Share

บทที่ 949

Author: หยกงาม
เมื่อเห็นจี้หานอีนึกถึงเรื่องนี้ เสิ่นซื่อก็อดเลิกคิ้วถามไม่ได้ “แล้วไม่ทำรองเท้าของข้าแล้วหรือ?”

จ
Continue to read this book for free
Scan code to download App
Locked Chapter

Latest chapter

  • ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา   บทที่ 950

    ไม่กี่วันให้หลัง คดีของจวนหรงกั๋วกงก็สอบสวนจนได้ความเกือบสมบูรณ์ ถึงอย่างไรเรื่องนี้ก็สืบไม่ยาก เพียงตรวจสอบสักหน่อยก็รู้ความจริงแล้วคนสกุลเสิ่นเองก็พูดคุยถึงเรื่องนี้เช่นกัน โดยบอกว่าหากนางไป๋ไม่นำไป๋หมิงเยียนออกมาให้ผู้คนพบเห็น บางทีก็คงไม่มีผู้ใดรู้เรื่องนี้ด้วยหรงกั๋วกงเลี้ยงดูสองแม่ลูกไว้นอกจวนมาตลอด ไม่เคยบอกคนนอก เรื่องนี้จึงไม่มีผู้ใดรู้ พูดได้เพียงว่านี่คือการหาเรื่องใส่ตัวโดยแท้หลายวันนี้นางไป๋เก็บตัวอยู่ในเรือนไม่ออกไปไหน แม้จี้หานอีจะเกี่ยวพันกับต้นเหตุของเรื่องนี้ แต่ก็ไม่เคยหยิบยกขึ้นมาพูดถึงอีกกลับเป็นบรรดาพี่สะใภ้จากจวนฝั่งตรงข้ามเข้ามาพูดคุย พร้อมกล่าวถึงนางไป๋ในทางไม่ดีให้จี้หานอีฟังแม้ต่างเป็นคนในสกุลเสิ่นด้วยกัน แต่ก็รู้จักลู่ตามลมทั้งสิ้น ยามนี้ในสายตาคนสกุลเสิ่น นางไป๋หมดอำนาจบารมี พวกนางย่อมต้องเข้ามาสนิทสนมกับจี้หานอีให้มากขึ้น จึงเลี่ยงไม่ได้ที่จะกล่าวถึงนางไป๋ในทางเสียหายวันนี้ทิวทัศน์ยามวสันต์แสนงดงาม ช่วงนี้จี้หานอีศึกษาการวาดดอกเหมยและวาดภาพดอกท้อถวายฮ่องเต้ จึงไม่ได้ออกจากเรือนหลายวัน วันนี้ได้มานั่งรับลมพูดคุยในศาลาริมน้ำ ก็นับว่าเหมาะพอดีพู

  • ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา   บทที่ 949

    เมื่อเห็นจี้หานอีนึกถึงเรื่องนี้ เสิ่นซื่อก็อดเลิกคิ้วถามไม่ได้ “แล้วไม่ทำรองเท้าของข้าแล้วหรือ?”จี้หานอีเพิ่งนึกขึ้นได้ จึงรีบผลักอกเสิ่นซื่อหมายลุกขึ้นนั่ง “ทำเสร็จตั้งแต่เมื่อวานแล้วเจ้าค่ะ เพียงแต่วันนี้เพิ่งเก็บปลายด้ายเรียบร้อยเท่านั้น”“ข้าจะไปเอามาให้ท่านพี่ลองใส่นะเจ้าคะ”เสิ่นซื่อยันกายลุกขึ้นนั่ง ประคองจี้หานอีให้ลุกขึ้นตาม นางรีบเดินออกไป ไม่นานก็กลับมาพร้อมรองเท้าครึ่งแข้งสีดำคู่หนึ่งในอ้อมแขนเสิ่นซื่อมองรองเท้าในอ้อมแขนจี้หานอี ขณะเห็นนางย่อตัวลงตรงหน้า “ท่านพี่ยกเท้าขึ้นสิเจ้าคะ ข้าจะเปลี่ยนให้ท่านลองใส่”นี่เป็นครั้งแรกที่จี้หานอีย่อตัวลงตรงหน้าเพื่อเปลี่ยนรองเท้าให้เขา ความรู้สึกแปลกใหม่พลันเอ่อล้นขึ้นในใจเสิ่นซื่อ ท้องฟ้าภายนอกเริ่มสลัวลงเล็กน้อย ทว่าแสงที่ตกกระทบบนร่างจี้หานอีกลับยังเจิดจ้า ร่างของนางแจ่มชัดอยู่เบื้องหน้า ช่างอ่อนโยนงดงามนักเขายกเท้าขึ้นตามคำขอ พลางก้มมองมือเรียวอันขาวผ่องของจี้หานอีถอดรองเท้าให้ ก่อนสวมคู่ใหม่เข้าไปแทนทันทีที่รองเท้าแตะพื้น เขาก็รู้สึกเบาหวิว คล้ายกำลังเหยียบอยู่บนปุยฝ้ายเสียงของจี้หานอีดังขึ้นจากเบื้องหน้า “ท่านพี่ใส่ไ

  • ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา   บทที่ 948

    คำพูดธรรมดาประโยคหนึ่งของเสิ่นซื่อ กลับทำให้จี้หานอีได้แต่จ้องมองความห่วงใยในดวงตาของเขาอย่างเงียบงันเนิ่นนานนางมีเรื่องไม่สบายใจอยู่จริง ๆ จึงยกแขนโอบคอเสิ่นซื่อ ก่อนเล่าเรื่องที่พระอาจารย์จิ้งฮุ่ยทำนายดวงให้นางในวันนี้เสิ่นซื่อหัวเราะเบา ๆ หลังฟังจบ “เจ้าเชื่อด้วยหรือ?”จี้หานอีพยักหน้าอย่างจริงจัง ก่อนกล่าว “พระอาจารย์ยังทำนายเคราะห์ตอนข้าอายุสิบสี่ได้ด้วย ข้าว่าท่านทำนายได้แม่นยำนักเจ้าค่ะ”เสิ่นซื่อยกมุมปากเล็กน้อย ปลายนิ้วแตะลงตรงหว่างคิ้วของจี้หานอี “ไม่สบายใจเพราะเรื่องนี้หรือ?”จี้หานอีเห็นว่าเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็ก จึงมองเสิ่นซื่อพลางถาม “ท่านพี่ไม่รู้สึกทุกข์ใจบ้างหรือ?”เสิ่นซื่อเลิกคิ้ว “เรื่องโครงดวงนั้นเชื่อถือไม่ได้อยู่แล้ว”จี้หานอีจับแขนเสื้อของเสิ่นซื่อไว้ ก่อนถามเสียงเบา “แล้วพระอาจารย์ทำนายเรื่องตอนข้าอายุสิบสี่ปีได้อย่างไรเจ้าคะ?”เสิ่นซื่ออยากหัวเราะ นึกว่าถึงอย่างไรจี้หานอีก็เป็นสตรี สตรีย่อมมักกังวลกับเรื่องเช่นนี้เสมอเขากล่าว “ปีที่ข้าอายุยี่สิบ ระหว่างสืบคดีได้พบเจ้าอาวาสวัดชีเสียโดยบังเอิญ ท่านทำนายดวงให้ข้าครั้งหนึ่ง บอกว่าปลายปีข้าจะมีเคราะห์

  • ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา   บทที่ 947

    น้ำเสียงอันราบเรียบของฮ่องเต้พลันดังมาจากฝั่งตรงข้าม “ฮูหยินเสิ่น ชอบหรือไม่?”จี้หานอีรีบทูลตอบ “ขอบพระทัยฝ่าบาท หม่อมฉันชอบเพคะ”ฮ่องเต้ทรงลุกขึ้นพลางพยักหน้า ครั้นเสด็จผ่านหน้าจี้หานอีก็ทรงหยุดเล็กน้อย ก่อนตรัสว่า “ภาพทำเนียบหมื่นบุปผาของข้า ต่อจากนี้คงต้องคอยรบกวนฮูหยินเสิ่นแล้ว”มือของจี้หานอีเกร็งขึ้นเล็กน้อย ขณะน้อมรับคำด้วยความเคารพฉลองพระองค์สีดำเบื้องหน้าเคลื่อนห่างออกไป ทว่ากลิ่นกำยานหลงเสียนยังคงทิ้งความรู้สึกกดดันเอาไว้ ฮ่องเต้ผู้นี้ช่างหวาดระแวงและเคลือบแคลงผู้อื่นโดยง่าย ทำให้จี้หานอีรำคาญใจและรู้สึกอึดอัดแทบหายใจไม่ออกอยู่เสมอหลังฮ่องเต้เสด็จไปแล้ว ฮองเฮากลับยิ้มกล่าวต่อจี้หานอี “ฝ่าบาททรงให้ความสำคัญกับฝีมือวาดภาพของเจ้า นี่ก็นับเป็นเรื่องดีเช่นกัน”จี้หานอีไม่ได้แสดงความขัดข้องใจบนใบหน้า เพียงผงกศีรษะเบา ๆ เท่านั้นเมื่อกลับถึงเรือน จี้หานอีก็เปิดตำราวาดภาพดอกเหมยเล่มนั้นดูอย่างตั้งใจ พลางคิดว่ามิน่าผู้คนถึงได้ยกย่องภาพดอกเหมยของเฟิงอู๋จิ้วกันมากมาย นางเพิ่งเปิดดูเพียงสองหน้า ก็รู้สึกกระจ่างแจ้งขึ้นมาทันใด ที่แท้ดอกเหมยก็วาดเช่นนี้ได้ ซ้ำยังใช้วิธีลงพู่กันและ

  • ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา   บทที่ 946

    นับว่าถ้อยคำของฮองเฮาช่วยปลอบโยนจี้หานอีได้โดยแท้นางเองก็ผ่านพ้นเคราะห์ร้ายมาแล้วเช่นกันทั้งพระอาจารย์จิ้งฮุ่ยก็กล่าวว่า ดวงชะตาหาใช่สิ่งที่ฟ้ากำหนดไว้ตายตัวนางจึงคลายกังวลลงเล็กน้อย กอปรกับฮองเฮาพูดถึงเรื่องภาพวาดของจี้หานอีขึ้นมาพอดีโดยกล่าวว่าฮ่องเต้ให้นำภาพดอกเหมยของนางไปแขวนไว้ในห้องทรงพระอักษร รวมถึงยังให้จิตรกรคัดลอกเป็นภาพต้นแบบ เพื่อให้เหล่าจิตรกรในวังได้ศึกษาอีกด้วยเล่าถึงตรงนี้ ฮองเฮาก็กล่าวต่อ “เจ้าอาจยังไม่รู้ ภายนอกเลื่องลือถึงฝีมือวาดภาพของเจ้ากันพักใหญ่แล้ว ถึงกับมีคนเสนอเงินก้อนโตเพื่อซื้อภาพวาดเจ้า บอกว่าภาพเจ้ามีกลิ่นอายของเว่ยอวิ๋นจื่อ จัดเป็นจิตรกรหญิงฝีมือโดดเด่นที่หาได้ยากยิ่ง”“บัดนี้จึงมีสตรีในหมู่ราษฎรหันมาฝึกวาดภาพเพราะเจ้าเพิ่มขึ้นอีกไม่น้อย”จี้หานอีไม่ทราบว่ามีเรื่องเช่นนี้ด้วย เพียงคิดว่าหากไม่ได้รับความโปรดปรานจากฮ่องเต้ รวมถึงคำชื่นชมที่เหล่าจิตรกรหลวงกล่าวขานกัน ก็คงไม่อาจทำให้ผู้คนพากันนิยมวาดภาพได้ถึงเพียงนี้แต่จี้หานอีกลับกระดากใจเล็กน้อย ด้วยรู้ว่าฝีมือตนยังไม่อาจเทียบเคียง นางกราบทูลฮองเฮาถึงเรื่องที่เสิ่นซื่อพาไปพบเว่ยอวิ๋นจื่อ ทั้ง

  • ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา   บทที่ 945

    เพราะในใจนาง ขอเพียงบิดายังอยู่ ไม่ว่าต้องเผชิญเรื่องใดอีก ก็ไม่นับว่ายากลำบากนางพยักหน้าเบา ๆ “ปีนั้นบิดาข้าเกิดเรื่องเจ้าค่ะ”จี้หานอีตอบสั้น ๆ ได้ใจความ พระอาจารย์จิ้งฮุ่ยลูบเคราพลางพยักหน้า “เช่นนั้นก็ตรงแล้ว ทองซินเย็นเกินไป หากไม่มีไฟปิ่งมาให้ความอบอุ่นแก่โครงดวง ก็เป็นลักษณะแห่งความทุกข์ยาก แม้ฮูหยินจะมีไฟปิ่งอยู่ที่ก้านฟ้าของเสายาม แต่ตำแหน่งอยู่ห่างออกไป ความอบอุ่นจึงไม่เพียงพอ ปีนั้นจึงเป็นด่านเคราะห์ เมื่อผ่านพ้นไปแล้ว ไฟก็หยั่งรากได้อย่างแท้จริง”“ยามนี้ฮูหยินจึงมีชะตาสูงศักดิ์แล้ว”จี้หานอีนึกไม่ถึงจริง ๆ ว่าพระอาจารย์จะทำนายได้แม่นยำถึงเพียงนี้ ฮองเฮาผู้นั่งอยู่ด้านข้างพลันถามต่อ “แล้วเด็กในครรภ์เล่า?”เจ้าอาวาสจิ้งฮุ่ยจึงสอบถามจี้หานอีอีกเล็กน้อยว่าเริ่มตั้งครรภ์ราววันใดเดือนใด จากนั้นก็ขมวดคิ้วกล่าวว่า “เด็กสองคนนี้ คนหนึ่งอาศัยไฟปิ่งในดวงแปดอักษรของฮูหยินมาเกิด อีกคนอาศัยทองเซินมาเกิด ไฟเป็นหยาง ทองเป็นหยิน”“ส่วนผู้ที่คลอดก่อน มีเคราะห์ติดตัวโดยกำเนิด ในชะตาปรากฏดาวเจ็ดพิฆาต อุปนิสัยร้อนแรง เกรงว่าจะต้องเผชิญความทุกข์ยากมากมาย เมื่อผ่านพ้นความทุกข์ยากทั้งปวง หา

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status