ภัยอันตราย

เวลาเริ่มดึกคนต่างหลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสายส่งผลให้บรรยากาศภายในร้านเริ่มมีนักท่องเที่ยวแน่นและเยอะกว่าทุกวันหรือนี่อาจจะเป็นวันศุกร์ของสิ้นเดือนนักท่องเที่ยวเลยเยอะมากกว่าปกติ

สามสาวนั่งดื่มค๊อกเทลบนโต๊ะจนเริ่ม หร่อยหรอลงไปเรื่อย ๆ ตลอดการนั่งดื่มของสามสาวต่างมีหนุ่ม ๆ ค่อยแวะเวียนมาขอชนแก้วไม่ขาดสาย

ยิ่งดึกเสียงเพลงยิ่งเป็นจังหวะที่สนุกสนามสองสาวอย่างนิสากับปานดาวลุกขึ้นอวดลวดลายโชว์สเต็ปการเต้นข้างโต๊ะที่หญิงสาวนั่งแบบไม่มีใครยอมใครและขาดไม่ได้เลยที่จะมีหนุ่ม ๆ ขยับมาเต้นใกล้ ๆ เพื่อนทั้งสอง

ฉันมองแล้วกับยิ้มที่นาน ๆ ทีจะเห็นเพื่อนทั้งสองสนุกขนาดนี้ ก่อนจะรู้สึกปวดท้องน้อยขึ้นมาเป็นเพราะปวดฉี่ อยากจะเข้าห้องน้ำก็แหมจะไม่ปวดได้อย่างไรในเมื่อฉันดื่มค๊อกเทลด้านหน้าหมดไปแล้วไม่รู้กี่แก้วแต่ที่รู้คือค๊อกเทลที่สองสาวสั่งมาเราสามคนต่างช่วยกันดื่ม

"นี่แกฉันไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ"ฉันบอกก่อนที่จะลุกขึ้นยืนพร้อมกับหยิบกระเป๋าสะพายที่ด้านในมีโทรศัพท์และกระเป๋าสตางค์ติดตัวไปด้วย

"อืม รีบไปรีบมานะ กระเป๋าก็ว่างที่โต๊ะแหละไม่หายหรอก"

"ว่าจะไปโทรศัพท์หาพี่ออกัสด้วยตั้งแต่มายังไม่ได้บอกพี่ออกัสเลยว่าอยู่ร้านไหน"

"อืม"เพื่อนทั้งสองรับคำและเป็นอันเข้าใจว่าพี่ชายของเพื่อนนั่นก็ห่วงน้องสาวยิ่งกว่าอะไรดี

หลังจากบอกเพื่อนทั้งสองเป็นที่เข้าใจแล้วฉันรีบสาวเท้าออกจากโต๊ะที่เบียดเสียดนักท่องราตรีทั้งหลายออกมาเข้าห้องน้ำและโทรหาพี่ชายแต่เมื่อฉันพยายามโทรหาพี่ชายอยู่หลายสายกับไม่มีทีท่าว่าพี่ออกัสจะรับสายเมื่อเป็นเช่นนั้นหลังจากที่จะให้พี่ชายมารับที่ผับเลยถูกพับไปก่อนที่ฉันจึงเดินออกจากห้องน้ำ

แต่ทว่าขณะฉันเดินออกพ้นประตูห้องน้ำกับมีฝ่ามือปริศนามากระชากที่ท่อนแขนฉันทำให้ร่างบางที่ไม่ทันตั้งตัว ถลาไปตาแรงกระชากของใครบ้างคน

"อุ้ย"เสียงหวานร้องออกมาด้วยความตกใจมองไปยังรอบข้างที่ถูกกระชากมาในมุมอับแต่ก็มีคนเดินผ่านไปผ่านมาแต่ไม่ได้เยอะเท่าไหร่

"มาคนเดียวเหรอครับ"คนตัวสูงหน้าเข้มแบบไทยเอ่ยถามฉันด้วยท่าทีจาบจ้วงและไม่น่าไว้ใจ

"ฉันมากับเพื่อน แล้วก็กรุณาปล่อยมือฉันด้วยเพราะเราไม่รู้จักกัน"ฉันพยายามสะบัดแขนออกจากมือของผู้ชายตรงหน้า แต่พยายามเท่าไหร่ชายตรงหน้ากับจับท่อนแขนฉันไว้แน่น

"พี่ชื่อคิวนะครับ รู้ไหมพี่มองน้องตั้งแต่โต๊ะที่น้องนั่งกับเพื่อนแล้ว"เสียงทุ้มบอกฉันในขณะที่ฉันไม่ต้องการฟังเลยสักนิด

ย้อนไปตอนที่อันนิกาเดินออกมาเพื่อที่จะเข้าห้องน้ำ ชายหนุ่มที่นั่งอยู่โต๊ะข้าง ๆ แอบมองหญิงสาวตลอดและสังเกตุว่าถึงแม้จะมีหนุ่ม ๆ เข้ามาขอชนแก้วด้วยสาวสวยใบหน้าลูกครึ่งกับไม่สนใจต่างกับเพื่อนทั้งที่มาด้วยกัน เมื่อเห็นหญิงสาวลุกออกจากโต๊ะคาดว่าน่าจะมาเข้าห้องน้ำ ชายหนุ่มจึงถือโอกาสเพื่อมาดักคุยทำความรู้จักหญิงสาวที่ตัวเองสนใจ

"โอเคคุณชื่อคิว ฉันรู้จักชื่อคุณแล้วคะเพราะฉะนั้นกรุณาปล่อยมือคุณจากแขนฉันได้แล้ว"ฉันมองไปยังมือของชายคนนั้นที่กำข้อมือฉันไว้แน่นก่อนกรอกตามองไปยังใบหน้าของชายผู้ไม่หวังดี พรางคิดหาทางออกที่จะหลุดพ้นจากสถานการณ์ด้านหน้าให้ไวที่สุด

"แต่พี่ยังไม่รู้จักหนูเลยนะ หนูชื่ออะไรเอ๋ย"เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นแบบกระลิ้มกระเลี่ยทำให้ฉันรู้สึกขยะแขยงอยากจะออกจากสถานการณ์เร็ว ๆ

"อันคะ รู้แล้วก็ปล่อย"ฉันพยายามแกะมือเขาออกจากแขนฉันออกอีกรอบเป็นจังหวะเดียวกันที่ชายคนนั้นยอมคลายมือออกทำให้ฉันเป็นอิสระจากการจับกุม

ฉันหมุ่นตัวและรีบสาวเท้าเร็ว ๆ ไปหาเพื่อนสนิทของฉัน แต่ยังมิวายชายคนนั้นกับเดินตามหลังฉันมาติด ๆ เอ่ยพูดคุยกับฉันตลอดทาง เมื่อถึงโต๊ะที่อยู่ไม่ไกลจากโต๊ะที่ฉันนั่งมากนักเสียงทุ้มของเขาเอ่ยชวนฉันนั่งด้วย"น้องอันนั่งด้วยกันก่อนสิครับ"

ฉันไม่เอ่ยตอบแค่พยายามจะสาวเท้าเดินหนีจากผู้ชายน่ากลัวมายังโต๊ะของตัวเอง แต่ทว่าคนที่ชื่อคิวกับคว้าท่อนแขนฉันเอาไว้อีกรอบเพื่อที่จะดึงฉันให้นั่งที่โต๊ะของตัวเองให้ได้ ขณะที่ฉันพยายามฝืนสุดฤทธิ์

"ไม่นั่ง ปล่อย"

"โอเค ไม่นั่งก็ไม่นั่งครับ ถ้างั้นดื่มเหล้าเพื่อให้เกียรติพี่ที่เรารู้จักกันครั้งแรกนะครับแล้วพี่จะไม่กวนน้องอันอีกเลย"พูดจบผู้ชายที่ชื่อคิวส่งแก้วเหล้าสีชาทรงเตี้ยให้ฉัน สายตาคู่สวยของฉันมองแก้วเหล้าก่อนจะยอมยกดื่มโดยดีเพื่อตัดความรำคาญ

น้ำสีชาถูกส่งเข้าไปในลำคอบางถึงแม้จะมีกลิ่นที่เหม็นและรสชาติขมแต่ฉันก็ยอมฝืนที่จะดื่มเพราะอยากจะหลุดจากสถานการณ์ที่น่าอึดอัดตรงนี้สักที

"แล้วเจอกันนะครับ"เสียงทุ้มเอ่ยบอกขณะที่ฉันดื่มเหล้าในแก้วหมดแล้วก่อนจะวางลงที่โต๊ะแล้วรีบสาวเท้ามายังที่โต๊ะของตัวเอง

แต่ทว่าพอมาถึงที่โต๊ะแล้วเพื่อทั้งสองกับไม่รู้ว่านางหนีไปเต้นแร้งเต้นกาที่ไหนฉันนั่งรอเพื่อนทั้งสองยังไม่ถึงสิบนาทีเหมือนกับร่างกายร้อนวูบวาบแปลก ๆ และยังหายใจติด ๆ ขัดอีก

ฉันคงกินเหล้าไปเยอะแอลกอฮอล์คงน่าจะออกฤทธิ์ฉันคงต้องเมาแล้วแน่ ๆ เลย

ร่างบางของฉันลุกออกจากโต๊ะ จุดหมายว่าจะต้องรีบกลับบ้านได้แล้วถ้าตัวเองเมามาก ๆ อาจจะกลับไม่ไหวก็ได้ สองขาเรียวของฉันรีบเดินออกจากสถาบันเทิงทันที

ฉันรีบสาวเท้าออกมาเพื่อที่จะเรียกแท็กซี่กลับบ้าน เพราะก่อนหน้านี้ฉันพยายามโทรหาพี่ชายอยู่หลายสายแต่พี่ชายสุดที่รักก็ไม่ยอมรับสายสักที ไม่รู้ว่าไปแอบกกสาวอยู่ที่ไหนถึงไม่สนใจน้องสาวตัวเอง ถ้ากลับไปถึงสวีเดนจะฟ้องพ่อกับแม่ให้หมดว่าละเลยน้องสาวของตัวเอง

ฉันพยายามพยุงตัวเองมายังด้านหน้าสถานบันเทิงเพื่อตั้งใจว่าจะเรียกแท็กซี่แต่กับมีมือหนาของใครบ้างคนมากระชากท่อนแขนฉันเอาไว้ ทำให้ตัวของเซไปตามแรงจนชนเข้ากับแผงอกกำยำโดยไม่ได้ตั้งใจ

"อุ้ย"สายตามองไปตามแรงฉุดรั้งก่อนจะได้ยินเสียงทุ้มของผู้ชายคนที่ตามตอแย่ฉันตอนอยู่ในผับ

"น้องอันครับเดี๋ยวพี่ไม่ส่งดีกว่า"เสียงทุ้มเอ่ยบอกเหมือนจะหวังดีพร้อมกับจับเรียวแขนไว้แน่นพยายามจะดึงลากฉันให้เดินตามเขาไปที่รถ

ขณะที่ฉันพยายามแกะมือเขาออกจากท่อนแขนฉันแต่ด้วยเรี่ยวแรงของเขานั้นช่างมีเยอะนักฉันพยายามแกะมือเขาออกเท่าไหร่ก็ไม่ยอมออก แต่ทว่าฉันกับเห็นผู้ชายคนหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลฉันมากนักฉันพยายามส่งสายตาขอความช่วยเหลือจากเขาแต่ดูท่าทางเขาจะไม่สนใจฉันสักเท่าไหร่

ด้านเจแปน ผมเดินออกมาจากภายในร้านด้วยอาการหัวเสียเพราะตัวเองได้นัดหมายเพื่อนสนิทอย่างน้ำเหนือและออกัสให้มาดื่มกันที่ร้านประจำ ตอนแรกเพื่อนทั้งสองตกลงเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าจะมาดื่มด้วยกันแต่ที่ไหนกับโดนเพื่อนทั้งสองเท

สายตาคมของผมมองไปยังชายหญิงคู่หนึ่งที่ฉุดรั้งกันไปมาซึ่งคนทั้งคู่ก็ไม่ได้อยู่ห่างจากผมสักเท่าไหร่ ผมมองด้วยความสงสัยก่อนจะคิดว่า ทั้งสองอาจจะเป็นแฟนกันและอาจจะทะเลาะกันอยู่ก็ได้และผมก็ไม่ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านด้วยสิเรื่องนี้จึงทำให้ผมยอมปล่อยผ่าน

แต่ทว่าขณะที่ผมกำลังจะหมุนตัวเองเพื่อเดินไปทิศทางของรถที่จอดอยู่กับมีมือเรียวของใครบ้างคนมากระชากท่อนแขนผมทำให้ผมต้องหันไปทิศทางตามแรงกระชาก

"ช่วยด้วยคะ ช่วยฉันด้วย"เสียงหวานของสาวใบหน้าลูกครึ่งเอ่ยบอกด้วยท่าทีหวาดกลัวพร้อมกับส่งสายตาเชิงขอร้องมายังผม

ผมมองไปยังใบหน้าหวานที่ตอนนี้ขึ้นสีแดงระเรื่อก่อนจะสลับมองชายรูปร่างสูงโปร่งใบหน้าคมเข้มแบบไทยเพื่อประเมินสถานการณ์ด้านหน้าก่อนจะได้ยินเสียงของชายคนนั้นเอ่ยบอกผม

"แฟนผมเมาครับผมกำลังจะพาเธอกลับบ้าน"ชายคนนั้นบอกก่อนที่ผมจะมองไปยังใบหน้าหวานที่ดูหวาดกลัวผิดปกติของคนเป็นแฟนกันขณะมือเรียวกับเกาะท่อนแขนผมไว้แน่น

"ไม่ใช่"เสียงหวานเอ่ยขึ้นพร้อมกับส่ายใบหน้าหวานไปมาเป็นเชิงปฎิเสธ

เมื่อเห็นดังนั้นแล้วจากคนที่ไม่ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านอย่างผมแต่ด้วยมนุษย์สัมพันธ์ที่เห็นคนเดือดร้อนขอความช่วยเหลือจะไม่ให้ผมช่วยก็ไม่ได้

"ผมว่าไม่ใช่แล้วแหละน้องเป็นแฟนเขาจริงไหม"ผมเอ่ยขึ้นด้วยความสงสัยพร้อมหันไปถามน้องผู้หญิงเพื่อยืนยันคำตอบ

"ไม่คะ เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกัน อยู่ดี ๆ เขาก็มาดึงหนูไว้ หนูกลัว ช่วยหนูด้วยนะคะพี่"เสียงหวานบอกผมขณะที่จับบีบท่อนแขนแน่นกว่าเดิมก่อนที่ผมจะมองผู้ชายคนนั้นจะมีท่าทีเลิกลักแต่ยังไม่ยอมที่จะปล่อยมือออกจากแขนน้องผู้หญิงคนนั้น

เมื่อผมเห็นดังนั้นดูท่าผู้ชายคนนั้นจะไม่ยอมปล่อยน้องเขาง่าย ๆ แน่ ๆ มือผมล่วงเข้าชายเสื้อก่อนจะเปิดวัตถุบางอย่างเสียบอยู่ที่เอวก่อน ชายหนุ่มที่มีท่าทางไม่เชื่อใรตอนแรกแต่กับยอมเดินออกไปอย่างโดยดีด้วยท่าทีหัวเสียไม่น้อย

"ขอบคุณนะคะที่ช่วย"

น้องผู้หญิงเอ่ยขอบคุณผมพร้อมกับยกมือขึ้นไหว้

"ไม่เป็นไหร่ครับว่าแต่บ้านคุณอยู่ไหนเดี๋ยวผมไปส่ง"ใบหน้าหวานพยักหน้าตอบรอบก่อนจะเดินตามผมมาขึ้นรถ