ตอนที่ 2.1 โชคชะตาที่พลิกผัน

“ข้าเป็นผู้ปกครองชีวิตของตัวเอง ข้าไม่ต้องการให้ใครมาบังคับข้ามาก่อน โดยเฉพาะเรื่องแต่งงาน โดยเฉพาะกับหญิงที่ข้าไม่เคยเห็นหน้า ข้าควรจะได้ตัดสินใจเรื่องสำคัญเช่นนี้เอง!”

“กราบทูลแบบไม่อยากขัดใจไท่จื่อ แต่ข้าน้อยก็ต้องพูดตามความเป็นจริง หากฝ่าบาทประสงค์ไม่แต่งงานกับหยวนเหมยหลัน ต้องไปกราบทูลกับองค์ฮ่องเต้เองพ่ะย่ะค่ะ” เว้นระยะ และเงยหน้ามองคนมีอำนาจมากกว่าตรงหน้า อย่างกล้า ๆ กลัว ๆ

“ฝ่าบาท ข้าเข้าใจความไม่พอใจของท่าน แต่โปรดคิดถึงประโยชน์ที่เราจะได้รับจากการหมั้นหมายครั้งนี้ ท่านจะได้เพิ่มพันธมิตรและอำนาจในวังหลวง การหมั้นหมายครั้งนี้เป็นการก้าวไปสู่ตำแหน่งที่สูงขึ้น” หน้าที่ของเหมากงกง คือทำให้เขาสงบลง

อ๋องเหวยฉีหยางหยุดคิดชั่วครู่ น้ำเสียงอ่อนลง แต่ใบหน้าของเขาก็ยังคงเครียด “ข้าเข้าใจว่าเป็นเรื่องการเมือง แต่ข้าก็ไม่ได้อยากถูกใช้เป็นเครื่องมือเพื่อความทะเยอทะยานของใคร ข้าจะต้องตัดสินใจเรื่องนี้ด้วยตัวเอง”

“ถ้าเช่นนั้นฝ่าบาท ข้าจะรอคำสั่งของท่านเสมอ เอาให้ท่านสบายใจกว่านี้อีกสักนิด แต่ใด ๆ” แล้วเหมากงกงได้โค้งคำนับ ก่อนจะเดินออกไป คำทิ้งท้ายก็เหมือนกับประกาศให้อ๋องเหวยฉีหยางรู้ว่า เขาไม่มีทางปฏิเสธ ต้องทำตามบัญชาขององค์ฮ่องเต้เท่านั้น

ยามนี้อ๋องเหวยฉีหยางยืนอยู่องค์เดียว เขามองออกไปนอกหน้าต่างด้วยท่าทางครุ่นคิด

“ข้าต้องหาวิธีที่จะควบคุมชะตาของข้าเอง... ข้าจะไม่ยอมเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งในเกมการเมืองนี้อย่างเด็ดขาด”

นิสัยที่ดื้อด้านแข็งข้อ เป็นที่กล่าวขานกันมานานแล้วในวังหลวง ที่ขึ้นชื่อองค์หนึ่งก็คือ อ๋องเหวยฉีหยาง ในเวลานี้เขายังคงครุ่นคิด ท่าทางสีหน้าไม่พอใจ ความกังวลที่ซ่อนอยู่ในดวงตาปิดไม่มิด

โชคชะตาที่พลิกผัน

จวนแห่งอ๋องเหวยฉีหยาง ในคืนแต่งงาน บรรยากาศเต็มไปด้วยความงดงาม ของสวย ๆ งาม ๆ ถูกนำมาประดับตกแต่งจนเต็มจวนของท่านอ๋องเต็มไปหมด ผู้คนในวังหลวงต่างฉลองด้วยเสียงดนตรี และการแสดงที่วิจิตรงดงาม

หยวนเหมยหลันแต่งกายด้วยชุดเจ้าสาวสีแดงที่งดงาม ตอนนี้ใบหน้าของนางแฝงไปด้วยความกังวล และไม่สบายใจ ตอนนี้นางยืนอยู่คนเดียวที่ระเบียง มองออกไปยังแสงไฟที่ระยิบระยับสะท้อนบนผิวน้ำ ความรู้สึกคือโดดเดี่ยวและหวาดหวั่น

‘คืนนี้ควรจะเป็นคืนที่ข้าควรมีความสุข แต่ทำไมข้าถึงรู้สึกเหมือนมีบางอย่างผิดปกติ...’

นางกำนัลเจินอี้เข้ามาคำนับ และพูดอย่างเคารพ

“คุณหนูหยวนเจ้าคะ พิธีการกำลังจะเริ่มแล้ว ไท่จื่อกำลังรอท่านอยู่ที่โถงใหญ่”

หยวนเหมยหลันหันมายิ้มเบา ๆ นัยน์ตาเต็มไปด้วยความเศร้า

“ข้าเข้าใจแล้ว ข้าจะไปเดี๋ยวนี้ ขอบคุณมาก” นางกำนัลเจินอี้เดินไปหา และจัดการคลุมผ้าปิดหน้าให้ แล้วจับมือของหยวนเหมยหลันให้มายังโถงใหญ่

โถงใหญ่ในจวนของอ๋องเหวยฉีหยาง บรรยากาศเต็มไปด้วยความสำราญสุข โคมไฟสีแดง ๆ และแสงจากเปลวเทียน พร้อมกับนางกำนัลทั้งหลายบรรเลงเสียงเพลง

อ๋องเหวยฉีหยางยืนอยู่ท่ามกลางขุนนาง และแขกคนสำคัญ

หยวนเหมยหลันเดินเข้ามาด้วยท่าทางเรียบร้อย แต่ทว่าสายตาของอ๋องเหวยฉีหยางกลับมองนางอย่างเย็นชา

ร่างบางไหวเอน ก้าวขาอย่างช้า ๆ และระมัดระวัง นางมองเห็นแต่พื้นห้อง ไม่เห็นใบหน้าของเขาในขณะนี้ อ๋องเหวยฉีหยางพูดเสียงเบา เมื่อหยวนเหมยหลันมาถึงที่เขายืนอยู่

“ข้าไม่คาดหวังว่า เจ้าจะปรากฏตัวตรงเวลา”

หยวนเหมยหลันได้ยินเสียงของเขานางก็ชะงักเล็กน้อย น้ำคำไม่ไพเราะเสนาะหูเท่าใดนัก นางจึงได้แข็งขืนตัว แต่ก็ได้ก้มหัวลงเล็กน้อย

“ข้าไม่อยากให้ท่านต้องรอนาน...”

อ๋องเหวยฉีหยางมองเหมยหลันด้วยสายตาเฉยชา แต่ที่เขาไม่อยากจะเชื่อ คือคำพูดที่แข็งกระด้างของนาง และแสนจองหองนั่นต่างหาก

ท่านอ๋องจึงหันไปพูดกับเหมากงกง ให้เริ่มพิธีการต่าง ๆ ได้เลย

ในขณะที่มีพิธีการอยู่ หยวนเหมยหลันรู้สึกโดดเดี่ยวมาก ๆ แถมนางยังไม่สบายใจอีก ความกดดันภายในจิตใจที่แม้จะทำใจแล้ว แต่อีกใจที่ขัดขืน ก็เฝ้าแต่บอกว่า... ‘นี่ข้าไม่เต็มใจ’ ทั้งเต็มไปด้วยความรู้สึกไม่มั่นคง และกลัวเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝัน

แค่ได้ยินเสียงเขาพูดเมื่อกี้ น้ำเสียงตวัดและแข็งกร้าว

‘เขาจะเป็นดั่งที่ทุกคนเอ่ยและเล่าขานเป็นแน่ ๆ’ นางอดคิดไม่ได้ หากเขาจะทำอะไรกับตัวของนางแล้ว ณ บัดนี้ เป็นสิทธิ์ของท่านอ๋องอย่างแน่นอน จนยากที่จะปฏิเสธ ขอบตาของนางร้อนขึ้นมาผ่าว ๆ

นางกำนัลเจินอี้เดินเข้ามากระซิบที่ข้างหูของหยวนเหมยหลัน

“คุณหนูหยวน ข้าขอเรียนเชิญท่านไปยังที่พักก่อน เพื่อเตรียมตัวต่อไป มีบางอย่างที่สำคัญที่ต้องจัดการ ก่อนที่ไท่จื่อจะเข้าไปหาท่าน”

หยวนเหมยหลันแม้จะงุนงง แต่พยักหน้ารับ

“มาทางนี้เพคะ” ดูเหมือนจะเปลี่ยนคำพูดคำจากับนางแล้ว

“ข้าขอบคุณเจ้าค่ะ” แล้วนางก็เดินตามแรงจับจูงของนางกำนัลเจินอี้ไปอีกครั้ง