Share

5. อุปกรณ์ล่องหน

last update publish date: 2025-12-16 20:41:46

หรงหรงเบิกตาโตอย่างตกตะลึง นางมองเห็นอุปกรณ์การแพทย์ที่ทันสมัยปรากฎขึ้นมาอย่างงุนงง และยาอีกหลายชนิดมากมาย

"อาเฉิน...ตอนนี้ไม่ต้องกังวลว่าบาดแผลจะติดเชื้ออีกแล้ว....? หรงหรงสวมกอดโม่เฉินทันทีอย่างลืมตัว

เมื่อได้สติขึ้นมา หรงหรงจึงรีบปล่อยมือที่โอบกอดบุรุษตรงหน้าออกอย่างรวดเร็ว นางรู้สึกเขินอายขึ้นมาเล็กน้อย

กลิ่นหอมอ่อนๆจากตัวนาง ทำให้โม่เฉินรู้สึกผ่อนคลายลง เขารู้สึกเช่นนี้เป็นครั้งแรก

"สิ่งนั้นคือ....? โม่เฉินมองไปดูสิ่งของในมือสตรีตรงหน้าอย่างสงสัย

หรงหรงตกใจ นึกว่าจะเห็นแค่นางคนเดียว

"ท่านเห็นด้วยหรือ..?

"อืม..เห็นสิ...."

"สิ่งนี้เป็นของที่สำคัญมาก สามารถช่วยชีวิตท่านได้.."

หรงหรงเริ่มล้างแผลที่ไหล่ซ้าย จากนั้นนางจึงล้างแผลไปที่บริเวณบาดแผลที่สำคัญก่อน อย่างชำนาญและรวดเร็ว

ที่แท้นางก็รู้วิชาแพทย์ อายุยังน้อยกลับเชี่ยวชาญด้านวิชาแพทย์ โม่เฉินรู้สึกอึ้งไปชั่วขณะ

"อันนี้เรียกว่าเข็มฉีดยา ในหลอดคือยาชา ทำให้ไม่รู้สึกเจ็บเวลาเย็บแผล ข้าจะฉีดยาชารอบแผลที่มีขนาดใหญ่ให้ท่านก่อน จากนั้นจะเริ่มไล่ฉีดยาชาในบริเวณที่ได้รับบาดเจ็บ จะได้ไม่ต้องเสียเวลาในขั้นตอนการเย็บแผล..." สตรีร่างบางอธิบายขึ้น กลัวว่าเขาจะไม่เชื่อนาง

"อืม..." บุรุษตรงหน้าได้แต่พยักหน้ารับฟังอย่างตั้งใจ ไม่แสดงท่าทีหวาดกลัวแม้แต่น้อย

หลังจากฉีดยาชาไปทุกตำแหน่งที่สำคัญ สตรีร่างบางนั่งนับเวลารออยู่ภายในใจอย่างมีสมาธิ

"อืม...ยาชาน่าจะเริ่มออกฤทธิ์ ต่อไปข้าจะเริ่มเย็บแผลที่หลังให้ท่านก่อน แล้วจะเย็บแผลส่วนอื่นให้ท่านตามลำดับ"

โม่เฉินพยักหน้าให้ความร่วมมือทันที

หรงหรงลงมือเย็บแผลอย่างรวดเร็ว นางใช้เวลาไม่ถึงอึดใจ บาดแผลที่มีขนาดใหญ่ก็ถูกเย็บจนเสร็จหมดเรียบร้อย จากนั้นนางจึงเริ่มพันแผลที่แผ่นหลัง และบริเวณส่วนอื่นให้เขาอย่างไม่รีรอ

"เสร็จเรียบร้อย....." หรงหรงรีบเอามือปากเหงื่ออย่างโล่งใจที่ทำผลงานชิ้นโบว์แดงสำเร็จ

"เร็วปานนี้เชียว.....? โม่เฉินกล่าวขึ้นอย่างตกตะลึง ก่อนจะหันไปมองบาดแผลที่ถูกเย็บอย่างมีระเบียบและปราณีต

สตรีตรงหน้าหยิบยาออกมาสองเม็ด จากนั้นก็ยืนไปให้โม่เฉิน

"ใช่แล้ว นี้คือยาฆ่าเชื้อกับยาลดไข้ กลืนมันลงไปสะ..." กล่าวจบหรงหรงรีบเดินไปตักน้ำ

โม่เฉินหยิบยาขึ้นมาดู ยาสองเม็ดที่มีหน้าตาแปลกประหลาด เขาพึ่งจะเคยสัมผัสเป็นครั้งแรก เขารีบเอายาใส่เข้าไปในปาก ก่อนจะค่อยๆ บรรจงเคี้ยวกลืนลงคออย่างช้าๆ เพราะไม่รู้วิธีกิน

"แค้ก...แค้ก...ขมจัง" โม่เฉินสำลักยาทันที ถือเป็นยาที่ขมที่สุดในโลก ตั้งแต่เขาเคยกินมา

หรงหรงเดินกลับมาพร้อมกับขันน้ำในมือ นางมองไปที่โม่เฉิน

"อ้าว...แล้วยาละ นี้น้ำ...?

โม่เฉินรีบดื่มน้ำตามในทันทีโดยไม่พูดไม่จา แล้วจึงรีบเอ่ยขึ้น

"ข้าเคี้ยวมันไปหมดแล้ว..."

"ห่ะ ท่านเคี้ยวไปได้อย่างไร ขมจะตายชัก ฮ่าฮ่าฮ่า ท่านนี้ช่างน่าทึ่งจริงๆ" หรงหรงหัวเราะออกมาอย่างขบขัน

"ก็เจ้าบอกให้ข้ากลืนลงไปมิใช่หรือ...?

"ใช่ข้าบอก แต่ไม่ได้บอกให้ท่านเคี้ยว ยาขมจะตาย คิก..คิก " หรงหรงยังคงหัวเราะอย่างท้องขัดท้องแข็ง

เมื่อยิ่งเห็นใบหน้าโม่เฉินที่กำลังมึนงง นางก็อดขำต่อไปไม่ได้ ไม่คิดว่าคนในยุคสมัยนี้ จะโง่เขลาเบาปัญญา มีดีก็เพียงหน้าตาจริงๆ

พอได้สติว่าตัวเองเริ่มเสียมารยาท หรงหรงจึงรีบหยุดหัวเราะลงในทันที

"ขอโทษ...ข้าลืมตัวไปหน่อย ไม่คิดว่าท่านจะซื่อ....(บื้อ)ตรงเช่นนี้....?

"ข้าชอบเวลาที่เจ้าหัวเราะ ดูมีชีวิตชีวาดี..."

"ฮะแฮ่ม..ต่อไปข้าจะดามแขนทั้งสองข้างให้ท่านด้วยไม้ไผ่ อาจจะอึดอัดไปสักเดือนสองเดือน แต่จงอดทน ห้ามแกะผ้าพันแผลออกโดยเด็ดขาด ข้ารับรองว่า มันจะช่วยให้แขนของท่าน กับมาใช้งานได้ตามปกติแน่นอน แต่ท่านต้องทำตามวิธีการรักษาของข้า ห้ามสงสัยในตัวข้าเด็ดขาด..."

โม่เฉินพยักหน้ารับคำ

"ดาม...? เมื่อนึกขึ้นมาได้ โม่เฉินพลันหลุดปากเอ่ยออกมา

"ข้าพึ่งจะกล่าวไปหยกๆ เฮ้ออออ...ดามก็คือ การเอาสิ่งของขนาดแข็งมาพันเข้ากับร่างกายภายนอก เพื่อกันไม่ให้กระดูกแขนขยับเขยื้อนเคลื่อนไหว จากนั้นท่านต้องกินยาบำรุงให้ต่อเนื่อง เพื่อเสริมสร้างกระดูกให้แข็งแรง"

"เอาเถอะ ข้าเชื่อหรงเอ๋อร์"

"อืม ก็ดี.."

หรงหรงนำเอาไม้ไผ่มาวางทาบกับแขนของโม่เฉิน นางใช้ผ้าสีขาวพันรอบแขนเขาอย่างคล่องแคล่ว ไม่นานแขนทั้งสองข้างก็ถูกดามเสร็จเรียบร้อย

โม่เฉินตั้งใจดูอย่างไม่ละสายตา เขาไม่เคยเจอวิธีการรักษาที่แปลกพิศดารเช่นนี้มาก่อน ยามที่นางรักษาใบหน้าดูจริงจัง มีเสน่ห์ยิ่งนัก

"ปกติจะใช้เหล็กดาม ตอนนี้ข้าไม่รู้จะไปหาเหล็กมาได้จากที่ไหน ใช้ไม้ไผ่แทนไปก่อนก็แล้วกัน.."

"อืม.."

"ส่วนขาทั้งสองข้าง ข้าจะลองหาวิธีอื่นดูก่อน เพราะข้าไม่ค่อยชำนาญด้านการต่อกระดูก รอข้าศึกษาให้แม่นยำอย่างละเอียดเสียก่อน หลังจากนั้น...ข้าจะรักษาให้ท่าน กลับมาเดินได้อีกครั้งอย่างแน่นอน"

"เดินไม่ได้ก็ไม่เป็นไร เจ้าไม่ต้องกดดันตัวเองหรอก" ชีวิตนี้เขาคงไม่มีโอกาสที่จะเดินได้อีกแล้ว แววตาโม่เฉินฉายออกมาอย่างมืดมน เมื่อเห็นสภาพตนเองราวกับมัมมี่ในตอนนี้

"ไม่ได้หรอก ขาก็เป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย จะขาดสิ่งใดสิ่งหนึ่งไปไม่ได้ ขอเเค่ท่านอย่าสิ้นหวังไร้กำลังใจ ข้าเองก็จะไม่ยอมแพ้ในการรักษาท่านเช่นกัน" คำพูดนี้ทำให้โม่เฉินมีชีวิตชีวาขึ้นมาอีกครั้ง ราวกับนางเป็นแสงสว่างส่องนำทางให้เขาอย่างแท้จริง

พูดจบหรงหรงเดินหายไปสักพัก ก่อนจะเดินออกมาพร้อมกับเสื้อผ้าชุดหนึ่ง ถึงจะดูเก่าไปหน่อย แต่ก็ยังสามารถสวมใส่ได้

"นี้เป็นเสื้อผ้าของพ่อข้า ข้าจะไปเอาน้ำมาเช็ดตัวและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ท่านก่อน สภาพเช่นนี้ท่านคงเปลี่ยนเองไม่สะดวก ดึกแล้วคนป่วยต้องรีบพักผ่อน..."

"อืม.."

สตรีร่างบางเปลี่ยนถังน้ำไปอยู่หลายรอบ นางเช็ดตัวให้โม่เฉินจนสะอาดหมดจด แล้วหลับตาเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เขาอย่างมีมารยาท

โม่เฉินมองสตรีตรงหน้าอย่างไม่ละสายตา หากว่านางจะมองเรือนร่างของเขา โม่เฉินก็ไม่ได้ถือสาหาความ เพราะเขาเองก็เห็นเรือนร่างนางไปหมดแล้วเช่นกัน

ในยุคสมัยนี้ การเห็นเรือนร่างของฝ่ายตรงข้าม ถือเป็นสิ่งต้องห้ามยิ่งกว่าชีวิต หรงหรงจึงหลับตา เพื่อให้เกียรติเขา

ตั้งแต่โม่เฉินเกิดมา เขาไม่เคยสัมผัสหรือใกล้ชิดกับสตรีคนใดมาก่อน ตอนนี้เขาไม่ได้รู้สึกรังเกียจสตรีตรงหน้าเลยสักนิด ซึ่งแตกต่างจากสตรีคนอื่นๆ ที่เข้าหาเขาหวังเพียงรูปร่างหน้าตาและลาภยศ แค่โม่เฉินได้กลิ่นน้ำหอมจากพวกนาง เขาก็รู้สึกสะอิดสะเอียน

ข้างลานบ้านยังมีเปลนอนขนาดเล็ก เป็นเปลไม้ไผ้ที่เจ้าของร่างเดิมชอบนอนเล่นในยามว่าง หรงหรงเดินไปลากมาวางไว้ใกล้โม่เฉิน ก่อนจะเดินเข้าไปในบ้าน แล้วนำผ้าห่มสองผืนติดมือกลับมาด้วย

หรงหรงเอาผ้าผืนแรกปูรองก่อน จากนั้นจึงออกแรงอุ้มโม่เฉินไปวางลงในเปลที่นางเตรียมเอาไว้อย่างเบามือ

โม่เฉินรีบใช้กำลังภายใน ทำให้ร่างกายเบาขึ้น

"อือ..ทำไมข้ารู้สึกว่าตัวท่านเบาขึ้นกว่าตอนแรก หรือว่าข้าจะคิดมากไป...? หรงหรงพึมพำกับตัวเอง

พูดจบหรงหรงเดินไปตักน้ำมาอีกหนึ่งถัง จากนั้นนางเดินไปลากโต้ะไม้ พร้อมกับดันฝั่งปลายเท้าของโม่เฉินให้สูงขึ้น เพื่อให้ฝั่งทางหัวเขาต่ำลง

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ลิขิตรักหมอหญิงข้ามภพ: ขอเลือกสามีที่รักข้าเพียงผู้เดียว   192. จบภาค1

    "ปัง!!! เสียงเปิดประตูถูกถีบออกอย่างสุดแรง "ที่เจ้าพูดเมื่อครู่ หมายความว่าอย่างไรกันแน่...? หนานเฟิงกัดฟันกรอดถามออกไป ภายในใจราวกับภูเขาไฟที่พร้อมจะปะทุได้ทุกเมื่อ "ข้าไม่รู้..." โม่เฉินเอ่ยเสียงสั่น ภายในใจกลับทุกข์ทรมาน "ให้ตายเถอะ...หากหรงเอ๋อร์เป็นอะไรไป ข้าไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่.." หนานเฟิงสบถออกมาอย่างหัวเสีย ก่อนจะรีบหันหลังเดินจากไป แล้วใช้วิชาตัวเบามุ่งไปที่สนามรบอย่างร้อนใจ โม่เฉินก็รีบตามหลังไปด้วยเช่นกัน.... ภายในสนามรบ....... เสียงระเบิดดังตูมตามจนเกิดเป็นประกายไฟ เพียงแค่คนธรรมดามิอาจเข้าไปใกล้ได้ การต่อสู้ของผู้มีวรยุทธ์สูงส่ง ทำให้รอบข้างถึงกับสะเทือนฟ้าสะเทือนดิน เมื่อเหลือบมองไปบนท้องฟ้า เกิดแสงประกายไฟไปทั่วท้องนภา ราวกับจุดดอกไม้ไฟลูกใหญ่ ทำให้บริเวณรอบข้างส่องสว่างไปทั่วผืนธรณี จักรพรรดิ์แคว้นเป้ยยืนหอบหายใจอย่างเหนื่อยล่า ร่างกายเขาเปียกชุ่มไปด้วยเลือด เพราะได้รับบาดเจ็บสาหัสจากการต่อสู้ ส่วนหรงหรงก็ไม่ต่างกันมาก เนื่องจากชุดเกราะสีดำที่หรงหรงสวมใส่อำพรางบาดแผล ต่อให้ได้รับบาดแผลฉกรรจ์มากมาย ก็มองไม่ออกว่านางกำลังบาดเจ็บสาหัสอยู่ สนามรบตอนนี้เจิ่ง

  • ลิขิตรักหมอหญิงข้ามภพ: ขอเลือกสามีที่รักข้าเพียงผู้เดียว   191. ความจริงถูกเปิดเผย

    ทหารแคว้นเป้ยต่างมองดูภาพสยดสยองตรงหน้ากันอย่างอกสั่นขวัญแขวน ฝูงหมาป่ากระโจนยื้อแย่งรุมทึ้งกัดกินเนื้อสดๆไปทีละคนสองคน ตามมาด้วยเสียงร้องขอชีวิต และเสียงร้องโหยหวนอย่างเจ็บปวดทุกข์ทรมาน ยามที่หรงหรงออกกระบวนท่า คิดไม่ถึงว่าจักรพรรดิ์แคว้นเป้ยจะมีวรยุทธ์ซ่อนเร้น เขาหลบหลีกการโจมตีไปได้อย่างหวุดหวิด แต่ละกระบวนท่าของหรงหรง ล้วนมุ่งเน้นไปที่จุดสำคัญอย่างไม่ออมแรง การต่อสู้เริ่มยืดเยื้อไปเรื้อยๆ ดูเหมือนตอนนี้จักรพรรดิ์แคว้นเป้ยจะเปลี่ยนเป้าหมายไปที่ถังจวิ๋นแทน เมื่อเริ่มมองเห็นจุดอ่อน..... "พี่ใหญ่ระวัง...!!! หรงหรงรีบพุ่งตัวเข้าไปรับกระบวนท่าแทนพี่ชาย จึงทำให้นางกระอักเลือดออกมา แล้วล้มลงไปท่ามกลางซากศพนับหมื่น กลิ่นคาวเลือดชวนให้สะอิดสะเอียนเป็นอย่างมาก "น้องหญิง...เจ้ายังไหวหรือไม่....? ถังจวิ๋นรีบวิ่งเข้าไปพยุงน้องสาวให้ลุกขึ้นยืน "ข้าไม่เป็นไร ตาแก่นี้ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของท่าน ท่านรีบไปช่วยเสี่ยวไป่ทางโน้นเถอะ ส่วนทางนี้ข้าจะรับมือเอง..." หรงหรงรีบเอามือเช็ดเลือดที่มุมปาก ตอนนี้กำลังภายในนางเริ่มถดถอยลงเรื่อยๆ จนเป็นที่น่าตกใจ มีเพียงนางที่รู้ดีกว่าใคร เพื่อไม่ให้กลายเป็นจ

  • ลิขิตรักหมอหญิงข้ามภพ: ขอเลือกสามีที่รักข้าเพียงผู้เดียว   190. ศึกนองเลือด

    คลื่นพายุซัดโหมกระหน่ำ เสียงเม็ดฝนสาดกระเซ็นมิรู้วันรู้คืน คล้ายกำลังร่ำไห้บอกลาความเศร้าโศกเสียใจไม่มีสิ้นสุด จนแสงอรุณนอกหน้าต่างค่อยๆสว่างไสวขึ้น หลังจากพายุฝนที่บ้าคลั่งสงบลง "ฟางเอ๋อร์...แม่มาช่วยแล้ว..." น้ำเสียงที่คุ้นเคยเอ่ยขึ้น สตรีร่างอรชรสวมชุดแม่ทัพหญิงเดินแหวกทหารเกาะเหล็กเข้าไปจนถึงแนวหน้า แววตาอ่อนโยนหันไปมองแก้วตาดวงใจ ก่อนจะหันไปเผยรัศมีอำมหิต จ้องมองทัพกบฏนับแสนอยู่เบื้องหน้าอย่างไม่เกรงกลัว "เสด็จแม่...!!! รัชทายาทน้อยรีบหันไปมองน้ำเสียงที่คุ้นเคย ดวงตาเริ่มคลอเบ้า นึกว่าชาตินี้จะไม่ได้เห็นมารดาผู้ให้กำเนิดอีกแล้ว ทหารเกาะเหล็กเริ่มอ่อนกำลังลง หลังจากต้านทานทัพของศัตรูติดต่อกันไปหลายวันจนไม่ได้พัก แต่ละคนต่างมีสีหน้าอิดโรย "ฟางเอ๋อร์...รีบสั่งให้ทหารแนวหน้าถอนกำลังออกไปให้หมด ที่เหลือแม่จะจัดการเอง..." รัชทายาทน้อยทำตามที่มารดาบอก เขารีบหันไปออกคำสั่งถอนกำลังทหารออกไปจนหมด ตอนนี้ภายในสนามรบ เหลือเพียงแค่เสี่ยวไป่กับแม่ทัพหญิงยืนคู่กัน "เสี่ยวไป่...รีบเรียกกำลังเสริมออกมาช่วยข้า วันนี้ข้าจะกำจัดกองทัพศัตรูให้สิ้นซากไปพร้อมกับเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย...."

  • ลิขิตรักหมอหญิงข้ามภพ: ขอเลือกสามีที่รักข้าเพียงผู้เดียว   189. คำสั่งเสีย

    "ในที่สุดท่านก็มาได้สักที ข้ารู้อยู่แล้วว่าท่านจะไม่ทอดทิ้งฝ่าบาท ฝ่าบาทก็ทรงรอคอยท่านเหมือนกัน..." จ้าวหมิงเอ่ยน้ำตาคลอเบ้า เมื่อเห็นสตรีปริศนาเดินเข้ามายืนอยู่เบื้องหน้าเขา "ข้าไม่มีเวลาแล้ว ศัตรูบุกประชิดเมืองหลวงเอาไว้ทุกด้าน ข้าจะรีบไปช่วยฟางเอ๋อร์ บอกพวกเขาทุกคนให้รีบออกไปให้หมด..." หรงหรงหันไปบอกจ้าวหมิง จ้าวหมิงก็หันไปออกคำสั่งให้หมอหลวงทุกคน รวมถึงนางกำนัลทุกคนให้รีบออกไปให้หมด ฮองเฮารีบเดินเข้าไปยืนขวางทางหรงหรงเอาไว้ พร้อมกับใช้สายตาเหยียดหยาม มองสตรีตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า แสยะยิ้มอย่างสมเพช "ฮองเฮา...พระนางจะทรงทำสิ่งใดพะย่ะค่ะ...? จ้าวหมิงรีบหันไปถาม เมื่อเห็นการกระทำของฮองเฮา "นางนะหรือคิดจะช่วยฝ่าบาท ช่างน่าขันยิ่งนัก หญิงบ้านนอกไร้มารยาทเช่นนี้ จะเอาปัญญาที่ไหนมาช่วยเหลือชีวิตฝ่าบาท ขนาดหมอหลวงที่ว่าเก่งกาจหลายคนยังจนปัญญา ไร้ซึ่งหนทาง เจ้าคงจะถูกนางหลอกให้แล้วละจ้าวหมิง.." ฮองเฮาพรางหัวเราะเยาะเย้ย "เพลี้ยะ..." ฝ่ามือเรียวบางตบไปที่ใบหน้าฮองเฮาไปหนึ่งฉาดอย่างไม่เบาแรง ทำให้ฮองเฮาถึงกับล้มลงไปนั่งอยู่ที่พื้น มุมปากยังมีเลือดออก "นี้เจ้าบังอาจกล้าตบข้า น

  • ลิขิตรักหมอหญิงข้ามภพ: ขอเลือกสามีที่รักข้าเพียงผู้เดียว   188. คำขอร้องครั้งสุดท้าย

    ยามซื่อ(09.00-11.00) ช่วงสายท่านเจ้าสำนักหญิงตื่นขึ้นมาก็ได้รับพิราบสื่อสารด่วน หลังจากเปิดอ่านข้อความในจดหมาย ก็รีบทำลายหลักฐานทิ้งทันที โดยไม่ทันสังเกตุเห็นบุตรชาย ว่ากำลังจ้องมองนางอยู่ "ใครส่งจดหมายด่วนมาหรือท่านแม่....? ฟงเอ๋อร์เอ่ยถามมารดาอย่างใคร่รู้ "น้องชายเจ้าส่งมา..." มารดารีบหันไปบอกความจริง พร้อมทั้งแสดงสีหน้าเป็นกังวล "หรือว่าที่แคว้นฉีจะเกิดเรื่องขึ้น....? ฟงเอ๋อร์พอจะคาดเดาสถานการณ์จากสีหน้ามารดา "อืม...สถานการณ์ตอนนี้ที่แคว้นฉีไม่สู้ดีนัก แม่จะไม่อยู่ที่สำนักศึกษาสักระยะ ส่วนจิ่วเอ๋อร์...แม่จะฝากให้พ่อบุญธรรมดูแลนางแทน ลูกอยู่ทางนี้แม่ฝากดูแลสำนักศึกษาและน้องสาวแทนแม่ด้วย มีลูกอยู่ที่นี่แม่ถึงจะวางใจ..." คำพูดนี้มีหรือฟงเอ๋อร์จะฟังไม่ออก ว่ามารดาไม่อยากให้เขาเดินทางตามไปด้วย "ได้ แต่ท่านแม่ต้องระวังตัวด้วย..." ฟงเอ๋อร์เดินเข้าไปจับมือมารดา เขาจ้องมองใบหน้ามารดา เหมือนกับว่าจะไม่ได้เห็นใบหน้าที่งดงามเช่นนี้อีกแล้ว ภายในใจกับรู้สึกใจหวิวๆ "ฟงเอ๋อร์... เรื่องที่ลูกเป็นฝาแฝด ห้ามให้แคว้นฉีรู้เป็นอันขาด ทางที่ดีลูกควรต้องสวมหมวกปิดบังใบหน้าเอาไว้ ห้ามเปิดเผยใบห

  • ลิขิตรักหมอหญิงข้ามภพ: ขอเลือกสามีที่รักข้าเพียงผู้เดียว   187. บุญสาวบุญธรรม

    หลายวันที่ผ่านไป.... ซุนอ๋องขบคิดเรื่องวิวาทที่เกิดขึ้น ทุกอย่างล้วนไม่ใช่ความผิดของสหาย ต่างฝ่ายต่างพึ่งรู้ความจริง อีกทั่งทั้งสองคนยังมีโซ่ทองคล้องใจด้วยกัน เข้ามิอาจไปแทรกกลางระหว่างสองสามีภรรยาได้ จึงทำให้ซุนอ๋องเข้าใจในจุดนี้ แต่ถึงอย่างนั้นซุนอ๋องก็ยังก็อดเศร้าใจไม่น้อย วันนี้ที่สำนักศึกษาได้จัดงานเลี้ยงขึ้นมา จึงเชิญท่านเจ้าเมืองให้มาร่วมงานเบี้ยงในครั้งนี้ ท่านเจ้าเมืองจึงไม่อาจจะหลบหน้าหนีได้อีกต่อไป วันนี้จึงถึงเวลาเผชิญหน้า เพื่อเคลียร์ความเข้าใจผิดของทั้งสองฝ่ายให้กระจ่าง.... "วันนั้น...ข้าผิดเอง ข้าต้องขอโทษเจ้าด้วยนะหนานเฟิง" ซุนอ๋องเอ่ยขึ้นอย่างเก้ๆกังๆ "ข้าเองก็เหมือนกัน....วันนั้นข้าก็มีส่วนผิด ข้าก็ต้องขอโทษเจ้าด้วยนะหยางซุน.." "คิดไม่ถึงว่ารักแรกของข้า นางจะกลายเป็นภรรยาของเพื่อนสนิทไปได้...ข้าช่างน่าสมเพชยิ่งนัก.." ซุนอ๋องยกสุราขึ้นมาดื่มอย่างรวดเร็ว "ในอนาคตเจ้าอาจจะเจอคนที่ใช่อีกก็ได้ ใครจะไปรู้....?"สตรีที่เพียบพร้อมอย่างเช่นภรรยาเจ้า ในโลกนี้คงหาไม่ได้อีกแล้ว หนานเฟิง...เจ้าช่างมีวาสนายิ่งนัก...หากวันใดเจ้าทอดทิ้งนาง ข้านี่แหละจะเป็นคนดามใจให้นาง

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status