บทที่ 4 สงครามประสาท 2

          หัวใจของยิหวากระตุกวูบไปกับคำพูดที่แสนจะอบอุ่นและตรงไปตรงมา เธอเผลอกัดริมฝีปากล่างตัวเองอีกครั้งด้วยความประหม่า ดวงตากลมโตสั่นไหวเมื่อสบเข้ากับดวงตาคมที่เต็มไปด้วยความจริงจัง

         “หนู...หนูดูแลตัวเองได้” เธอเถียงเสียงแผ่ว ความห้าวหาญปลิวหายไปในอากาศ

         “ดูแลตัวเองได้? ด้วยการใส่รองเท้าส้นสูงที่กัดส้นเท้าจนถลอกปอกเปิกไปหมดเนี่ยนะ?”

         ยิหวาเบิกตากว้างเมื่อเห็นเขาก้มลงมองที่ข้อเท้าของเธอ เธอพยายามซ่อนมันไว้ใต้ชายกระโปรงมาตลอดทางตั้งแต่เดินออกจากงาน เพราะรองเท้าบ้า ๆ คู่ที่ช่างจัดมาให้มันกัดจนส้นเท้าเธอแดงเถือกและแสบไปหมด แต่เธอไม่อยากเสียฟอร์มจึงทนเดินกะเผลกมาเงียบ ๆ

         หมอภัคเปิดประตูรถและเดินอ้อมมาฝั่งผู้โดยสาร เขาเปิดประตูออกแล้วทรุดตัวลงนั่งยอง ๆ ตรงหน้าเธอ ยิหวาตกใจจนทำอะไรไม่ถูก

         “ลุง...เอ้ย คุณหมอ จะทำอะไรคะ! ลุกขึ้นนะ คนอื่นมาเห็นเข้า!”

         “เงียบเถอะน่า ยื่นเท้ามานี่” เขาออกคำสั่งเสียงดุ ๆ แต่ฝ่ามือใหญ่กลับเอื้อมไปจับข้อเท้าเล็กของเธออย่างเบามือที่สุด ปลดสายรัดรองเท้าส้นสูงราคาแพงออกแล้วโยนมันทิ้งไปที่เบาะหลังอย่างไม่ไยดี ก่อนจะทำแบบเดียวกันกับเท้าอีกข้าง

         ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศในรถปะทะกับแผลถลอกจนยิหวาสะดุ้ง แต่สิ่งที่ทำให้เธอขนลุกซู่ยิ่งกว่า คือฝ่ามืออุ่นจัดของศัลยแพทย์หนุ่มที่กำลังประคองฝ่าเท้าเปล่าเปลือยของเธอเอาไว้ราวกับเป็นของล้ำค่า

         “เจ็บไหม” เขาเงยหน้าขึ้นถาม สายตาที่มองผ่านกรอบแว่นเต็มไปด้วยความห่วงใยจนยิหวาใจเต้นผิดจังหวะ

         “น...นิดหน่อยค่ะ หนูเดินเองได้”

         “อย่าดื้อ ยิหวา”

         พูดจบ หมอภัคก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะช้อนร่างเล็กของเธอขึ้นอุ้มในท่าเจ้าสาวอย่างง่ายดายราวกับเธอไม่มีน้ำหนัก

         “ว้าย! คุณหมอ! ปล่อยหนูลงนะ หนักจะตาย!” ยิหวาร้องลั่น สองมือรีบคว้าคอเสื้อสูทของเขาไว้แน่นด้วยความกลัวตก ใบหน้าหวานแดงก่ำซุกอยู่กับลาดไหล่กว้าง

         “หนักอะไร ตัวเบาหวิวเหมือนลูกแมว” เขากระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้น เดินตรงไปยังลิฟต์ส่วนตัว “แล้วก็เลิกโวยวายได้แล้ว ไม่อย่างนั้นผมจะจูบปิดปากคุณตรงนี้แหละ ให้กล้องวงจรปิดมันบันทึกไว้เป็นหลักฐานเลยว่าเราเป็นอะไรกัน”

         คำขู่ที่ดูไม่ได้ล้อเล่นทำเอายิหวารีบหุบปากฉับ ยอมสงบเสงี่ยมเป็นตุ๊กตาให้เขาอุ้มขึ้นลิฟต์ไปจนถึงเพนต์เฮาส์ชั้นบนสุดแต่โดยดี

         ทันทีที่ประตูห้องปิดลง หมอภัควางเธอลงบนโซฟาหนังตัวใหญ่กลางห้องนั่งเล่นอย่างนุ่มนวล ก่อนจะเดินหายไปหยิบกล่องปฐมพยาบาล ยิหวานั่งตัวเกร็ง ขยับกระโปรงที่ร่นขึ้นมาให้เข้าที่เข้าทาง บรรยากาศภายในห้องที่เงียบสงบทำให้เธอเริ่มรับรู้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจตัวเองที่รัวเร็วและดังจนน่ากลัว

         ชายหนุ่มกลับมาพร้อมกับกล่องยา เขาทรุดตัวลงนั่งคุกเข่ากับพื้นพรมตรงหน้าเธออีกครั้ง ยิหวารีบหดเท้าหนี

         “หนู...หนูทำเองได้ค่ะ คุณหมอไปอาบน้ำพักผ่อนเถอะ”

         “มือผมสะอาดและเบากว่ามือคุณเยอะ ยื่นมา”

         เมื่อขัดใจไม่ได้ ยิหวาจึงจำยอมยื่นเท้าไปให้เขา หมอภัคใช้สำลีชุบน้ำยาฆ่าเชื้อเช็ดทำความสะอาดรอยถลอกที่ส้นเท้าให้อย่างเบามือที่สุด สัมผัสจากปลายนิ้วที่ลากไล้ผ่านผิวเนื้อบาง ๆ ทำเอายิหวารู้สึกวูบวาบไปถึงช่องท้อง เธอเม้มปากแน่น พยายามไม่ส่งเสียงครางเมื่อความแสบแล่นริ้วขึ้นมา

         “คืนนี้คุณทำหน้าที่ได้ดีมาก” เขาเอ่ยทำลายความเงียบขณะกำลังติดพลาสเตอร์ยาให้ “สวยจนผมไม่อยากให้ใครมอง”

         ยิหวาก้มหน้าลงมองคนที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้า แสงไฟสลัวในห้องนั่งเล่นขับเน้นโครงหน้าหล่อเหลาให้ดูมีเสน่ห์และลึกลับมากยิ่งขึ้น ยิ่งเมื่อเขาวางอุปกรณ์ทำแผลลง แล้วเงยหน้าขึ้นสบตาเธอ นัยน์ตาสีเข้มใต้แว่นสายตาคู่นั้นก็แฝงไปด้วยความปรารถนาที่เข้มข้นจนเธอแทบจะหลอมละลาย

         มือหนาเลื่อนจากข้อเท้าขึ้นมาลูบไล้ที่หัวเข่ามน ก่อนจะขยับเข้ามาแทรกกลางระหว่างเรียวขาทั้งสองข้างของเธอ ยิหวาเบิกตากว้าง ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อระยะห่างถูกร่นเข้ามาจนหน้าอกกว้างของเขาแทบจะชิดกับหัวเข่าของเธอ

         “ค...คุณหมอ ทำแผลเสร็จแล้วก็ลุกสิคะ”

         “ผมรักษาแผลที่เท้าให้คุณแล้ว...”

         เขาโน้มตัวขึ้นมา ใช้สองมือยันกับพนักโซฟาขนาบข้างลำตัวเธอไว้ กักขังร่างเล็กในชุดเดรสสวยหวานไม่ให้หนีไปไหน

         “แล้วแผลในใจผมที่หึงคุณจนหน้ามืดเมื่อตอนกลางวัน ผู้จัดการส่วนตัวจะไม่ช่วย ‘รักษา’ ให้หน่อยเหรอครับ”

         น้ำเสียงแหบพร่าและสรรพนามที่เปลี่ยนไปทำเอายิหวาตัวสั่นสะท้าน ยังไม่ทันที่เธอจะได้อ้าปากปฏิเสธ ริมฝีปากหยักลึกก็ทาบทับลงมาช่วงชิงลมหายใจของเธอไปอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้มันไม่ได้ดุดันและเอาแต่ใจเหมือนเมื่อคืน แต่มันกลับนุ่มนวล อ้อยอิ่ง และเว้าวอนจนกำแพงความห้าวหาญในใจของสาวน้อยพังทลายลงอย่างราบคาบ