บทที่ 26

มุมมองของโรซาลี

การเยี่ยมเยียนได้กลายเป็นจังหวะชีวิตประจำสัปดาห์ไปแล้ว... เหมือนกับเรื่องอื่นๆ ในชีวิต

บ่ายวันพุธและเช้าวันเสาร์ถูกทำเครื่องหมายไว้บนปฏิทินติดตู้เย็น ด้วยปากกาสีน้ำเงินด้ามเดียวกับที่ฉันใช้จดนัดพาหมอฟันของลูซี วันถ่ายรูปนักเรียน และวันกำหนดส่งคืนหนังสือที่ห้องสมุด

ช่วงสองสามครั้งแรก การพบกันจัดขึ้นที่สวนสาธารณะ

จากนั้นวันเสาร์หนึ่ง เอเดนก็เสนอให้พาไปพิพิธภัณฑ์เด็ก และฉันก็ตกลง เพราะลูซีเอ่ยปากรบเร้าอยากไปมาสองเดือนแล้ว ฉันคอยผัดวันประกันพรุ่งมาตลอดเพราะค่าเข้าชมราคาตั้งสิบเจ็ดดอลลาร์ต่อคน และยามที่การเงินรัดตัวขนาดนี้ เงินห้าร้อยหกสิบบาทก็นับเป็นความฟุ่มเฟือยแล้ว

ดังนั้นเราจึงไปกัน

ลูซีใช้เวลาสี่สิบห้านาทีเต็มอยู่ในโซนวิทยาศาสตร์ ทำการทดลองเกี่ยวกับสายน้ำและท่อน้ำ ผลลัพธ์คือแกเปียกปอนนิดหน่อย... แต่พึงพอใจขั้นสุด

เอเดนจ่ายค่าเข้าชมและค่าอาหารกลางวัน ณ คาเฟ่ของพิพิธภัณฑ์โดยไม่ได้ทำเป็นเรื่องใหญ่โตอะไร และฉันก็ปล่อยให้เขาจัดการไป หลังจากผ่านเรื่องค่าเช่าห้องมา ฉันก็ตัดสินใจว่าการสู้รบบางศึกก็ต้องแลกด้วยพลังงานที่แพงเกินกว่าความคุ้มค่า

นั่นคือสิ่งที่ฉันบอกตัวเอง... พิพิธภัณฑ์เด็กกลายเป็นกิจกรรมประจำไปแล้ว เช่นเดียวกับสวนสาธารณะ และเช่นเดียวกับการเดินเล่นยาวๆ ตามแถบชายฝั่ง ซึ่งในที่สุดลูซีก็มองว่ามันเป็นเรื่องที่ยอมรับได้ หลังจากผ่านช่วงแรกที่แกแอบคลางแคลงใจในคุณค่าความบันเทิงของมัน ความคลางแคลงใจนั้นหายวับไปทันทีที่แกค้นพบจุดที่สามารถนั่งมองเรือเดินทางเข้าออกจากท่าเรือได้ บัดนี้แกมีมุมมองอันแรงกล้าเกี่ยวกับเรือ... แรงกล้าเอามากๆ เสียด้วย

ฉันคอยเฝ้ามองทุกสิ่งทุกอย่าง

ในทางการ บทบาทของฉันในระหว่างการเยี่ยมเยียนเหล่านี้เป็นเพียงผู้ใหญ่ที่ร่วมอยู่ตรงนั้น บุคคลที่สามที่ระบุไว้ในข้อตกลง ฉันมีหน้าที่สังเกตการณ์ คอยแสตนบายด์อยู่ใกล้ๆ และพาลูซีกลับบ้านเมื่อครบเวลาสามชั่วโมง นั่นคือสิ่งที่เอกสารระบุไว้

แต่ในความเป็นจริง ฉันนั่งมองพวกเขาสองคนจากม้านั่ง กำแพง หรือมุมใดก็ตามในพื้นที่ตรงนั้นที่ฉันทรุดตัวลงนั่ง พยายามทำเป็นไม่สังเกตเห็นสิ่งต่างๆ

แต่ฉันก็สังเกตเห็นมันอยู่ดี...

ฉันสังเกตเห็นว่าเอเดนจดจำทุกอย่างที่ลูซีเล่าให้ฟังได้ ไม่ใช่แบบการเสแสร้งแสดงละคร ไม่ใช่แบบที่ผู้ใหญ่มักพูดซ้ำคำเด็กเพื่อพิสูจน์ว่าฟังอยู่ แต่เป็นความใส่ใจจากใจจริง

ระหว่างการเยี่ยมเยียนครั้งที่สอง ลูซีเคยปรารภว่าแกเชื่อว่าปลาสีส้มตัวเล็กๆ ในตู้ปลาของคลินิกน่าจะชื่อ 'เจอรัลด์' เพราะมันดูเหมือนเจอรัลด์ สองสัปดาห์ต่อมาที่พิพิธภัณฑ์ ตอนที่ลูซีชี้นิ้วไปที่ปลาสีส้มในตู้จัดแสดง เอเดนก็เอ่ยถามขึ้นมาว่า "เจ้าตัวนี้เตือนให้หนูนึกถึงเจอรัลด์หรือเปล่า?"

ลูซีมองเขาด้วยสีหน้าแบบที่แกมักใช้กับคนที่สถานะในสายตาของแกพุ่งสูงขึ้นอย่างก้าวกระโดด

ฉันสังเกตเห็นว่าเขาไม่เคยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเลยระหว่างการเยี่ยมเยียน มันอยู่ในกระเป๋ากางเกงตลอดเวลา ฉันรู้เพราะฉันคอยสังเกตอยู่ ฉันไม่เคยเห็นเขาหยิบมันออกมาเลยสักครั้ง

ฉันสังเกตเห็นความอดทนของเขา ลูซีถามคำถามเหมือนสายน้ำหลั่งไหล ถามตลอดเวลาและไปในทุกทิศทุกทาง แกย้ายจากเรื่องหนึ่งไปอีกเรื่องหนึ่งโดยไม่แยแสเลยว่าหัวข้อก่อนหน้าจะได้รับการไขข้อข้องใจแล้วหรือยัง

ภายในช่วงเวลาการเยี่ยมแค่ครั้งเดียว แกอาจจะชวนคุยเรื่องมาตรฐานความปลอดภัยของสนามเด็กเล่น เรื่องเฉดสีฟ้าที่แตกต่างกันบนท้องฟ้าตามแต่ละช่วงเวลาของวัน เรื่องที่ว่านายทหารหน่วยซีลกินอะไรเป็นอาหารเช้าบนเรือ เรื่องที่ว่าปลามีความรู้สึกไหม และทำไมคำว่า พันเอก ถึงออกเสียงแบบนั้น ทั้งๆ ที่สะกดแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

เอเดนตอบคำถามทุกข้อ... ไม่ใช่ด้วยความอดทนอดกลั้นแบบผู้ใหญ่ที่กำลังตามน้ำเด็กไปวันๆ แต่ตอบด้วยความสนใจอย่างแท้จริง

เขาไม่รู้คำตอบของคำถามเรื่องคำว่า พันเอก จากนั้นเขาก็เปิดหาข้อมูลในโทรศัพท์แล้วเล่าให้แกฟัง

ลูซียอมรับข้อมูลนั้นด้วยความพึงพอใจอย่างเห็นได้ชัด มีบางอย่างที่ไม่ธรรมดาในวิธีที่เขาตั้งใจรับฟังแก

ผู้ใหญ่ส่วนใหญ่มักรับฟังเด็กๆ ด้วยความใส่ใจเพียงแค่บางส่วน ส่วนที่เหลือถูกดึงไปใช้กับเรื่องอื่น... นึกถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นถัดไป เตรียมคำตอบ หรือคอยให้เด็กพูดให้จบๆ ไป

แต่เอเดนรับฟังลูซีในแบบที่ฉันแทบไม่เคยเห็นใครรับฟังใครมาก่อน ราวกับว่าแกคือสิ่งเดียวบนโลกใบนี้ที่มีความสำคัญ

ฉันไม่อยากจะสังเกตเห็นมันหรอกนะ... แต่ฉันก็เห็นมันอยู่ดี ทุกๆ ครั้งไป

สามสัปดาห์หลังจากการเยี่ยมเยียนตามปกติของเรา ในบ่ายวันพุธวันหนึ่ง เราไปที่ร้านขายอุปกรณ์ศิลปะบนถนนคลีเมนต์ ลูซีพูดถึงร้านนี้ไม่หยุดนับตั้งแต่แกสังเกตเห็นมันระหว่างการเดินเล่นครั้งหนึ่งของเรา

มันคือร้านประเภทที่ฉันหลงรัก และแทบไม่ยอมปล่อยให้ตัวเองตรึงเวลาอยู่ข้างในได้อย่างใจอยาก ชั้นวางสูงใหญ่แน่นขนัดไปด้วยกระดาษทุกน้ำหนักและทุกสีสันเท่าที่จะจินตนาการได้ แถวของพู่กันเรียงรายตามขนาด สีผสมในหลอด ในขวด และในแท่งกลม กลิ่นอบอวลอันเป็นเอกลักษณ์นั้น... กลิ่นของเนื้อไม้ เนื้อสี และความเป็นไปได้อันไร้ขีดจำกัด

ลูซีเดินตรงเป้าไปที่หมวดสีทันที

เอเดนเดินตามแกไป

ฉันเดินทอดนัยน์ตาไปทางหมวดพู่กันริมผนังฝั่งตรงข้าม ใกล้พอที่จะอยู่ในสายตาแต่ก็ห่างพอที่จะไม่ไปเดินวนเวียนกดดัน ลูซียืนพิจารณาชุดสีน้ำด้วยความจดจ่อเหมือนคนที่กำลังทำการตัดสินใจครั้งยิ่งใหญ่ เอเดนยืนอยู่ห่างออกไปข้างหลังแกเล็กน้อย คอยมองดูแกใช้ความคิด