LOGINShare
บทที่ 390
Latest chapter
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 750
จี้หานอีไม่ค่อยเข้าใจความชอบของเสิ่นซื่อนัก หากให้กล่าวตามจริง นางรู้จักเขาน้อยมากทีเดียวส่วนช่วงเวลาที่ได้อยู่ร่วมกันเมื่อครั้งเยาว์วัย ก็ดำเนินไปเพียงผิวเผินเท่านั้นนางลองเลือกดูอีกครั้ง ก่อนหยิบผ้าสีเงินผืนหนึ่งขึ้นมาถาม "ผืนนี้ล่ะเจ้าคะ?"เหตุผลหลักคือเสื้อผ้าของเสิ่นซื่อหากไม่ใช่สีขาวก็เป็นสีดำ หรือไม่ก็เป็นชุดขุนนางสีม่วง จึงมีเพียงสีเงินที่ดูเข้ากันได้ง่ายดีครั้งนี้เสิ่นซื่อคล้ายพึงพอใจ จึงพยักหน้าเล็กน้อยจี้หานอีลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก นางเพียงกลัวว่าเสิ่นซื่อจะยังไม่พอใจอีกเท่านั้นนางเก็บข้าวของเตรียมนำออกไป จะได้ถือโอกาสนี้ยกน้ำแกงสร่างเมาเข้ามาให้เสิ่นซื่อ นางรู้สึกได้ว่าเสิ่นซื่อคงดื่มสุรามาไม่น้อย แม้มองไม่ออกด้วยตาเปล่า แต่ต่อให้เสิ่นซื่ออาบน้ำชำระกายแล้ว กลิ่นสุราก็ยังคงลอยคลุ้งอยู่ดีแต่ตอนที่นางหยัดกายลุกขึ้นหมายเดินออกไป เสิ่นซื่อกลับรั้งตัวนางไว้อีกครั้ง เมื่อจี้หานอีหันกลับมามอง ก็เห็นเสิ่นซื่อนั่งอยู่บนขอบเตียง ช้อนนัยน์ตาหงส์ที่มักจะแฝงไว้ด้วยแรงกดดันคู่นั้นขึ้นมองนาง "อีกนานเท่าใดถึงจะเสร็จ?"จี้หานอีไม่รู้เลยว่าเหตุใดเสิ่นซื่อถึงมาใส่ใจกับถุงหอมเอ
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 749
แต่ฝีเท้าของเสิ่นซื่อก็มั่นคงยิ่ง ไม่มีท่าทีของคนเมามาย สวนทางกับกลิ่นสุราที่รุนแรงไม่เบาจี้หานอีกลัวจะตกลงไปจริง ๆ จึงพร่ำบอกให้เสิ่นซื่อวางนางลง แต่เสิ่นซื่อกลับไม่ตอบรับคำใด ท่อนแขนคู่นั้นแข็งแกร่งทรงพลัง แฝงไว้ด้วยไออุ่นที่ไม่อาจต้านทานเมื่อกลับถึงเรือน เสิ่นซื่อก็วางจี้หานอีลงบนตั่งยาว เขาหลุบตาลงมองดวงตาของจี้หานอี นัยน์ตาคู่นั้นที่มักเรียบเฉยและเลื่อนลอยอยู่เสมอ ใบหน้าที่ดูเหมือนจะไม่ประสีประสาต่อโลกใบนี้อยู่เป็นนิจ แต่นางก็มีความทุกข์ระทม ขณะต้องเผชิญกับเรื่องราวสะเทือนใจมากมายเช่นกันตอนที่สกุลจี้เกิดเรื่อง เขาไม่ได้อยู่เคียงข้างนาง ไม่ได้ปลอบประโลมนาง และไม่รู้เลยว่านางผ่านช่วงเวลาเหล่านั้นมาได้อย่างไรเสิ่นซื่อตื่นตะลึงเมื่อพบว่าตนเองขอบตาร้อนผ่าว จึงหลับตาลงอย่างเงียบงัน โน้มศีรษะลงโอบกอดจี้หานอีไว้แน่น จากนั้นถึงค่อยกล่าวด้วยเสียงแหบพร่า “หานอี พักผ่อนให้ดีเถิด”“ข้าดื่มสุรามา ขอไปอาบน้ำก่อน”จี้หานอีรับฟังเสียงแหบพร่าของเสิ่นซื่อแล้วก็ตอบรับในลำคอคำหนึ่ง นางเหม่อมองเสิ่นซื่อเดินจากไป ก่อนยันกายลุกขึ้นมาสั่งให้แม่นมฟางไปเตรียมน้ำแกงสร่างเมาสำหรับเสิ่นซื่อ จากนั้นจึ
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 748
ในอดีตท่านพ่อมักกล่าวว่า นิสัยเช่นนางย่อมทนรับความลำบากและความเหนื่อยยากไม่ได้ เนื่องจากถูกประคบประหงมจนติดนิสัยเกียจคร้าน ท่านพ่อยังบอกอีกว่าวันหน้าจะมอบสินเดิมที่มากที่สุดในเมืองหลวงให้แก่นางผู้เดียว ต่อให้แต่งเข้าจวนสามีแล้วไม่หยิบจับสิ่งใด เป็นเพียงสะใภ้จอมขี้เกียจผู้หนึ่ง ก็ยังมีเงินทองให้ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายท่านพ่อช่างวาดฝันไว้ดีงามเหลือเกิน การมีสามีที่ภายนอกดูเพียบพร้อมทั้งความประพฤติและอุปนิสัย ครองคู่กันไปชั่วชีวิต มีสินเดิมที่ใช้จ่ายอย่างไรก็ไม่หมด ซ้ำยังมีตระกูลเดิมให้พึ่งพิง นางเป็นบุตรสาวเพียงคนเดียว ย่อมสามารถกลับบ้านเดิมได้โดยไม่ต้องคอยดูสีหน้าผู้ใด ขอเพียงนางทำตัวอยู่ในร่องในรอย ไม่ก่อเรื่องวุ่นวายเอาแต่ใจ ก็สามารถอยู่อย่างสงบสุขไปตลอดชีวิตแต่สวรรค์มักไม่ตามใจมนุษย์โลก จิตใจคนเป็นสิ่งที่ควบคุมได้ยากที่สุด ทุกสรรพสิ่งย่อมไม่อาจดำเนินไปตามแผนการที่วางไว้ และไม่มีแผนการใดจะไร้ซึ่งข้อผิดพลาดโดยสมบูรณ์จี้หานอีตระหนักดีถึงความเกียจคร้านของตนเอง นางไร้ซึ่งปณิธานอันยิ่งใหญ่ ในเมื่อไม่มีความสามารถหรือชาติตระกูลสูงส่ง แต่กลับวาดหวังถึงชีวิตที่สงบสุขราบรื่น โดยไม่ต้องเหนื่อ
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 747
เมื่อผู้คนได้ยินก็พากันทอดถอนใจ ทั้งยังกล่าวว่าเสิ่นฉางหลิงนั้นวาสนาดี ย่อมต้องมีอนาคตยาวไกลแน่นอนในอดีตเสิ่นฉางหลิงนั้นไม่ค่อยเอาไหนจริง ๆ ไม่ว่าทำสิ่งใดล้วนเกียจคร้าน ในหมู่ลูกหลานสกุลเสิ่นนับว่าไม่ได้เรื่องได้ราวเท่าใด บัดนี้กลับสร้างความดีความชอบใหญ่โต นอกจากประหลาดใจแล้ว พวกเขาจึงรู้สึกว่าเสิ่นฉางหลิงผู้นี้ก็มีฝีมืออยู่บ้างจริง ๆชื่อเสียงเกียรติยศที่แลกมาด้วยชีวิตและทรัพย์สินนั้น ย่อมไม่มีสิ่งใดให้น่าอิจฉา เพราะล้วนเป็นการเสี่ยงอันตรายทั้งสิ้นแต่ก่อนนางไป๋ไม่ค่อยเอ่ยถึงบุตรชายคนรองของตนให้คนนอกฟัง ทว่าบัดนี้กลับยืดอกได้อย่างสง่าผ่าเผย ภายในโถงบุปผาแทบจะมีแต่เสียงของนางผู้เดียวแล้วฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นเรียกจี้หานอีเข้าไปหา ก่อนลดเสียงลงถามนางว่างานเลี้ยงเตรียมการเรียบร้อยดีหรือไม่ จี้หานอีจึงตอบกลับไปตามความจริงฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นจ้องมองจี้หานอีอย่างลึกซึ้งพลางกล่าว "วันหน้าก็ยังคงต้องมีงานเลี้ยงเช่นนี้อีกมาก นี่เป็นครั้งแรกของเจ้า อย่าได้ทำผิดพลาดจนผู้อื่นเอาไปหัวเราะเยาะเชียว"จี้หานอีเข้าใจความหมายของฮูหยินผู้เฒ่าดี จึงพยักหน้ารับคำฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นยังคงถามจี้หานอีว่าน
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 746
เสิ่นซื่อรับฟังถ้อยคำของจี้หานอีด้วยท่าทีเรียบเฉย นัยน์ตาของเขาเย็นชาไร้ความรู้สึก ทั้งยังขมวดคิ้วมุ่น ก่อนจูงมือจี้หานอีให้เดินตามไป ก็แค่หลานชายคนหนึ่งของเขาสร้างความดีความชอบ ว่ากันตามตรง จี้หานอีไม่มีเหตุผลใดต้องมาวุ่นวายด้วยซ้ำ จัดงานได้ถึงเพียงนี้ก็นับว่าดีแล้ว เขาไม่กล่าวคำใด หลังจูงมือจี้หานอีเดินไปได้ระยะหนึ่ง ก็ช้อนร่างนางอุ้มขึ้นมุ่งหน้ากลับเรือนจี้หานอีเงยหน้ามองเสิ่นซื่อ แม้ใบหน้าของเขาจะดูเย็นชาแข็งกร้าว ทั้งยังไม่ยอมพูดคุยกับนางสักเท่าใดประหนึ่งจอมเย่อหยิ่ง แต่ทันทีที่เสิ่นซื่อกลับมาเขาก็มาหานาง ซ้ำยังช่วยปลดเปลื้องภาระหน้าที่ในมือ และอุ้มนางกลับเรือนด้วยตนเอง เช่นนี้แล้วนางย่อมสัมผัสได้ถึงความเอาใจใส่ที่เขามีต่อนาง วงแขนที่โอบรอบลำคอของเสิ่นซื่อจึงกระชับแน่นขึ้นเล็กน้อย ยามสูดดมกลิ่นอายจากเรือนกายเขา จี้หานอีก็ยิ่งรู้สึกโหยหาและลุ่มหลงมากขึ้นเมื่อกลับมาถึงเรือน บริเวณหน้าประตูก็มีสาวใช้มารายงานเรื่องราว เสิ่นซื่อไม่ได้ใส่ใจ เพียงบอกให้จี้หานอีพักผ่อนให้เต็มที่ รอจนใกล้เริ่มงานเลี้ยงค่อยตามไป ส่วนตัวเขาจะล่วงหน้าไปที่โถงด้านหน้าก่อน อุตส่าห์เดินทางกลับมาทั้งที หากไม่
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 745
แต่ใจหนึ่งก็คิดว่าหากไม่มีจี้หานอี ก็ไม่รู้บุตรชายตนจะได้แต่งงานเมื่อใด คิดได้ดังนี้ก็ให้รู้สึกปล่อยวางลงบ้างยามนี้นางไป๋กำลังวุ่นวายอยู่กับเรื่องของเสิ่นฉางหลิง จึงมอบหมายให้จี้หานอีเป็นผู้จัดเตรียมงานเลี้ยงต้อนรับในยามค่ำ และให้ไปเชิญคนของบ้านท่านลุงใหญ่ฝั่งตรงข้ามมาร่วมงานด้วยจี้หานอีรับคำ ขณะรู้ชะตากรรมว่าบ่ายวันนี้คงต้องวุ่นวายแน่ครั้งนี้นับเป็นการจัดงานเลี้ยงครั้งแรกของนาง ย่อมไม่อาจปล่อยให้เกิดข้อผิดพลาดใด นางจึงไปเขียนเทียบเชิญเพื่อสั่งให้บ่าวไพร่รีบนำไปส่งก่อนเป็นอันดับแรกงานวันนี้ถือเป็นงานเลี้ยงภายในครอบครัว แขกที่เชิญล้วนเป็นคนในสายเลือดสกุลเสิ่น ทั้งนายท่านผู้เฒ่าฝั่งตรงข้าม บรรดาท่านอาท่านลุงท่านป้าจากเรือนต่าง ๆ กอปรกับเหล่าคุณหนูที่ออกเรือนไปแล้ว นอกจากนี้ยังมีบรรดาญาติที่เกี่ยวดองและมิตรสหายเก่าแก่ ซึ่งรายชื่อเหล่านี้ก็สามารถค้นหาได้จากเทียบเชิญของปีก่อน ๆเมื่อกำหนดจำนวนคนแน่ชัด จี้หานอีก็สั่งงานลงไปตามลำดับ ทั้งยังเอ่ยปากขอคำชี้แนะเรื่องงานเลี้ยงจากแม่นมฟาง ต่อด้วยเรียกบรรดาผู้ดูแลโรงครัวมาสั่งการอย่างละเอียด ทว่านางก็ยังไม่วางใจ จึงเดินไปตรวจดูที่โรงครัวด้ว
You May Also Like
ทะลุมิติทั้งทีดันมีสามีเป็นผู้พิการ
ฤดูหนาวที่เงียบเหงา25.0K viewsเสด็จลุงห้ามใจไม่ไหว
หลิ่วเยว่131.1K viewsลิขิตฟ้าหมอชายากับรัชทายาท
โม่เชียนซาง137.3K viewsชายาอัปลักษณ์ของท่านอ๋องรูปงาม
จันทร์ส่องแสง44.3K viewsแม่นาง! มาเป็นฮูหยินข้าเถิด
ถานเซียง32 viewsแม่ทัพตัวร้าย พ่ายรักนักฆ่า
PANYAPON4.4K viewsเรือนราคะ
หยกขาว134 viewsทะลุมิติมาเป็นพระชายาองค์ชาย11
ภัสสพิชชา609 views
