๒.๑ สัมผัสที่มิอาจมองเห็น

ยามค่ำคืนดึกดื่นที่มีเพียงแสงไฟตามตึกน้อยใหญ่...ห้องสี่เหลี่ยมในคอนโดเล็กๆ ใจกลางเมือง ภายในห้องไร้แสงไฟส่องสว่าง ร่างอรชรนอนขดตัวอยู่กลางเตียงใหญ่ที่ตั้งอยู่ในห้อง ไร้การขยับเขยื้อนเคลื่อนไหวจากหญิงสาว มีเพียงหยดน้ำตาที่ยังคงเคลื่อนไหวไหลลงอาบสองแก้มเนียนไม่หยุด 

ตั้งแต่กลับมาจากที่ว่าการอำเภอหลังจากเซ็นใบหย่าร้างใบแรกในชีวิตเธอก็หมดเรี่ยวแรงจะทำอะไรทำได้แต่นอนร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่อย่างนั้นหยดน้ำตาใสไม่มีท่าทีว่าจะหยุดไหลออกจากดวงตาของนิรนทร์แม้แต่น้อย

เสียงโทรศัพท์จะดังขึ้นซ้ำๆ เป็นเวลานาน แต่ก็ไม่ได้ทำให้คนที่นอนอยู่บนเตียงขยับตัวเลย ดวงตาเรียวหลับตาลงปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาไม่ขาดสาย มือขวาเอื้อมไปกุมที่หน้าอกซ้ายด้วยความรู้สึกเจ็บปวดที่จุกอกอยู่ภายใน สมองพลางคิดโทษโชคชะตาว่าทุกครั้งที่มีความรักทำไมถึงได้พบแต่กับความผิดหวังไม่รู้จบ

...ฉันทำกรรมอะไรไว้วะ...ถึงได้มีความรักที่เฮงซวยมันทุกครั้ง!!...

...พี่ขอโทษ…นรินธรา...เหตุจากคำมั่นสัญญารักของเรา พี่มิอาจปล่อยน้องไปได้...

เสียงที่โต้ตอบเสียงความคิดของเธอที่น้อยเนื้อต่ำใจ...แม้เสียงนั้นจะเอื้อนเอ่ยดังเพียงใดก็ไม่สามารถส่งไปถึงหญิงสาวอันเป็นที่รักยิ่งตรงหน้าได้เลย ร่างโปร่งใสละเอียดเนียนไปกับอากาศไม่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่านั้น นั่งลงบนเตียงข้างหญิงสาวที่นอนร่ำไห้อยู่ ก่อนจะเอื้อมมือไปลูบศีรษะของเธอเบาๆ แม้ว่าเธอจะไม่สามารถรับรู้ได้ก็ตามที...

ดวงตาสีน้ำผึ้งมองหญิงสาวด้วยความห่วงหาอาทรและรักใคร่ แต่เธอก็ไม่อาจมองเห็นหรือสัมผัสได้เลยสักนิด เธอเพียงรู้สึกลึกๆ ภายในใจถึงความอบอุ่นและถูกปลอบโยนจากบางสิ่งอยู่อย่างน่าประหลาดทั้งที่กำลังเศร้า แต่ก็เหมือนกับว่าเธอ...ไม่ได้อยู่คนเดียว ร่างโปร่งใสลูบศีรษะเธออย่างนั้นจนเธอจมสู่ห้วงนิทราในที่สุด เขาจะพบกับเธอได้ทางเดียวเท่านั้นคือในนิมิตแห่งความฝัน...

"ที่นี่ที่ไหน…อีกล่ะเนี่ย?"

นรินทร์มองไปรอบๆ ตัว ก็เห็นแต่เพียงแม่น้ำใสและดอกไม้สีขาวที่ส่งกลิ่นหอมอบอวลชวนสบายใจ ที่ไม่เคยได้กลิ่นมาก่อนในโลกมนุษย์ ก่อนเธอจะหันหลังไปเห็นปราสาทงดงามที่ตั้งอยู่ คล้ายกับเมืองโบราณอย่างไรอย่างนั้น 

หญิงสาวก้มมองเสื้อผ้าอาภรณ์ที่เปลี่ยนไป กำไลทอง สร้อยทองเครื่องประดับทองคำเต็มไปหมด ชุดทั้งชุดของเธอเป็นสีขาว ผ้าแทบสีขาว ห่มทับด้วยผ้าคลุมไหล่สีขาวบางลากยาวถึงพื้น ด้านล่างเป็นผ้าซิ่นขาวยาวลากพื้นเล็กน้อยพอปิดปลายเท้ามิด เกล้าผมมวยขึ้นสูงมีดอกมะลิประดับมวยผมและมงกุฎสีทองเล็กๆ หน้ามวยผมที่เกล้าสูง

ไม่ทันได้คลำสำรวจตัวเองมากมายเธอก็รู้สึกว่ามีคนกำลังเดินเข้ามา หญิงสาวเงยหน้าขึ้นสบตาชายหนุ่มรูปร่างล่ำสัน ดวงตาสีน้ำผึ้ง ใบหน้าราวกับเทพบุตรเทวดาหาที่เปรียบใดในโลกไม่ได้ราวกับภาพวาด หมอกเมยมองค้างกับใบหน้าที่งดงามหล่อเหลาไม่ว่าจะยุคไหนก็คงจะปฏิเสธไม่ได้ว่าหล่อจนตะลึง และที่สำคัญ...เธอจำใบหน้านี้ได้ดี

"คะ...คุณเป็นใคร?"

"ลืมพี่ที่เป็นคนรักของน้องไปเสียสิ้นแล้วหรือ? นรินธรา"

"ฮะ? จำผิดคนหรือเปล่า? ฉันไม่ได้ชื่อนรินธรา"

"มิผิดเพี้ยน พี่มิมีทางลืมหญิงอันเป็นที่รักสุดดวงใจไปได้"

"อย่าบอกนะ ว่าฉันตายแล้ว? ฉันตรอมใจตายเลยเหรอ? เป็นไปไม่ได้แน่ๆคนอย่างนรินทร์เนี่ยนะ"

"มันเป็นเพียงนิมิต อย่าได้ตกอกตกใจไปดวงใจของพี่"

นรินทร์มองหน้าชายหนุ่มที่ยิ้มออกมาบางๆ พร้อมกับสายตาที่ดูรักใคร่เธอจนเธอใจเต้นแรงหญิงสาวพยายามตั้งสติก่อนจะหลับตาแล้วหายใจเข้าลึกๆ และหายใจออกก่อนลืมตา แต่กลับทำให้ใจของเธอเต้นแรงกว่าปกติและสติที่พยายามประคองแทบจะไม่หลงเหลืออยู่ เมื่อชายหนุ่มหน้าหยกรูปงามนั้นได้เข้ามาใกล้แค่คืบพร้อมมองเธอด้วยสายตาสงสัยกับการกระทำของเธอ

"น้องเป็นอันใดรือ? หายใจมิออกอีกรือ?"

"อะ...เอ่อ...เปล่าค่ะ..."

"หืม? หัวใจน้องเต้นเร็วเกินไปจนได้ยินชัดถนัดนัก ในโลกมนุษย์น้องเป็นโรคร้ายอันใดหรือไม่?"

"ไม่ใช่โรคค่ะ! เพราะคุณอยู่ใกล้เกินไปต่างหาก!"

"งั้นรึ? ที่ใจน้องเต้นรัวเร็วเหตุเพราะพี่รึ?"