ตอนที่ 1 อยากให้แต่งงาน

 

หลังจากวันนั้นเป็นต้นมาผู้ใหญ่ก็พยายามคิดหาวิธีรบเร้าลูกสาวให้ทำตามคำแนะนำของหมอดู แต่กระนั้นก็ไม่อยากใช้การบังคับบีบคั้นจนเกินไปจนกระทบจิตใจของลูก

ซึ่งแน่นอนว่าเรื่องแต่งงานของผู้หญิงไม่ใช่เรื่องเล็ก พวกเขายังหวังว่าผู้ที่จะมาแต่งงานกับลูกสาวตนอย่างน้อยก็ต้องเป็นคนดีสักนิด ไม่ทำร้ายร่างกายจิตใจซ้ำเติมไปมากกว่านี้

“พี่เนยมีเรื่องอะไรไหม เล่าให้ยี่หวาฟังได้นะ เห็นข้าวตังดีขึ้นแล้วแต่พี่ยัง..”

มื้ออาหารจบลง เด็กทั้งสองก็แยกไปอีกที่ ส่วนผู้ชายรุ่นพ่อก็นั่งอยู่ไม่ไกล เพียงแต่ไม่ได้เข้าร่วมวงสนทนาของเหล่าแม่บ้านก็เท่านั้น

“หมอดูเขาทัก บอกว่าตังมีเคราะห์ พี่ก็ไม่อยากเชื่อหรอกแต่ช่วงใกล้เรียนจบตังมีแต่เรื่องจนพี่อดห่วงไม่ได้”

“แล้วต้องทำยังไงคะ ลองไปหาพระดูไหม”

“พี่พาไปรดน้ำมนต์มาแล้ว หมอดูเขาบอกต้องแต่งงานแก้เคล็ด แต่พี่ไม่อยากบังคับข้าวตัง”

คนเป็นแม่ทั้งสองคุยกันดูสีหน้าเคร่งเครียดไร้ทางออก ราวกับว่ายืนอยู่ใจกลางอุโมงค์อันคดเคี้ยวมืดมน ไม่สามารถหาทางออกได้

“ลองคุยกับตังดูไหมคะ เผื่อตังมีแฟนอยู่แล้ว”

“ข้าวตังไม่ใช่คนปิดบัง ถ้ามีคงบอกพี่แล้ว”

ยี่หวาพยักหน้าเข้าใจเพราะตั้งแต่เล็กจนโตเด็กคนนี้ก็ไม่เคยออกนอกลู่นอกทางเลยสักครั้ง เรื่องเช่นนี้ก็คงเหมือนกันหากดูตามนิสัยของเธอ

“งั้นก็ปรึกษาลูกเถอะจ้ะ ให้เขาเลือกเอง อนาคตชีวิตคู่ของเขา”

เนยหวานพยักหน้าพลางสอดสายตามองไปยังม้าหินอ่อนหน้าบ้านที่เด็กทั้งสองนั่งอยู่ แผ่นหลังของเด็กสาวที่พึ่งโตเต็มวัยผู้นั้นช่างสวยงามราวกับดอกไม้ผลิบานยามเช้า จนชักชวนให้แมลงนานาพันธุ์รุมล้อมไต่ตอมไม่เว้นแต่ตัวที่ตายไปแล้ว

“ข้าวตัง..”

“คะ”

หญิงวัยกลางคนเรียกลูกสาวขณะที่กำลังจะนั่งลงตรงข้ามเธอ สายตาผู้เป็นแม่มีความกังวลอยู่ไม่น้อย จนชายหนุ่มผู้ชาญฉลาดมองออก

“คือ.. ข้าวตังมีแฟนไหมลูก”

“ไม่ค่ะ ทำไมคะ”

ณัฐรินีย์วัยยี่สิบกว่ายิ้มตอบอย่างไร้เดียงสา เพราะตั้งแต่จำความได้เธอไม่เคยมีความสัมพันธ์กับใครเกินเลยสักครั้ง

“ถ้าแม่อยากให้ข้าวตังแต่งงาน.. หนูจะโอเคไหมลูก”

“อะ.. อะไรนะครับ !”

คนที่ตกใจไม่ได้มีเพียงคนเดียวเท่านั้น ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ในวงสนทนาถึงกับขมวดคิ้วย่นเข้าหากันทันทีที่ได้ฟัง เสียงกระท่อนกระแท่นเอ่ยถามอย่างไม่เชื่อหูแทนผู้เป็นน้อง

“ทำไมคะ ตังยังเรียนไม่จบเลย”

สาวน้อยที่ยังไม่รู้เรื่องราวเกิดความสงสัยอยู่ในใจ พลางมองหน้าแม่สลับกับใบหน้าพี่ชายคนสนิท เพราะสาเหตุที่เธอไม่มีแฟนมาจนถึงทุกวันนี้ก็เป็นเพราะเขา

เธอไม่สามารถแต่งงานกับคนอื่นได้ โดยที่ยังมีเงาเขาอยู่ในใจ..

“คืออย่างนี้นะลูก พ่อหมอบอกว่าข้าวตังมีเคราะห์หนัก แม่กลัวหนูจะ..”

“ผมว่าหมอดูก็คู่กับหมอเดาแหละครับ แม่อย่าเชื่อมากเลย”

ด้วยความมียศดอกเตอร์ด้านวิศวกรรมศาสตร์ประดับบ่า ทำให้เขาไม่เชื่อเรื่องไสยศาสตร์กรรมเวรพรรค์นี้สักเท่าไหร่นัก ในสายตาเขาเรื่องที่สามารถพิสูจน์ได้เท่านั้นจึงจะน่าเชื่อถือ

“เมฆ !”

ยี่หวาดุลูกชายคนเดียวของตนด้วยน้ำเสียงแข็งกว่าปกติด้วยความไม่เข้าใจว่าเหตุใดเขาถึงก้าวร้าวเช่นนี้ แต่ที่เขาพูดก็ไม่ได้ผิดทว่าด้วยความที่เป็นแม่เหมือนกันทำให้เธอเข้าใจหัวอกญาติดีว่าเจ็บปวดมากแค่ไหนที่เรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นกับลูกของตัวเอง

“แล้ว.. ตังต้องแต่งกับใครคะ ไม่แต่งได้ไหม”

“ตังเก็บไปคิดก่อนก็ได้ลูก แม่ไม่อยากให้ชีวิตคู่ลูกไม่มีความสุข”

คนเป็นแม่กล้ำกลืนฝืนพูดอย่างถึงที่สุด ใครจะรู้ว่าภายในใจของเธอเจ็บปวดราวถูกกรีดเนื้อแล้วราดด้วยยาพิษชนิดรุนแรงกัดกร่อนจนพรุนซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ปิ๊ก ปี๊ก~ เสียงแตรรถดังมาจากหน้าบ้าน แล้วชายชราแต่งตัวในชุดนุ่งขาวห่มขาวก็ลงจากรถ ใบหน้าเหี่ยวย่นที่คุ้นเคยทำให้เจ้าของบ้านเร่งรีบออกมาต้อนรับเป็นอย่างดี

“พ่อหมอ”

“อืม ฉันแวะมาดูนางหนูมันหน่อย เป็นยังไงบ้าง”

“ดีขึ้นมากแล้วค่ะ”

ข้าวตังตอบพร้อมรอยยิ้มเล็ก ๆ พ่อพราหมณ์พยักหน้าให้เธอก่อนจะมองไปยังชายที่นั่งข้างกันด้วยรอยยิ้มที่เปลี่ยนไปราวกับว่ากำลังคิดอะไรอยู่

“เป็นแฟนนางหนูนี่เหรอ”

“มะ.. ไม่ใช่ค่ะ พี่ชาย..”

เธอรีบปฏิเสธทันควันเพราะกลัวว่าพี่ชายของเธอจะรู้สึกไม่ดีที่ถูกทักเช่นนั้น หรืออีกอย่างกลัวว่าตัวเองจะเผยพิรุธด้วยนั่นแหละ

แม้ว่าคำพูดเมื่อครู่ เธอจะอยากให้เป็นจริงเอามาก ๆ ก็ตาม..

“พ่อหมอคะ พอจะมีวิธีอื่นไหมคะ”

ระหว่างที่หมอดูจ้องใบหน้าของชายหนุ่มเสียงหญิงวัยกลางคนก็แทรกขึ้นเรียกให้เขาหันไปอีกทาง พราหมณ์วัยชรายืนนึกอยู่ชั่วครู่ก่อนจะส่ายหน้าเบา ๆ เป็นการปฏิเสธ

“ไม่มีหรอก แต่แต่งให้พ้นเบญจเพสก็พอเป็นไปได้อยู่”

“จริงเหรอคะ ขอบคุณค่ะ”

เนยหวานยิ้มร่าราวกับเห็นแสงสว่างริบหรี่ที่ปลายอุโมงค์ เพราะอย่างน้อยก็ใช้เวลาเพียงแค่สามปีเท่านั้น การแต่งงานนี้ไม่ได้ผูกมัดลูกไปตลอดชีวิต

ผู้ใหญ่ไปส่งพ่อพราหมณ์ขึ้นรถเหลือเพียงวัยรุ่นสองคนเท่านั้น ข้าวตังนั่งถอนหายใจแรงพลางจิกปลายนิ้วจนคนพี่รับรู้ได้ว่าเธอกำลังคิดหนักเรื่องที่ผู้เป็นแม่ถาม

“แล้วเราจะเอายังไง พี่ว่าเรื่องแบบนี้มันเชื่อไม่ได้หรอกนะ”

“ไม่รู้เหมือนกันค่ะ แต่เพื่อความสบายใจของแม่คงต้องแต่งไปก่อน”

เธอเอ่ยเสียงแผ่วเบาอย่างไม่เต็มใจ ถึงแม้จะไม่เชื่อเรื่องที่พ่อพราหมณ์คนนั้นพูดแต่เท่าที่สังเกตมาร่วมสัปดาห์ พ่อแม่ของเธอแทบกินไม่ได้นอนไม่หลับ ในคราแรกเธอคิดว่าตัวเองหายดีพ่อแม่คงคลายกังวลลงบ้าง แต่เหมือนเธอจะคิดผิด

“เรื่องไร้สาระน่ะตังตัง !”

ม่านเมฆเริ่มอยู่นิ่งไม่ได้ ลำพังแค่พ่อแม่ของเธอคิดก็เกินเยียวยาแล้ว แต่นี่เธอยังเชื่อเรื่องเช่นนั้นอีกคนทั้งที่พิสูจน์ความจริงจากลมปากชายแก่ผู้นั้นไม่ได้เลย

“แล้วพี่จะให้ตังตังทำยังไงคะ ดูพ่อกับแม่เครียดอยู่แบบนี้เหรอ”

“ตังตังอย่าดื้อ”

ชายหนุ่มลุกขึ้นมองใบหน้าเด็กน้อยดื้อรั้น คิ้วหนาเหยียดตรงอย่างไม่พอใจ ภายในอกเกิดความรู้สึกแปรปรวนประหลาดราวกับถูกพันธนาการกับอะไรไว้สักอย่างที่ไม่สามารถปล่อยวางได้

“ตังตังก็ฟังพ่อกับแม่แล้วไงคะ”

“แต่มันไม่ถูกต้องไง”

“ไม่ถูกต้องหรือแค่ไม่ถูกใจพี่คะ !”

คราวนี้สาวน้อยไม่ยอมฟังคนพี่อีกต่อไป เพราะตลอดระยะเวลาที่เธอประสบเรื่องร้ายมานี้ พ่อแม่คงเจ็บปวดไม่น้อย แล้วยิ่งถูกทักเช่นนั้นคงอยู่ไม่สุขในใจกระสับกระส่ายกว่าเธอเป็นแน่