ตอนที่4 เลือกเกิดไม่ได้

“ถ้าเลือกได้น้องขอเป็นหญิงชาวบ้านธรรมดาดีกว่าค่ะ”

จัสมินตอบด้วยน้ำเสียงสดใส แต่เป็นความรู้สึกจริงจากใจอย่างที่คนฟังก็เข้าใจความหมายนั้นดี ทั้งคู่เดินเข้ามาในห้องหนังสือซึ่งเป็นมุมโปรดของเจ้าชายราเฟย์

            “แต่คนเราเลือกเกิดไม่ได้”            

ราเฟย์เตือนสติน้องสาวต่างมารดาเบาๆเขาเอ็นดูจัสมิน มากกว่าน้องสาวหรือน้องชายคนอื่น ในบาฮาเนียลูกชายมีความสำคัญกว่าลูกสาวเสมอ  ลูกที่เกิดจากหญิงต่างชาติอย่างจัสมิน  ไม่มีใครสนใจเหลียวแลนอกจากเสด็จแม่ของเขา  ทำให้ราเฟย์สนิทสนมกับจัสมินมากเป็นพิเศษ แต่เพราะฐานะที่เขาเป็นถึงองค์รัชทายาททำให้เขาไม่สามารถแสดงท่าทางสนิทสนมรักใคร่กับใครมากไม่ได้ หลายต่อหลายคนที่พยายามใกล้ชิดเขาก็เพียงเพื่อผลประโยชน์ของตัวเองทั้งนั้น เขาจึงชินชากับการอยู่อย่างโดดเดี่ยวและไม่ไว้ใจใครทั้งนั้น

เพราะแม้กระทั่งคนที่เขาเรียกว่า ‘คนรัก’ ยังทรยศเขาได้

“พี่ราเฟย์ได้ไปเยี่ยมท่านพ่อบ้างมั๊ย” เพราะความสนิทสนมจัสมินจึงไม่ใช้ราชาศัพท์กับพี่ชายที่เป็นถึงองค์รัชทายาทแห่งบาฮาเนีย

“เมื่อวานก็ไปเข้าเฝ้ามา” เขาตอบน้ำเสียงเยือกเย็นพร้อมกับเปิดเครื่องคอมพิวเตอร์ที่อยู่บนโต๊ะทำงาน  “แล้วทำไมเราไม่ไปเยี่ยมล่ะ มาถามพี่ทำไม”

“พี่ราเฟย์ก็รู้นี่” จัสมินทอดน้ำเสียงน้อยใจ “เสด็จพ่อไม่โปรดลูกสาวมาแต่ไหนแต่ไร เข้าไปก็ไม่มีประโยชน์เกรงว่าพระอาการอาจจะทรุดหนักก็ได้”

“อยากให้พี่พาไปว่างั้นเถอะ” ราเฟย์มองน้องสาวอย่างรู้ทัน

“สมกับเป็นพี่ชายที่รู้ใจน้องสาวที่สุดเลยค่ะ” จัสมินกระโดดกอดคอราเฟย์อย่างลืมตัว คนเป็นพี่กระแอมไอสองสามครั้งเธอจึงปล่อยมือออกแล้วยิ้มทะเล้น

“อีกวันสองวันก็แล้วกันนะ พอดีพี่มีประชุมกับตัวแทนการค้าน้ำมัน”  

“ได้ค่ะ”  หญิงสาวลุกขึ้นแล้วเดินไปที่ประตูห้องหนังสือ  แต่ก่อนออกไปเธอหันหาเขาอย่างเพิ่งนึกได้ “น้องตอบตกลงไปเป็นอาจารย์พิเศษให้ที่มหาลัย จะเริ่มงานต้นเดือนหน้า ตอนนี้น้องยังว่างจะใช้งานอะไรก็รีบใช้นะคะ”

ราเฟย์เลิกคิ้วอย่างแปลกใจ จะว่าไปเขาก็ไม่ได้แปลกใจเท่าไหร่นัก เพราะน้องสาวคนนี้มักตัดสินใจทำอะไรโดยไม่ปรึกษาใครอยู่แล้ว เพียงแต่ไม่คิดว่าจัสมินจะเริ่มทำงานเร็วนัก เขาคิดอีกครึ่งปีเป็นอย่างเร็วน้องสาวแก่นแก้วคนนี้ถึงนึกอยากทำงานทำการ ชายหน้าหนุ่มส่ายหน้าไปมาเขาจัดการเรียกข้อมูลที่ต้องการออกมาจากคอมพิวเตอร์และลุกขึ้นเพื่อเตรียมตัวเข้าประชุมงานที่รออยู่ในอีกครึ่งชั่วโมงข้างหน้า

อารยาออกจะตื่นเต้น ไม่ซิ! ตื่นตะลึงถึงจะถูกหลังจากเข้าประเทศบาฮาเนียเธอก็ไปพักที่บ้านหลังของคาร์ดัลซึ่งหลังใหญ่ราวกับคฤหาสน์ เขาจัดการให้สาวใช้ซื้อเสื้อผ้าให้เธอใหม่ทั้งหมดและทำความเข้าใจเกี่ยวกับธรรมเนียมประเพณีของที่นี่ คาร์ดัลเป็นคนอ่อนโยนและมีเมตตาแม้ว่าใบหน้าจะดูเคร่งขรึมตลอดเวลา แต่ตลอดสัปดาห์คาร์ดัลก็ไม่ปริปากเอ่ยชื่อ ‘เจ้านาย’ ที่เธอต้องไปดูแล แต่เช้านี้เธอถูกเรียกให้เตรียมตัวแต่เช้าเพื่อเข้าไปพบ ‘เจ้านาย’ แล้วคาร์ดัลก็พาเธอมาที่พระราชวังใหญ่โตมโหฬารอย่างที่ไม่คาดคิดมาก่อน   

‘ตายแน่อารยา...นี่ฉันรับงานกับใครกันนี่’

อารยาพึมพำกับตัวเองเธอมองดูเสื้อผ้าที่สวมใส่ เสื้อเชิ้ตสีฟ้าแขนยาวเข้ากับกระโปรงพลีทยาวคลุ่มเข่า รองเท้าหุ้มส้น ดูๆ ไปเหมือนคุณครูมากว่าพยาบาลพิเศษ แม้จะเป็นเสื้อผ้าเรียบๆ แต่ก็ตัดเย็บด้วยเนื้อผ้าอย่างดี ผมยาวสลวยถูกรวบเป็นมวยเหนือท้ายทอยเผยลำคองามระหงและโครงหน้าได้รูป แม้จะแต่งหน้าเพียงบาง ๆ แต่ผิวขาวเนียนละเอียดและแก้มที่ฝาดเลือดก็ชวนมอง

“พระองค์ให้เข้าเฝ้าได้แล้วครับท่านคาร์ดัล” องครักษ์หนุ่มคนหนึ่งเข้ามารายงาน 

“ขอบใจ” คาร์ดัลพยักหน้ารับและหันไปบอกกับหญิงสาวที่เขาพามาด้วยภาษาอังกฤษ “เข้าไปกันเถอะ”

“เอ่อ...ค่ะ”        

หญิงสาวรู้สึกประหม่าอย่างบอกไม่ถูก หากเป็นเรื่องงานเธอเป็นคนที่มั่นใจในความสามารถของตนเองยกเว้นครั้งนี้           

อารยาเดินตามแผ่นหลังของคาร์ดัลเข้าไปในห้องบรรทมของฮัสซัน กษัตริย์ แห่งบาฮาเนีย บุรุษร่างใหญ่ใบหน้าเต็มไปด้วยหนวดเคราสีดอกเลา แม้จะทรงกายกึ่งนั่งกึ่งนอนบนที่นอนหนานุ่มแต่ก็ดูสง่างามและน่ายำเกรง

“เราให้เจ้าไปเจรจาธุรกิจกลับได้ของแถมมาให้เราอีก”  ฮัสซันเอ่ยเป็นภาษาอังกฤษ “นี่นะหรือพยาบาลพิเศษจากเมืองไทยช่างสรรหาจริงๆ นะคาร์ดัล”

“มิได้ฝ่าบาท” คาร์ดัลยิ้มที่มุมปาก “เพื่อพระองค์ชีวิตของเกล้ากระหม่อมก็ยอมพลีได้”

“ชีวิตเจ้า เราจะเอามาทำอะไร” ฮัสซันหัวเราะเสียงดัง  “เอาเถอะ แล้วแม่หนูนี่ชื่ออะไรนะ”

“อารยาค่ะ เอ่อ...” หญิงสาวตะกุกตะกักเกรงจะพูดจาไม่เหมาะกับฐานะ

“ไม่เป็นไร ไม่ต้องพิธีรีตองนักหรอก เราต้องฝากเจ้าดูแลเราด้วย” อัสซันหันไปสั่งนางกำนัลเบาๆ ก่อนจะหันมาคุยกับพยาบาลคนใหม่ “เดี๋ยวเจ้าคุยกับหมอยามาทเป็นหมอประจำตัวเรา แล้วจะเริ่มรักษาเมื่อไหร่ยังไงค่อยคุยกันอีกที”

“ค่ะ” อารยายิ้มรับบาง ๆ

“งั้นกระหม่อมขอตัวก่อน พระองค์จะได้ทรงพักผ่อน”

 กษัตริย์แห่งบาฮาเนียเพียงแต่พยักหน้ารับรู้ คาร์ดัลพาอารยาเดินออกตามหลังนางกำนัลมาอีกห้องหนึ่ง ชายหนุ่มในชุดเสื้อกราวด์สวมแว่นตากรอบเงินกำลังยืนอ่านแฟ้มประวัติคนไข้อยู่

“สวัสดีคุณหมอยามาท” คาร์ดัลเอ่ยทักทำให้หมอหนุ่มหันมาและยิ้มให้

“กลับจากเมืองไทยแล้วหรือท่านลุง” เขาเอ่ยทักยิ้มแย้มอย่างเปิดเผย ก่อนปรายตามองมาทางหญิงสาวที่ยืนอยู่ด้านหลัง  “นี่หรือของฝากจากเมืองไทย”