ลูกลับๆ ของเพื่อนสนิทพี่ชาย의 모든 챕터: 챕터 1 - 챕터 5

มุมมองของโรซาลีฉันอายุได้สิบเก้าปี ตอนที่ได้เห็นเอเดน คิง เดินออกมาจากห้องน้ำโดยมีเพียงผ้าเช็ดตัวผืนเดียวพันกาย หยดน้ำไหลรินลงมาตามแผงอกขณะที่เขาสบถพึมพำชื่อฉันออกมาเหมือนคำสาปฉันไม่ได้ตั้งใจจะไปอยู่ตรงนั้นเลยจริงๆ ฉันแค่ขึ้นมาบนชั้นสองเพื่อจะหยิบสมุดวาดภาพจากห้องนอนตัวเอง พอดีกับที่ได้ยินเสียงน้ำเงียบลง ประตูห้องน้ำเปิดแย้มไว้เล็กน้อย ไอน้ำลอยฟุ้งออกมายังโถงทางเดินราวกับคำเชื้อเชิญที่ฉันควรจะเมินเฉยไปเสียแต่ฉันก็ไม่ได้ทำฉันยืนตัวเกร็งค้างอยู่ตรงโถงทางเดิน หัวใจเต้นกระหน่ำรุนแรงชนแผงอกจนนึกว่าจะทะลุออกมาเสียให้ได้ตอนนั้นเป็นช่วงบ่ายคล้อย พ่อกับเจฟฟรีย์พี่ชายของฉันอยู่ที่ฐานทัพเพื่อฝึกซ้อม บ้านทั้งหลังควรจะไม่มีใครอยู่นอกจากฉัน แต่เมื่อสองชั่วโมงก่อน เจฟฟรีย์โทรมาบอกว่าเอเดนกำลังจะมา เขาอธิบายว่าเพื่อนสนิทของเขาได้ลาพักผ่อนเสียทีหลังจากปฏิบัติการอยู่นานถึงแปดเดือน และต้องการที่พักก่อนจะเดินทางกลับบ้านไปหาครอบครัวนับแต่นั้นมา จิตใจของฉันก็ปั่นป่วนจนทำอะไรไม่ถูกเลยเอเดน คิง สูงราวๆ 190 ซม. ร่างกายกำยำสมส่วนและมีผิวสีน้ำผึ้ง เขาเป็นเพื่อนสนิทที่สุดของพี่ชายตั้งแต่ทั้งคู่สมัคร

มุมมองของโรซาลีฉันนอนไม่หลับเลยขณะนอนอยู่บนเตียง ฉันเอาแต่จ้องมองฝ้าเพดานพลางมองตัวเลขบนหน้าจอโทรศัพท์ที่ค่อยๆ ขยับผ่านไปทีละนาที... 23:15 น., 23:30 น., 23:45 น.เสียงทุกเสียงในบ้านทำให้ฉันผวาตื่นเกร็ง เสียงไม้กระดานลั่นลานทำเอาหัวใจเต้นระทึกอย่างบ้าคลั่งถ้าเกิดเขาไม่มาล่ะ?ถ้าเกิดเขาเปลี่ยนใจขึ้นมาล่ะ?ถ้าเกิดว่าทั้งหมดนี้เป็นเพียงสิ่งที่ฉันคิดไปเองล่ะ?ตอนเวลา 23:50 น. ฉันลุกขึ้นมาเปลี่ยนชุด ตอนแรกฉันใส่เสื้อฮู้ดกับกางเกงวอร์มอยู่ ซึ่งฉันรีบถอดมันออกทันทีแล้วยืนจ้องเข้าไปในตู้เสื้อผ้าคุณควรจะใส่อะไรดีล่ะ ในยามที่ผู้ชายที่คุณหลงใหลมาหลายปีจะเข้ามาในห้องนอนของคุณในที่สุด?ท้ายที่สุด ฉันก็เลือกเสื้อสายเดี่ยวสีดำเรียบๆ กับกางเกงนอนขาสั้นเข้าชุดกัน ไม่ได้ดูประดิดประดอยหรือดูตั้งใจจนเกินไปฉันปล่อยผมยาวสลวยและไม่ทาเครื่องสำอางเลยแม้แต่น้อย ฉันอยากให้เขาได้เห็นฉันในแบบที่เป็นตัวฉันจริงๆเวลา 23:58 น. ฉันนั่งลงตรงขอบเตียงและเฝ้ารอพอถึงเวลาเที่ยงคืนเป๊ะ เสียงเคาะประตูเบาๆ ก็ดังขึ้นฉันลุกขึ้นยืนขาทั้งสองข้างสั่นเทา ไม่ต่างจากมือที่สั่นระริก"เข้ามาได้เลยค่ะ" ฉันกระซิบปร

มุมมองของโรซาลีเจ็ดปีต่อมา"หม่ามี้คะ หนูหิวแล้ว"ฉันก้มลงมองลูกสาว ลูซี มีผมสีดกดำเหมือนฉัน แต่มีดวงตาเหมือนพ่อของแก... ดวงตาสีน้ำตาลเข้มคู่เดิมที่หลอกหลอนฉันมาตลอดเจ็ดปีเต็ม"แม่รู้จ๊ะลูกรัก เดี๋ยวเราก็ได้กินข้าวแล้วนะ แม่สัญญา"เรากำลังเดินกลับบ้านจากโรงเรียนของแก ใช้เวลาเดินตั้งสี่สิบนาทีเพราะเดือนนี้เราไม่มีเงินพอจะซื้อตั๋วรถเมล์รายเดือน เท้าของฉันปวดระบมอยู่ข้างในรองเท้าผ้าใบเก่าๆ แผ่นหลังก็ปวดเมื่อยจากการก้มๆ เงยๆ ถูพื้นมาตลอดทั้งเช้าแต่ลูซี่ยังคงเดินกระโดดโลดเต้นอยู่ข้างกายฉัน เล่าเรื่องราวที่โรงเรียนในวันนี้ให้ฟังอย่างมีความสุข แกอายุหกขวบแล้ว และน่ารักน่าเอ็นดูเหลือเกินแกคือโลกทั้งใบของฉัน... โดยที่พ่อของแกไม่เคยรู้เลยด้วยซ้ำว่าแกมีตัวตนอยู่บนโลกนี้ตอนที่ฉันรู้ว่าตัวเองตั้งครรภ์เมื่อเจ็ดปีก่อน ฉันหวาดกลัวมาก เกือบจะบอกเรื่องนี้กับพ่อและเจฟฟรีย์แล้วจนกระทั่งฉันได้ไปเห็นโพสต์นั้นบนเฟซบุ๊กเอเดน คิง หมั้นหมายกับ เอเลนา วาสเกซข่าวการประกาศหมั้นกระจายไปทั่วทุกแห่ง มีรูปภาพของพวกเขาทั้งคู่ในงานราตรีของกองทัพ มือของเธอวางทาบอยู่บนแผงอกของเขา อวดแหวนเพชรเม็ดโต ในขณะท