ตอนที่ 3 เรื่องงามหน้าในบ้านสกุลจาง

เวลาผ่านไปได้ราวชั่วโมงกว่านายท่านจางก็เดินทางกลับมาจากที่ทำงานหลังจัดการงานด่วนเสร็จเรียบร้อยแล้ว เพื่อมารอต้อนรับนายท่านหวังคู่ค้าคนสำคัญของห้างสรรพสินค้าสกุลจางตามเวลานัดหมายที่หลินเยว่แจ้งเอาไว้

“คุณคะ กลับมาพอดีเลยฉันนี่ร้อนใจจะแย่อยู่แล้ว” หลินเยว่แสร้งตีสีหน้าวิตกกังวลรีบตรงเข้าไปหาสามีทันที

“มีอะไรงั้นหรือ เกิดเรื่องอะไรขึ้น” นายท่านจางถามหลินเยว่ด้วยสีหน้าท่าทางประหลาดใจ

“ก็เข่อซินน่ะสิคะ ชวนนายท่านหวังขึ้นไปคุยกันบนห้องนานแล้ว ป่านนี้ยังไม่ลงมาเลย”

“อะไรนะ แล้วเธอปล่อยให้พวกเขาขึ้นไปด้วยกันได้ยังไง” นายท่านจางเอ่ยอย่างตกใจ

“ตอนแรกฉันก็พยายามปรามเข่อซินแล้ว แต่เธอไม่ฟังบอกว่าอยากพานายท่านหวังขึ้นไปดูรูปเก่าๆของเธอในห้องนอน นายท่านจางเองก็ตอบรับเข่อซินและบอกฉันว่าไม่ต้องเป็นห่วง ฉันทำอะไรไม่ได้สุดท้ายจึงปล่อยพวกเขาให้ขึ้นไปด้วยกัน” หลินเยว่ตีสีหน้ารู้สึกผิด

“ไป..พวกเรารีบขึ้นไปเชิญนายท่านหวังลงมาเถอะ ยังไม่ได้แต่งงานกันแบบนี้มันดูไม่ดีในสายตาคนอื่น”

“ค่ะ” หลินเยว่เอ่ยก่อนจะตามสามีขึ้นไป พร้อมรอยยิ้มอย่างดีใจที่แผนของเธอเป็นไปตามต้องการ โดยไม่คิดเอะใจเลยสักนิดว่านางนกต่อหรือลูกสาวตัวเองหายหน้าหายตาไปไหนกว่าหนึ่งชั่วโมงแล้ว

“ซินซิน นายท่านหวัง ซินซินเปิดประตูหน่อย” นายท่านจางเคาะประตูเรียกที่ห้องของลูกสาวคนโตอย่างเร่งร้อน มีเสียงกุกกักในห้องพร้อมกับเสียงร้องไห้ดังเล็ดลอดออกมาให้ได้ยินเพียงแผ่วเบา ผ่านไปชั่วครู่หนึ่งประตูจึงเปิดออก

“ซินซิน” นายท่านจางรีบตรงเข้าไปด้านในทันที

“ต๊าย ซินซิน ไม่นึกเลยนะว่าเธอจะทำตัวแบบนี้ อยากแต่งงานกับนายท่านหวังมากขนาดนี้เลยเหรอ” หลินเยว่ที่รู้เรื่องราวว่าจะดำเนินไปทางไหนเดินตามนายท่านจางเข้ามาและเอ่ยขึ้น พร้อมกับมองตรงไปยังร่างของหญิงสาวที่กำลังใช้ผ้าห่มคลุมปกปิดตัวเองเอาไว้บนเตียง

“ซินซิน นายท่านหวังนี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่” นายท่านจางเอ่ยถามหลังจากยืนอึ้งอยู่พักใหญ่เมื่อเห็นสภาพตรงหน้า นายท่านหวังที่เสื้อผ้าหลุดรุ่ยไม่เรียบร้อย กับบุตรสาวของตนที่เอาผ้าห่มคลุมหน้าคลุมตัวอยู่บนเตียงซึ่งยับยู่ยี่ไปหมด

“ผมเปล่าทำอะไรเลยนะ เป็นลูกสาวของคุณเองที่ยั่วยวนผม ทั้งยังลากผมขึ้นเตียงด้วย แล้ว..แล้วก็ เอ่อ..แล้วก็เป็นอย่างที่เห็นนี่แหละ” นายท่านหวังตอบสีหน้าท่าทางอิ่มเอิบพึงพอใจยิ่งนัก

“ตายจริงซินซิน ฉันไม่นึกเลยนะว่าเธอจะทำตัวแบบนี้ อดใจไม่ไหวถึงขนาดลากนายท่านหวังขึ้นเตียงเลยงั้นเหรอ” หลินเยว่เอ่ยต่อพร้อมมองหญิงสาวบนเตียงอย่างสะใจ

“หุบปากได้แล้วอาเยว่ เข้ามาดูซินซินหน่อยเถอะ” นายท่านจางบอกหลินเยว่เสียงดังแววตาน้ำเสียงเต็มไปด้วยความกรุ่นโกรธ แม้นเขาจะเห็นด้วยกับการแต่งงานในครั้งนี้ แต่พฤติกรรมไม่เหมาะสมแบบนี้เขารับไม่ได้จริงๆ หากคนภายนอกรู้เข้าเขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนกัน

“ซินซิน โผล่หน้าออกมาเถอะ ไม่ต้องทำเป็นร้องไห้ให้เสียเวลาหรอก เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว เราจะรีบจัดงานแต่งงานให้เธอกับนายท่านหวังโดยเร็วที่สุด จริงไหมคะนายท่านหวัง” หลินเยว่แสร้งเข้าไปนั่งลงบนเตียงและโอบปลอบซินซิน

“แน่นอน แต่งเลย พรุ่งนี้ได้ยิ่งดี” นายท่านหวังกล่าวสีหน้ายิ้มแย้มยินดียิ่งนัก เพราะหญิงสาวที่เขาได้เชยชมเป็นสาวแรกรุ่นที่รูปร่างอวบอัดสมส่วน ถึงแม้นจะไม่ใช่สาวบริสุทธิ์ แต่หน้าตาดีลีลาเด็ดถูกใจเขามาก ที่สำคัญด้วยสถานะของสกุลจางก็นับได้ว่าพอจะมีหน้ามีตาในเซี่ยงไฮ้อยู่บ้าง ถึงแม้นกิจการค้าขายของพวกเขาช่วงนี้จะกำลังมีปัญหาก็ตาม หากแค่เอาเงินเติมลงไปก็สามารถแก้ปัญหาได้แล้ว

“เห็นไหมซินซิน นายท่านหวังเขาดีกับเธอขนาดไหน น่าอิจฉาจริงๆเลย” หลินเยว่กล่าวอย่างอารมณ์ดี

“คุณแม่นี่หนูเอง ไม่ใช่เข่อซิน” สุดท้ายจื่อรุ่ยทนปกปิดตัวเองอีกต่อไปไม่ไหว โดยเฉพาะเมื่อได้ยินคำพูดและน้ำเสียงยินดีอย่างไม่ปิดบังของแม่ตัวเองเช่นนั้น จึงตัดสินใจโผล่หน้าออกมาให้ทุกคนได้ตกตะลึงไปตามๆกัน

“รุ่ยรุ่ย ทำไมเป็นลูกไปได้เล่า” เมื่อเห็นหน้าคนในผ้าห่มชัดๆ หลินเยว่ก็ตกตะลึงตาค้างไปเลยทีเดียวก่อนจะเอ่ยปากถามบุตรสาวออกมา

“หนูไม่รู้ หนูไม่รู้อะไรทั้งนั้น ฮือฮือฮืฮ” จื่อรุ่ยพูดอะไรไม่ออกอีกนอกจากคำว่าไม่รู้และปล่อยโฮออกมาทันที

            สุดท้ายก็มีเรื่องงามหน้าเกิดขึ้นในบ้านสกุลจางตามแผนการของหลินเยว่จริงๆ แต่คู่กรณีที่อยู่ในเหตุการณ์กลับเป็นจื่อรุ่ยบุตรสาวของตนเองแทนที่จะเป็นเข่อซินตามที่ตั้งใจเอาไว้แต่แรก

            นายท่านจางได้ตกลงกับนายท่านหวังเรื่องการแต่งงานระหว่างจื่อรุ่ยกับนายท่านหวังในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า โดนสินสอดยังคงเป็นเงินจำนวนสิบล้านหยวนตามที่ตกลงกันเอาไว้

            “โธ่รุ่ยรุ่ย หยุดร้องไห้ได้แล้วลูก นายท่านหวังเองก็ร่ำรวยมากขนาดนั้น ต่อไปลูกจะได้เป็นคุณนายอยากได้อะไรก็แค่ชี้นิ้วสั่งสุขสบายจะตายไปนะ” หลินเยว่เอ่ยปลอบใจบุตรสาว

            “แม่คะ เขาแก่กว่าคุณพ่ออีก ทั้งยังลงพุงหัวล้านหน้าตาน่าเกลียดแบบนั้นหนูเห็นแล้วอยากจะอ้วก ไม่เอาอ่ะหนูไม่อยากแต่ง ยังไงหนูก็ไม่แต่ง” จื่อรุ่ยที่ชอบผู้ชายรูปร่างหน้าตาดีมาโดยตลอดรับไม่ได้กับความแก่และอัปลักษณ์ของนายท่านหวัง

            “หยุดโวยวายซะทีเถอะรุ่ยรุ่ย รังเกียจนายท่านหวังนักแล้วอยู่ดีๆทำไมถึงไปลากเขาขึ้นเตียงในห้องนอนของเข่อซินได้ล่ะ” นายท่านจางเอ่ยถามด้วยความโมโหกับเรื่องน่าอับอายขายหน้านี้

            “เพราะ เพราะหนูดื่ม..” จื่อรุ่ยกำลังจะพูดเรื่องที่เธอดื่มน้ำส้มใส่ยาลงไปแต่หลินเยว่รีบห้ามเอาไว้ทันที เพราะเรื่องน่าอับอายทำให้สกุลจางต้องเสื่อมเสียชื่อเสียงแบบนี้หากนายท่านจางรู้เข้าต้องโกรธมากแน่ๆ โดยเฉพาะมันเป็นเรื่องที่เกิดจากฝีมือของพวกเธอเอง

            “รุ่ยรุ่ย!!” หลินเยว่เรียกชื่อบุตรสาวเสียงดุก่อนจะทำตาลุกวาว ส่งสัญญาณไม่ให้จื่อรุ่ยพูดอะไรออกมาอีก

            “เอาเถอะค่ะคุณ เรื่องมันเกิดขึ้นมาขนาดนี้แล้ว ถามอะไรไปรุ่ยรุ่ยก็เสียใจเปล่าๆ อีกอย่างนายท่านหวังเองก็ยอมรับงานแต่งงานทั้งยังให้สินสอดตั้งสิบล้านหยวนตามที่ตกลงกันเอาไว้ เท่านี้ก็นับว่าดีแล้วนะคะ” หลินเยว่เอ่ยกับสามี นายท่านจางยังคงไม่พอใจแต่ก็ทำอะไรต่อไปไม่ได้แล้วจริงๆ สุดท้ายจึงหยุดซักไซ้เรื่องราวใดๆจากปากบุตรสาวอีก

            หลังจากนั้นไม่นานจื่อรุ่ยก็แต่งงานออกไป ส่วนเข่อซินเมื่อกลับมาที่บ้านในเย็นวันนั้นแล้วได้รู้เรื่องราวทุกอย่างเธอก็ทั้งดีใจและสลดใจไปพร้อมกัน ดีใจที่ตัวเองรอดพ้นจากการแต่งงานกับนายท่านหวัง แต่ก็สลดใจเมื่อรู้ว่าหลินเยว่ไม่มีความเมตตาสงสารให้เธอเลยสักนิด จื่อรุ่ยบุตรสาวของตัวเองจึงต้องมารับกรรมไป ส่วนพ่อของเธอทำท่าทีไม่พอใจได้เพียงชั่วครู่พองานแต่งถูกจัดขึ้นมาอย่างยิ่งใหญ่ ได้สินสอดเป็นเงินนับสิบล้านพวกเขาสองสามีภรรยาก็หน้าชื่นตาบานกันเต็มที่เอาเงินสินสอดที่ได้มาไปใช้อย่างสบายอารมณ์

            เงินสินสอดส่วนหนึ่งถูกนำมาจ่ายหนี้ให้ห้างสรรพสินค้ากับร้านอาหารที่หลินเยว่กับบุตรสาวให้คนสนิทมาจับจ่ายใช้สอยให้ส่วนลดมากมายทำตัวหน้าใหญ่ใจโตจนขาดทุน ในส่วนของภัตตาคารที่แม่ของเธอเป็นคนสร้างขึ้นมาร่วมกันกับพ่อของเธอ สองแม่ลูกก็ให้คนมากินฟรีโดยไม่สนใจอะไรนอกจากหน้าตาตัวเองทำให้ขาดทุนไปไม่น้อยเช่นกัน การเอาเงินสินสอดมาโปะหนี้ก็ทำได้เพียงพยุงเอาไว้ชั่วคราวเท่านั้น เพราะหากสองแม่ลูกยังทำพฤติกรรมเหมือนเดิมทุกอย่างย่อมต้องวนกลับไปที่เดิมอยู่ดีนั่นแหละ

            เข่อซินเคยเอ่ยปากขอภัตตาคารที่แม่ของเธอเคยเป็นเชฟใหญ่ดูแลบริหารที่นั่นมาก่อนกับพ่อของเธอ แต่พ่อของเธอปฏิเสธมาโดยตลอด อ้างว่าเธอยังเด็กเกินไปปล่อยให้หลินเยว่เข้ามาช่วยควบคุมบริหารแทนและรับปากกับเธอว่าหลังเธอเรียนจบจากมหาวิทยาลัยเขาจึงจะยกภัตตาคารของแม่เธอให้

            หลังจากนั้นเข่อซินก็มุมานะตั้งใจเรียน ถือโอกาสปลีกตัวแยกออกมาอยู่เอง โดยอ้างว่าการเรียนที่มหาลัยหนักและการเดินทางไปมาระหว่างบ้านกับมหาลัยไม่สะดวก เธอค่อยๆดึงตัวเองออกมาจากครอบครัวที่เห็นแก่ตัว พ่อที่ใจร้ายลำเอียง แม่เลี้ยงที่เลวทรามต่ำช้า คิดหวังว่าหลังเรียนจบจะเข้าไปขอภัตตาคารที่เกิดจากน้ำพักน้ำแรงของแม่เธอมากกว่ากึ่งหนึ่งกลับมาบริหารดูแลต่อด้วยตัวเอง

จนกระทั่งวันที่เธอรับปริญญามาถึง เข่อซินวางแผนเอาไว้ว่าพอรับปริญญาเสร็จเธอจะกลับไปบ้านสกุลจางหลังไม่ได้กลับไปนานเป็นเดือนแล้วเพื่อทวงสัญญาเรื่องภัตตาคารกับพ่อของเธอ

จื่อรุ่ยเดินทางออกจากห้องพักที่เธอเช่าอยู่อาศัยใกล้กับมหาลัย เรียกรถแท๊กซี่เพื่อจะตรงกลับบ้านสกุลจาง หากแต่ในระหว่างทางอยู่ๆแท๊กซี่คันนั้นก็จอดรถกลางคัน

“รถเป็นอะไรไปเหรอคะ จู่ๆทำไมถึงมาจอดตรงนี้ล่ะ” เข่อซินเอ่ยถามคนขับแท๊กซี่

“ขออภัยคุณหนู พอดีผมลืมไปว่ามีเรื่องด่วนต้องโทรคุยธุระกับเพื่อนหน่อยขอจอดแป๊บหนึ่งนะครับ” คนขับแท๊กซี่กล่าว

“ได้ค่ะ แต่เร็วหน่อยนะคะ หนูมีธุระสำคัญรออยู่”

“งั้นผมขอหยิบเอกสารหลังเบาะที่นั่งหน่อยนะครับ” คนขับแท๊กซี่พูดขึ้นพร้อมเดินมาเปิดประตูด้านหลังในส่วนที่แข่อซินนั่งอยู่ เข่อซินเห็นก็ขยับหลบไปด้านข้างทันที ก่อนจะหันหน้าออกไปนอกหน้าต่างอีกด้านหนึ่ง แต่ทันใดนั้นคนขับรถแท๊กซี่ก็เอาผ้าที่มียาสลบโปะลงไปบนจมูกและปากของเข่อซินแล้ว

“อุ๊บบ ทำอะไรนะ อ้ะ ออกไป อุ๊บบ อื้ออๆๆ” เข่อซินพยายามดิ้นรนแต่มีหรือที่แรงของหญิงสาวบอบบางเช่นเธอจะต้านทานแรงของบุรุษได้ ในที่สุดเธอก็สลบไปทั้งอย่างนั้น

เวลาผ่านไปนานเท่าใดไม่อาจรู้ได้ พอตื่นขึ้นมาอีกครั้งเข่อซินก็พบว่ารถที่เธอนั่งมาก่อนหน้านี้กำลังจมดิ่งลงสู่ก้นแม่น้ำอันกว้างใหญ่ ตัวเธอที่ถูกมัดมือมัดเท้าเอาไว้พยายามดิ้นรนอย่างสุดกำลังแต่สุดท้ายความเหนื่อยล้าจากฤทธิ์ยาสลบที่ยังคงลงเหลืออยู่ ความอ่อนแรงจากอากาศที่ค่อยๆหมดไปและความกลัวจนจับขั้วหัวใจทำให้เธอไร้เรี่ยวแรงที่จะดิ้นรนอีก

‘นี่ฉันต้องตายไปทั้งแบบนี้สินะ หลิวเยว่คงเป็นเธอแน่แล้วที่อยากให้ฉันตาย ผู้หญิงชั่วช้าแบบนั้นพ่อของเธอยังรักและเชื่อใจอยู่ได้ ช่างน่าเศร้าเสียจริง แม่คะหนูกำลังจะได้ไปพบแม่แล้วรอหนูนะคะ’ สำนึกสุดท้ายของเข่อซินมีเพียงใบหน้าของแม่เธอเท่านั้น ก่อนทุกอย่างจะดับมืดลงไร้ซึ่งแสงสว่างใดๆ พร้อมกับวิญญาณของเธอที่หลุดลอยไปเหลือเพียงร่างไร้ลมหายใจจมดิ่งลงสู่ก้นแม่น้ำอันกว้างใหญ่ ยากที่ผู้ใดจะพบเจอเธอได้อีก