LOGINณ จวนท่านหญิง... ตลอดระยะเวลาหนึ่งปี ชินอ๋องยังคงออกตามหาพระชายาและลูกๆอย่างไม่ย่อท้อ แต่ก็ไร้วี่แวว ภายในจวนนอกจากตั๋วมามาเพียงคนเดียว ที่เหลือล้วนเป็นบุรุษและทหารใต้อาณัติคอยปรนนิบัติรับใช้ และอารักขาภายในจวน ชินอ๋องปล่อยตัวจนหนวดเคราเริ่มรกรุงรัง หลังจากพระชายาหนีไปอย่างไร้ร่องรอย เขาก็ไม่เคยเผยรอยยิ้มออกมาอีกเลย จึงถูกขนามนามว่า มัจจุราชหน้านิ่ง "ท่านอ๋อง ทรงอ่านตำราเล่มนี้มาสิบกว่ารอบแล้วนะพะยะค่ะ....? ตงฟางเอ่ยถามอย่างเป็นห่วง "ยังไม่ได้ข่าวพระชายาอีกหรือ....? ชินอ๋องวางตำราในมือลงก่อนจะหันไปถามตงฟาง "เรียนท่านอ๋อง ทิศทางทั้งสาม...ล้วนกระจายกำลังออกตามหาตามทุกหัวเมืองสำคัญต่างๆ ล้วนแล้วแต่ไร้เบาะแสพะยะค่ะ.." ตงฟางรีบกลางแผนที่ผืนใหญ่ออกมาวางขนาบบนโต๊ะ ในนั้นมีรายชื่อแต่ละหัวเมือง ทำตำแหน่งเครื่องหมายสีแดงเอาไว้ แต่ละทิศทั้งสาม เหนือ ออก ตก ล้วนแล้วแต่มีเครื่องหมายสีแดง บ่งบอกว่าค้นหาทุกหัวเมืองจนหมดสิ้น "เช่นนั้น ก็เหลือเพียงทางทิศใต้ เป็นทิศสุดท้ายที่ยังไม่ได้ตามหา..." ชินอ๋องชี้นิ้วไปที่ตำแหน่งทางทิศใต้ในแผนที่"ถูกต้องแล้วพะพะย่ะค่ะ..." ตงฟางรู้ดีว่าเจ้าน
ณ...เมืองคัง เหยียนหรงเดินทางมุ่งหน้าไปยังเมืองคังทางตอนใต้ นางนึกทบทวนอยู่หลายเมือง มีทั้งจุดเด่นและจุดด้อยของแต่ละเมืองพลางนำมาเปรียบเทียบกัน เมืองคังอยู่ในเขตปกครองของซุนอ๋อง เป็นหัวเมืองที่มีความมั่นคง ซึ่งเป็นศูนย์กลางด้านการค้าและส่งออก พืชพรรณธัญญาหารล้วนอุดมสมบูรณ์ อยู่กึ่งกลางอาณาจักรโดยมีเมืองเล็กเมืองน้อยรายล้อมเอาไว้ หากเกิดสงครามขึ้นย่อมมีทางหนีทีไล่ ผลสุดท้ายนางจึงตัดสินใจเลือกที่จะลงหลักปักฐานอยู่ที่เมืองคัง "เมืองคังนี้แหละ ฟงเอ๋อร์ต่อไปเราจะลงหลักปักฐานกันที่นี่ ส่วนที่เหลือก็เพียงแค่ไปหาซื้อเรือนพักที่มีทำเลดีสักหลัง..." "ลูกล้วนฟังท่านแม่..." เมื่อได้คำแนะนำจากนายหน้าขายบ้าน มีทำเลดีอยู่สามหลังตามที่นางต้องการ แต่ละหลังล้วนถูกแบ่งแยกออกเป็นสัดส่วน และมีรั้วกั้นมีความเป็นส่วนตัวสูงมาก หลังที่หนึ่งดูหรูหราอลังการนั้นไม่เหมาะกับนาง ส่วนหลังที่สองก็ดูใหญ่โตมหึมาจนเกินไปนั้นก็ไม่เหมาะ พอไปดูหลังที่สาม เมื่อย่างเท้าก้าวเข้าไป นางก็รู้สึกร่มรื่นเย็นสบาย บริเวณรั้วบ้านโดยรอบปลูกไปด้วยพืชพรรณดอกไม้นานาชนิดดูเป็นธรรมชาติ และมีอากาศถ่ายเทสะดวก เหมาะสำหรับให้ทารกน้อยพ
อาจารย์น้อยฟงหยิบกระต่ายขึ้นมาหนึ่งตัว เขาเริ่มอธิบายขั้นตอนที่ละขั้นอย่างละเอียด ซึ่งลูกศิษย์หลายคนก็ล้วนแต่ตั้งใจฟังและจดลงในสมุดตามความเข้าใจของแต่ละคน ถึงจะเป็นขั้นตอนที่ดูโหดร้าย แต่หากไม่ได้เห็นด้วยตา ทุกคนก็จะไม่เข้าใจว่าสิ่งที่เกิดขึ้นผิดพลาดมาจากตรงไหน อาจารย์น้อยฟงนำกระต่ายขี้โรคออกมาวินิจฉัย และเริ่มทำการฝังเข็มเพื่อให้ยาชาออกฤทธิ์ จากนั้นจึงเริ่มผ่าท้องกระต่ายเปิดออก อธิบายถึงรายละเอียดภายในทุกขั้นตอน เมื่อผ่าท้องเข้าไปก็พบสิ่งผิดปกติ ในท้องของกระต่าย มีเนื้องอกโผล่ออกมาให้เห็น อาจารย์น้อยฟงได้ทำการตัดเอาเนื้อร้ายออกมา หลังจากนั้นจึงรีบเย็บแผลอย่างชำนาญในเวลาอันสั้น เสียงปรบมือดังสนั่นไปทั่วชั้นเรียน ถึงอาจารย์น้อยฟงจะอายุยังน้อย แต่มีความสามารถรอบด้าน ฉายาหมอเทวดาน้อย ทั่วทั้งเมืองคัง มีใครบ้างจะไม่รู้จัก เฟิงจิ๋วมองดูบุตรชายอย่างภาคภูมิใจ ไม่เสียแรงที่นางเป็นคนถ่ายทอดวิชาแพทย์ส่งต่อให้บุตรชายด้วยตัวนางเอง ผ่านมาแล้วหนึ่งปี สำนักศึกษาแทบจะมีชื่อเสียงโด่งดัง จนปีนี้ถึงกลับต้องจำกัดอัตรารับนักเรีนนใหม่ที่เข้ามาสมัคร เพราะพื้นที่มีไม่เพียงพอกับอัตราของจำนวนนักเรียน
ณ...ลานด้านหน้าของท้องพระโรง ฮ่องเต้เกิดภาวะหัวใจหยุดเต้นฉับพลัน จึงสิ้นพระชนม์ไปในที่สุด ในพินัยกรรมทรงระบุให้องค์รัชทายาทสืบทอดพระราชบังลังก์ต่อ และยังมีรับสั่งให้คัดชื่อองค์ชายสี่ออกจากทำเนียบวงค์ตระกูล ปลดให้เป็นสามัญชน และสั่งประหารองค์ชายสี่กับผู้สมรู้ร่วมคิดทั้งหมดเพื่อให้เป็นอุทาหรณ์สอนใจ การเป็นกบฎ ลอบสมคบคิดกับฝ่ายศัตรู ทรยศขายชาติบ้านเมืองจนมิอาจให้อภัย จึงต้องถูกประหารชีวิต พร้อมกับเสียบประจานจวบจนชั่วลูกชั่วหลาน... พิธีพระราชเพลิงศพของอดีตฮ่องเต้ ถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่และสมพระเกียรติ หลังจากองค์รัชทายาทขึ้นครองราชย์ ทรงได้เปลี่ยนแปลงการปกครอง และจัดระบบกฏหมายใหม่ทั้งหมด พร้อมทั้งกำจัดขุนนางตงชินจนสิ้นซาก สงครามทางแดนเหนือยุติลง เพราะได้ทำสัญญาแต่งงานเชื่อมสัมพันธไมตรี ระหว่างองค์หญิงสิบแปดกับองค์ชายห้าต่างแคว้น ราษฏร์จึงอยู่ร่มเย็นเป็นสุขนับตั้งแต่นั้นมา "แย่แล้วท่านอ๋อง พระชายาทรงหนีไปแล้ว...!!! ตงฟางพอได้รับจดหมายด่วน ก็รีบวิ่งแจ้นเข้ามารายงานเจ้านาย แสดงสีหน้าแตกตื่น "ตงฟาง...เมื่อครู่เจ้าบอกข้าว่ากระไรนะ ใครหนีไปไหน....? "พระชายา...พระชายาทรงหนีไปแล้วพะย่ะ
ภานในกระโจมพักท่านแม่ทัพใหญ่.... ถังจวิ๋นค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมา หางตาพลันเหลือบไปเห็นตามร่างกาย ถูกพันไปด้วยผ้าสีขาว คล้ายกับมัมมี่ในอียิปต์ "ข้ามาอยู่ในกระโจมพักได้อย่างไร....." ถังจวิ๋นรู้สึกปวดศีรษะ ตามบาดแผลปวดจนร้าวระบมไปทั้งตัว "ท่านโง่หรืออย่างไร หากข้ามาช่วยไม่ทัน ท่านคงจะกลายไปเป็นผีอยู่ในปรโลกเป็นเพื่อนกับท่านแม่ไปแล้ว คิดจะโชว์หล่อให้ใครดู...สมองท่านมีปัญหาหรืออย่างไรห้ะถังจวิ๋น....? เหยียนหรงรีบด่ากร้านพี่ชายอย่างโมโห "ข้าขอโทษ....ข้าโง่เขลาจริงๆนั้นแหละ คิดไม่ถึงว่าจะถูกศัตรูแอบลอบวางยาพิษในเสบียงอาหาร...ข้าประมาทไปจริงๆ ไร้ความสามารถสมควรตาย...ไม่สมควรจะเป็นผู้นำของกองทัพ.." "ตบเมื่อครู่...ข้ายังทำให้ท่านตาสว่างไม่พอใช่หรือไม่ หากอยากตายจริงๆ ข้าจะตบท่านให้ตายคามือข้าเดี๋ยวนี้..." เหยียนหรงเตรียมจะปรี่ตัวเข้าไปตบพี่ใหญ่ แต่ถูกเด็กน้อยรีบห้ามปรามเอาไว้ก่อน "ท่านแม่อย่านะ...ประเดี๋ยวท่านลุงก็ได้ตายจริงๆขึ้นมาห
ภายในใจชินอ๋องเริ่มพะวง กลัวว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีกับภรรยาและลูกๆ หลังจากชินอ๋องได้รับพิราบสื่อสาร รายงานว่าพระชายาได้เดินทางไปถึงชายแดนเหนือ เพื่อช่วยรบจนชนะศึก และได้จับต๋วนอ๋องเอาไว้เป็นหลักประกัน จึงทำให้ฝ่ายศัตรูต้องพักรบชั่วคราว ถือว่าเป็นความชอบผลงานครั้งใหญ่ "ค่ายทหารชายแดนเหนือรบชนะแล้ว เป็นฝีมือของพระชายา ส่วนทางด้านองค์รัชทายาท ก็ยังคงปลอดภัยดี จะเหลือก็เพียงแค่วังหลวงที่ยังคาดเดาสถานการณ์ไม่ออก..." ชินอ๋องกล่าวอย่างโล่งใจ แต่ภายในใจก็ยังคงเป็นห่วงพระชายา "ตอนนี้องค์ชายสี่เริ่มเคลื่อนไหวแล้ว กำลังบุกประชิดใกล้มาถึงภายในเขตพระราชวังแล้วพะย่ะค่ะท่านอ๋อง..." "ในที่สุดองค์ชายสี่หางก็ยอมโผล่ออกมาแล้วสินะ แบ่งกองกำลังออกไปปกป้องฝ่าบาท และป้องกันพระราชวังทั้งสี่ทิศ ห้ามล่ะหลวมเด็ดขาด.." "พะย่ะค่ะท่านอ๋อง..." ภายในเขตพระราชวัง โชคดีที่ท่านหญิงเหยียนหรงได้แอบสร้างห้องลับกันเอาไว้ที่ชั้นใต้ดิน เพื่อให้ฮ่องเต้ ฮองเฮา และพระสนมทุกคนได้เอาไว้ใช้หลบซ่อนตัวจากภัยอันตราย ตอนนี้องค์ชายสี่เริ่มตีฝ่าวงล้อมเข้ามาในพระราชวังชั้นนอก พร้อมกับทหารฝ่ายข้าศึก เพื่อหวังจะข่มขู่ให้ฮ่อ
ขอทานชราพอได้เห็นเช่นนั้น รู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก ห้าอิแปะสำหรับเขา ถือว่าซื้อข้าวกินได้อีกหลายมื้อ แต่ธรรมชาติของคนนั้นไม่รู้จักพอ สายตาฃขอทานแก่พลันเหลือบไปเห็นถุงเงินเข้าโดยบังเอิญ ภายในใจเริ่มเกิดความละโมบขึ้นมา หญิงสาวตรงหน้าไม่น่าจะใช่คนแถวนี้ เพราะดูจากการแต่งตัวที่ไม่เหมือนคนในเมืองหลวง
บรรยากาศยามรุ่งสาง..... หรงหรงตื่นขึ้นมาเป็นคนแรก นางรีบอาบน้ำแต่งตัวออกเดินทางขึ้นเขาไปตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง ในระหว่างการเดินทาง เมื่อนึกถึงคำพูดของโม่เฉินตลอดทั้งคืน ยิ่งทำให้นางนอนไม่หลับ นางนอนพลิกตัวไปมาตลอดทั้งคืน จนเผยให้เห็นรอยคล้ำที่ใต้ตาอย่างเด่ดชัด "ผู้ชายก็เป็นเหมือนกันหมด ยามแรกรักน
หญิงชรามองดูบุรุษตรงหน้าอย่างไม่ลดสายตา นางมองสำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าอยู่นาน แล้วจึงเอ่ยออกไป "เจ้าหนุ่ม เจ้ามีนามว่ากระไร......? "ข้าชื่อโม่เฉิน ข...ขอรับ..." นี้เป็นครั้งแรกที่โม่เฉินพูดจาอย่างนอบน้อมกับหญิงชราตรงหน้า รองจากมารดาของเขา "อายุเท่าไหร่...? "17 ขอรับ" "อายุก็ไม่น้อย แล้วแต
หญิงสาวเมื่อได้ยินเช่นนั้น นางถึงกับหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ร่างกายรู้สึกจุกเจ็บไปที่อกและรู้สึกผิด ในใจพลันคิด หญิงชราคนนี้ช่างรักเจ้าของร่างนี้อย่างลึกซึ้ง ยิ่งทำให้นางนึกถึงมารดาที่จากไป น้ำตาเริ่มคลอเบ้าขึ้นมา "ลูกขอโทษท่านแม่ด้วยเจ้าคะ ลูกคิดน้อยไปจริงๆ ไม่รู้ว่าท่านแม่จะเจ็บปวดใจเพราะเป็นห่วงล







