม่นอนกันดี"

ซ่งเนี่ยนกอดแขนเจี้ยนไห่ออดอ้อน เจี้ยนไห่หน้าแดงกร่ำรีบพานางขึ้นรถม้า ฉีเส้าเฟินถึงกับอ้าปากค้าง ไม่คิดว่าซ่งเนี่ยนจะกล้าพูดเรื่องแบบนี้ในที่ที่มีคนอยู่เยอะแยะ

ในรถม้าซ่งเนี่ยนปีนขึ้นไปนั่งตักเจี้ยนไห่สองแขนกอดรอบคอเขา

" คืนนี้ท่านพร้อมหรือไม่"

" ข้า คือว่าข้า"

" ขาท่านก็เดินได้แล้ว ขยับก็คล่อง งั้นก็คงไม่มีปัญหาที่จะ"

" ข้า ข้ายังไม่พร้อม คือว่าข้าไม่เคย"

" ไม่เป็นไรเดี๋ยวข้าสอนเอง"

เจี้ยนไห่จ้องมองหน้านาง

" ข้าเคยบอกแล้วไงว่าข้าศึกษาตำราวสันต์ไว้เยอะ"

" ข้า ข้าขอเวลาหน่อย ข้าจะศึกษาด้วยตัวเองไม่ต้องให้เจ้าสอน"

" เหรอ ก็ได้"

นางหัวเราะคิกคัก ลงจากตักเขามานั่งข้างๆแทน