บทนำ

แนะนำเรื่อง

“แต่งงานเพื่อแก้เคล็ด แต่ทำไมเอวเคล็ด”

ซีรีส์นิยายเซต   ลุ่มหลงคนเลว  

ลุ่มหลงท่านรอง

ลุ่มหลงเสือร้าย

ลุ่มหลงเด็กปีศาจ

ลุ่มหลงอาจารย์เถื่อน

“พี่เต็มใจไหมคะ”

“แค่แต่งงานปลอม ๆ ไม่กี่ปี พี่ไม่มีปัญหา”

ม่านเมฆ นภทีป์ ธารธีวา

27Y 72/175 เลขมงคล 62

อาจารย์หมาด ๆ คณะวิศวกรรมโลหการ

ดอกเตอร์ที่อายุน้อยที่สุดในมหาวิทยาลัย

ด้วยบุคลิกที่ดี สุภาพ สุขุม รวมกับใบหน้าอันหล่อเหลา

ทำให้เขาเป็นที่หมายปองของหญิงสาวทั้งมหาวิทยาลัย

ข้าวตัง (ตังตัง) ณัฐรินีย์ ภูสิริรักษ์

22Y 50/162 Cup D

นักศึกษาวิศวกรรมโลหการ ปี 4

อดีตดาวคณะ เรียนเก่ง เป็นที่ 1 ของคณะ

น่ารัก ยิ้มหวาน ร่าเริง แต่ขี้แย

ไม่รังแกใครก่อนหากไม่โดนกระทำ

บทนำ

“มาเด้อขวัญเอ๊ย~”

เสียงสั่นเครือของพราหมณ์วัยชราเอ่ยขึ้นตามมาด้วยเสียงของผู้คนรอบข้าง ก่อนที่ไข่ไก่ต้มกับข้าวเหนียวคำใหญ่จะถูกยื่นให้ ข้าวตัง ณัฐรินีย์ ภูสิริรักษ์ สาวน้อยวัยยี่สิบสองปีผู้ดวงตก ตลอดหลายเดือนมานี้เกิดเรื่องไม่ดีกับเธอนับครั้งไม่ถ้วน จนท้ายที่สุดถึงขั้นรถชนจนต้องทำพิธีเรียกขวัญในวันนี้ แต่ยังดีที่อยู่ในช่วงปิดเทอมพอได้พักรักษาตัว

“แค่ก ๆ”

หญิงสาวผู้มีแผลเหวอะหวะตามตัวยกมือป้องปากไอเนื่องจากไข่ต้มและข้าวเหนียวที่พ่อพราหมณ์ให้เธอกินเมื่อครู่ติดคอ

“น้ำครับ”

เสียงทุ้มดังขึ้นจากทางด้านหลังผู้เป็นมารดาสาวเจ้าพร้อมกับแก้วน้ำอุณภูมิปกติยื่นให้ เนยหวานรับเอาพร้อมรอยยิ้มแปลกใจก่อนจะยื่นให้ลูกสาว

“เมฆกลับบ้านมีธุระเหรอลูก”

“ครับ พึ่งมาถึงเมื่อกี้เองครับ”

ม่านเมฆ นภทีป์ ธารธีวา ชายหนุ่มรูปงามตอบกลับด้วยน้ำเสียงสุภาพเจือรอยยิ้มให้ญาติสนิท ทว่าการกลับมาครั้งนี้ของเขาไม่ได้มีธุระใด ๆ แต่เพราะได้ข่าวจากผู้เป็นแม่ว่าน้องสาวของเขาประสบอุบัติเหตุ จนตนต้องเหยียบคันเร่งรถราวแปดชั่วโมงเพื่อมาดูอาการ

“เนย เขามาแล้ว”

ชายวัยกลางคนผู้เป็นพ่อสาวเจ้าแทรกขึ้นกลางวงเรียกเนยหวานให้ออกไปต้อนรับแขกด้วยสีหน้าไม่พอใจเท่าไหร่นัก ซึ่งผู้เป็นเมียก็เข้าใจดีว่าสามีของตนจะไม่สามารถควบคุมอารมณ์ได้จึงรีบลุกออกไปอย่างรวดเร็ว แทนที่นั่งด้วยผู้เป็นหลานชาย

ชายเยาวชนอายุไม่ถึงสิบแปดปีคลานเข่าเข้ามาใกล้คนเจ็บ พร้อมทั้งจานดอกไม้สดราวต้องการมาขอขมาในสิ่งที่ทำขึ้น สีหน้าหวาดกลัวแต่ไม่เห็นแววตาสลดรู้สึกผิดอยู่ในนั้นเลยสักนิด

“ผมขอโทษครับ ผมไม่ได้ตั้งใจ วันนั้นไปงานบวชพี่มากำลังจะกลับบ้านพอดี ผมเมานิด..”

“เหี้ยเอ๊ย !”

จากที่นั่งฟังอย่างสุขุมเยือกเย็น แต่เมื่อได้ยินปลายประโยคก็ทำให้ภูเขาน้ำแข็งหลอมละลายได้ในพริบตาเดียว พร้อมกับร่างสูงที่ลุกพรวดไปกระชากคอเสื้อเด็กหนุ่มผู้นั้น

“เมฆ ๆ !”

เสียงผู้ใหญ่นับสิบต่างพากันร้องห้ามปรามลั่นโถงกลางบ้าน จนเขาต้องง้างหมัดค้างไว้อย่างน่าเสียดายไม่ปล่อยรัวระบายโทสะใส่ใบหน้าชายผู้นั้น

“พี่คะ..”

คนเจ็บพยายามลุกขึ้นดึงชายเสื้อผู้พี่ไว้ไม่ให้เขาก่อเหตุร้ายขึ้น แม้ว่าเธอเองจะเจ็บมาก แต่ก็ไม่อยากให้เขาดูไม่ดีในสายตาคนอื่นเพราะต้นเหตุมาจากเธอ

ม่านเมฆปล่อยกึ่งผลักอกเด็กน้อยออกไปเต็มแรงจนเขาเซล้ม แต่กระนั้นคนอย่างเขาก็ไม่คิดจะหยุดแก้แค้นไว้เพียงเท่านี้ แค่จะใช้วิธีการแก้ปัญหาตามแบบฉบับคนมีการศึกษาก็เท่านั้น

เพียงอึดใจเดียวตำรวจที่เจ้าของบ้านไม่ได้เชิญก็กรูกันเข้ามาเต็มลานบ้าน ทว่าคนที่ลุกออกไปต้อนรับดันเป็นหลานชายบ้านตรงข้ามเสียอย่างนั้น

“เขาสารภาพหมดแล้วครับว่าเมา ผมฝากเรื่องตรวจสารเสพติดด้วยนะครับ หากต้องการความช่วยเหลือแจ้งผมได้เลย”

“ขอบคุณครับ”

ตำรวจหลายนายจับกุมผู้กระทำผิดขึ้นรถตรงไปสอบสวนที่สถานีตำรวจเพื่อหาข้อเท็จจริงต่อไป ทว่าการกระทำอันรวดเร็วนั้นทำให้ผู้ใหญ่ทั้งสองบ้านแปลกใจไม่น้อยเลย

“เจ็บไหมคะ”

หลังจากจัดการต้นตอของปัญหาได้แล้วชายหนุ่มก็ตรงมาหาคนเจ็บอีกครั้ง พร้อมกับถามอาการด้วยความเป็นห่วง นัยน์ตาดำขลับสำรวจตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า ทุกส่วนของร่างกายแทบจะพันไปด้วยผ้าขาวจนเขาใจสั่น

น้องสาวที่เขาทะนุถนอมมาอย่างดีกลับถูกขี้เมาทำร้าย..

“นะ.. นิดหน่อยค่ะ”

ข้าวตังตอบครึ่งเสียงเพราะด้วยความที่ห่างกันนานเกือบสิบปี เธอจึงไม่มั่นใจว่าความสัมพันธ์ของเธอกับพี่ชายบ้านตรงข้ามนั้นยังแน่นแฟ้นเหมือนดังวันวานอยู่หรือไม่

“ขี้แยอย่างเราน่ะเหรอจะนิดหน่อย เจ็บตรงไหนพี่ดูหน่อยค่ะ”

“โอ๊ย ! อย่าจับแรงสิ”

เขาจับมือเล็กเพียงเบา ๆ ก็มีเสียงร้องโอดครวญตามมาทันที จนเขาต้องค่อย ๆ วางลงที่เดิมพร้อมกับทำใบหน้าเย็นชาดุที่เธอเอาแต่พูดโกหก

“ไหนบอกนิดหน่อย”

“พี่จับแรงอ่ะ..”

สาวเจ้าทำหน้าเศร้าสลดเล็กน้อยพลางจับแขนตัวเอง ท่าทางแปลกไปจากตอนเป็นเด็กของเธอทำให้พี่ชายคนสนิทแปลกใจเล็กน้อย

“ไม่อยากคุยกับพี่ ?”

“อะไรนะคะ”

“ก็เห็นเราเหมือนไม่อยากให้พี่อยู่ตรงนี้”

“เปล่านะ ! พี่นั่นแหละ..”

น้ำเสียงในคราแรกสบถแรงอย่างไม่พอใจ ทว่าในคำพูดต่อมากลับได้ยินเพียงแผ่วเบา ราวกับว่าเธอไม่ต้องการให้คนตรงหน้าได้ยิน

“พี่อะไร”

“ก็พี่.. พี่ไม่อยากให้ตังตังอยู่ใกล้”

น้ำเสียงน้อยใจแฝงความหมองหม่น ใบหน้าของเธอเบนต่ำหลบสายตา ก้อนความเจ็บปวดตีบตันขึ้นกลางลำคอชวนให้หายใจลำบาก

“อะไรทำให้เราคิดแบบนั้นหืม”

เขาถกขากางเกงขึ้นก่อนจะนั่งลงข้างเตียงคนเจ็บ นัยน์ตาอบอุ่นทอประกายส่งผลให้ก้อนความเจ็บละลายหายไปเกือบจะหมดสิ้น

“ก็ตอนอยู่ที่มอ.. พี่ไม่เคยทักตังตังเลย”

“พี่เป็นอาจารย์ ถ้าเกิดพี่คุยกับเราแล้วคนอื่นเข้าใจผิดเราจะทำยังไง”

“คุยกันหน่อยก็ไม่ได้เหรอคะ”

“ไม่ใช่ไม่ได้..”

“เห็นไหม”

สาวน้อยด่วนตัดสินไปเองจนคนพี่ต้องผ่อนลมหายใจเบื่อหน่าย อยากจับเข่านั่งคุยอธิบายเสียให้รู้แล้วรู้รอด ว่าเหตุผลที่เขาทำก็เพื่อตัวเธอเองทั้งนั้น

วัยรุ่นคุยกันอย่างเป็นกันเองท่ามกลางสายตาของผู้ใหญ่ พ่อพราหมณ์มองพวกเขาสลับกับพ่อแม่คนเจ็บด้วยสีหน้าเคร่งเครียดจนทั้งสองหวั่นวิตก ทั้งต้นและเนยหวานต่างพากันภาวนาในใจไม่ให้มีเรื่องใดเกิดขึ้นกับลูกสาวตนอีก

“มะ.. มีอะไรหรือเปล่าคะ”

“นางหนูมันมีเคราะห์ใหญ่ถึงขั้นชะตาขาด ครั้งนี้เขามาเตือนนะ ครั้งหน้าเขาจะมาเอามันไปด้วย”

เมื่อได้ฟังคนเป็นแม่ถึงกับเข่าทรุดถึงแม้จะไม่ได้เชื่อเต็มร้อยแต่เรื่องความปลอดภัยของลูกสาว เธอเองก็วางใจไม่ลง

“คู่กรรมเขามาทวงแล้ว ถ้ายังไม่รับแก้คงอยู่ไม่ถึงเบญจเพส”

“ต้องแก้ยังไงคะพ่อพราหมณ์”

“คนมาทวงเขาเป็นคู่กรรม ก็ต้องแก้เรื่องคู่ครอง ให้นางหนูมันแต่งงานอาจจะพอช่วยได้”

พ่อพราหมณ์วัยชราก้าวขึ้นรถทิ้งไว้เพียงคำเตือนเท่านั้น คำพูดดังกล่าวราวกับเป็นลูกศรเคลือบยาพิษปักลงกลางใจคนเป็นพ่อแม่ หากดึกออกเมื่อไหร่สิ้นใจได้ทันที

“เราจะทำยังไงกันดี ลูกยังไม่โตเลยต้น ฮือ~”

หญิงวัยกลางคนทรุดลงกับลานบ้านจนสามีต้องพยุงให้ลุกขึ้น น้ำตาแห่งความห่วงใยปนเศร้าเสียใจหลั่งไหลเป็นทาง หากว่าเธอรับเคราะห์แทนลูกได้คงจะทำไปแล้ว