บทที่ 27

"หนูขอชุดใหญ่เลยได้ไหมคะ?" ลูซีเอ่ยถาม

แกกำลังถือกล่องสีน้ำที่มีถึงยี่สิบสี่สีอยู่ในมือ

"หนูเลือกอันที่อยากได้ได้เลย" เอเดนบอก

ลูซีหย่อนกล่องสีน้ำลงในตะกร้าใบเล็กที่เขาถือไว้ให้ แล้วเดินดุ่มๆ ไปยังล็อกถัดไป

ฉันกำลังยืนพิจารณาชั้นวางพู่กันหัวกลมแบบไม่ได้มีความตั้งใจจะซื้อพวกมันเลยแม้แต่น้อยตอนที่ได้ยินคำถามนั้น

น้ำเสียงของแกใสแจ๋วและตรงไปตรงมา เหมือนกับเวลาที่แกใช้ถามคำถามอื่นๆ ส่วนใหญ่

"กัปตันเอเดนคะ" แกเอ่ย "คุณจะมาเป็นพ่อของหนูหรือเปล่าคะ?"

ไม่ใช่ว่าร้านจะเงียบกริบลงจริงๆ เสียหน่อย

เสียงรอบข้างยังคงดำเนินต่อไป มีใครบางคนกำลังคุยกันอยู่ที่เคาน์เตอร์คิดเงิน เสียงดนตรีแว่วมาจากลำโพงตัวเล็กใกล้ประตูทางเข้า เสียงพรือพำสามัญของร้านค้าที่กำลังดำเนินกิจวัตรไปตามปกติ

แต่บางสิ่งบางอย่างในโลกส่วนตัวของฉันกลับหยุดชะงักลง

ฉันไม่ได้หันกลับไปมอง

ฉันยังคงยืนอยู่ที่เดิมหน้าชั้นวางพู่กัน ในมือถือพู่กันหัวกลมเบอร์หกไว้โดยไม่ได้มองมันจริงๆ เลยสักนิด แล้วยืนรอคอย

ฉันได้ยินเสียงเอเดนส่งเสียงเบาๆ ออกมา

ไม่ใช่คำตอบ

เป็นเสียงลมหายใจ

ช้าและลึก

จากนั้นฉันก็ได้ยินเสียงเสื้อผ้าเสียดสีกันเบาๆ ยามที่เขาย่อตัวลงนั่งยองๆ ฉันรับรู้ได้จากมิติเสียงที่เปลี่ยนไปเล็กน้อยตอนที่เขาเอ่ยพูด ราวกับว่าตอนนี้ต้นกำเนิดเสียงมันอยู่ต่ำลงมาใกล้พื้นห้องมากขึ้น

ฉันหันกลับไปมอง

เขากำลังคุกเข่าอยู่กลางทางเดินในร้านขายอุปกรณ์ศิลปะ

ลูซียืนอยู่ตรงหน้าเขา มือถือกล่องสีน้ำ จ้องมองเขาด้วยความจดจ่อเต็มเปี่ยม

เขามองมาที่ฉันก่อน... แวบหนึ่งก่อนที่จะย่อตัวลง

เหลียวมองแค่เสี้ยววินาที

คำถามที่สะท้อนอยู่ในดวงตาของเขา

ฉันไม่ได้มีความตั้งใจจะตอบคำถามนั้นเลยสักนิด

แต่ไม่รู้ทำไม... ฉันกลับพยักหน้ารับเบาๆ ไปเสียแล้ว ก่อนที่จะทันได้ห้ามตัวเอง

"ฉันเป็นพ่อของหนูอยู่แล้วจ๊ะ" เขาเอ่ย

น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่ง ตรงไปตรงมา

ไม่มีการบ่ายเบี่ยง

ไม่มีคำอธิบายใดๆ ที่ไม่จำเป็น

"ฉันแค่ไม่รู้เรื่องของหนูอยู่พักหนึ่ง... แต่ตอนนี้รู้แล้วล่ะ"

ลูซีพิเคราะห์มองเขา

"ทำไมถึงไม่รู้ล่ะคะ?"

เว้นช่วงไปชั่วขณะ

แค่ชั่วครู่เดียวเท่านั้น

"มันค่อนข้างซับซ้อนน่ะ แต่สิ่งสำคัญคือตอนนี้ฉันรู้แล้ว"

ลูซีครุ่นคิดถึงเรื่องนั้น

แขนของแกกอดอกไว้ เอียงศีรษะเล็กน้อย

"คุณจะอยู่ต่อใช่ไหมคะ?"

"ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้นแหละ" เขาตอบ

แกมองหน้าเขาต่ออีกอึดใจหนึ่ง

ด้วยแววตาจริงจังและประเมินค่าแบบที่แกมักจะใช้ยามกำลังตัดสินใจเรื่องสำคัญ

จากนั้น แกก็เบนความสนใจกลับไปที่ชั้นวางสี

"โอเคค่ะ" แกเอ่ย "หนูควรจะซื้อดินสอสีด้วยดีไหมคะ หรือว่ามันจะเยอะเกินไป?"

เอเดนมองดูดินสอสีเหล่านั้น

"เอาดินสอสีไปด้วยสิ"

ลูซีหยอดดินสอสีลงในตะกร้า แล้วเดินดุ่มๆ ไปตามทางเดินโดยไม่เอ่ยถึงเรื่องนั้นอีกเลย ราวกับว่าข้อถกเถียงได้รับการสะสางลงตัวแล้ว และตอนนี้ถึงเวลาต้องมาพิจารณาดูว่าแกจำเป็นต้องได้สมุดสเกตช์ภาพเล่มใหม่ด้วยหรือเปล่า

ฉันหันกลับไปสนใจชั้นวางพู่กันตามเดิม

หยิบพู่กันแบนเบอร์สี่ขึ้นมา... ทั้งๆ ที่ไม่ได้มีความคิดจะซื้อมมันเลยสักนิด

ฉันพิจารณามันด้วยความจดจ่ออย่างน่าทึ่ง

รูปร่างของขนพู่กัน

ด้ามจับไม้เคลือบแล็กเกอร์สีเข้ม

ตัวเลขบอกขนาดเล็กๆ ใกล้กับปลอกโลหะ

ฉันกำลังสะกดกลั้นตัวเองไม่ให้รู้สึกรู้สาอะไรทั้งสิ้น

นั่นคือการตัดสินใจของฉันมาตลอดช่วงเวลาสามสัปดาห์นับตั้งแต่การเยี่ยมเยียนเริ่มต้นขึ้น

ฉันจะเป็นคนเฝ้ามอง

ฉันจะอยู่ตรงนั้น

ฉันจะพาลูซีกลับบ้านเมื่อถึงเวลาที่กำหนด

ฉันจะไม่ยอมให้อารมณ์ความรู้สึกมาทำให้เรื่องมันยุ่งยากขึ้นเด็ดขาด

ฉันจะเป็นคนที่มีเหตุมีผล

มีระบบระเบียบ

เป็นผู้ทำหน้าที่รักษาขอบเขต ปกป้องข้อตกลง และคุ้มครองความรู้สึกของตัวเอง

ฉันไม่อยากจะสังเกตเห็นความอดทนของเขา

หรือวิธีที่เขาตั้งใจรับฟัง

หรือท่าทีที่เขามักจะย่อตัวลงให้มีความสูงเท่ากับลูซีอยู่เสมอ

ฉันไม่อยากจะยอมรับถึงความรู้สึกผสมปนเปอันซับซ้อน ทั้งความภาคภูมิใจ ความโศกเศร้า และบางสิ่งที่ฉันยังหาคำมานิยามมันไม่ได้

บางสิ่งที่ตอนนี้กำลังขยายพื้นที่ครอบครองในอกของฉัน... มากเกินกว่าที่มันควรจะเป็นเสียแล้ว

ฉันกำลังทำหน้าที่ของตัวเองได้ยอดเยี่ยมมาก

ยกเว้นแต่ว่า ตอนนี้ฉันกำลังยืนอยู่ในร้านขายอุปกรณ์ศิลปะ ถือพู่กันที่ไม่ได้คิดจะซื้อ ในขณะที่ลูกสาวและพ่อของแกกำลังเดินเลือกดูสมุดสเกตช์ภาพ พร้อมกับถกเถียงกันเรื่องความหนาของกระดาษแต่ละขนาด

และบางสิ่งที่ฉันปฏิเสธจะเรียกชื่อมัน ก็ได้แผ่ขยายจนเต็มแน่นไปทั่วทั้งแผ่นอกของฉัน โดยไม่มีทีท่าว่าจะยอมหายไปไหนเลย

ฉันวางพู่กันเก็บไว้ที่เดิม

แล้วเดินตามหาลูซี

แกกำลังถือสมุดสเกตช์ภาพสองเล่ม เปรียบเทียบน้ำหนักกระดาษด้วยท่าเอียงคออันเป็นเอกลักษณ์

"เล่มที่หนากว่าจ๊ะ" ฉันพูดขึ้นโดยไม่มีใครถาม

แกหันมามองหน้าฉัน

จากนั้นก็มองสมุดสเกตช์ภาพ

แล้วแกก็วางเล่มที่บางกว่าคืนไว้บนชั้น

เอเดนยืนอยู่ข้างหลังแกไม่ไกลนัก

ตอนที่ฉันเดินเข้าไปใกล้ เขาเหลือบมองมาที่ฉัน

ไม่ได้มองนานนัก

แค่แวบเดียวเท่านั้น

เป็นสายตาแบบที่คนเราใช้เพื่อเช็กให้แน่ใจว่า... อีกคนยังคงยืนอยู่ตรงนั้นจริงๆ

ฉันเบนสายตาไปมองชั้นวางขวดหมึกใกล้ปลายทางเดิน แล้วไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาเลยสักคำ