เมิ่งฮวาชาตินี้ข้าจะมีความสุขที่สุด

เมิ่งฮวาชาตินี้ข้าจะมีความสุขที่สุด

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-06-09
โดย:  ต้นไม้แห้งจบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel12goodnovel
8.9
13 การให้คะแนน. 13 ความคิดเห็น
63บท
9.6Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

นักฆ่าสาวอย่างเธอที่กำลังต่อสู้กับการตามล่าขององค์กร ทว่ารู้ตัวอีกทีก็มาโผล่ที่ไหนไม่รู้

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

บทที่1

Capítulo 1 —La hija como moneda de cambio

Vera Salerno supo que algo estaba mal cuando su padre le pidió que se vistiera elegante para la cena. No era una sugerencia. Arturo Salerno jamás sugería nada. Ordenaba con esa calma educada que usaba cuando necesitaba esconder una amenaza detrás de los buenos modales.

Bajó al comedor con el cabello recogido, el vestido sobrio y la espalda recta. No iba a regalarles miedo. Si algo había heredado de su madre era esa serenidad afilada que incomodaba a los hombres cuando creían tenerlo todo decidido.

Al llegar, confirmó sus sospechas.

La mesa estaba ocupada por los de siempre, pero no era una cena normal. Su tío Claudio no había tocado la copa. Los primos de su padre hablaban en voz baja. El abogado de los Salerno estaba sentado cerca de Arturo con una carpeta oscura frente a él y las manos cruzadas sobre la mesa.

Vera se detuvo en la entrada.

—¿Qué está pasando?

Arturo levantó la vista. Llevaba uno de sus trajes impecables, pero algo en su rostro no encajaba con esa perfección.

—Llegas tarde.

—No me respondiste.

—Siéntate, Vera.

La orden fue suave, pero seguía siendo una orden. Ella no obedeció.

Durante un segundo, todos evitaron mirarla. Eso fue peor que cualquier explicación. En aquella casa, los silencios casi siempre eran más honestos que las palabras.

—¿Desde cuándo el abogado viene a cenar con nosotros? —preguntó.

El hombre bajó la mirada hacia la carpeta, Arturo no.

—Hay asuntos que resolver.

Vera soltó una risa corta, sin humor.

—Eso significa que alguien hizo algo estúpido.

Uno de sus primos se removió en la silla. Su tío Claudio murmuró su nombre como advertencia, pero ella ni siquiera lo miró. Si la habían llamado para presenciar un desastre, al menos iban a tener la decencia de decirle cuál.

Arturo apoyó los dedos sobre la mesa.

—Esta noche necesito que escuches antes de reaccionar.

—Entonces empieza hablando claro.

El rostro de su padre se endureció. No estaba acostumbrado a que lo desafiaran frente a otros hombres. Vera lo sabía, y también sabía que esa era la razón por la que solía callar. No por respeto, sino por cálculo. Una mujer criada en una familia como la suya aprendía pronto que la dignidad era una moneda que convenía guardar para el momento exacto. Esa noche, el momento parecía haber llegado solo.

—La familia atraviesa una situación delicada —dijo Arturo.

—¿Delicada? —repitió Vera—. ¿Ese es el nombre elegante para una deuda?

La mandíbula de Arturo se tensó.

—No sabes lo que estás diciendo.

—Sé lo suficiente. Hace meses que los hombres entran y salen de esta casa como si vinieran a cobrar un funeral. Sé que vendiste propiedades. Sé que cerraste negocios que mi madre jamás habría permitido. Y sé que cada vez que pregunto, me tratas como si todavía tuviera doce años.

Nombrar a su madre hizo que el aire cambiara. No hubo escándalo, nadie se movió, pero Vera sintió la incomodidad recorrer la mesa. Su madre seguía siendo una presencia difícil de tragar, incluso muerta.

Arturo apartó la copa sin beber.

—No uses a tu madre para justificar tu insolencia.

—No la uso, la recuerdo, que es distinto.

—Basta.

Vera entró al comedor y se acercó a la mesa, pero no se sentó. Vio entonces que la carpeta no estaba cerrada del todo. En una esquina asomaba una hoja con sellos, firmas y un encabezado legal que no alcanzó a leer. El abogado cubrió el documento con la mano demasiado tarde.

Un frío lento le recorrió la espalda.

—¿Qué firmaste?

Arturo no respondió de inmediato.  Y ese silencio fue peor que una confesión.

—Vera —dijo él al fin—, todo lo que he hecho ha sido para evitar que esta casa se hunda.

—No te pregunté por qué, te pregunté qué firmaste.

Claudio se inclinó hacia ella con un gesto cansado.

—Tu padre intenta proteger lo que queda.

—¿Lo que queda de qué? ¿De la familia o de su orgullo?

El tío desvió la mirada. Vera sintió que la rabia empezaba a ordenarle los pensamientos. Hombres nerviosos, un abogado incómodo, documentos escondidos, no era una cena, era una operación.

—Me llamaste para que estuviera presente —dijo, mirando a Arturo—. No para preguntarme nada.

Él apretó los labios.

—Hay decisiones que no pueden esperar.

—¿Y qué tengo que ver yo con esas decisiones?

Nadie contestó.

Vera sintió que el corazón le golpeaba una vez, fuerte, como si quisiera advertirle antes de que su mente llegara a la respuesta. Volvió a mirar la carpeta. El abogado tragó saliva. Arturo se puso de pie.

—Tienes que entender que tu apellido tiene peso.

Ella retrocedió un paso casi imperceptible.

—No.

No sabía todavía qué venía, pero algo dentro de ella ya lo había entendido. No eran tierras, no eran rutas, no era dinero; era ella.

Arturo levantó una mano, como si pudiera calmarla desde lejos.

—Vera, escúchame.

—No —repitió, esta vez con más fuerza—. No me hables como si estuvieras a punto de pedirme un favor.

—No es un favor. Es una necesidad.

La palabra cayó sobre ella con toda su suciedad. Necesidad: así llamaban los hombres a lo que querían cargar en las espaldas de otros.

—¿Qué hiciste? —preguntó, y su voz salió más baja.

Arturo sostuvo su mirada, pero por primera vez Vera vio algo parecido a vergüenza, no culpa; vergüenza, y la diferencia importaba.

—Cerré una alianza.

Vera sintió que las manos se le enfriaban.

—¿Con quién?

Antes de que Arturo respondiera, uno de los hombres de seguridad apareció en la puerta del comedor. No entró del todo. Solo inclinó la cabeza hacia su padre.

—Ya está aquí.

El silencio que siguió no fue vacío, fue miedo.

Vera miró alrededor y vio cómo los hombres se enderezaban en sus sillas. Su tío Claudio dejó la copa sobre la mesa. El abogado cerró la carpeta con cuidado. Incluso Arturo, que siempre había sido dueño de cada habitación que pisaba, pareció medir su respiración.

Vera no necesitó preguntar de nuevo para saber que quien llegaba no era un socio cualquiera.

Los pasos se escucharon en el pasillo, lentos, firmes y sin ninguna prisa.

Vera se quedó inmóvil, obligándose a no mirar hacia la puerta demasiado pronto. Detestaba la idea de parecer ansiosa o asustada. Arturo se acomodó la chaqueta.

—Vera, pase lo que pase ahora, vas a mantener la calma.

Ella soltó una risa seca.

—Qué frase tan tranquilizadora.

—No lo empeores.

—¿Yo? —lo miró con incredulidad—. ¿Tú armaste todo esto y yo soy quien puede empeorarlo?

Arturo dio un paso hacia ella.

—Hay hombres con los que no se juega.

—Entonces no debiste invitarlo a nuestra casa.

El rostro de su padre se cerró.

—No fue una invitación.

La respuesta le heló la sangre. La puerta del comedor se abrió antes de que Vera pudiera decir algo más. El hombre que entró no necesitó presentarse.

Vera lo había visto apenas dos veces en su vida, siempre de lejos, siempre rodeado de esa clase de silencio que no se gana con dinero, sino con miedo. Mauro Greco era más joven de lo que las historias hacían imaginar, pero no había nada blando en él. Vestía de negro, sin exhibiciones ridículas de poder. Su mirada recorrió el comedor una sola vez, luego se detuvo en Vera.

No fue una mirada curiosa. Tampoco fue deseo abierto ni cortesía, fue reconocimiento, como si él hubiera llegado sabiendo exactamente dónde encontrarla.

Arturo dio un paso al frente.

—Señor Greco.

Mauro no le ofreció la mano.

—Señor Salerno.

Su voz era baja, controlada, y aun así hizo que todos parecieran más pequeños.

Vera sintió rabia y alarma. Su padre trataba a aquel hombre con una prudencia que jamás le había concedido a nadie. Mauro avanzó hasta la mesa, dos hombres entraron detrás de él y se quedaron junto a la puerta, ninguno habló.

—Veo que su hija ya está aquí —dijo Mauro.

Vera levantó el mentón.

—Su hija tiene nombre.

Mauro giró la cabeza hacia ella. Durante un segundo, el comedor entero pareció contener el aliento.

—Lo sé, Vera.

La manera en que pronunció su nombre le desagradó. No fue íntima, pero tampoco distante, fue posesiva.

Vera miró a su padre.

—¿Qué significa esto?

Arturo no respondió, Mauro sí.

—Significa que tu padre y yo tenemos un acuerdo.

Ella sostuvo la mirada del recién llegado, aunque el instinto le gritaba que no era prudente desafiarlo.

—Entonces hable con él. No conmigo.

—El acuerdo te incluye.

No hubo gritos, no hubo golpes sobre la mesa, solo esa frase, dicha con una calma insoportable.

Vera sintió que el piso desaparecía bajo sus zapatos, miró la carpeta cerrada, miró a su padre y entonces entendió por qué todos habían evitado mirarla desde el principio.

No la habían llamado a una cena, la habían llevado a una entrega.

Mauro tomó la carpeta de la mesa y la empujó apenas hacia ella.

—Será mejor que te sientes —dijo—. Lo que viene también lleva tu apellido.

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ

ความคิดเห็นเพิ่มเติม

พลอยทอแสง
พลอยทอแสง
น่าสนุกนะ ต้องลองอ่านก่อน
2025-11-02 21:43:56
0
0
MY1536
MY1536
จบดีค่ะ พระเอกโผล่กลางเรื่อง ตื่นเต้นตอนท้าย
2025-09-08 12:24:10
0
0
Jenny Duangsy
Jenny Duangsy
อ่านมาถึงครึ่งเรื่องละบทพระเอกไม่มีเลย
2025-07-14 19:18:10
0
0
kookai kookooi
kookai kookooi
จบมั้ยเรื่องนี้
2025-07-10 04:14:43
0
0
Zxcvbnmm
Zxcvbnmm
สนุกค่ะเนื้อหาสนุกเพลิดเพลินดีงามค่ะ
2025-06-09 22:13:39
0
0
63
บทที่1
เมิ่งฮวา หญิงสาวอายุ 29 ปี ที่มีอาชีพเป็นนักฆ่าสาว แต่เบื้องหน้าต้องแสร้งทำเป็นลูกสาวที่แสนดีเรียบร้อย เธอต้องเรียนรู้ทุกๆอย่างอยู่เสมอ เพื่อสร้างภาพไม่ว่าจะเป็นแพทย์การรักษา เรียนรู้ภาษาต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องภาษา ฝึกพูดฝึกอ่านฝึกเขียนจนออกมาดี ดนตรี ศิลปะ ศาสตร์ต่างๆ ใครๆ ต่างก็มองว่าเธอนั้นเพรียบพร้อม มีชีวิตที่สุขสบาย มีเงินทองมากมายให้ใช้ แต่นั่นมันก็เป็นแค่ภาพเบื้องหน้าทั้งนั้น ความจริงข้างในใจของเธอนั้นใครจะรู้บ้างว่าเธอนั้นต้องทุกข์ทรมานกับการใช้ชีวิตแบบนี้เพียงใดในทุกๆ วันเมิ่งฮวาจะต้องฝึกฝนเรียนรู้งานต่างๆ เช่น ขี่ม้า ยิงธนู ดาบ กระบี่ มีดสั้นมีดพกต่างๆ ยิงปืน เรียนมวย ยูโด เทควันโด้ การต่อสู้แบบผสมผสาน เรียนวาดรูป เรียนร้องเพลง เรียนการแสดง เรียนกริยามารยาท เรียนดนตรีไม่ว่าจะเป็นไทย สากลต่างๆ แต่นั่นมันก็แค่เบื้องหน้า ส่วนเบื้องหลังของเธอนั้นนอกจากฝึกแล้วเธอยังมีอาชีพนักฆ่าให้กับองค์กรอีกด้วย ที่เธอต้องเรียนรู้ทุกอย่างมากมายขนาดนี้ก็เพื่อที่บางสถาณการณ์เธอนั้นจะต้องปลอมตัวเข้าไปทำภารกิจต่างๆ และเพื่อความแนบเนียน และไม่ให้ใครจับได้เธอจึงต้องลงมือเรียนทุกอย่างจริงๆ ส่วนชีวิ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่2
หลังจากที่รู้ตัวว่าได้โผล่มาที่ไหนไม่รู้ อยู่ดีๆ ก็มีเสียงดังขึ้นมาในหัวทำเธอตกใจหัวใจจะวาย!" ระบบได้ทำการย้ายมิติสำเร็จ โปรดยืนยันตัวตน "" ระบบได้ทำการย้ายมิติสำเร็จ โปรดยืนยันตัวตน "" ระบบได้ทำการย้ายมิติสำเร็จ โปรดยืนยันตัวตน "ลงชื่อ จูเมิ่งฮวายืนยันตัวตนสำเร็จ[ยินดีด้วยขอรับ ตอนนี้โฮสได้ยืนยันตัวตนสำเร็จแล้วสามารถเข้าไปในห้วงมิติจิตได้เลยขอรับ]แม้ว่าเธอจะตกใจมากแต่เธอก็ต้องทำใจและทำความเข้าใจกับระบบเนื่องจากเธออ่านนิยายมาเยอะ อีกอย่างมาแบบนี้ก็ดีเธอจะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ของเธอให้มีความสุขที่สุด" ที่นี่ที่ไหน "[ที่นี่คือแคว้นฉิน เมืองเสียนหยาง และตอนนี้ที่โฮสอยู่คือป่าอสูร ของหมู่บ้านซานซีขอรับ]" โอ้ นี่ไม่ใช่ว่าฉันทะลุมายุคจีนโบราณหรอกนะ "[จะเรียกว่าแบบนั้นก็ได้ขอรับ แต่ระบบขอแนะนำว่าให้โฮสใช้คำพูดของคนยุคนี้ให้ถูกด้วยขอรับไม่อย่างนั้นอาจจะเกิดปัญหาได้]" อืม ว่าแต่ระบบเจ้ามีชื่อหรือเปล่า? "[ไม่มีขอรับ]" งั้นข้าจะตั้งให้เจ้าเองแล้วกัน อืม… เสี่ยวเปา แล้วกัน "[ขอบคุณขอรับ เสี่ยวเปาชอบมาก]เธอก็พยักหน้าตอบกลับไป แล้วจึงเข้ามิติทันที เมื่อได้เข้ามาในมิติแล้วเธอก็ตะลึงกั
อ่านเพิ่มเติม
บทที่3
บ้านตระกูลลี่“ มากันแล้วรึ “ ท่านลุงลี่เอ่ยถามทันทีที่เห็นทั้งสองคนเดินมาถึง“ ก็ใช่น่ะสิตาแก่ แล้วนี่เจ้าจะออกไปไหน “ ท่านป้าเอ่ยถามท่านลุงอย่างสงสัยเมื่อเห็นท่านลุงหิ้วตะกร้าสะภายใส่หลังทำท่าเหมือนเตรียมจะออกไปไหน“ ข้าก็กำลังจะออกไปล่าสัตว์น่ะสิ “ในขณะที่ท่านลุงท่านป้าคุยกันเธอก็กวาดสายตาสำรวจภายนอกของบ้านอยู่ บ้านดินธรรมดาจะว่าเก่าก็เก่าแต่ก็ไม่ถือว่าเก่ามาก ส่วนความสะอาดนางก็ถือว่ามีความสะอาด และเป็นระเบียบมาก เธอกวาดสายตาสำรวจไปเรื่อยๆ จนกระทั่งท่านลุงกับท่านป้าคุยกันเสร็จ“ เจ้าก็พานังหนูเมิ่งเข้าบ้านไปก่อนเถอะ “ ท่านลุงรีบเอ่ยบอกท่านป้า“ ได้ๆ ป่ะนางหนูเมิ่งเราเข้าบ้านกันเถอะ”หลังจากพูดจบท่านป้าลี่ก็เดินพาเธอเข้ามาในบ้านของท่านทันที“ บ้านนี้มี2ห้องนอน ป้ากับตาแก่นอนห้องนี้ ส่วนเจ้านอนห้องนี้ก็แล้วกัน ส่วนนี่จะเป็นห้องครัว ห้องโถง ห้องเก็บเสบียงจะอยู่ด้านหลังบ้าน ตอนนี้เจ้าก็นำของเข้าห้องไปเก็บไปพักผ่อนก่อนเถิด ““ เจ้าค่ะท่านป้า “ จูเมิ่งฮวาเอ่ยจบเธอก็เดินเข้าห้อง ห้องที่เธอนอนนั้นไม่เล็กไม่ใหญ่มาก มีขนาดปานกลาง มีเตียงเตาเธอจึงนำที่นอนท็อปเปอร์ออกมาปูทับที่นอนเก่าที่ปูไว้อ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่4
หลังจากผ่านมาได้ประมาณ 1 สัปดาห์ ตอนนี้เรื่องอะไรต่างๆ ท่านหัวหน้าหมู่บ้านก็ดำเนินการให้นางจนเสร็จเรียบร้อยแล้ว ไม่ว่าจะเป็นการหาช่างหาคนงานมาสร้างบ้านนางก็หาได้แล้ว ซึ่งตอนนี้นางก็กำลังยืนดูคนงานทำการก่อสร้างบ้านให้นางอยู่ นางสร้างบ้านแบบขนาดปานกลางเพราะอยู่เพียงคนเดียว ซึ่งแบบบ้านที่นางได้นั้นก็ได้มาจากเสี่ยวเปาคนดีคนเดิมของนางนั้นเองและในทุกๆ วันเมิ่งฮวาจะต้องแวะมาดูคนงานสร้างบ้าน คอยทำนู้นทำนี่มาแจกคนงาน อย่างเช่นวันนี้นางก็ทำนำมาแจกคนงานให้ดื่มคลายร้อนกันเสียหน่อย จะได้มีแรงสร้างบ้านให้นางเสร็จไวๆ ยิ่งนางเอาใจใส่ มีน้ำใจกับพวกคนงานเท่าไหร่พวกเขาก็ยิ่งอยากตอบแทน แต่ละคนเลยตั้งใจที่จะทำบ้านของนางออกมาให้ดูดีที่สุดหลังจากที่นางคอยดูคนงานสร้างบ้านแล้ว เมิ่งฮวายังขึ้นเขาไปทำกับดักล่าสัตว์บนเขาอีกด้วย ซึ่งนางก็ได้สัตว์กลับบ้านเป็นประจำทุกวัน ทุกวันนี้ชาวบ้านหลายๆ คนก็ต่างอิจฉาท่านลุงกับท่านป้าจนแทบจะกระอักเลือดเพราะนอกจากจะรับนางที่เป็นคนแปลกหน้าที่ดูเหมือนจะเป็นคนหนูร่ำรวยแล้วยังไม่พอ นางยังขึ้นเขาล่าสัตว์เก่งเสียด้วย เก่งกว่าตาแก่ที่บ้านพวกนางเสียอีก ต่างคนก็ต่างคิดกันว่าวันนี้คนที
อ่านเพิ่มเติม
บทที่5
เมื่อเห็นท่านลุงเข็นรถเข็นออกไปจนลับสายตาแล้ว ท่านป้าก็รีบก้มเก็บตะหลิวที่ตกพื้นแล้วกลับเข้าครัวเพื่อไปทำอาหาร เนื่องจากวันไหนที่ท่านป้าเห็นเมิ่งฮวายุ่งๆ นางก็จะเป็นคนอาสาทำอาหารแทนนางเองยามโหย่ว (17:00-18:59 น.) เมิ่งฮวาที่นั่งปักผ้ากับท่านป้ารอท่านลุงอยู่ในห้องโถง เมื่อได้ยินเสียงประตูท่านป้าก็รีบกระวีกระวาดวางผ้าที่ปักอยู่ลงข้างตัวแล้วลุกขึ้นเดินไปหาท่านลุง จนเมิ่งฮวาอดที่จะเอ่ยขึ้นมาไม่ได้“ท่านป้าทำใจเย็นๆ ก่อนเถิดเจ้าค่ะ” เมื่อได้ยินเมิ่งฮวาพูดท่านป้าก็พยายามยืนสงบสติอารมณ์รอท่านลุงแต่เมื่อเห็นหน้าท่านลุง ท่านป้าก็รีบเอ่ยถาม เหมือนลืมว่าเมื่อครู่ตัวเองพยายามทำใจให้เย็นอยู่ เมิ่งฮวาที่เห็นเช่นนั้นก็อดจะส่ายหัวออกมาอย่างยิ้มๆ ไม่ได้“เป็นอย่างไรบ้างตาแก่ ขายมาได้กี่ตำลึงหรือ”“เจ้าเบาเสียงลงหน่อยเถิดยายแก่ มาๆ มานั่งคุยกันในห้องโถดเถิด” ท่านลุงเอ่ยปราม พร้อมกับเดินนำเข้าไปยังห้องโถงเมื่อเดินมาถึงห้องโถงท่านลุงก็รีบนำถุงเงินออกมาจากอก แล้วเทนำลึงเงินออกมาต่อหน้าทุกคน“นะ… นี่ มากถึงเพียงนี้” เมื่อเห็นกองตำลึงเงินตรงหน้ายายแก่อย่างนางก็แทบจะหัวใจวายตายเสียให้ได้ ตั้งแต่เกิดมานาง
อ่านเพิ่มเติม
บทที่6
รุ่งเช้าวันถัดมา…เมิ่งฮวาตื่นขึ้นมาแต่เช้าตรู่หลังจากที่ใช้เวลานอนไปถึง10ชั่วโมง วันนี้นางคิดว่าจะทำอาหารเมนูง่ายๆ นั่นก็คือนำโจ๊กจากในมิติออกมาอุ่น แล้วก็นำซาลาไส้หมูสับออกมานึ่ง แต่กระนั้นกลิ่นอาหารก็ยังส่งกลิ่นหอมฟุ้งลอยตามลมไปทั่วบ้าน ส่งผลทำให้คนที่นอนหลับไหลอยู่ในห้องนอนรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา“วันนี้เจ้าทำอะไรแต่เช้าหรืออาเมิ่ง ส่งกลิ่นหอมไปทั่วบ้าน ปลุกยายแก่เช่นข้าให้ลุกจากที่นอนมาเสียได้” ท่านป้าที่ลุกล้างหน้าแปรงฟันเรียบร้อยแล้ว ก็รีบเดินเข้ามาภายในครัวเพื่อถามไถ่เมิ่งฮวา“วันนี้ข้าทำโจ๊กหมูสับธรรมดา กับซาลาเปาไส้เนื้อเจ้าค่ะท่านป้า” เมิ่งฮวากล่าวตอบ“แล้วนี่ตาแก่ไปไหนเสียเล่า ตื่นขึ้นมาข้าก็ไม่เจอเสียแล้ว”“ข้าเห็นท่านลุงไปหาบน้ำมาเติมตั้งแต่ยามเหม่า (05:00-06:59 น.) แล้วเจ้าค่ะท่านป้า ป่านนี้คงใกล้เสร็จแล้วกระมัง” นางกล่าวบอกท่านป้า เพราะตอนที่นางออกมาจากห้องก็เห็นท่านลุงเหมือนกำลังจะออกไปไหนแต่เช้ามืด นางเลยเอ่ยถาม แล้วได้คำตอบว่ากำลังจะไปหาบน้ำมาเติมใส่โอ่ง“ข้านี่แย่จริงๆ เผลอนอนยาว จนพวกเจ้าลุกขึ้นมาทำงานเสียจนเสร็จหมดแล้ว”“ท่านป้าท่านอย่าคิดมากเลยเจ้าค่ะ งานแค่นี้ข้าทำ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่7
หลังจากที่ผ่านมา 1เค่อ [15 นาที] เมิ่งฮวาก็ถอนหายใจออกมาด้วยความสลดใจเพราะตอนนี้นางยังไม่สามารถตกปลาได้เลยสักตัว ต่างจากตอนแรกที่นางมาพร้อมกับความมั่นใจที่เต็มเปี่ยม …นั่งรอไปรอมานางก็คิดได้ว่าภายในมิติของนางนั้นมีน้ำวารีสวรรค์ นางจะลองนำมาหยดดูสักหน่อยมันจะเป็นเหมือนอย่างที่นางเคยอ่านนิยายเจอมาหรือไม่…พอหยดน้ำวารีสวรรค์ไปไม่ถึงหนึ่งลมหายใจปลาก็พากันแหวกว่ายมาก็ตรงจุดที่นางหนดน้ำลงไป แม้คราแรกที่เห็นเมิ่งฮวาจะตกใจมากแต่นางก็ไม่รอช้ารีบนำกระป๋องช้อนปลาที่ว่ายกันอยู่ขึ้นมาทันที ภายในกระป๋องที่นางช้อนปลาขึ้นมาก็มีถึง13-14ตัวเห็นจะได้ เมื่อเห็นเช่นนั้นนางก็อดที่จะยิ่มกว้างออกมาด้วยความดีใจไม่ได้“หึหึ เจ้าปลา คิดว่าข้าไม่สามารถตกพวกเจ้าได้หรืออย่างไรกัน วันนี้ข้าจะจับพวกเจ้ามาย่างกินให้มีความสุขเลย”เมิ่งฮวานางไม่รอช้าก็รีบเร่งฝีเท้าเท้าออกจากภายในป่าทันทีชาวบ้านบางคนที่กำลังก้มๆ เงยๆ อยู่ชายป่าด้านนอก เมื่อเห็นว่าเป็นหญิงสาวที่ดูร่ำรวยที่มาซื้อที่อยู่ด้านภูเขากำลังหอบหิ้วกระป๋องที่ปลาอยู่ภายในนั้นก็พากันมองด้วยความอิจฉา ส่วนบางคนที่โลภมากก็พูดแขวะขึ้นมาทันทีว่า“แหม หญิงแปลกหน้าที่เพิ่
อ่านเพิ่มเติม
บทที่8
ทางด้านนอกห้องครัว“ตาแก่ อาเมิ่งนางทำแค่ปลาย่างแน่หรือทำไมกลิ่นถึงหอมตลบอบอวนไปทั่วบ้านอะไรขนาดนี้” นางเอ่ยถามสามีออกมาอย่างลุกลี้ลุกลน“ก็จริงน่ะสิ ก็ข้าไปช่วยนางล้างปลา แล้วก็ก่อเตาเองกับมือ จะไม่ใช่ได้อย่างไรกัน” เขาพูดตอบภรรยาพร้อมกับกลืนน้ำลายอังเอื้อก“ข้าชักจะรอไม่ไหวแล้ว ข้าเข้าไปดูนางสักหน่อยดีกว่า เจ้าว่าดีหรือไม่ หากมีอะไรข้าจะได้ช่วยนางทำด้วย” เอ่ยพูดออกมาพร้อมกับตกลงกับตัวเองในใจนางไม่รอให้ตาแก่เอ่ยห้าม หรืออะไรออกมารีบเดินไปยังทางห้องครัวทันทีกลับมาทางด้านเมิ่งฮวา“อ้าวท่านป้า มีอันใดหรือเจ้าคะ? ” นางกล่าวถามเพราะเห็นท่านป้ามายืนลับๆ ล่อๆ อยู่ตรงประตูห้องครัว“ข้าเพียงแค่จะมาดูช่วยเจ้าทำอาหารกลางวันน่ะ เห็นตาแก่บอกว่าจะทำแล้วนำไปให้พวกคนงานก่อสร้างอีกด้วย”“ใช่เจ้าค่ะ แต่อีกไม่นานก็ใกล้จะเสร็จแล้วนะเจ้าคะ เหลือย่างปลาอีก2ตัว ท่านป้าช่วยนำปลาทั้ง10ตัวนี้ไปให้พวกคนงานได้ไหมเจ้าคะ” เมื่อนางเอ่ยจบท่านป้าก็พยักหน้ารับแล้วเอ่ย“ได้ได้ เดี๋ยวป้าจะนำปลาพวกนี้ไปให้คนงานเอง เจ้าทำต่อไปเถิด”หลังจากท่านป้าหิ้วถาดปลาย่างออกไป นางก็หันมาย่างปลาอีก2ตัวต่อ ผ่านไปไม่นานปลาย่างก็เสร็จ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่9
“เจ้าคิดว่าบ่นเสียงเบาแล้วข้าจะไม่ได้ยินหรืออย่างไร” เสี่ยวเปาพูดถามกับเมิ่งฮวา“แหะๆ ข้าเปล่าพูดอะไรสักหน่อย” นางกล่าวออกมาอย่างแก้เก้อ“หึ!”“ข้าว่าข้าออกจากมิติแล้วดีกว่า~” พูดจบนางก็ออกจากมิติ ทำเป็นลืมเรื่องที่คุยกัน3 เดือนผ่านไป…ตอนนี้บ้านของเมิ่งฮวาก็เสร็จสิ้นลงไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เตรียมตัวที่จะต้องย้ายเข้าบ้านใหม่ของนางได้แล้ว แต่ด้วยความที่นางอาศัยอยู่กับท่านลุงท่านป้ามานานเลยทำให้นางแสดงอาการอาลัยอาวรณ์ออกมาเล็กน้อย“ท่านลุงท่านป้า พวกท่านจะไม่ย้ายไปอยู่กับข้าจริงหรือเจ้าคะ” นางกล่าวถามออกมาด้วยใบหน้าเศร้าๆ“อาเมิ่ง ลุงกับป้าอยู่บ้านหลังนี้มานานแล้ว ถึงตอนนี้ก็ไม่อยากจากบ้านหลังนี้ไปไหน” ท่านลุงเอ่ยออกมากับนาง“จริงของตาแก่ บ้านหลังนี้สร้างด้วยน้ำพักน้ำแรงของพวกเราตั้งมากมายจะให้ตัดใจไปอยู่ที่อื่น ป้าก็คงจะทำไม่ได้เช่นเดียวกัน”“แต่ว่า…”ยังไม่ทันที่นางจะได้กล่าวพูดอะไรออกมาอีกท่านป้าก็รีบเอ่ยขึ้นมาก่อน“อาเมิ่ง หากเจ้าคิดถึงก็แค่มาหาพวกข้า บ้านของเจ้าก็ไม่ได้ไกลจากบ้านนี้เท่าใดนักเจ้าก็เห็น” เมื่อได้ฟังคำที่ท่านป้ากล่าวก็คิดตาม“ก็จริงอย่างที่ท่านป้ากล่าวมาเจ้าค่ะ แต่ว
อ่านเพิ่มเติม
บทที่10
หลังจากที่นั่งเกวียนวัวมาประมาณ1ชั่วยาม ก็ถึงตลาดใหญ่ภายในตัวเมืองเสียนหยาง เมื่อกวียนวัวจอดสนิทเมิ่งฮวาก็รีบเดินลงจากเกวียนทันทีเมื่อลงจากเกวียนวัว คนบังคับเกวียนก็รีบเอ่ยเวลาว่าให้มาก่อนยามเซิน (15:00-16:59 น.) เพราะถ้าหากมาช้ากว่านั้นจะไม่มีการรอ เมื่อกวาดตากลับมามองทางด้านตลาดนางก็ต้องมายืนงงว่าควรจะไปทางไหนก่อนดี เพราะเนื่องจากตลาดที่นางกวาดสายตามองนั้นเป็นตลาดที่ใหญ่ยิ่งนัก… เมื่อไม่รู้จะเดินไปทางไหนนางก็เลยลองเดินตามกลุ่มชาวบ้านเดินกันพร้อมกับกวาดสายตามองสองข้างทางไปด้วยความตื่นตาตื่นใจ เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่นางได้มาเดินตลาดของยุคนี้เลยก็ว่าได้“คุณหนูสนใจเครื่องประดับหรือไม่เจ้าคะ ร้านข้ามีเครื่องประดับใหม่ๆ เข้ามาเยอะมาก ลองเข้ามาดูก่อนก็ได้นะเจ้าคะ” แม่ค้าร้านเครื่องประดับเอ่ยชักชวนนาง นางก็เลยลองเดินเข้าไปดูแต่เมื่อเห็นแล้วก็ไม่ได้รู้สึกอะไรเพราะในมิติของนางต่อให้จะเป็นระดัยที่เรียกว่าแย่ที่สุดก็ยังถือว่าดีกว่าของคนยุคนี้อยู่มากโข แต่ไหนๆ ก็เดินเข้ามาดูแล้วนางก็ลองกวาดสายตามองหาอันที่ถูกใจที่สุด จนไปสะดุดตากับกำไรข้อมืออันหนึ่ง… นางเลยหยิบขึ้นมาเพื่อที่จะจ่ายเงิน“คุณหนูต
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status