บทที่ 4 สงครามประสาท 1

          สายลมยามค่ำคืนที่พัดมาปะทะผิวเนื้อบริเวณหัวไหล่เปลือยเปล่า ทำให้ยิหวาต้องยกมือขึ้นลูบต้นแขนตัวเองเบา ๆ เพื่อบรรเทาความหนาวเย็น หญิงสาวทอดสายตามองแสงไฟระยิบระยับของกรุงเทพมหานครจากระเบียงชั้นสิบห้า พยายามสูดอากาศเข้าปอดลึก ๆ เพื่อสงบสติอารมณ์ที่ยังคงเต้นระส่ำจากการกระทำอุกอาจของคุณหมอหน้าเลือดเมื่อครู่

         “คิดว่าจะหนีพ้นเหรอ นังเด็กเหลือขอ!”

         เสียงแหลมปรี๊ดที่ดังขึ้นจากทางด้านหลังทำเอายิหวาต้องถอนหายใจยาว เธอหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับคุณหนูพราวที่เดินกระแทกส้นเข็มปึงปังเข้ามาหาด้วยใบหน้าบิดเบี้ยว ดวงตาที่ถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางราคาแพงวาวโรจน์ไปด้วยความเกลียดชัง

         “ไม่ทราบว่าคุณป้า เอ้ย คุณพี่ มีธุระอะไรกับหนูเหรอคะ”

         ยิหวาเอียงคอถามด้วยน้ำเสียงใสซื่อ ทว่ารอยยิ้มมุมปากกลับกวนประสาทอย่างจงใจ รูปลักษณ์ที่ดูเป็นสาวหวานจิ้มลิ้มในชุดเดรสสีแชมเปญทอง ขัดแย้งกับสรรพนามที่หลุดออกจากปากโดยสิ้นเชิง

         “แกเรียกใครว่าป้า!”

         พราวกรีดร้อง ชี้หน้าเด็กสาวที่อายุห่างจากตนเกือบรอบ

         “อย่ามาทำเป็นปากดีนะ คิดว่าแต่งตัวสวย ๆ ควงภัคออกงานแล้วฉันจะกลัวเหรอ สภาพอย่างแกก็เป็นได้แค่ของเล่นฆ่าเวลาเท่านั้นแหละ ภัคเขาไม่มีทางเอาเด็กกะโปโลหัวนอนปลายเท้ามาเชิดหน้าชูตาหรอก”

         “อ้อ เหรอคะ” ยิหวายกมือขึ้นกอดอก เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง “เป็นของเล่นหรือเปล่าหนูไม่รู้หรอกนะคะ แต่ที่แน่ ๆ คืนนี้คนที่เขายอมควงออกงานด้วยคือหนู ไม่ใช่คนที่เอาแต่ตามตื๊อจนเขาต้องเดินหนีแบบคุณพี่นะคะ”

         “นังเด็กบ้า! แกกล้าดียังไงมายอกย้อนฉัน!”

         พราวหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธจัด ขาดสติจนเงื้อมือขึ้นสูงหมายจะตบสั่งสอนเด็กปากดีให้เลือดกบปาก ยิหวาหรี่ตาลง สัญชาตญาณความห้าวเป้งทำให้เธอไม่ได้คิดจะหลบ แต่เตรียมจะยกแขนขึ้นปัดและสวนกลับให้รู้เสียบ้างว่าคนอย่างยิหวาไม่เคยยอมให้ใครมารังแกฟรี ๆ

         ทว่าก่อนที่ฝ่ามือของพราวจะทันได้กระทบแก้มใส มือหนาของใครบางคนก็พุ่งเข้ามาคว้าข้อมือของพราวเอาไว้เสียก่อน พร้อมกับแรงบีบที่มหาศาลจนเจ้าของมือถึงกับนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด

         “ผมจำไม่ได้ว่าอนุญาตให้คุณพราวตามคนของผมออกมาตรงนี้นะครับ”

         น้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบยิ่งกว่าลมหนาวดังขึ้น นพ. ภควัตในชุดสูทสีน้ำเงินเข้มก้าวเข้ามายืนซ้อนหลังยิหวา ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยมียอยยิ้มสุขุมบัดนี้เรียบตึง นัยน์ตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาสีเงินจ้องมองหญิงสาวไฮโซด้วยสายตาเชือดเฉือนจนพราวถึงกับหน้าซีดเผือด

         “ภ...ภัคคะ ปล่อยพราวก่อน พราวเจ็บนะคะ” เธอพยายามดึงมือออก แต่ชายหนุ่มกลับสะบัดข้อมือเธอทิ้งอย่างไม่ไยดีราวกับรังเกียจ

         “ถ้าคุณแตะต้องคนของผมแม้แต่ปลายเล็บ ผมรับรองได้เลยว่าคลินิกความงามของครอบครัวคุณที่กำลังจะร่วมทุนกับโรงพยาบาลของผม จะถูกยกเลิกสัญญาทันทีในเช้าวันพรุ่งนี้”

         หมอภัคประกาศกร้าว ไม่หลงเหลือคราบแพทย์ผู้ใจดี มีเพียงนักธุรกิจหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลที่พร้อมจะบดขยี้ใครก็ตามที่กล้ามาลองดี

         “ภัค! คุณกล้าขู่พราวเพราะนังเด็กนี่เหรอคะ คุณลืมไปแล้วหรือไงว่าคุณแม่ของคุณท่านตกลงเรื่องของเราไว้แล้ว!”

         “คุณแม่ผมตกลง แต่ผมไม่เคยตกลง” เขาตอบกลับเสียงแข็ง ก่อนจะรวบเอวบางของยิหวาเข้าหาตัว “และช่วยกรุณาจำเอาไว้ด้วย ว่าผู้หญิงคนนี้คือคนที่ผมเลือก ถ้าคุณยังมีมารยาทและศักดิ์ศรีหลงเหลืออยู่บ้าง ก็เลิกยุ่งกับพวกเราซะ”

         พูดจบ หมอภัคก็ไม่รอฟังคำด่าทอใด ๆ อีก เขาโอบเอวยิหวาพาเดินกลับเข้าไปในงานและตรงดิ่งไปที่ลานจอดรถทันที ทิ้งให้คุณหนูพราวยืนกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งอยู่เบื้องหลัง

************************************

         ภายในรถยุโรปคันหรูที่แล่นทะยานฝ่าความมืดของกรุงเทพฯ บรรยากาศเต็มไปด้วยความเงียบงัน ยิหวานั่งตัวเกร็งชิดขอบประตู ลอบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของคนที่กำลังขับรถ เขายังคงขบกรามแน่นจนเห็นสันกรามชัดเจน บ่งบอกว่าอารมณ์กรุ่นโกรธเมื่อครู่ยังไม่จางหายไป

         “เอ่อ...คุณหมอคะ” ยิหวาตัดสินใจทำลายความเงียบ “เมื่อกี้ขอบคุณนะคะที่ช่วยพูดให้”

         “ผมไม่ได้ช่วยพูด ผมแค่พูดความจริง” เขาตอบเสียงเรียบโดยไม่ละสายตาจากถนน “แล้วคุณก็เหมือนกัน ทำไมถึงปล่อยให้ผู้หญิงคนนั้นเดินมาหาเรื่องถึงที่ ทำไมไม่เดินหนี”

         “หนูไม่ได้ปล่อยให้เขามาหาเรื่องนะ เขาเดินตามมาเอง อีกอย่าง คนอย่างหนูไม่เคยเดินหนีใคร ถ้าเขาตบมาหนูก็แค่ตบกลับ ไม่เห็นต้องกลัวเลย” เธอเถียงเสียงแข็ง เชิดหน้าขึ้นอย่างดื้อดึง

         หมอภัคถอนหายใจยาว เลี้ยวรถเข้าจอดในช่องจอดวีไอพีของคอนโดมิเนียมสุดหรู เขาดับเครื่องยนต์แล้วหันมามองคนเก่งที่กำลังทำหน้างอ นัยน์ตาคมกริบหลังเลนส์แว่นอ่อนแสงลงเมื่อเห็นท่าทางห้าว ๆ ที่ช่างขัดกับชุดเดรสสีแชมเปญแสนหวานนั้น

         “เก่งไปซะทุกเรื่อง เก่งกับทุกคน” เขาพึมพำ ก่อนจะโน้มตัวเข้ามาใกล้จนยิหวาสะดุ้ง “แต่รู้ไหม ว่าบางครั้งคุณก็ไม่ต้องทำตัวเข้มแข็งตลอดเวลาก็ได้ เวลาอยู่กับผม คุณมีสิทธิ์ที่จะอ่อนแอ และให้ผมเป็นคนปกป้องคุณเอง”