LOGINShare
บทที่ 80
Latest chapter
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 846
เสิ่นฉางหลิงมองเสิ่นซื่อด้วยความเหม่อลอย “ท่านอาห้า แต่ข้ายังไม่ได้หมั้นหมายนี่ขอรับ”เสิ่นซื่อเลิกคิ้ว “เช่นนั้นก็หมั้นเสีย”เสิ่นฉางหลิงเบิกตาโต “ข้าไม่อยากด่วนแต่งงานตั้งแต่อายุยังน้อย...”เสิ่นซื่อจ้องมองเสิ่นฉางหลิง “หากไทเฮามีรับสั่งลงมาเมื่อใด เจ้าจะได้แต่งงานเร็วกว่าเดิมอีก”เสิ่นฉางหลิงนึกอยากสับมือตนเองทิ้งนัก ไม่น่าไปหาเรื่องใส่ตัวเลยจริง ๆ หากตอนนั้นหันหลังเดินหนีไปเสีย อย่างมากก็แค่โดนต่อว่าไม่กี่ประโยค คงไม่ต้องมาวุ่นวายถึงเพียงนี้เสิ่นซู่พลันถาม “แต่หากไทเฮาทรงถามว่าหมั้นหมายกับสกุลใด แล้วจะตอบไปว่าอย่างไร?”เสิ่นซื่อกล่าวเสียงเรียบ “ช่วงนี้ฉางหลิงสร้างความดีความชอบ คงมีคนอยากเกี่ยวดองด้วยไม่น้อย ให้พี่สะใภ้สี่เลือกตระกูลที่ถูกใจมาก็พอ”ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นได้ยินคำตอบของเสิ่นซื่อก็ตระหนักดีว่ายามนี้คงไม่มีวิธีอื่นแล้ว สกุลเสิ่นจะไปข้องแวะกับคนฝั่งไทเฮาไม่ได้เด็ดขาด การที่เสิ่นซื่อตรวจสอบจวนหย่งชิงโหวอย่างขุดรากถอนโคนก็นับว่าสร้างความแค้นต่อกันอย่างใหญ่หลวง แล้วจะไปเกี่ยวข้องกันได้อย่างไร เกรงว่าคงมีแต่เรื่องวุ่นวายเสียมากกว่าจึงหันไปถามนางไป๋ว่า “ในใจเจ้ามีคนที่ห
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 845
เมื่อนางซูเห็นจี้หานอีถามถึงหลินเฟิง จึงได้บอกเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับเขาให้จี้หานอีฟังโดยละเอียดหลินเฟิงเคยเป็นบุตรหลานของญาติห่าง ๆ จากฝ่ายมารดาฉินฝูอวี้ บิดามารดาของเขาล้มป่วย ทิ้งให้กลายเป็นเด็กกำพร้าที่ถูกผู้คนเตะส่งไปมาราวลูกหนังใบหนึ่ง ไม่มีผู้ใดเวทนาอยากรับเลี้ยง เป็นฉินฝูอวี้ที่อ้อนวอนมารดาให้พาหลินเฟิงกลับมาด้วย หลังหลินเฟิงมาอยู่ที่นี่ ฉินฝูอวี้ก็มักไปวิ่งเล่นกับเขาเสมอ ฮูหยินใหญ่ฉินเห็นว่าหลินเฟิงมีความซื่อสัตย์ จึงส่งเขาไปร่ำเรียนวรยุทธ์ โดยตั้งใจจะให้มาเป็นองครักษ์คอยปกป้องดูแลฉินฝูอวี้ ทว่าหลินเฟิงนั้นช่างรักดี เมื่อร่ำเรียนวรยุทธ์กลับมาก็มีวิทยายุทธ์แกร่งกล้า ถึงขั้นกลายเป็นหัวหน้าองครักษ์ของจวนเฉิงอันโหว ภายหลังหลินเฟิงได้ไปสอบถามความเห็นจากนายท่านใหญ่ฉินเรื่องการไปสอบเป็นขุนนางบู๊ แต่ผู้ใดจะคาดคิดว่าการไปสอบครั้งนั้น เขากลับสอบได้ตำแหน่งจอหงวนบู๊ บัดนี้แม้อายุยังน้อย แต่ก็ได้เป็นถึงหัวหน้ากององครักษ์อวี่หลิน อนาคตภายหน้าย่อมต้องรุ่งโรจน์ยาวไกลแต่ที่สำคัญไปกว่านั้นคือหลินเฟิงเป็นคนกตัญญู เขามักกลับมาเยี่ยมเยียนอยู่เสมอ ทั้งยังคงมีความนอบน้อมต่อผู้คนในจวนเฉิงอันโหวไ
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 844
เมื่อนางซูได้ยินคำพูดนี้ กอปรกับมองเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าและแววตาของหลินเฟิง ก็พลันนึกขึ้นได้ว่าเขามักยิ้มเช่นนี้เสมอ ไม่ว่าฝูอวี้จะรังแกเขาอย่างไร เขาก็ยังคงยิ้มรับ จึงอดทอดถอนใจไม่ได้ว่าฝูอวี้นั้นช่างหัวทึบนัก คนที่แสนดีอยู่ตรงหน้ากลับมองไม่เห็น ดึงดันจะมอบหัวใจให้แต่คนที่แม้แต่หางตาก็ไม่เคยแลมองนางสักนิดการที่ฉินฝูอวี้ลงแข่งตีคลีในครั้งนี้ ก็เพราะรู้ว่าซื่อจื่อสกุลชุยจะไปชมการแข่งขัน จึงอยากแสดงความสามารถต่อหน้าเขา นึกไม่ถึงเลยว่าจะเกิดเรื่องขึ้นจนต้องขายหน้า เมื่อวานพอกลับมาก็เอาแต่ร้องไห้ไปค่อนวัน พร่ำบอกว่านับจากนี้คงไม่มีหน้าไปพบซื่อจื่อสกุลชุยอีกแล้วการที่หลินเฟิงผู้เป็นดั่งกระสอบทรายรองรับอารมณ์มาเยือนเวลานี้ ย่อมต้องพลอยได้รับลูกหลงไปด้วยอย่างเลี่ยงไม่ได้นางซูทอดถอนใจ ก่อนบอกให้หลินเฟิงค่อยมาเยี่ยมใหม่คราวหน้าหลินเฟิงเหลียวมองไปด้านหลังด้วยแววตาอาลัยอาวรณ์เล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้ารับ แล้วยอมเดินจากไปในความเงียบภายในห้องแว่วเสียงของฉินเช่อกำลังปลอบประโลมดังขึ้น "อาเฟิงหวังดีอุตส่าห์มาเยี่ยมเจ้า แล้วเจ้าจะไปไล่เขาทำไม?"เสียงแค่นหัวเราะในลำคอของฉินฝูอวี้ดังสวนกลับมา "ผู้ใ
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 843
ก่อนที่จี้หานอีจะเดินทางไปยังจวนเฉิงอันโหว นางได้ให้คนส่งเทียบเชิญไปล่วงหน้า ดังนั้นตอนที่นางไปถึง ผู้คนในจวนเฉิงอันโหวจึงมารอต้อนรับอยู่ก่อนแล้วบัดนี้ จี้หานอีคุ้นเคยกับการมาเยือนจวนเฉิงอันโหว จากที่มาเยือนสองครั้งแรกยังมีท่าทีเกรงอกเกรงใจและมากพิธีอยู่บ้าง แต่ตอนนี้ในใจนางก็นับว่าผ่อนคลายลงอย่างแท้จริงภายในห้องโถงใหญ่ปกคลุมด้วยบรรยากาศแห่งความปีติยินดี นางซูเป็นคนออกไปรับจี้หานอีเข้ามาด้านใน ผู้คนที่อยู่ในห้องจึงจ้องมองจี้หานอีเป็นตาเดียวกัน จี้หานอีในยามนี้ได้รับการทะนุถนอมเป็นอย่างดี จึงดูเปล่งปลั่งมีน้ำมีนวลยิ่งกว่าครั้งแรกที่ได้พบหน้ากัน เมื่อผู้คนในห้องเห็นรูปลักษณ์ของจี้หานอีในเวลานี้ ต่างก็อดชื่นชมไม่ได้ว่าชีวิตความเป็นอยู่ของนางในจวนสกุลเสิ่นนั้นย่อมต้องสุขสบายแน่นอนเมื่อองค์หญิงใหญ่ได้พบจี้หานอีก็ดีใจยิ่ง กวักมือเรียกให้จี้หานอีเข้าไปนั่งเคียงข้าง บรรดาสตรีที่เหลือจึงพากันยิ้มพลางกล่าวถึงความเก่งกาจของจี้หานอีเมื่อวานนี้ ภายในห้องล้วนมีแต่ถ้อยคำสรรเสริญเยินยอความจริงด้วยฐานะของจี้หานอีขณะนี้ ต่อให้ไม่มีศักดิ์เป็นบุตรบุญธรรม นางก็มีคุณสมบัติมากพอที่จะนั่งเคียงข้างอง
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 842
ตอนที่เสิ่นซื่อก้าวเข้ามาภายในห้องนอน เวลายังไม่ดึกเท่าใดนักภายในห้องนอนไม่มีสาวใช้คอยปรนนิบัติ จี้หานอีเองก็ยังไม่หลับ นางกำลังนั่งอยู่บนขอบเตียง เมื่อเห็นเสิ่นซื่อก้าวเข้ามา เพียงปรายตามองเขาปราดหนึ่ง ก็ขยับขึ้นไปบนเตียง โดยไม่ได้เข้าไปช่วยเขาผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเช่นที่ผ่านมาเสิ่นซื่อทอดสายตามองแผ่นหลังของจี้หานอีพลางชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะขยับกายเข้าไปหา ถึงได้เห็นว่าขอบตาของจี้หานอีนั้นแดงก่ำเสิ่นซื่อขมวดคิ้วมุ่น รีบยื่นมือไปเชยคางของจี้หานอีให้หันหน้ามาหา พลางถามนางว่า "เป็นอันใดไป?"นัยน์ตาของจี้หานอีรื้นด้วยหยาดน้ำตา ทอประกายระยิบระยับ ดวงตาดุจเมล็ดซิ่งช้อนมองเสิ่นซื่อเล็กน้อย ก่อนหลุบตาลง "ถั่วเขียวต้มน้ำตาลที่ข้าทำมันไม่อร่อย จนท่านพี่ต้องรังเกียจถึงเพียงนี้เลยหรือเจ้าคะ?"นิ้วหัวแม่มือของเสิ่นซื่อลูบไล้ไปตามหางตาของจี้หานอี หัวใจของเขาพลันกระตุกวูบ ก่อนกล่าวด้วยเสียงทุ้มต่ำ "ไม่ได้รังเกียจสักหน่อย"จี้หานอีจึงหันหน้าหนี "ข้าอุตส่าห์ใช้เวลาทั้งบ่ายต้มให้ท่านพี่ จนมือถูกลวกแดงไปหมด ทว่าท่านพี่กลับทานไปเพียงคำเดียว ที่แท้ก็เป็นเพราะสิ่งที่ข้าทำไม่ถูกใจท่านพี่ ไม่ได้รับควา
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 841
แต่ตัวนางกลับถูกเสิ่นซื่อกดไว้ จี้หานอีจึงไม่อาจหยัดกายลุกขึ้น ขณะกำลังจะอ้าปากบอกให้เสิ่นซื่อปล่อยมือ ริมฝีปากของนางก็ถูกปิดกั้นด้วยแตงหวานฉ่ำชิ้นหนึ่งที่เสิ่นซื่อป้อนเข้ามาจากนั้นก็ได้ยินเสิ่นซื่อสั่งแม่นมฟางที่อยู่ด้านนอก ให้ไปถ่ายทอดคำพูดที่เรือนของฮูหยินผู้เฒ่าว่า นางเพิ่งกลับจากการตีคลีจนเหนื่อยล้า ไว้พรุ่งนี้เช้าค่อยไปคารวะจี้หานอีกัดแตงหวานไปหนึ่งคำ ก่อนหันกลับไปมองเสิ่นซื่อ "ท่านพี่ไม่ใช่เพิ่งบอกว่าข้าไม่สบายหรอกหรือ นี่ก็เท่ากับบอกว่าร่างกายข้าทนความเหน็ดเหนื่อยไม่ได้ ฝั่งท่านแม่คงต้องคิดว่าร่างกายข้าอ่อนแออีกแล้ว ประเดี๋ยวก็คงสรรหายาบำรุงมาให้ข้ากินอีกแน่"เสิ่นซื่อจ้องมองจี้หานอีพลางเลิกคิ้วยิ้ม "หรือเจ้าอยากให้ผู้อื่นคิดว่าสุขภาพของเจ้าแข็งแรงดี จะได้ไปคอยปรนนิบัติทุกวัน? ตอนนี้ยังคิดจะลุกไปแต่งตัวแล้วตามไปอีกหรือ?"คำพูดนี้ทำเอาจี้หานอีถึงกับไม่รู้จะตอบอย่างไรหากกล่าวเช่นนี้ นางย่อมไม่อยากไป แต่คนที่นางต้องไปปรนนิบัตินั้นคือแม่สามี การที่เสิ่นซื่อพูดเรื่องนี้ จี้หานอีย่อมไม่อาจยอมรับได้ จึงได้แต่อึกอักไม่ยอมตอบเท่านั้นเสิ่นซื่ออ่านความคิดของจี้หานอีออกแต่แรกแล้ว
You May Also Like
ทวงแค้นข้ามกาลเวลา
ชาไทยเย็น34.8K viewsฮูหยินของข้าถึงเวลากลับจวนได้หรือยัง
ดอกท้อในสายลม38.9K viewsบ่วงดวงชะตา พระชายาหมอดูมือฉมัง
เจียงหนานเยียน97.4K viewsท่านอ๋องอ่านใจกับชายาแพทย์ทะลุมิติ
สกุลหยางมีบุตรสาว408.3K viewsเรือนหลังฉ่ำราคะ
ท่านจอมยุทธ์1991701 viewsวาสนารักไม่หวนคืน
วอลจู12 viewsข้ามมิติมาเป็นฮูหยินท่านเก้าพันปี แค่ไม่อยากมีเบบี๋ ทำไมต้อง
มนต์วธู36 viewsช่วยด้วย! ข้าพังเรือพระเอกนายเอกโดยไม่ตั้งใจ
ปกแดง343 views
