Se connecterPartager
บทที่ 3(3)
Date de publication:
2025-11-16 10:14:32“งั้นเดี๋ยวจะให้พนักงานนำมาน้ำหอมมาให้เลือกนะคะ” ฟลายด์ฝืนยิ้มหวานรักษามารยาทในการต้อนรับ ดูแลลูกค้าอย่างมืออาชีพไม่ให้เสียชื่อร้านของพี่เฟิร์น
ฟลายด์เดินเลี่ยงเข้าไปหลังร้าน ก่อนจะส่งสัญญาณให้พนักงานช่วยนำน้ำหอมแบรนด์ที่ลูกค้าต้องการออกไปให้เลือกแทนตัวเอง
แบงค์หยิบขวดทดลองจากพนักงานมาดมดูทีละกลิ่น ลองฉีดลงบนหลังมือบ้าง บนข้อมือบ้าง ตามท้องแขนบ้าง น้ำหอมแต่ละกลิ่นมีความหอมเป็นเอกลักษณ์ ทว่าไม่มีสักกลิ่นที่ทำให้เขาพอใจได้ และอีกอย่างเขาก็ไม่แน่ใจว่าน้องสาวตัวแสบชอบน้ำหอมแบบไหน
“ไม่ชอบ” เขาพึมพำพร้อมกับส่ายหน้า
จนในที่สุดทั้งแขนเขากับดิวแทบไม่มีพื้นที่เหลือให้ทดลองฉีดน้ำหอมดูอีกแล้ว บนข้อมือและแขนเต็มไปด้วยร่องรอยของกลิ่นน้ำหอมที่ปะปนกันจนสับสน เขาถึงกับถอนหายใจอย่างหงุดหงิด ไม่ต่างจากดิวที่ต่างก็เลือกให้ม่ถูกเหมือนกัน เพราเขาก็ไม่ได้สันทัดกับเรื่องพวกนี้
“โธ่เอ๊ย! พี่ก็เลือกสักกลิ่นมันก็จบแล้วจะไปยากอะไร นี่ผมนั่งเป็นหุ่นทดลอง จนจะเมาน้ำหอมยิ่งกว่าเมาเหล้าแล้วเนี่ย พี่ยังไม่ถูกใจอีกเหรอ พี่ไม่ได้ใช้เองสักหน่อย เลือก ๆ มาสักอันเถอะ”
แบงค์เม้มปากแน่น มองขวดทดลองที่วางเรียงรายอยู่บนโต๊ะด้วยแววตาไม่พอใจนัก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ร้าน จนสายตาไปสะดุดกับร่างบางที่ก้ม ๆ เงย ๆ อยู่หน้าเคาน์เตอร์ ริมฝีปากเขายกยิ้มบาง ๆ อย่างมีเลศนัยก่อนจะหันไปบอกพนักงาน
“ช่วยไปตามเจ้าของร้านมาพบผมหน่อย” แบงค์เอ่ยเสียงราบเรียบ แต่สายตาจ้องมองไปยังหญิงสาวที่แสร้งทำทีจัดของในร้าน
พนักงานมาแจ้งให้เธอทราบ เธอยืดตัวขึ้นเล็กน้อย สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อกลบเกลื่อนความกระอักกระอ่วนใจ ก่อนจะเดินเข้าไปหาชายหนุ่ม
“เลือกได้หรือยังคะ? เราขนมาให้ทั้งหมดที่เรามีแล้ว สนใจกลิ่นไหนเป็นพิเศษก็แจ้งได้นะคะ”
แบงค์กวาดตามองไปยังขวดน้ำหอมที่ตั้งเรียงรายอยู่บนโต๊ะ แขนที่เต็มไปด้วยกลิ่นน้ำหอมปะปนกันไปหมด แต่ไม่มีสักกลิ่นที่ทำให้เขาพอใจ เขาเงยหน้าขึ้นสบตาเธอ ก่อนจะพูดอย่างชัดถ้อยชัดคำ
“ผมไม่ชอบสักกลิ่น”
คำตอบของเขาทำเอาฟลายด์ถึงกับเม้มริมฝีปากแน่น “ถ้างั้นคุณก็คงต้องไปตามหาที่อื่นแล้วล่ะคะ”
แบงค์โน้มตัวเล็กน้อย มือใหญ่หยิบขวดน้ำหอมขึ้นมาหมุนเล่น พลางปรายตามองใบหน้าของคนตรงหน้า ก่อนเอ่ยช้า ๆ “ผมอยากให้คุณเลือกให้ผมเอง”
“งั้นก็สุ่มเอาแล้วกัน”
ฟลายด์เอื้อมมือไปหยิบขวดน้ำหอมมาเก็บทีละชิ้นอย่างใจเย็น จนไปถึงชิ้นที่อยู่ใกล้ ๆ ใบหน้าของชายหนุ่ม ทันทีที่แบงค์ได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ ลอยมาแตะจมูก ชายหนุ่มชะงัก เขารีบคว้ามือฟลายด์เอาไว้แน่น ดวงตาคมเข้มจ้องเธอไม่วางตา แล้วหยิบขวดน้ำหอมในมือเธอขึ้นมาเปิดดมอีกครั้ง ทว่ามันกลับไม่ใช่กลิ่นที่เขาสัมผัสได้เมื่อครู่
“ไม่ใช่กลิ่นนี้” เขาพึมพำเบา ๆ แต่มันก็เสียงดังพอให้ฟลายด์ได้ยินประโยคที่เขาพูด
ฟลายด์ยกคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะยื่นขวดน้ำหอมขวดใหม่เข้าไปใกล้จมูกชายหนุ่มอีกครั้ง แต่คราวนี้แบงค์กลับจับข้อมือเธอเอาไว้ไม่ยอมปล่อย แล้วดึงเข้าหาตัวเอง ก่อนจะโน้มจมูกลงสูดกลิ่นน้ำหอมจากหลังมือของเธอแทน
หัวใจของเธอกระตุกวูบอยู่ในอก ขณะที่ชายหนุ่มยังคงจดจ้องหลังมือของเธอ ราวกับกำลังค้นหาอะไรบางอย่าง รีบสบัดมือออกจากมือของชายหนุ่ม
“นี่คุณจะทำอะไรคะ ถ้าไม่ซื้อก็เชิญคุณออกไปจากร้านได้เลยค่ะ”
แบงค์ได้กลิ่นหอมอันคุ้นเคยนี้ เหมือนเขาเคยได้กลิ่นหรือสัมผัสกับกลิ่นนี้มาก่อน แต่เขากลับจำไม่ได้ว่าเคยได้กลิ่นหอมนี้มาตั้งแต่ตอนไหน
“เราเคยเจอกันมาก่อนหรือเปล่าครับ”
“เจอที่ร้านเหล้ามั้งค่ะ”
“อ๋อ ผมจำได้แล้วคนที่นินทาผมคนนั้นนี่เอง”
ฟลายด์โล่งอกไปที นึกว่าเขาจะจำได้ว่าเธอคือคนที่นินทาเขาเมื่อคืนนี้
ดิวมองแบงค์ด้วยความงุนงงปนสงสัย ตอนไปเที่ยวเขาก็ไปพร้อมกันกับพี่แบงค์ นั่งอยู่ด้วยกันแทบจะสิงร่างกันได้อยู่แล้ว ทำไมเขาไม่เห็นว่าพี่แบงค์ไปแอบเจอสาวตอนไหน
“พี่ไปรู้จักสาวสวยคนนี้ได้ยังไง”
“ก็เพิ่งเจอกันเมื่อคืน”
“พี่ไปเจอตอนไหน ผมไม่ยักกะเห็นเลย”
“ผมอยากได้น้ำหอมกลิ่นที่คุณใช้อยู่”
“ฉันไม่เคยฉีดน้ำหอมค่ะ”
“คุณเป็นคนขายน้ำหอม แต่คุณไม่ใช้น้ำหอม ผมว่ามันดูย้อนแย้งนะครับ หรือว่าน้ำหอมร้านนี้เป็นของปลอม ไม่ใช่ของแท้”
“คุณพูดให้มันดี ๆ หน่อยนะคะ ของทุกชิ้นที่อยู่ในร้านของเราแท้ทุกชิ้น”
“แล้วทำไมคุณถึงไม่ใช้น้ำหอมล่ะ”
“มันก็แค่ความไม่ชอบส่วนตัว แล้วอีกอย่างฉันทาแค่โลชั่นก็พอแล้วค่ะไม่จำเป็นจะต้องฉีดน้ำหอมราคาแพง ๆ ให้เปลืองตัง”
“แต่คุณก็ขายน้ำหอมราคาแพง ๆ ให้กับคนอื่น”
“แล้วมีพรีเซ็นเตอร์คนไหนบ้างที่ใช้ผลิตภัณฑ์ที่ตัวเองโฆษณาร้อยเปอร์เซ็นต์ แล้วคนที่เขาไม่ชอบอาหารทะเลจะต้องไม่ขายอาหารแบบนี้เหรอคะ ความชอบกับธุรกิจมันก็ไม่จำเป็นจะต้องเชื่อมโยงกันทุกอย่างก็ได้”
“ไม่ใช่สิ ถ้าคนทำธุรกิจ ทำกิจการไม่ใช่ความชอบมันจะมีผลลัพธ์ที่ดีได้ยังไง”
“แล้วคุณเห็นคนที่เขาผลิตปุ๋ยเคมี แล้วทำเกษตรบ้างไหมละ เห็นแต่ชาวไร่ชาวนาที่ทำเกษตร”
“ผมไม่เถียงกับคุณแล้ว”
“ต่อให้คุณจะเถียงกันกับฉันต่อ คุณก็ไม่มีวันชนะฉันได้หรอก”
รู้จักฟลายด์แห่งบ้านหนองบัวน้อยไปซะแล้ว แม้แต่แม่เธอก็ยังยอมแพ้ให้กับการหาเหตุผล คุยกับท่านทีไรก็ต้องยอมเธอจนได้ แล้วนี่ใคร? ที่เธอจะต้องมายอมแพ้ให้กับเขา
“งั้นคุณก็เลือกน้ำหอมที่คุณชอบมาสักขวด”
“ใครใช้คะ นิสัยใจคอเป็นแบบไหน เรื่องการแต่งตัวเป็นแบบไหน วงสังคม เพื่อนที่คบ”
“ไม่ใช่ผม นิสัยดื้อรั้นนิด ๆ ผมว่าน่าจะคล้าย ๆ คุณอยู่ไม่น้อยนะ ค่อนข้างอ่อนไหว เข้ากับคนง่าย เพื่อนที่เขาคบผมก็ไม่ค่อยได้เจอ เลยไม่รู้ว่าเพื่อนเขาเป็นแบบไหน”
“ผมรู้ครับ โบว์มีเพื่อนแต่ละคนทั้งสวยทั้งเซ็กซี่”
“งั้นลองน้ำหอมที่เป็นพวกสารสกัดจากดอกไม้ดีไหมคะหรือจะเอาแบบกลิ่นสังเคราะห์ดู มีให้คุณเลือกสองแบบ”
“แล้วถ้าเป็นเจ้าของร้านจะเลือกขวดไหนละครับ”
“ชอบสารสกัดจากธรรมชาติมากกว่าค่ะ”
“งั้นผมเลือกตามที่คุณเสนอ”
“ได้ค่ะ”
“ช่วยห่อเป็นของขวัญ แล้วส่งไปให้ที่งานวันเกิดวันมะรืนทีนะครับ ส่งที่ฟิตเนสแบงค์ยิม”
“ได้ค่ะ เดี๋ยวจะให้พนักงานไปส่งให้ตามเวลา”
Dernier chapitre
ลุงคนนี้คือสามีของหนู บทที่ 14
นานวันเข้าพ่อของฟลายด์ก็เริ่มเห็นถึงความผิดปกติของคนที่อ้างว่าเป็นรุ่นพี่ที่รู้จักกับลูกสาวของตน วันนี้นึกคิดยังไงไม่รู้อยากมาหาลูกสาวที่ห้อง อยากคุยเรื่องชายหนุ่มคนนั้น ด้วยความที่ผู้เป็นพ่อเดินมาเห็นพอดีจึงทำให้รีบเดินไปทางหน้าห้องลูกสาว ในตอนที่ชายหนุ่มกำลังกอดร่างบางอยู่เสียงประตูห้องก็ถูกเคาะขึ้นมาพอดี“ฟลายด์แกเปิดประตูให้พ่อเดี๋ยวนี้เลยนะ” ผู้เป็นพ่อเคาะประตูห้องลูกสาวด้วยความร้อนรนฟลายด์รีบออกไปเปิดประตูเมื่อแบงค์เข้าไปซ่อนตัวในตู้เสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว“มีอะไรหรือเปล่าพ่อ” เธอพยายามซ่อนพิรุธเอาไว้ไม่อยากให้พ่อจับได้ ทว่าพ่อก็รีบเดินเข้ามาพร้อมกับค้นหาแบงค์ตามสิ่งที่เห็น“ไอ้ผู้ชายคนนั้นมันอยู่ไหน” ผู้เป็นพ่อตวาดลั่น จนคนในบ้านต่างตื่นขึ้นมาดูด้วยความตกใจทำให้แบงค์ต้องออกมายอมรับความผิดของตัวเอง ฟลายด์ถึงกับชะงักค้างไปด้วยรู้กับความผิดของตัวเองดี ก่อนที่ทุกคนจะไปรวมกันที่ลานบ้านเพื่อพูดคุยหาลือกัน“คุณ! นับจากวันนี้เป็นต้นไปให้คุณย้ายไปนอนที่บ้านพักคนงาน และทำงานในไร่กับคนงาน ไม่ต้องมาที่บ้านใหญ่ถ้าไม่ได้รับอนุญาตจากผม”ผู้เป็นพ่อที่ได้รู้เรื่องทั้งหมดก็รู้สึกโกรธเป็นอย่างมา
ลุงคนนี้คือสามีของหนู บทที่ 13
ความวัวยังไม่ทันหายความควายก็เข้ามาแทรก เมื่อเธอได้ยินเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ขึ้นหน้าห้อง ตึก…ตึก…ตึก…เงาสะท้อนผ่านใต้ช่องประตูหน้าห้อง เท้าที่เธอคุ้นเคยหยุดยืนพิงประตูอยู่หน้าห้อง กำลังแนบใบหูเข้ากับประตูหน้าห้องของเธอ ฟลายด์รีบหันขวับส่งสัญญาณให้แบงค์ ที่ยืนปักหลักอยู่กลางห้องเหมือนไม่คิดจะหลบอีกต่อไป “เงียบ!” เธอรีบกระซิบเสียงเบาก๊อก ก๊อก ก๊อก!“ไอ้ฟลายด์! หลับหรือยัง” เสียงเฟลนด์ดังขึ้นพร้อมกับแรงเคาะประตูหน้าห้องแทบพังฟลายด์รีบวิ่งไปดันชิดประตูเอาไว้ พยายามทำเสียงให้ปกติ “ยัง…มึงมีอะไรหรือเปล่า”“กูได้ยินเสียงเหมือนมีผู้ชายอยู่ในห้องมึง มึงคุยกับใคร” น้ำเสียงเฟลนด์เต็มไปด้วยความกังขา“กูไม่ได้คุยกับใคร แค่…ดูซีรีส์อยู่”ข้างนอกห้องเงียบไปครู่หนึ่ง เหมือนเฟลนด์กำลังชั่งใจว่าจะเชื่อหรือไม่ เธอยืนนิ่ง เหงื่อซึมออกมาตามฝ่ามือ ในหัวมีแต่จะหาที่ซ่อนตัวให้ชายหนุ่มไม่ให้ถูกจับได้ หากพี่ชายขอเข้ามาในห้อง ทุกอย่างจบเห่แน่!“เออ ล็อกประตูดี ๆ ด้วย เข้าใจไหม” สุดท้ายเฟลนด์ก็ทิ้งคำสั้น ๆ ไว้ ก่อนฝีเท้าหนัก ๆ จะค่อย ๆ เดินห่างออกไปทันทีที่เสียงนั้นเลือนหาย ฟลายด์ก็ทรุดตัวลงกับประตู หัวใจ เต้นแ
ลุงคนนี้คือสามีของหนู บทที่ 12(2)
“ฟลายด์ขอสั่งห้ามพี่ไม่ให้บอกเรื่องนั้น” น้ำเสียงจริงจังเอ่ยบอกกลับไปและบังคับให้ชายหนุ่มทำตามที่เธอว่า “พี่กลับไปก่อนเถอะนะ เดี๋ยวฟลายด์จะหาวิธีบอกเรื่องนี้ให้พวกท่านรู้เอง ถ้าพวกท่านรู้ตอนนี้…พวกท่านเอาฟลายด์ตายแน่”“งั้นพี่จะอยู่ที่นี่แลกกับการไม่บอกใครเรื่องที่เรามีอะไรกันแล้ว” เขาพูดบอกอย่างเป็นต่อ สีหน้าไม่ยอมผ่อนปรน“ไม่ได้”แต่เขากลับก้าวเข้ามาใกล้ กระซิบข้างใบหูเธอ “ถ้าฟลายด์ไม่ให้พี่อยู่…พี่จะบอกพวกท่านเอง ว่าพวกเราเป็นสามีภรรยากันใน ทางพฤตินัยแล้ว”“พี่นี่มัน! พูดอะไรออกมาไม่คิดหรือไง ถ้าพ่อแม่ฟลายด์ได้ยินเข้าละก็…”“งั้นก็ให้พี่ที่นี่สิ ง่ายที่สุดแล้ว” แบงค์ยกยิ้มมุมปาก แค่นั้นก็ทำให้หญิงสาวหวาดหวั่น“ถ้าคิดว่าทำได้ก็ตามใจ” เธอว่าจบก็เดินเข้าไปด้านในบ้านด้วยความขัดใจเล็กน้อยพี่ชายก็เดินตามมาดู สีหน้าหงุดหงิดไม่คลาย “ยังอยู่เหรอคุณ! ถ้าไม่ใช่เพราะน้องสาวผมยืนยัน ผมคงเรียกตำรวจมาลากคอคุณออก ไปแล้วนะ”“ผมได้ยินว่าคุณอยากพักอยู่ที่นี่ งั้นเอางี้ไหม ถ้าอยากจะอยู่จริง ๆ ก็ไปอยู่บ้านพักคนงานที่ไร่” เฟลนด์เอ่ยเสนอแนะเสียงเข้ม อีกทั้งยังไม่ไว้ใจชายหนุ่ม ถึงเสนอให้ไปอยู่กับคนงาน จ
ลุงคนนี้คือสามีของหนู บทที่ 12
แบงค์ที่ได้ข้อมูลมาจากหลาย ๆ คนและมีคนที่พามา ก็ทำให้เจอบ้านของฟลายด์จนได้ ทว่าคนที่เขาเจอกลับเป็นผู้ชายคนหนึ่งที่ออกมาเดินอยู่หน้าในจังหวะนี้พอดี ทั้งยังจูงมือมากับเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ทำให้เขาเข้าใจว่าผู้ชายคนนั้นคือสามีของฟลายด์และลูกสาว ซึ่งมันเป็นเพียงแค่คำโกหกของหญิงสาวเพียงเท่านั้น แต่แบงค์กลับเชื่อสนิทใจเฟลนด์พาลูกสาวตัวน้อยออกมากำลังจะพาไปร้านค้าใกล้บ้าน พอเห็นชายแปลกหน้าร่างสูงยืนด้อม ๆ มอง ๆ อยู่ตรงหน้าบ้าน สายตาคมกริบจ้องมองมา เขาก็ชะงักทันที“คุณเป็นใคร มาหาใคร?” น้ำเสียงแข็งกร้าวถามขึ้นทันที“ผมมาหา…” แบงค์กำลังจะเอ่ยชื่อของฟลายด์ออกมา แต่ยังไม่ทันจบประโยค“คุณจะมาใครก็ช่างเถอะ ที่นี่ไม่มีคนที่คุณตามหาหรอก และก็อย่ามาแอบอ้างนะ! ว่ารู้จักคนในบ้าน”ลูกสาวตัวน้อยที่เล่นซ่อนอยู่ข้างหลังเกาะชายเสื้อพ่อเอาไว้แน่น โผล่มาแค่เพียงใบหน้าแอบมองชายที่ยืนอยู่หน้าบ้าน ดวงตากลมใสเต็มไปด้วยความงุนงงกระนั้นก็มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาหาผู้ชายกับเด็กคนนั้น “แม่” เด็กน้อยรีบวิ่งเข้าไปหาผู้หญิงคนนั้น“พี่! เกิดอะไรขึ้น!” หมวยเห็นสามียืนคุยกับใครก็ไม่รู้ตั้งนาน สีหน้าเคร่งขรึม เธอจะรีบวิ่ง
ลุงคนนี้คือสามีของหนู บทที่ 11
ฟลายด์ที่ตื่นขึ้นมาในตอนเช้าด้วยร่างกายปวดเมื่อยขบตามตัว ทว่าเธอยังคงหลับตาด้วยอาการมึนหัวจนต้องใช้มือจับที่ศีรษะของตัวเอง ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างสะลึมสะลือพลางหันมองรอบด้านในห้องที่เธอรู้สึกไม่คุ้นเคยเอาเสียเลยเธอที่รู้สึกเหมือนว่าตัวเองไม่ได้สวมใส่อะไรก็ค่อยๆ ยกผ้าห่มขึ้นเปิดดูเพื่อความแน่ใจว่ามันเกิดกับเธอบ้าง ในใจของเธอมีแต่คำว่าฉิบหายแล้ว เพราะถ้าคนในครอบครัวรู้คงได้กลายเป็นเรื่องใหญ่แน่นอน“นี่ฉันอยู่ที่ไหนกันเนี่ย?”เธอพึมพำกับตัวเองเบา ๆ จากนั้นภาพความทรงจำในหัวก็แล่นเข้ามา ความทรงจำเมื่อคืนตัดขาดไปบางช่วง มีเพียงภาพเลือนรางของแก้วเครื่องดื่ม สายตาคมคู่นั้น และรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจเธอแกว่งไปทั้งที่ไม่อยากยอมรับ เธอบดจูบเขาอย่างเร่าร้อน จนเธอถึงกับชะงักค้างไปเล็กน้อยก่อนจะหันหน้าไปมองด้านข้างที่จู่ ๆ ก็มีมือมาพลาดบริเวณช่วงหน้าท้องของตัวเอง ทว่าเธอก็ถึงกับชะงักข้างไปเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าคนที่นอนอยู่ข้างกันคือแบงค์ฟลายด์ถึงกับรีบตั้งสติพร้อมกับยกมือของอีกฝ่ายออกห่างจากตัวเบา ๆ ด้วยกลัวว่าอีกฝ่ายจะตื่นขึ้นมาเสียก่อน เธอผล็อยตัวลงจากเตียงพร้อมกับหอบหิ้วเสื้อผ้าหายเข้าไปในห้
ลุงคนนี้คือสามีของหนู บทที่ 10(2)
เธอมองตาเขาปริบ ๆ ไม่รู้ว่าสถานการณ์ในตอนนี้มันควรจะเป็นไปในทางไหน เธอไม่กล้าตอบรับหรือปฏิเสธเขาชายหนุ่มประคองใบหน้าหญิงสาวเมื่อเห็นว่าเธอไม่ได้ปฏิเสธหรือขัดขืนเขา ริมฝีปากของเขาแตะลงบนปากนุ่มอย่างนุ่มนวล ฟลายด์ร่างกายแข็งทื่อ ยืนหลับตาปี๋หัวใจเต้นระส่ำด้วยความตกใจ ริมฝีปากของเขาแนบสนิทอยู่กับกลีบปากนุ่ม ปลายลิ้นอันเร่าร้อนสอดผ่านริมฝีปากเธอเข้าไปพันเกี่ยวลิ้นเธออย่างช่ำชองด้วยสัญชาตญาณเธอแนบชิดตัวเขาอย่างไม่รู้ตัว ริมฝีปากร้อนผ่าวของแบงค์กำลังหลอมละลายปากนุ่มของเธอจนเปียกชุ่มภายใต้การควบคุมของเขา เธอแทบขาดอากาศหายใจ เมื่อแบงค์บดคลึงริมฝีปากของเธออย่างหนักหน่วงมากยิ่งขึ้น หัวใจของเธอหวาดหวั่น แต่ร่างกายกลับแอ่นบดเบียดเข้าหาอ้อมกอดอบอุ่นของชายหนุ่ม“พี่ขอมากกว่านี้ได้ไหม”ชายหนุ่มถอนริมฝีปากออกน้ำเสียงทุ้มที่ถามออกมาแฝงความเซ็กซี่ ราวกับกำลังโลมเลียเรือนกายของเธอแทนปลายนิ้ว จนฟลายด์ขนลุก ใบหน้าเนียนละเอียดถูกเชยให้เงยหน้าขึ้นสบตากับเขาเธอพยักหน้าตอบรับ สอดแขนโอบกอดรอบคอชายหนุ่ม จูบตอบกลับเขา นิ้วเรียวยาวแข็งแรงสอดแทรกเข้าไปประคองท้ายทอยเอาไว้แน่น บดคลึงริมฝีปากบางอย่างเร่าร้อน ก่อนจ
Vous vous intéresseriez aussi à
หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า
เจียงจื่อหยา267.6K Vuesคลั่งรักสุดใจของนายCEO
นครแสงจันทร์79.7K Vuesมรสุมรัก CEO ซาตาน
เกาะลอยน้ำ143.4K Vuesแอคเคาท์(ลับ) ของท่านประธาน NC 25++
ลานิรินน์139.9K Vuesทาสรักซาตานร้าย
เหนือเงารัตติกาล45 Vuesโซ่รักนายบำเรอ
คุณธิดา248 VuesBad Black | เฮียขา ใบหย่าอยู่ไหน
กุหลาบดำ Shadow Writer47 Vuesพัง
โนเนจัง2.9K Vues
