บทที่ 5

ชาวบ้านที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นล้อมจวนแม่ทัพเอาไว้

ภายในจวน เหล่าบ่าวไพร่ต่างเงียบกริบราวกับจักจั่นหน้าหนาว

หยุนชียืนนิ่งอยู่หลังบานประตู สีหน้าหมองลงเล็กน้อย ขณะที่เสียงฝีเท้าของเผยอี้ดังแว่วมาจากทางด้านหลัง

“ดูเรื่องดีๆ ที่เจ้าก่อไว้สิ!” แววตาของเขาฉายแววหงุดหงิดรำคาญใจออกมาอย่างไม่คิดจะปิดบัง

“เพื่อสร้างชื่อว่าเป็นสตรีแสนดี ถึงกับต้องตั้งโรงทานแจกเสื้อผ้า บัดนี้กลับสร้างความวุ่นวายใหญ่โต”

หยุนชีเงยหน้าขึ้น สายตาสงบนิ่ง “เรื่องราวยังไม่ทันสืบสวนให้กระจ่าง ท่านก็ปรักปรำว่าเป็นความผิดของข้าแล้วรึ?”

“หากไม่ใช่เจ้าแล้วจะเป็นใคร!” เผยอี้ตวาดขัดเสียงแข็ง

“ยามนี้ลือกันไปทั่วทั้งเมืองหลวงแล้ว เจ้ายังจะมาโต้กลับอีก!”

“ในเมื่อท่านแม่ทัพเผยปักใจเชื่อว่าเป็นบาปกรรมของข้า เช่นนั้นก็จัดการง่ายนิดเดียว” หยุนชีเดินสวนผ่านเขาไป ก่อนสั่งให้คนเปิดประตูใหญ่ทันที

“ก็ส่งเรื่องให้ศาลต้าหลี่ซื่อเป็นผู้สืบสวนเสีย ถูกผิดอย่างไร ย่อมมีความยุติธรรม”

“หากเป็นความผิดของข้าจริง ข้าจะไม่ปัดความรับผิดชอบเด็ดขาด!”

เมื่อกลุ่มชาวบ้านเห็นท่าทีที่ไม่ยอมถอยและไม่ยอมก้มหัวของนาง ต่างก็พากันเงียบเสียงลง

มีบางคนหันมามองหน้ากันเอง แล้วกระซิบกระซาบปรึกษาหารือ

“ดูจากท่าทางของนางแล้ว... หรือว่าเรื่องนี้จะมีเบื้องลึกเบื้องหลังจริงๆ ? อีกอย่าง โรงทานของนางก็ช่วยชีวิตคนไว้ไม่น้อยเลย”

“นั่นสิ ถ้ามีพิรุธจริง มีหรือจะกล้าเป็นฝ่ายเรียกร้องให้ทางการมาตรวจสอบเองเช่นนี้?”

วินาทีนั้นเอง หลิวชิงชิงที่เดินตามหลังเผยอี้มากลับหน้าซีด นางเม้มริมฝีปากก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า

“ท่านพี่ เหตุใดต้องส่งเรื่องให้เอิกเกริกไปถึงศาลต้าหลี่ซื่อด้วยเล่าเจ้าคะ?”

“อาจเป็นเพราะคนรับใช้ข้างล่างทำงานบกพร่องไปเอง ท่านยอมรับผิดเสียหน่อย เรื่องราวก็คงจะผ่านพ้นไปได้ หากเรื่องบานปลายไป จะไม่เป็นผลดีต่อฝ่ายใดเลยนะเจ้าคะ”

หยุนชีจ้องมองสีหน้าของนางแล้วส่ายหน้า “บริสุทธิ์หรือไม่ จะใช้เพียงคำยอมรับผิดมาตบตาไปได้อย่างไร?”

“พอได้แล้ว!” เผยอี้ขัดวาจาของนาง

เขาจ้องหน้าหยุนชี คำพูดแต่ละคำราวกับใบมีด

“มีอันใดต้องสืบสวนอีก หยุนชี เจ้าจะก่อเรื่องไปถึงเมื่อใดกัน?”

“ความจริงอยู่ตรงหน้าแล้ว ตอนนี้เจ้ารีบไปขอโทษชาวบ้านเสีย”

พอสิ้นคำ เขาก็หันหลังกลับไป ตะโกนบอกกลุ่มฝูงชนที่อยู่ด้านนอกจวนด้วยเสียงดังว่า

“พ่อแม่พี่น้องทุกท่าน เรื่องในครั้งนี้ล้วนเกิดจากความสะเพร่าของท่านหญิงเจียเหอ ผู้เป็นภรรยาของข้า ข้าจะลงทัณฑ์นางอย่างหนักเพื่อคืนความเป็นธรรมและให้คำอธิบายแก่ทุกท่านอย่างแน่นอน!”

คำพูดนี้ของเขา เท่ากับตอกย้ำความผิดของหยุนชีต่อหน้าผู้คน

กลุ่มชาวบ้านที่เดิมยังลังเล ก็ถูกจุดไฟโทสะขึ้นมาในพริบตา

“สามีนางยอมรับแล้ว! ต้องเป็นนางแน่ๆ !”

“คำอธิบายรึ? คำอธิบายอันใดจะแลกเอาชีวิตลูกชายของข้ากลับคืนมาได้!”

“ปาหินใส่ให้นางตายตกไป! แก้แค้นให้แก่ญาติพี่น้องที่ต้องตายไป!”

เศษผักเน่าและก้อนหินถูกขว้างใส่หยุนชี สถานการณ์โดยรอบวุ่นวายจนควบคุมไม่ได้ ไม่มีผู้ใดรับฟังเสียงของหยุนชีอีกต่อไปแม้แต่คำเดียว

นางยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางความโกลาหล มองดูเผยอี้ที่คอยกางปีกปกป้องหลิวชิงชิงแล้วถอยไปยังที่ปลอดภัย มองดูเขาผลักไสความผิดทัณฑ์บาปทั้งหมดมาที่ร่างของนาง

ไม่นานนักเรื่องก็ไปถึงพระกรรณของฮ่องเต้ พอทรงทราบข่าวก็พิโรธเป็นอย่างมาก พระองค์ทรงทราบดีว่าหยุนชีถูกปรักปรำจนได้รับความอยุติธรรม จึงคิดจะใช้พระราชอำนาจสะกดข่าวลือนี้ลงไป และลากตัวผู้บงการเบื้องหลังมาลงทัณฑ์

ทว่าหยุนชีกลับส่งฎีกาเข้าไปในวังหลวงด้วยตนเอง

ภายในห้องทรงพระอักษร ฮ่องเต้ทอดพระเนตรดูหลานสาวที่คุกเข่าอยู่เบื้องล่าง

“ข้ารู้ว่าไม่ใช่เจ้า! ข้าจะส่งคนไปสืบสวนเดี๋ยวนี้...”

“เสด็จลุง” หยุนชีเงยหน้าขึ้น ใบหน้าของนางสงบ

“การสืบสวนมิใช่เรื่องที่จะรู้ผลได้ภายในวันสองวัน ทว่ายามนี้ข่าวลือแพร่ไปไกล ความโกรธแค้นของราษฎรยากจะระงับ”

“หากพระองค์ทรงใช้กำลังกดขี่ มีแต่จะส่งผลต่อพระเกียรติยศของพระองค์”

นางก้มลงกราบอย่างนอบน้อมและลึกซึ้ง

“เรื่องนี้ในเมื่อต้นเหตุมาจากหม่อมฉัน หม่อมฉันยินดีจะเดินทางไปยังวัดพันขั้น ก้มกราบคุกเข่าทีละขั้น เพื่อสวดมนต์ขอพรให้แก่ราษฎรในใต้หล้า วิงวอนขอความเมตตาจากสรวงสวรรค์ให้โรคร้ายนี้มลายหายสิ้นไปเพคะ”

ฮ่องเต้ทรงขัดความปรารถนาของนางไม่ได้ สุดท้ายจึงจำต้องยอมรับ

หิมะยังคงตกไม่หยุด ขั้นบันไดหินสีเขียวเย็นเฉียบและแข็งกระด้าง

หยุนชีก้าวเดินไปทีละขั้น ก้มลงกราบ ลุกขึ้น แล้วคุกเข่าลงไปกราบไหว้อีกครา

ทุกการเคลื่อนไหวเชื่องช้าแต่เปี่ยมด้วยความศรัทธา

หัวเข่าแปรเปลี่ยนจากความเจ็บปวดจนกลายเป็นความชาไร้ความรู้สึก หน้าผากบัดนี้เขียวช้ำระบมกระทั่งมีหยาดโลหิตซึมไหลออกมา

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด ร่างกายของนางก็ไม่ควบคุมได้อีกต่อไป นางล้มพับก่อนหมดสติไป