ลิขิตรักในเพลิงทราย의 모든 챕터: 챕터 1 - 챕터 10

อารยานึกขำความคิดของตัวเอง เธอย้อนไปถึงเหตุการณ์เมื่อสามเดือนก่อน เธอเข้ากรุงเทพในเย็นวันศุกร์และพักกับเพื่อนไม่ไกลจากที่ทำงานนัก เพื่อนของเธอเปิดร้านสปาและมีบริการนวดแผนโบราณ อารยาจะทำงานพิเศษที่นี่อาทิตย์ละสองวัน บ่ายวันเสาร์วันนั้น ชายวัยกลางคนท่าทางภูมิฐานพูดภาษาอังกฤษแต่สำเนียงแปร่งหูเหมือนชาวอาหรับ ไม่มีพนักงานกล้าตอนรับนัก ไม่ใช่แค่ภาษาอังกฤษไม่คล่องแต่เพราะชายคนนี้มีบอดี้การ์ดมาร่างใหญ่เหมือนยักษ์วัดแจ้งมายืนคุ้มกันถึงหกคน “ยาจ๋าช่วยไปดูหน่อยซิ” เปรมวดี หรือ แป๋ม เพื่อนสนิทของเธอเข้ามาขอร้อง “ไม่เป็นไร ยาไปเอง” อารยายิ้มรับไม่รู้สึกหวาดกลัวอะไรอาจเพราะเคยชินกับลูกค้าวีไอพีที่เคยมารักษาตัวที่โรงพยาบาล อารยาในชุดไทยมิดชิดเดินเข้าไปห้องพิเศษ แอบกลั้นหัวเราะที่เห็นบอดี้การ์ดหกคนยืนคุ้มกันเจ้านายที่นอนคว่ำอยู่บนที่นอนเตี้ยๆ ห้องนี้เป็นห้องที่เปิดโล่งมองเห็นน้ำตกจำลองใกล้ๆ และต้นไม้สีเขียวขจีที่ถูกจัดให้เป็นสวยย่อมน่ารัก “ขออนุญาตนะคะ” อารยายกมือไหว้ก่อนที่จะลงมือกดจุดตามที่ร่ำเรียนมา กล้ามเนื้อที่ไม่เคยถูกบีบนวดหรือ

“ถ้าเลือกได้น้องขอเป็นหญิงชาวบ้านธรรมดาดีกว่าค่ะ”จัสมินตอบด้วยน้ำเสียงสดใส แต่เป็นความรู้สึกจริงจากใจอย่างที่คนฟังก็เข้าใจความหมายนั้นดี ทั้งคู่เดินเข้ามาในห้องหนังสือซึ่งเป็นมุมโปรดของเจ้าชายราเฟย์ “แต่คนเราเลือกเกิดไม่ได้” ราเฟย์เตือนสติน้องสาวต่างมารดาเบาๆเขาเอ็นดูจัสมิน มากกว่าน้องสาวหรือน้องชายคนอื่น ในบาฮาเนียลูกชายมีความสำคัญกว่าลูกสาวเสมอ ลูกที่เกิดจากหญิงต่างชาติอย่างจัสมิน ไม่มีใครสนใจเหลียวแลนอกจากเสด็จแม่ของเขา ทำให้ราเฟย์สนิทสนมกับจัสมินมากเป็นพิเศษ แต่เพราะฐานะที่เขาเป็นถึงองค์รัชทายาททำให้เขาไม่สามารถแสดงท่าทางสนิทสนมรักใคร่กับใครมากไม่ได้ หลายต่อหลายคนที่พยายามใกล้ชิดเขาก็เพียงเพื่อผลประโยชน์ของตัวเองทั้งนั้น เขาจึงชินชากับการอยู่อย่างโดดเดี่ยวและไม่ไว้ใจใครทั้งนั้นเพราะแม้กระทั่งคนที่เขาเรียกว่า ‘คนรัก’ ยังทรยศเขาได้“พี่ราเฟย์ได้ไปเยี่ยมท่านพ่อบ้างมั๊ย” เพราะความสนิทสนมจัสมินจึงไม่ใช้ราชาศัพท์กับพี่ชายที่เป็นถึงองค์รัชทายาทแห่งบาฮาเนีย“เมื่อวานก็ไปเข้าเฝ้ามา” เขาตอบน้ำเสียงเยือกเย็นพร้อมกับเปิดเครื่องคอมพิวเตอร์ที่อยู่บนโต๊ะทำงาน “แล้วท

แม้เขาจะเป็นองค์รัชทายาทแต่เขาก็ชอบทำตัวง่ายๆ ไม่จำเป็นต้องตั้งโต๊ะอาหารให้มันวุ่นวาย เขาหมุนตัวและเดินนำหน้าแต่เมื่อรู้สึกว่าอีกฝ่ายไม่ได้ก้าวตามมาเขาก็เหลียวมอง“ตามมาสิ”“ไม่เป็นไรค่ะ แค่บอกทางดิฉันก็พอแล้ว”ไม่ใช่เพราะความเกรงใจหรอกที่ทำให้อารยาพูดแบบนี้ออกมา แต่เพราะเธอกำลังหงุดหงิดที่ถูกสั่ง เหมือนเธอเป็นเด็กที่คิดอะไรเองไม่เป็น ถึงจะหน้าตาดีแค่ไหนก็ไม่ควรมาพูดจาและน้ำเสียงดูหมิ่นเธอนักราเฟย์ใช้ดวงตาสีเข้มสำรวจหญิงสาวตรงหน้าก่อนกระตุกยิ้มที่มุมปาก“คงนั่งกินในครัวไม่ได้ซินะ โอเค! เราจะให้คนเตรียมอาหารไปให้ที่ห้องพักก็แล้วกัน”“ไม่ใช่ค่ะ! คุณกำลังเข้าใจผิด ฉันแค่...เกรงใจคุณ เผื่อว่าคุณมีอะไรอย่างอื่นต้องไปทำ”โอเค...เธอยอมรับว่าเขาหล่อเหลาจนใจหวั่นไหว แต่นิสัยร้ายกาจปากร้ายแบบนี้ต้องถูกเลี้ยงมาแบบตามใจตั้งแต่เด็ก“เกรงใจ ก็เราบอกแล้วว่าจะไปที่ห้องครัว หรือว่ากลัวที่จะใกล้ชิดเรา” เขาพึมพำออกมาเบาๆ หรี่ตามองสาวเอเชียร่างบอบบางเหมือนตุ๊กตา ถ้าปลดมวยผมนั่นออกคงเพิ่มความงามให้กับผู้หญิงคนนี้ไม่น้อย เสื้อผ้าที่สวมเป็นแบบเรียบๆ เหมือนคุณครูมากกว่าจะเป็นพยาบาล แต่ก็น่าเสียดายรูปร

“ใช่ซิ เพื่อนไง ฉันเพิ่งกลับมาจากอังกฤษได้สองเดือน นอกจากพี่ราเฟย์แล้วฉันไม่ค่อยสนิทกับใครเลย ฉันถูกส่งไปอยู่เมืองนอกตั้งแต่เด็ก” จัสมินคล้องแขนอารยาแล้วเดินเรื่อยๆ ตามทางที่จะไปสู่ห้องโถงใหญ่ “เธอนี่เหมาะกับชุดพยาบาลจัง เอาไว้วันไหนเธอว่างเรามาคุยกันนะ เธอพักที่ห้องพักของพยาบาลใช่มั๊ย”“ค่ะ” เธอยิ้มบางๆ จะบอกยังไงดี อยู่ที่วังนี้มาเป็นสัปดาห์เธอก็ยังไม่รู้ว่าตรงไหนเรียกว่าอะไร ก็เธอมาทำงานน่ะ ใครจะมาแนะนำพาเที่ยวเล่า แต่ถึงอย่างนั้นงานที่เธอก็ไม่ได้น่าเบื่อเพราะการได้ดูแลพระอาการเจ็บของกษัตริย์ฮัสซัน ทำให้เธอรู้สึกเหมือนเป็นลูกที่ต้องดูแลพ่อ อาจเพราะเธอคิดถึงพ่อที่ตายจากไปก็เป็นได้“คราวหน้าเราคุยกันนะ วันนี้ฉันมีนัดกับอาจารย์ที่มหา’ลัยจ๊ะ” จัสมินโบกมือลาและเดินหายไป ทิ้งให้อารยายืนเคว้งอยู่คนเดียว เธอหันซ้ายแลขวาแล้วก็ยืนงงอยู่อย่างนั้น พยายามนึกให้ออกว่าเมื่อครู่องค์หญิงจัสมินพาเธอเดินจากทางไหนมาโผล่ทางไหน ถึงได้มายืนอยู่ตรงนี้“ต่อให้รวยล้นฟ้ายังไง ฉันจะไม่สร้างบ้านหลังใหญ่ไว้เดินหลงทางแบบนี้แน่” อารยาพึมพำคิดว่าจะเดินเลี้ยวซ้ายหรือขวาดีอารยาเดินเลี้ยวซ้ายไปเรื่อยๆ เผื่อว

ราเฟย์ก่นด่าพยาบาลสาวชาวเอเชียคนนั้นในใจ เขาเข้ามารายงานสถานการณ์บ้านเมืองกับเสด็จพ่อ และบังเอิญผ่านมาได้ยินเสียงคนทั้งสามคุยกัน เขาไม่รู้ว่าคาร์ดัลซึ่งเป็นที่ปรึกษาของคณะรัฐมนตรีและเป็นพระสหายของบิดาเขานั่นคิดสิ่งใดอยู่ สายรายงานว่า คาร์ดัลแอบสะสมผู้คนพร้อมอาวุธจำนวนหนึ่งมาได้ระยะหนึ่งแล้ว เขาพยายามจับผิดแต่ยังขาดหลักฐานที่หนาแน่น โดยเฉพาะที่คาร์ดัลกลับเมืองไทยและหมอยามาทซึ่งเป็นหลานแท้ๆ ของคาร์ดัลคัดค้านการผ่าตัดรักษาพระอาการเจ็บป่วยของเสด็จพ่อ เขาได้แต่นึกถึงคำเตือนของเสด็จอานาวาทที่ให้ระวังคนอย่างคาร์ดัล สถานการณ์บ้านเมืองเช่นนี้เขาไว้ใจใครไม่ได้เลย! แล้วจู่ๆ ใบหน้าคมเข้มก็กระตุกยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มเยือกเย็นและน่ากลัวมากกว่าจะเป็นรอยยิ้ม!“เที่ยวเหรอ! คิดเหรอว่าเธอจะได้ใช้เงินสกปรกนั่น อารยา!”อารยาตื่นแต่เช้าด้วยอาการร่าเริง เธออยู่แต่ในวังสวมชุดพยาบาลจนไม่รู้ว่าจะออกไปข้างนอกด้วยชุดไหน เธออยากลองใส่ชุดประจำชาติของบาฮาเนียบ้าง แต่ก็นั้นแหละ ใส่ไม่เป็นแล้วมันจะกลายเป็นตัวตลกเปล่าๆ เธอคว้าเสื้อคอจีนสีขาวที่เคยชอบใส่ตอนอยู่เมืองไทยกับกระโปรงผ้าฝ้ายสีม่วงอ่อนหวานยาวคลุมเข