ตอนที่ 4 เงยหน้า !

กิจกรรมอันเร่าร้อนดำเนินไปจนถึงเช้า จากที่จองโรงแรมไว้แบบชั่วคราวเปลี่ยนเป็นค้างคืนกะทันหันเพราะผู้เช่าทั้งสองยังเสพสุขไม่พอ

“อื้อ~”

หญิงสาวผู้เหนื่อยล้าจากบทสวาทมาทั้งคืนหลับพริ้มภายใต้ผ้าห่มสีขาวตัดกับสีของเตียง เธอไม่ได้สนใจเลยว่าตอนนี้คู่นอนของเธอได้ออกจากห้องไปแล้ว ทิ้งเพียงธนบัตรจำนวนห้าหลักไว้ที่โต๊ะข้างเตียง

ครืด ครืด~

เสียงนาฬิกาปลุกบอกเวลาเที่ยงวันตะวันลอยโด่ง พราวพริมาปรือตาขึ้นพลางกวาดมือคว้าปิดการแจ้งเตือนอันรบกวนหู

“อื้อ~ คุณ เที่ยงแล้วต้องคืนห้อง”

ตอนที่ว่าเปลือกสีไข่ยังปิดสนิท เมื่อไม่ได้ยินเสียงตอบกลับเธอจึงเริ่มเบิกตาทีละข้างก่อนจะหันมองไปรอบห้องอันว่างเปล่าเห็นเพียงเงินปึกหนึ่งวางอยู่

“อื้อ~”

เธอหยัดตัวลุกขึ้นนั่งด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึก เธอไม่ได้น้อยเนื้อต่ำใจที่เขาหนีหายหน้าเมื่อเสร็จกิจ เพราะมันควรจะเป็นอย่างนั้นอยู่แล้ว

เธอหวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะไม่เจอเขาอีก..

โลหการ 68 : วันนี้พี่นัดตอน 5 โมงนะ

โลหการ 68 : ที่ลานเกียร์สาขา อยู่หลังแล็บ

การแจ้งเตือนเด้งขึ้นไม่หยุดบอกแผนประจำวันนี้ แต่ทว่าหญิงสาวที่ถูกพรากพรหมจรรย์ไปหมาด ๆ รู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนไปของร่างกาย ลมหายใจที่ร้อนผิดปกตินี้บ่งบอกว่าเธอกำลังมีไข้

xxproudxx : เราอาจไม่ได้ไปนะ เป็นไข้

เธอพิมพ์ตอบกลับในกลุ่มแจ้งเพื่อนไว้ ซึ่งก่อนหน้านี้ก็มีหลายคนบอกเหตุผลที่จำเป็นไว้เหมือนกัน ทำให้เธอไม่ได้รู้สึกผิดมากนัก

หลังจากคืนกุญแจห้องและรับเงินมัดจำคืนแล้ว พราวพริมาก็ตรงกลับที่พักของตนด้วยสภาพอิดโรยราวกับรับศึกหนักมาทั้งคืน

เธออาศัยบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่มีในห้องประทังชีวิต ก่อนจะสอดตัวเข้าใต้ผ้าห่มหนาเพื่อหลับพักผ่อน ยังดีที่เปิดเทอมวันแรกอาจารย์ต่างพากันงดคลาส ไม่เช่นนั้นเธอคงต้องโดดเรียนเป็นแน่

ภายในห้องพักเกรดต่ำหลังมหาวิทยาลัยแสนอบอุ่น มีหญิงสาววัยเจริญพันธุ์หลับพริ้มด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก ตามกรอบใบหน้าชุ่มไปด้วยเม็ดเหงื่อ

“แม่ ! เฮือก !”

เสียงกรีดร้องเรียกมารดาดังลั่นห้อง เธอสะดุ้งตื่นด้วยอาการหอบหายใจแรง ปลายหางตาเปื้อนฉ่ำไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความเสียใจ

การสูญเสียในวัยเด็กทำให้ทุกค่ำคืนของเธอผ่านไปอย่างยากลำบาก เธอไม่สามารถหลับได้เต็มตาเช่นคนปกติเลยสักวัน

xproudxx : โดนเน้ดจนไข้แตก จะบ้า

เธออาศัยสื่อออนไลน์ลับที่สร้างไว้เป็นแหล่งพักพิงใจ กันตัวเองออกจากโลกความเป็นจริงอันโหดร้ายอยู่ในเงามืดที่ไม่มีใครรู้จักใบหน้าที่แท้จริง

ยกเว้นเขา..

ครืดดดดด~

สายโทรเข้าจากเบอร์ปริศนาดังขึ้นอีกครั้ง เธอขมวดคิ้วเล็กน้อยอย่างสงสัยแต่กระนั้นก็คว้ามือถือมากดรับสายแต่โดยดี

(ฮัลโหล)

“พราวด์ใช่ไหม เรามายด์นะ เพื่อนสาขา”

(อ๋อ ว่าไง)

เมื่อรับรู้ว่าใครโทรมาเธอก็เบาใจไปเปราะหนึ่งอย่างน้อยก็ไม่ใช่มิจฉาชีพ ทว่าความฉงนในใจก็ไม่ได้ลดลงเลยสักนิด

“พราวด์พอจะมาที่สาขาได้ไหม เพื่อนมาน้อยมาก”

(เราบอกเพื่อนแล้วไงว่าไม่สบาย)

“แต่.. ถ้าเพื่อนไม่ครบคนที่มาจะถูกทำโทษ”

(แต่เราไม่สบายไง ! แค่นี้นะปวดหัว !)

เธอกดวางสายทันทีพร้อมปิดเครื่องเพื่อไม่ให้ใครรบกวนได้อีก ร่างเล็กร้อนรุ่มด้วยพิษไข้เอนกายนอนลงบนเตียงตากลมโตปิดลงสนิทหวังจะพักผ่อนต่อ หากแต่คำพูดที่เพื่อนขอร้องเมื่อครู่กลับวนเวียนอยู่ในหัวจนเธอไม่สามารถหลับได้อย่างบายใจ

“เฮ้อ !”

และแล้วเธอก็ต้านทานต่อตัวเองไม่ไหว ลุกขึ้นจากที่นอนด้วยสภาพอ่อนปวกเปียกไร้เรี่ยวแรงเข้าห้องน้ำชำระร่างกายล้างพิษไข้

หญิงสาวสวมเสื้อยืดขาวกางเกงวอร์มรองเท้าผ้าใบต่างจากที่เคยอัปโหลดลงโซเลียลลิบลับ รถมอเตอร์ไซค์คันเล็กขับออกจากหอพักตรงไปยังลานกิจกรรมของสาขาอย่างรวดเร็ว

“สวัสดีค่ะ”

เมื่อมาถึงเธอก็ไม่ลืมจะแสดงความเคารพอย่างนอบน้อมต่อรุ่นพี่ ทว่าท่าทางที่ได้กลับมาต่างกันราวพลิกฝ่ามือ นอกจากจะไม่รับไหว้ยังบึ้งตึงใส่เธออีกด้วยซ้ำ

“น้องทำไมมาสายครับ ! พี่นัดกี่โมง !”

เธอที่กำลังจะนั่งลงปลายแถวกลับมีเสียงเข้มดุดังขึ้น พราวด์เงยหน้าขึ้นมองผู้พูดด้วยใบหน้าไม่สบอารมณ์เท่าไหร่นัก

“ไม่สบายค่ะ”

“คนที่มาใหม่ทั้งหมด ไปทางนั้นครับ”

เธอและกลุ่มเพื่อนราวสิบคนถูกแยกไปอีกฝั่งที่ไร้ร่มเงาของต้นไม้ ใช่อยู่ว่าตอนนี้จวนจะหกโมงแล้วแต่แดดประเทศไทยยังคงร้อนระอุไม่ซาลงเลยสักนิด

เธอเข้าแถวต่อเพื่อนที่ยืนอยู่ก่อนแล้วอย่างสงบเสงี่ยม พยายามเข้าใจว่าตัวเองมาไม่ตรงเวลานัด ถึงจะขัดอารมณ์เธอบ้างก็เถอะ

กลางสนามกิจกรรมกว้าง แสงแดดสาดส่องเผาไหม้ผิวหนังนักศึกษากลุ่มหนึ่งแม้จะมีลมพัดชโลมบ้างแต่ไม่ได้คลายความร้อนลงเลย

“เงยหน้า !”

ราวห้านาทีที่ยืนรอในที่สุดก็มีเสียงเข้มตะคอกขึ้น พราวพริมาเงยหน้าตามคำสั่ง ด้วยความที่ก้มหลบแดดเป็นเวลานานทำให้เธอต้องปรับโฟกัสอยู่ชั่วครู่ถึงเห็นใบหน้าผู้พูดชัดเจน

ร่างกายกำยำสูงชะลูดเด่นอยู่กลางหมู่ผู้คน ผมทรงรากไทรสีดำขลับเช่นเดียวกับคิ้วหนา จมูกโด่งขั้นกลางระหว่างดวงตาคมเฉี่ยว ริมฝีปากบางเสริมความเท่ด้วยห่วงสีเงินขนาดเล็ก

“เชี่ย !”

เธอสบถกับตัวเองเบา ๆ เมื่อได้เห็นใบหน้าที่คุ้นเคย หญิงสาวก้มหน้าหลบเล็กน้อยเพราะไม่อยากให้เขาเห็นตัวเองในตอนนี้

ทว่าในความสับสนก็มีความดีใจปนอยู่ เพราะการที่ได้เจอคนคุ้นเคยอาจจะทำให้เขารู้สาเหตุอาการป่วยในครั้งนี้แล้วอนุโลมให้เป็นพิเศษ