เมิ่งฮวาชาตินี้ข้าจะมีความสุขที่สุด

เมิ่งฮวาชาตินี้ข้าจะมีความสุขที่สุด

last updateLast Updated : 2025-06-09
Language: Thai
goodnovel12goodnovel
8.9
13 ratings. 13 reviews
63Chapters
8.9Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

นักฆ่าสาวอย่างเธอที่กำลังต่อสู้กับการตามล่าขององค์กร ทว่ารู้ตัวอีกทีก็มาโผล่ที่ไหนไม่รู้

View More

Chapter 1

บทที่1

「你要幫大嫂生一個孩子?怎麼幫?」

陸昭寧眼睫輕顫,不可置信地望向眼前的男人——她的夫君顧長淵。

顧長淵今日剛凱旋,身著冷硬的盔甲。

他目視前方,語氣帶著武將特有的冷冽果決。

「今夜起,我會宿在她的聽雨軒,直到她懷上孩子。」

陸昭寧的心直往下墜。

「難怪,兄長嚥氣一個多月,公婆卻掩蓋此事,至今沒有對外發喪……」

她扯唇,自嘲地笑。

「所以,你們都商議好了,眼下不過是通知我?」

大婚後,顧長淵就去了邊境,他們至今沒有圓房。

今晚,本該補上這洞房花燭夜,他卻要和別的女人纏綿,那人還是他的大嫂!

簡直荒唐!

顧長淵聽出她陰陽怪氣。

「父親母親都已決定,本不需要徵詢你的意見,是長嫂非要我來問你的意思。」

陸昭寧清冷抬眸。

「長嫂真是貼心哪。只是,這樣有違人倫的事,長嫂竟也能同意嗎?」

顧長淵立刻面露惱意。

「長嫂冰清玉潔!她是為了忠勇侯府!為了給大哥留後!

「你莫要再無理取鬧,只需同意,讓長嫂安心就是。」

陸昭寧反問:「若我不同意呢?」

顧長淵:「那我就休妻另娶!」

陸昭寧瞳仁一顫。

休妻?!

她這兩年的付出與等待,真成了一場笑話……

陸昭寧對他再無期待。

「好,我同意。」

顧長淵觸及她失望的眼神,心中莫名發悶。

他平復心情,告誡她。

「此事不可告訴任何人,尤其是你那個商賈出身,滿腦子算計的父親。」

陸昭寧冷笑。

「當初你忠勇侯府虧空十萬金,是我陸家出手相助。這兩年,陸家也沒少在仕途上幫襯你。

「你不給我正妻的體面也就罷了,如今竟侮辱我父親——你的岳丈,侯府的恩人!」

顧長淵一臉正氣,更正她。

「當年的事,你非得整天掛在嘴邊嗎?

「至於我的仕途,你父親只是個尋常商人,能做什麼?

「長嫂的父親是丞相,他才是我仕途上的恩人。」

他那岳父,不拖侯府後腿就很好了,如何能與丞相比?

陸昭寧眼睛微紅。

他顧長淵能坐上如今這位置,靠的是她陸家,是陸家用金銀鋪就的登雲梯!

除卻京中上下打點,還有糧餉輜重,若是沒有陸家出手,等到邊境,早就被層層搜刮得所剩無幾。

如今在他口中,沒有功,全是算計……

她差點忍不住要搧他幾巴掌。

這時,一道身影衝進來。

「長淵,昭寧,你們別吵了。」

是長嫂林婉晴。

她一襲白衣,淚眼漣漣。

顧長淵的視線隨著她,關心道。

「夜裡涼,嫂嫂怎穿得如此單薄?」

陸昭寧從未見他如此溫柔的神情。

他始終是冷冰冰的性子,上門求娶是這樣,大婚那日也是這樣。

她以為他就是這樣的人,原來不是。

林婉晴拉住陸昭寧的手,愧疚又悲傷。

「是我不爭氣,成婚三年無所出。如今還要來為難你……原諒我,不要因著我這無用的嫂嫂,令你們夫妻生了嫌隙。」

眼見她淚如雨下,顧長淵拉過陸昭寧,低斥。

「兄長出事後,長嫂一心想隨他去了,是我和母親好不容易勸住她。你一會兒小心說話。」

「當然。」陸昭寧淡然一笑。

隨後,她轉身看向林婉晴。

「嫂嫂,我同意你和夫君生個孩子。」

林婉晴聞言,愣了一愣,隨即就要下跪。

「我替夫君謝你……」

顧長淵眼明手快地扶住她。

「你是長嫂,該由昭寧對你行禮!何況你是為了侯府犧牲!」

陸昭寧只覺得諷刺。

一邊對亡夫情深義重,一邊靠在顧長淵懷裡不掙扎。

這就是顧長淵口中冰清玉潔的嫂嫂啊。

「咳咳……」林婉晴虛弱咳嗽,且有暈倒之兆。

顧長淵十分緊張,「我送嫂嫂回去。」

說完他就抱起林婉晴走了。

燭光下,陸昭寧那張穠麗的臉明暗參半。

婢女阿蠻走進來,義憤填膺。

「小姐,我都聽見了!他們真無恥!」

陸昭寧眸中泛起一抹涼意。

「藥,到了嗎?」

「是!」

阿蠻趕忙從懷裡掏出來,呈上。

「小姐,為何不告訴老夫人和將軍,世子是中了奇毒,陷入假死?他們要是知道,就不會想出借種的餿主意了。

「你可是薛神醫的弟子,有你施針,再加上這花重金從西域買來的藥,定能救活世子的!」

陸昭寧撫摸藥瓶,眸色沉重。

起初沒說,是因為她也不確定,不想讓婆母他們空歡喜一場。

現在不說,是因為顧長淵沒給她這個機會。

她抬眸,唇角勾起冰冷弧度。

侯府如此噁心她。

她便讓世子起死回生,親睹那對滿口「敬兄愛夫」的叔嫂,如何珠胎暗結……
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviewsMore

พลอยทอแสง
พลอยทอแสง
น่าสนุกนะ ต้องลองอ่านก่อน
2025-11-02 21:43:56
0
0
MY1536
MY1536
จบดีค่ะ พระเอกโผล่กลางเรื่อง ตื่นเต้นตอนท้าย
2025-09-08 12:24:10
0
0
Jenny Duangsy
Jenny Duangsy
อ่านมาถึงครึ่งเรื่องละบทพระเอกไม่มีเลย
2025-07-14 19:18:10
0
0
kookai kookooi
kookai kookooi
จบมั้ยเรื่องนี้
2025-07-10 04:14:43
0
0
Zxcvbnmm
Zxcvbnmm
สนุกค่ะเนื้อหาสนุกเพลิดเพลินดีงามค่ะ
2025-06-09 22:13:39
0
0
63 Chapters
บทที่1
เมิ่งฮวา หญิงสาวอายุ 29 ปี ที่มีอาชีพเป็นนักฆ่าสาว แต่เบื้องหน้าต้องแสร้งทำเป็นลูกสาวที่แสนดีเรียบร้อย เธอต้องเรียนรู้ทุกๆอย่างอยู่เสมอ เพื่อสร้างภาพไม่ว่าจะเป็นแพทย์การรักษา เรียนรู้ภาษาต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องภาษา ฝึกพูดฝึกอ่านฝึกเขียนจนออกมาดี ดนตรี ศิลปะ ศาสตร์ต่างๆ ใครๆ ต่างก็มองว่าเธอนั้นเพรียบพร้อม มีชีวิตที่สุขสบาย มีเงินทองมากมายให้ใช้ แต่นั่นมันก็เป็นแค่ภาพเบื้องหน้าทั้งนั้น ความจริงข้างในใจของเธอนั้นใครจะรู้บ้างว่าเธอนั้นต้องทุกข์ทรมานกับการใช้ชีวิตแบบนี้เพียงใดในทุกๆ วันเมิ่งฮวาจะต้องฝึกฝนเรียนรู้งานต่างๆ เช่น ขี่ม้า ยิงธนู ดาบ กระบี่ มีดสั้นมีดพกต่างๆ ยิงปืน เรียนมวย ยูโด เทควันโด้ การต่อสู้แบบผสมผสาน เรียนวาดรูป เรียนร้องเพลง เรียนการแสดง เรียนกริยามารยาท เรียนดนตรีไม่ว่าจะเป็นไทย สากลต่างๆ แต่นั่นมันก็แค่เบื้องหน้า ส่วนเบื้องหลังของเธอนั้นนอกจากฝึกแล้วเธอยังมีอาชีพนักฆ่าให้กับองค์กรอีกด้วย ที่เธอต้องเรียนรู้ทุกอย่างมากมายขนาดนี้ก็เพื่อที่บางสถาณการณ์เธอนั้นจะต้องปลอมตัวเข้าไปทำภารกิจต่างๆ และเพื่อความแนบเนียน และไม่ให้ใครจับได้เธอจึงต้องลงมือเรียนทุกอย่างจริงๆ ส่วนชีวิ
Read more
บทที่2
หลังจากที่รู้ตัวว่าได้โผล่มาที่ไหนไม่รู้ อยู่ดีๆ ก็มีเสียงดังขึ้นมาในหัวทำเธอตกใจหัวใจจะวาย!" ระบบได้ทำการย้ายมิติสำเร็จ โปรดยืนยันตัวตน "" ระบบได้ทำการย้ายมิติสำเร็จ โปรดยืนยันตัวตน "" ระบบได้ทำการย้ายมิติสำเร็จ โปรดยืนยันตัวตน "ลงชื่อ จูเมิ่งฮวายืนยันตัวตนสำเร็จ[ยินดีด้วยขอรับ ตอนนี้โฮสได้ยืนยันตัวตนสำเร็จแล้วสามารถเข้าไปในห้วงมิติจิตได้เลยขอรับ]แม้ว่าเธอจะตกใจมากแต่เธอก็ต้องทำใจและทำความเข้าใจกับระบบเนื่องจากเธออ่านนิยายมาเยอะ อีกอย่างมาแบบนี้ก็ดีเธอจะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ของเธอให้มีความสุขที่สุด" ที่นี่ที่ไหน "[ที่นี่คือแคว้นฉิน เมืองเสียนหยาง และตอนนี้ที่โฮสอยู่คือป่าอสูร ของหมู่บ้านซานซีขอรับ]" โอ้ นี่ไม่ใช่ว่าฉันทะลุมายุคจีนโบราณหรอกนะ "[จะเรียกว่าแบบนั้นก็ได้ขอรับ แต่ระบบขอแนะนำว่าให้โฮสใช้คำพูดของคนยุคนี้ให้ถูกด้วยขอรับไม่อย่างนั้นอาจจะเกิดปัญหาได้]" อืม ว่าแต่ระบบเจ้ามีชื่อหรือเปล่า? "[ไม่มีขอรับ]" งั้นข้าจะตั้งให้เจ้าเองแล้วกัน อืม… เสี่ยวเปา แล้วกัน "[ขอบคุณขอรับ เสี่ยวเปาชอบมาก]เธอก็พยักหน้าตอบกลับไป แล้วจึงเข้ามิติทันที เมื่อได้เข้ามาในมิติแล้วเธอก็ตะลึงกั
Read more
บทที่3
บ้านตระกูลลี่“ มากันแล้วรึ “ ท่านลุงลี่เอ่ยถามทันทีที่เห็นทั้งสองคนเดินมาถึง“ ก็ใช่น่ะสิตาแก่ แล้วนี่เจ้าจะออกไปไหน “ ท่านป้าเอ่ยถามท่านลุงอย่างสงสัยเมื่อเห็นท่านลุงหิ้วตะกร้าสะภายใส่หลังทำท่าเหมือนเตรียมจะออกไปไหน“ ข้าก็กำลังจะออกไปล่าสัตว์น่ะสิ “ในขณะที่ท่านลุงท่านป้าคุยกันเธอก็กวาดสายตาสำรวจภายนอกของบ้านอยู่ บ้านดินธรรมดาจะว่าเก่าก็เก่าแต่ก็ไม่ถือว่าเก่ามาก ส่วนความสะอาดนางก็ถือว่ามีความสะอาด และเป็นระเบียบมาก เธอกวาดสายตาสำรวจไปเรื่อยๆ จนกระทั่งท่านลุงกับท่านป้าคุยกันเสร็จ“ เจ้าก็พานังหนูเมิ่งเข้าบ้านไปก่อนเถอะ “ ท่านลุงรีบเอ่ยบอกท่านป้า“ ได้ๆ ป่ะนางหนูเมิ่งเราเข้าบ้านกันเถอะ”หลังจากพูดจบท่านป้าลี่ก็เดินพาเธอเข้ามาในบ้านของท่านทันที“ บ้านนี้มี2ห้องนอน ป้ากับตาแก่นอนห้องนี้ ส่วนเจ้านอนห้องนี้ก็แล้วกัน ส่วนนี่จะเป็นห้องครัว ห้องโถง ห้องเก็บเสบียงจะอยู่ด้านหลังบ้าน ตอนนี้เจ้าก็นำของเข้าห้องไปเก็บไปพักผ่อนก่อนเถิด ““ เจ้าค่ะท่านป้า “ จูเมิ่งฮวาเอ่ยจบเธอก็เดินเข้าห้อง ห้องที่เธอนอนนั้นไม่เล็กไม่ใหญ่มาก มีขนาดปานกลาง มีเตียงเตาเธอจึงนำที่นอนท็อปเปอร์ออกมาปูทับที่นอนเก่าที่ปูไว้อ
Read more
บทที่4
หลังจากผ่านมาได้ประมาณ 1 สัปดาห์ ตอนนี้เรื่องอะไรต่างๆ ท่านหัวหน้าหมู่บ้านก็ดำเนินการให้นางจนเสร็จเรียบร้อยแล้ว ไม่ว่าจะเป็นการหาช่างหาคนงานมาสร้างบ้านนางก็หาได้แล้ว ซึ่งตอนนี้นางก็กำลังยืนดูคนงานทำการก่อสร้างบ้านให้นางอยู่ นางสร้างบ้านแบบขนาดปานกลางเพราะอยู่เพียงคนเดียว ซึ่งแบบบ้านที่นางได้นั้นก็ได้มาจากเสี่ยวเปาคนดีคนเดิมของนางนั้นเองและในทุกๆ วันเมิ่งฮวาจะต้องแวะมาดูคนงานสร้างบ้าน คอยทำนู้นทำนี่มาแจกคนงาน อย่างเช่นวันนี้นางก็ทำนำมาแจกคนงานให้ดื่มคลายร้อนกันเสียหน่อย จะได้มีแรงสร้างบ้านให้นางเสร็จไวๆ ยิ่งนางเอาใจใส่ มีน้ำใจกับพวกคนงานเท่าไหร่พวกเขาก็ยิ่งอยากตอบแทน แต่ละคนเลยตั้งใจที่จะทำบ้านของนางออกมาให้ดูดีที่สุดหลังจากที่นางคอยดูคนงานสร้างบ้านแล้ว เมิ่งฮวายังขึ้นเขาไปทำกับดักล่าสัตว์บนเขาอีกด้วย ซึ่งนางก็ได้สัตว์กลับบ้านเป็นประจำทุกวัน ทุกวันนี้ชาวบ้านหลายๆ คนก็ต่างอิจฉาท่านลุงกับท่านป้าจนแทบจะกระอักเลือดเพราะนอกจากจะรับนางที่เป็นคนแปลกหน้าที่ดูเหมือนจะเป็นคนหนูร่ำรวยแล้วยังไม่พอ นางยังขึ้นเขาล่าสัตว์เก่งเสียด้วย เก่งกว่าตาแก่ที่บ้านพวกนางเสียอีก ต่างคนก็ต่างคิดกันว่าวันนี้คนที
Read more
บทที่5
เมื่อเห็นท่านลุงเข็นรถเข็นออกไปจนลับสายตาแล้ว ท่านป้าก็รีบก้มเก็บตะหลิวที่ตกพื้นแล้วกลับเข้าครัวเพื่อไปทำอาหาร เนื่องจากวันไหนที่ท่านป้าเห็นเมิ่งฮวายุ่งๆ นางก็จะเป็นคนอาสาทำอาหารแทนนางเองยามโหย่ว (17:00-18:59 น.) เมิ่งฮวาที่นั่งปักผ้ากับท่านป้ารอท่านลุงอยู่ในห้องโถง เมื่อได้ยินเสียงประตูท่านป้าก็รีบกระวีกระวาดวางผ้าที่ปักอยู่ลงข้างตัวแล้วลุกขึ้นเดินไปหาท่านลุง จนเมิ่งฮวาอดที่จะเอ่ยขึ้นมาไม่ได้“ท่านป้าทำใจเย็นๆ ก่อนเถิดเจ้าค่ะ” เมื่อได้ยินเมิ่งฮวาพูดท่านป้าก็พยายามยืนสงบสติอารมณ์รอท่านลุงแต่เมื่อเห็นหน้าท่านลุง ท่านป้าก็รีบเอ่ยถาม เหมือนลืมว่าเมื่อครู่ตัวเองพยายามทำใจให้เย็นอยู่ เมิ่งฮวาที่เห็นเช่นนั้นก็อดจะส่ายหัวออกมาอย่างยิ้มๆ ไม่ได้“เป็นอย่างไรบ้างตาแก่ ขายมาได้กี่ตำลึงหรือ”“เจ้าเบาเสียงลงหน่อยเถิดยายแก่ มาๆ มานั่งคุยกันในห้องโถดเถิด” ท่านลุงเอ่ยปราม พร้อมกับเดินนำเข้าไปยังห้องโถงเมื่อเดินมาถึงห้องโถงท่านลุงก็รีบนำถุงเงินออกมาจากอก แล้วเทนำลึงเงินออกมาต่อหน้าทุกคน“นะ… นี่ มากถึงเพียงนี้” เมื่อเห็นกองตำลึงเงินตรงหน้ายายแก่อย่างนางก็แทบจะหัวใจวายตายเสียให้ได้ ตั้งแต่เกิดมานาง
Read more
บทที่6
รุ่งเช้าวันถัดมา…เมิ่งฮวาตื่นขึ้นมาแต่เช้าตรู่หลังจากที่ใช้เวลานอนไปถึง10ชั่วโมง วันนี้นางคิดว่าจะทำอาหารเมนูง่ายๆ นั่นก็คือนำโจ๊กจากในมิติออกมาอุ่น แล้วก็นำซาลาไส้หมูสับออกมานึ่ง แต่กระนั้นกลิ่นอาหารก็ยังส่งกลิ่นหอมฟุ้งลอยตามลมไปทั่วบ้าน ส่งผลทำให้คนที่นอนหลับไหลอยู่ในห้องนอนรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา“วันนี้เจ้าทำอะไรแต่เช้าหรืออาเมิ่ง ส่งกลิ่นหอมไปทั่วบ้าน ปลุกยายแก่เช่นข้าให้ลุกจากที่นอนมาเสียได้” ท่านป้าที่ลุกล้างหน้าแปรงฟันเรียบร้อยแล้ว ก็รีบเดินเข้ามาภายในครัวเพื่อถามไถ่เมิ่งฮวา“วันนี้ข้าทำโจ๊กหมูสับธรรมดา กับซาลาเปาไส้เนื้อเจ้าค่ะท่านป้า” เมิ่งฮวากล่าวตอบ“แล้วนี่ตาแก่ไปไหนเสียเล่า ตื่นขึ้นมาข้าก็ไม่เจอเสียแล้ว”“ข้าเห็นท่านลุงไปหาบน้ำมาเติมตั้งแต่ยามเหม่า (05:00-06:59 น.) แล้วเจ้าค่ะท่านป้า ป่านนี้คงใกล้เสร็จแล้วกระมัง” นางกล่าวบอกท่านป้า เพราะตอนที่นางออกมาจากห้องก็เห็นท่านลุงเหมือนกำลังจะออกไปไหนแต่เช้ามืด นางเลยเอ่ยถาม แล้วได้คำตอบว่ากำลังจะไปหาบน้ำมาเติมใส่โอ่ง“ข้านี่แย่จริงๆ เผลอนอนยาว จนพวกเจ้าลุกขึ้นมาทำงานเสียจนเสร็จหมดแล้ว”“ท่านป้าท่านอย่าคิดมากเลยเจ้าค่ะ งานแค่นี้ข้าทำ
Read more
บทที่7
หลังจากที่ผ่านมา 1เค่อ [15 นาที] เมิ่งฮวาก็ถอนหายใจออกมาด้วยความสลดใจเพราะตอนนี้นางยังไม่สามารถตกปลาได้เลยสักตัว ต่างจากตอนแรกที่นางมาพร้อมกับความมั่นใจที่เต็มเปี่ยม …นั่งรอไปรอมานางก็คิดได้ว่าภายในมิติของนางนั้นมีน้ำวารีสวรรค์ นางจะลองนำมาหยดดูสักหน่อยมันจะเป็นเหมือนอย่างที่นางเคยอ่านนิยายเจอมาหรือไม่…พอหยดน้ำวารีสวรรค์ไปไม่ถึงหนึ่งลมหายใจปลาก็พากันแหวกว่ายมาก็ตรงจุดที่นางหนดน้ำลงไป แม้คราแรกที่เห็นเมิ่งฮวาจะตกใจมากแต่นางก็ไม่รอช้ารีบนำกระป๋องช้อนปลาที่ว่ายกันอยู่ขึ้นมาทันที ภายในกระป๋องที่นางช้อนปลาขึ้นมาก็มีถึง13-14ตัวเห็นจะได้ เมื่อเห็นเช่นนั้นนางก็อดที่จะยิ่มกว้างออกมาด้วยความดีใจไม่ได้“หึหึ เจ้าปลา คิดว่าข้าไม่สามารถตกพวกเจ้าได้หรืออย่างไรกัน วันนี้ข้าจะจับพวกเจ้ามาย่างกินให้มีความสุขเลย”เมิ่งฮวานางไม่รอช้าก็รีบเร่งฝีเท้าเท้าออกจากภายในป่าทันทีชาวบ้านบางคนที่กำลังก้มๆ เงยๆ อยู่ชายป่าด้านนอก เมื่อเห็นว่าเป็นหญิงสาวที่ดูร่ำรวยที่มาซื้อที่อยู่ด้านภูเขากำลังหอบหิ้วกระป๋องที่ปลาอยู่ภายในนั้นก็พากันมองด้วยความอิจฉา ส่วนบางคนที่โลภมากก็พูดแขวะขึ้นมาทันทีว่า“แหม หญิงแปลกหน้าที่เพิ่
Read more
บทที่8
ทางด้านนอกห้องครัว“ตาแก่ อาเมิ่งนางทำแค่ปลาย่างแน่หรือทำไมกลิ่นถึงหอมตลบอบอวนไปทั่วบ้านอะไรขนาดนี้” นางเอ่ยถามสามีออกมาอย่างลุกลี้ลุกลน“ก็จริงน่ะสิ ก็ข้าไปช่วยนางล้างปลา แล้วก็ก่อเตาเองกับมือ จะไม่ใช่ได้อย่างไรกัน” เขาพูดตอบภรรยาพร้อมกับกลืนน้ำลายอังเอื้อก“ข้าชักจะรอไม่ไหวแล้ว ข้าเข้าไปดูนางสักหน่อยดีกว่า เจ้าว่าดีหรือไม่ หากมีอะไรข้าจะได้ช่วยนางทำด้วย” เอ่ยพูดออกมาพร้อมกับตกลงกับตัวเองในใจนางไม่รอให้ตาแก่เอ่ยห้าม หรืออะไรออกมารีบเดินไปยังทางห้องครัวทันทีกลับมาทางด้านเมิ่งฮวา“อ้าวท่านป้า มีอันใดหรือเจ้าคะ? ” นางกล่าวถามเพราะเห็นท่านป้ามายืนลับๆ ล่อๆ อยู่ตรงประตูห้องครัว“ข้าเพียงแค่จะมาดูช่วยเจ้าทำอาหารกลางวันน่ะ เห็นตาแก่บอกว่าจะทำแล้วนำไปให้พวกคนงานก่อสร้างอีกด้วย”“ใช่เจ้าค่ะ แต่อีกไม่นานก็ใกล้จะเสร็จแล้วนะเจ้าคะ เหลือย่างปลาอีก2ตัว ท่านป้าช่วยนำปลาทั้ง10ตัวนี้ไปให้พวกคนงานได้ไหมเจ้าคะ” เมื่อนางเอ่ยจบท่านป้าก็พยักหน้ารับแล้วเอ่ย“ได้ได้ เดี๋ยวป้าจะนำปลาพวกนี้ไปให้คนงานเอง เจ้าทำต่อไปเถิด”หลังจากท่านป้าหิ้วถาดปลาย่างออกไป นางก็หันมาย่างปลาอีก2ตัวต่อ ผ่านไปไม่นานปลาย่างก็เสร็จ
Read more
บทที่9
“เจ้าคิดว่าบ่นเสียงเบาแล้วข้าจะไม่ได้ยินหรืออย่างไร” เสี่ยวเปาพูดถามกับเมิ่งฮวา“แหะๆ ข้าเปล่าพูดอะไรสักหน่อย” นางกล่าวออกมาอย่างแก้เก้อ“หึ!”“ข้าว่าข้าออกจากมิติแล้วดีกว่า~” พูดจบนางก็ออกจากมิติ ทำเป็นลืมเรื่องที่คุยกัน3 เดือนผ่านไป…ตอนนี้บ้านของเมิ่งฮวาก็เสร็จสิ้นลงไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เตรียมตัวที่จะต้องย้ายเข้าบ้านใหม่ของนางได้แล้ว แต่ด้วยความที่นางอาศัยอยู่กับท่านลุงท่านป้ามานานเลยทำให้นางแสดงอาการอาลัยอาวรณ์ออกมาเล็กน้อย“ท่านลุงท่านป้า พวกท่านจะไม่ย้ายไปอยู่กับข้าจริงหรือเจ้าคะ” นางกล่าวถามออกมาด้วยใบหน้าเศร้าๆ“อาเมิ่ง ลุงกับป้าอยู่บ้านหลังนี้มานานแล้ว ถึงตอนนี้ก็ไม่อยากจากบ้านหลังนี้ไปไหน” ท่านลุงเอ่ยออกมากับนาง“จริงของตาแก่ บ้านหลังนี้สร้างด้วยน้ำพักน้ำแรงของพวกเราตั้งมากมายจะให้ตัดใจไปอยู่ที่อื่น ป้าก็คงจะทำไม่ได้เช่นเดียวกัน”“แต่ว่า…”ยังไม่ทันที่นางจะได้กล่าวพูดอะไรออกมาอีกท่านป้าก็รีบเอ่ยขึ้นมาก่อน“อาเมิ่ง หากเจ้าคิดถึงก็แค่มาหาพวกข้า บ้านของเจ้าก็ไม่ได้ไกลจากบ้านนี้เท่าใดนักเจ้าก็เห็น” เมื่อได้ฟังคำที่ท่านป้ากล่าวก็คิดตาม“ก็จริงอย่างที่ท่านป้ากล่าวมาเจ้าค่ะ แต่ว
Read more
บทที่10
หลังจากที่นั่งเกวียนวัวมาประมาณ1ชั่วยาม ก็ถึงตลาดใหญ่ภายในตัวเมืองเสียนหยาง เมื่อกวียนวัวจอดสนิทเมิ่งฮวาก็รีบเดินลงจากเกวียนทันทีเมื่อลงจากเกวียนวัว คนบังคับเกวียนก็รีบเอ่ยเวลาว่าให้มาก่อนยามเซิน (15:00-16:59 น.) เพราะถ้าหากมาช้ากว่านั้นจะไม่มีการรอ เมื่อกวาดตากลับมามองทางด้านตลาดนางก็ต้องมายืนงงว่าควรจะไปทางไหนก่อนดี เพราะเนื่องจากตลาดที่นางกวาดสายตามองนั้นเป็นตลาดที่ใหญ่ยิ่งนัก… เมื่อไม่รู้จะเดินไปทางไหนนางก็เลยลองเดินตามกลุ่มชาวบ้านเดินกันพร้อมกับกวาดสายตามองสองข้างทางไปด้วยความตื่นตาตื่นใจ เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่นางได้มาเดินตลาดของยุคนี้เลยก็ว่าได้“คุณหนูสนใจเครื่องประดับหรือไม่เจ้าคะ ร้านข้ามีเครื่องประดับใหม่ๆ เข้ามาเยอะมาก ลองเข้ามาดูก่อนก็ได้นะเจ้าคะ” แม่ค้าร้านเครื่องประดับเอ่ยชักชวนนาง นางก็เลยลองเดินเข้าไปดูแต่เมื่อเห็นแล้วก็ไม่ได้รู้สึกอะไรเพราะในมิติของนางต่อให้จะเป็นระดัยที่เรียกว่าแย่ที่สุดก็ยังถือว่าดีกว่าของคนยุคนี้อยู่มากโข แต่ไหนๆ ก็เดินเข้ามาดูแล้วนางก็ลองกวาดสายตามองหาอันที่ถูกใจที่สุด จนไปสะดุดตากับกำไรข้อมืออันหนึ่ง… นางเลยหยิบขึ้นมาเพื่อที่จะจ่ายเงิน“คุณหนูต
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status