Teilen

บทที่ 30

โคลอี ลอร็องต์
มุมมองของโรซาลี

เบอร์โทรศัพท์แสดงผลเป็น ไม่ระบุสาย ในเย็นวันพฤหัสบดี

ฉันเกือบจะปล่อยให้มันตัดเข้าสู่วอยซ์เมลแล้ว

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ฉันติดนิสัยไม่รับสายจากเบอร์แปลก ส่วนหนึ่งเป็นเพราะความระมัดระวัง... ความระมัดระวังในแบบที่เกิดจากการใช้เวลาเจ็ดปีทำตัวให้เป็นคนที่ค้นหาตัวได้ยาก ส่วนอีกส่วนหนึ่งเป็นเพราะเบอร์แปลกๆ มักจะเป็นสายที่โทรผิดหรือไม่ก็พวกขายของ และฉันก็ไม่มีพลังงานเหลือพอสำหรับเรื่องพวกนั้นเลยสักนิด

แต่ฉันกดรับสายในการสั่นเรียกครั้งที่สี่เพราะมีบางอย่างสั่งให้ทำ... ฉันตอบไม่ได้เหมือนกันว่าคืออะไร มันเป็นสัญชาตญาณที่ไม่เกี่ยวข้องกับสิ่งใดๆ ทั้งสิ้น

"โรซี่..."

ยามที่ได้ยินเสียงนั้น โลกของฉันพลันหมุนเวียนเอียงวูบ... ฉันนั่งลง ไม่ใช่เพราะเลือกที่จะนั่งหรอกนะ

ขาของฉันทำการตัดสินใจแทนฉัน และจู่ๆ ฉันก็ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ในครัว โทรศัพท์แนบติดหู ทุกเส้นประสาทในร่างกายสั่นพริ้วไปด้วยบางสิ่งที่ฉันไม่สามารถระบุชื่อได้

มันคือเสียงของพี่ชายฉัน... เจ็ดปีแล้วสินะ... เจ็ดปีแล้วที่ฉันไม่ได้ยินเสียงนี้ในเวลาจริง

ฉันเคยคุยกับพ่อแค่ครั้งเดียว สั้นๆ คงสักสิบแปดเดือนหลังจากที่ฉันเดินจากมา เป็นการโทรจากตู้โทรศัพท์สาธารณะหลังจากความเงียบงันมันกลายเป็นสิ่งที่เกินจะทนทานไหว

ฉันเลือกโทรหาพ่อ... ไม่ใช่ เจฟฟรีย์

พี่ชายของฉันมักเป็นคนทำอะไรตามอารมณ์ และฉันก็ไม่กล้าเสี่ยงให้เขาทำอะไรที่ขาดสติ

พ่อของฉันฟังดูวิตกกังวลมากจากปลายสายอีกฝั่ง

และฉันก็ไม่ได้บอกพ่อว่าฉันอยู่ที่ไหน

ฉันกดวางสายไปก่อนที่บทสนทนาจะกลายเป็นสิ่งที่ฉันรับมือไม่ไหว

นั่นมันเมื่อหกปีที่แล้ว...

เสียงของเจฟฟรีย์ยังคงเหมือนเดิม

อาจจะดูโตขึ้นบ้าง...

ห้าวขึ้นนิดหน่อย...

แต่ก็ยังคงเป็นเจฟฟรีย์คนเดิม

พี่ชายคนที่เคยสอนฉันขี่จักรยานตรงลานจอดรถในค่ายทหารของพ่อ

คนที่ชอบแอบขโมยผักในจานของฉันตอนที่คิดว่าฉันไม่ได้มองอยู่

คนที่มักจะคอยบอกฉันเสมอว่า เรื่องราวต่างๆ มันไม่ได้แย่เหมือนอย่างที่ฉันคิดหรอก ยามที่ฉันรู้สึกหวาดกลัว

"เจฟฟรีย์..." ฉันเอ่ย

มือทั้งสองข้างของฉันสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้

ฉันวางฝ่ามืออีกข้างแนบลงกับโต๊ะกินข้าวในครัวเพื่อหยุดอาการสั่นนั้น

"พี่รู้แล้วว่าเธออยู่ที่ไหน" เขาเอ่ย

น้ำเสียงของเขาถูกควบคุมไว้อย่างดี เหมือนคนที่ตั้งใจสะกดข่มอารมณ์ตัวเองให้อยู่หมัดก่อนจะโทรมาสายนี้

"พี่รู้เรื่องลูซีแล้ว"

อาการสั่นเทาแย่ลงไปอีก

"เอเดนบอกพี่สินะ"

มันไม่ใช่ประโยคคำถาม เพราะฉันรู้อยู่แล้ว

เจฟฟรีย์ไม่มีทางหาฉันเจอด้วยวิธีอื่นได้เลย ฉันระมัดระวังตัวมาตลอดเจ็ดปี

มีแค่เอเดนและนักสืบที่เขาจ้างมาเท่านั้นที่สามารถพังทะลวงความระมัดระวังนั้นเข้ามาได้

และตอนนี้ เอเดนก็ใช้ข้อมูลที่เขาค้นพบในวิธีที่ฉันไม่ได้ยินยอมและไม่ได้ถูกปรึกษาหารือด้วยเลยสักคำ

ความโกรธอีกรูปแบบหนึ่งผุดขึ้นมาจากภายในใจของฉัน มันไม่ใช่ความโกรธอันคุ้นเคยที่ฉันแบกรับมาจากเรื่องราวเมื่อเจ็ดปีก่อน

แต่มันแหลมคมและแล่นพล่านขึ้นมาทันทีทันใดยิ่งกว่า

เขาติดต่อไปหาครอบครัวของฉันโดยไม่ได้รับอนุญาตจากฉัน

เขาบอกเรื่องลูซีให้พี่ชายของฉันฟัง ก่อนที่ฉันจะพร้อม

เขาลดบทบาทและทำการตัดสินใจในชีวิตของฉันเพียงฝ่ายเดียวอีกครั้งแล้ว

ครั้งนี้มันไม่ได้ถูกฉาบทาไว้ด้วยความมั่นใจอันเย็นชา แต่มันคงถูกห่อหุ้มไว้ด้วยสิ่งที่เขาคงจะเรียกว่า 'เจตนาดี'

ทว่าผลลัพธ์มันก็ยังคงเหมือนเดิม...

บางสิ่งบางอย่างถูกกระชากหลุดไปจากมือของฉันอีกแล้ว

"เขาโทรหาพี่เมื่อสามวันก่อน" เจฟฟรีย์เล่า

"ฉันไม่ได้ขอให้เขาทำแบบนั้นนะ"

"พี่รู้"

มีความเงียบเว้นช่วงไป

"เขาก็บอกแบบนั้นเหมือนกัน บอกว่าเธอไม่รู้ว่าเขาโทรมา และเธอ ก็คงจะโมโหมากแน่ๆ"

"เขาคิดถูกแล้วล่ะ"

"โรซี่..."

บางอย่างในน้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไปยามที่เขาเอ่ยชื่อฉัน บางสิ่งเล็ดลอดผ่านความคุ้มกันที่เขารั้งเอาไว้ มันฟังดูเหมือนความโศกเศร้าที่สวมหน้ากากเป็นความโกรธ

ฉันจำมันได้ดี... เพราะฉันเองก็เคยสวมหน้ากากชิ้นเดียวกันนี้มานานหลายปี

"ทำไมเธอถึงเดินจากไปล่ะ?" เขาถาม "ทำไมเธอถึงไม่เคยโทรหาพี่เลย?"

น้ำเสียงของเขาสั่นเครือเล็กน้อย

"ทำไมพี่ต้องมารับรู้จากเอเดน คิง จากคนอื่นคนไกลพวกนั้นด้วย ว่าพี่มีหลานสาววัยหกขวบที่ไม่เคยเจอกันเลยสักครั้งในชีวิต?"

ฉันอ้าปากเตรียมจะพูด แต่ไม่รู้เลยว่าจะเริ่มต้นจากตรงไหนดี

"พี่รู้เรื่องการหมั้นแล้วนะ" เขาเอ่ยขึ้นมาก่อนที่ฉันจะได้พูดอะไร "เขาก็บอกเรื่องนั้นกับพี่เหมือนกัน บอกว่าตอนนั้นเขาอยู่กับเอเลนา และเธอก็มารู้เรื่องหลังจากนั้น"

น้ำเสียงของเขากระด้างขึ้น

"พี่ไม่เคยรู้เลยนะโรซี่ พี่สาบานต่อหน้าฟ้าดินเลยว่าพี่ไม่รู้ว่าเขาหมั้นหมายอยู่ตอนที่เขาพักราชการกลับมาบ้าน เขาไม่เคยบอกพี่เลยสักคำ"

"ฉันรู้ว่าพี่ไม่รู้"

"แล้วทำไมเธอถึงไม่โทรหาพี่ล่ะ? ทำไมไม่บอกพี่ว่าเธอตั้งท้อง? พี่จะไปหาเธอแน่ๆ พี่จะไปยืนอยู่ตรงนั้นกับเธอ เธอก็รู้ว่าพี่ต้องไปแน่ๆ"

ฉันรู้อยู่เต็มอก...

เจฟฟรีย์มักจะปรากฏตัวเสมอในยามที่มันมีความสำคัญจริงๆ

นั่นคือหนึ่งในสิ่งที่ฉันรู้อยู่แก่ใจแม้กระทั่งตอนที่กำลังวิ่งหนีออกมา

ฉันกำลังทอดทิ้งผู้คนที่จะยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือฉัน หากฉันยอมเปิดโอกาสให้พวกเขาทำ

แต่ในวัยสิบเก้าปี... เรื่องนั้นมันฟังดูเป็นไปไม่ได้เลยจริงๆ

มันรู้สึกเหมือนเป็นการยอมรับบางสิ่งเกี่ยวกับตัวเองที่ฉันยังไม่สามารถเอื้อนเอ่ยมันออกมาดังๆ ได้

ยอมรับว่าฉันไร้เดียงสาพอที่จะไปตกหลุมรักผู้ชายที่มีเจ้าของอยู่แล้ว

ยอมรับว่าฉันได้มอบบางสิ่งอันมีค่าให้กับคนที่ไม่ได้เคารพยกย่องมันเลย

และยอมรับว่าฉันกำลังตั้งท้อง ตัวคนเดียว และแบกรับความอับอายประเภทหนึ่งที่ฉันไม่รู้ว่าจะแบ่งปันให้ใครฟังได้อย่างไร โดยไม่ทำให้มันกลายเป็นเรื่องราวที่ใหญ่โตยิ่งกว่าเดิม...

หรือกลายเป็นสิ่งที่เลวร้ายยิ่งกว่าเดิม

Lies dieses Buch weiterhin kostenlos
Code scannen, um die App herunterzuladen

Aktuellstes Kapitel

  • ลูกลับๆ ของเพื่อนสนิทพี่ชาย   บทที่ 30

    มุมมองของโรซาลีเบอร์โทรศัพท์แสดงผลเป็น ไม่ระบุสาย ในเย็นวันพฤหัสบดีฉันเกือบจะปล่อยให้มันตัดเข้าสู่วอยซ์เมลแล้วตลอดหลายปีที่ผ่านมา ฉันติดนิสัยไม่รับสายจากเบอร์แปลก ส่วนหนึ่งเป็นเพราะความระมัดระวัง... ความระมัดระวังในแบบที่เกิดจากการใช้เวลาเจ็ดปีทำตัวให้เป็นคนที่ค้นหาตัวได้ยาก ส่วนอีกส่วนหนึ่งเป็นเพราะเบอร์แปลกๆ มักจะเป็นสายที่โทรผิดหรือไม่ก็พวกขายของ และฉันก็ไม่มีพลังงานเหลือพอสำหรับเรื่องพวกนั้นเลยสักนิดแต่ฉันกดรับสายในการสั่นเรียกครั้งที่สี่เพราะมีบางอย่างสั่งให้ทำ... ฉันตอบไม่ได้เหมือนกันว่าคืออะไร มันเป็นสัญชาตญาณที่ไม่เกี่ยวข้องกับสิ่งใดๆ ทั้งสิ้น"โรซี่..."ยามที่ได้ยินเสียงนั้น โลกของฉันพลันหมุนเวียนเอียงวูบ... ฉันนั่งลง ไม่ใช่เพราะเลือกที่จะนั่งหรอกนะขาของฉันทำการตัดสินใจแทนฉัน และจู่ๆ ฉันก็ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ในครัว โทรศัพท์แนบติดหู ทุกเส้นประสาทในร่างกายสั่นพริ้วไปด้วยบางสิ่งที่ฉันไม่สามารถระบุชื่อได้มันคือเสียงของพี่ชายฉัน... เจ็ดปีแล้วสินะ... เจ็ดปีแล้วที่ฉันไม่ได้ยินเสียงนี้ในเวลาจริงฉันเคยคุยกับพ่อแค่ครั้งเดียว สั้นๆ คงสักสิบแปดเดือนหลังจากที่ฉันเดินจากมา

  • ลูกลับๆ ของเพื่อนสนิทพี่ชาย   บทที่ 29

    มุมมองของเอเดนผมพักอยู่ที่แกรนด์วิวมาหกสัปดาห์แล้วคืนละหนึ่งแสนสามหมื่นสองพันบาทตลอดหกสัปดาห์เป็นจำนวนเงินที่ไม่คณามือเลยในทางปฏิบัติ แต่กลับมีความหมายเชิงสัญลักษณ์ในทุกๆ ทางผมไม่ได้มีความจำเป็นต้องอาศัยอยู่ในห้องเพนต์เฮาส์หรูหราอะไรเลยผมเติบโตมาในอพาร์ตเมนต์สองห้องที่มีรอยคราบน้ำบนเพดาน กับพ่อที่ใช้เงินค่าเช่าบ้านหมดเกลี้ยงตั้งแต่ยังไม่ทันถึงวันที่หนึ่งของเดือนตอนนี้ผมมีเงินก็เพราะผมหามาด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเอง ผ่านการทำงานหนักและความมุ่งมั่นอันแรงกล้าของคนที่จำได้แม่นยำว่า ความรู้สึกของการ 'มีไม่พอ' มันเป็นอย่างไรแต่ผมไม่เคยสับสนระหว่างความสุขสบายกับความหมายของชีวิตอพาร์ตเมนต์บนถนนแอดดิสันอยู่ห่างจากอาคารของโรซี่โดยใช้เวลาขับรถเพียงยี่สิบนาทีมันมีสามห้องนอน ห้องครัวขนาดกำลังดี และเป็นอาคารที่มีลิฟต์ทำงานได้ตามปกติเรื่องนั้นมีความหมายกับผมมาก...ลิฟต์ในอาคารของโรซี่เสียมาตั้งแต่ก่อนผมจะเดินทางมาถึง และเธอต้องเดินขึ้นบันไดสี่ชั้นทุกวัน พร้อมกับแบกรับข้าวของทุกอย่างที่จำเป็นไปพร้อมๆ กับการเลี้ยงดูเด็กวัยหกขวบอีกหนึ่งคนผมไม่ได้บอกเธอเรื่องอพาร์ตเมนต์ในทันทีจริงอยู

  • ลูกลับๆ ของเพื่อนสนิทพี่ชาย   บทที่ 28

    มุมมองของเอเดนมาร์คัสโทรมาในเช้าวันอังคาร ตอนที่ผมกำลังลงนามในสัญญาเช่าห้องพักผมปล่อยให้โทรศัพท์ส่งเสียงสั่นไปเรื่อยๆเขาโทรมาอีกครั้งตอนที่ผมกำลังยกกล่องใบแรกจากรถขนส่งขึ้นไปยังชั้นสามของอาคารบนถนนแอดดิสัน และผมก็เมินเฉยใส่สายนั้นอีกเช่นกันจนกระทั่งยามที่พนักงานขนย้ายนำของที่เหลือขึ้นมาส่งจนครบ ทั้งโครงเตียง โซฟาดีๆ สักตัว และโต๊ะกินข้าวในครัวที่พอจะใช้งานได้... ผมก็มียอดสายที่ไม่ได้รับสี่สาย พร้อมกับข้อความที่ส่งมาว่า: [ฉันรู้นะว่าแกยังอยู่ที่เมืองนั้น แกอยู่ที่นั่นมาหกสัปดาห์แล้วนะเว้ย เรามีประชุมทบทวนสัญญาจ้างงานด้านความมั่นคงในอีกสิบเอ็ดวันข้างหน้า แล้วลูกค้ารายใหญ่สองเจ้าก็กำลังถามหาแกอยู่เนี่ย โทรกลับหาฉันเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นฉันจะขึ้นเครื่องบินไปตามแกถึงที่]ผมโทรกลับหาเขามาร์คัส เชส เป็นหุ้นส่วนทางธุรกิจของผมมาสี่ปีแล้วเราพบกันในช่วงเวลาที่ผมกำลังปรับเปลี่ยนเงินลงทุนไปสู่ธุรกิจที่มีระบบระเบียบมากขึ้นเขามีความรอบคอบสุขุมในแบบที่ผมไม่มี ส่วนผมก็มีคอนเนกชันทางทหารที่เขาต้องการ ข้อตกลงระหว่างเราทำงานได้ราบรื่นเสียจนไม่มีใครรู้สึกว่าจำเป็นต้องทำสัญญาเป็นลายลักษณ์อักษรให้ยุ่

  • ลูกลับๆ ของเพื่อนสนิทพี่ชาย   บทที่ 27

    "หนูขอชุดใหญ่เลยได้ไหมคะ?" ลูซีเอ่ยถามแกกำลังถือกล่องสีน้ำที่มีถึงยี่สิบสี่สีอยู่ในมือ"หนูเลือกอันที่อยากได้ได้เลย" เอเดนบอกลูซีหย่อนกล่องสีน้ำลงในตะกร้าใบเล็กที่เขาถือไว้ให้ แล้วเดินดุ่มๆ ไปยังล็อกถัดไปฉันกำลังยืนพิจารณาชั้นวางพู่กันหัวกลมแบบไม่ได้มีความตั้งใจจะซื้อพวกมันเลยแม้แต่น้อยตอนที่ได้ยินคำถามนั้นน้ำเสียงของแกใสแจ๋วและตรงไปตรงมา เหมือนกับเวลาที่แกใช้ถามคำถามอื่นๆ ส่วนใหญ่"กัปตันเอเดนคะ" แกเอ่ย "คุณจะมาเป็นพ่อของหนูหรือเปล่าคะ?"ไม่ใช่ว่าร้านจะเงียบกริบลงจริงๆ เสียหน่อยเสียงรอบข้างยังคงดำเนินต่อไป มีใครบางคนกำลังคุยกันอยู่ที่เคาน์เตอร์คิดเงิน เสียงดนตรีแว่วมาจากลำโพงตัวเล็กใกล้ประตูทางเข้า เสียงพรือพำสามัญของร้านค้าที่กำลังดำเนินกิจวัตรไปตามปกติแต่บางสิ่งบางอย่างในโลกส่วนตัวของฉันกลับหยุดชะงักลงฉันไม่ได้หันกลับไปมองฉันยังคงยืนอยู่ที่เดิมหน้าชั้นวางพู่กัน ในมือถือพู่กันหัวกลมเบอร์หกไว้โดยไม่ได้มองมันจริงๆ เลยสักนิด แล้วยืนรอคอยฉันได้ยินเสียงเอเดนส่งเสียงเบาๆ ออกมาไม่ใช่คำตอบเป็นเสียงลมหายใจช้าและลึกจากนั้นฉันก็ได้ยินเสียงเสื้อผ้าเสียดสีกันเบาๆ ยามท

  • ลูกลับๆ ของเพื่อนสนิทพี่ชาย   บทที่ 26

    มุมมองของโรซาลีการเยี่ยมเยียนได้กลายเป็นจังหวะชีวิตประจำสัปดาห์ไปแล้ว... เหมือนกับเรื่องอื่นๆ ในชีวิตบ่ายวันพุธและเช้าวันเสาร์ถูกทำเครื่องหมายไว้บนปฏิทินติดตู้เย็น ด้วยปากกาสีน้ำเงินด้ามเดียวกับที่ฉันใช้จดนัดพาหมอฟันของลูซี วันถ่ายรูปนักเรียน และวันกำหนดส่งคืนหนังสือที่ห้องสมุดช่วงสองสามครั้งแรก การพบกันจัดขึ้นที่สวนสาธารณะจากนั้นวันเสาร์หนึ่ง เอเดนก็เสนอให้พาไปพิพิธภัณฑ์เด็ก และฉันก็ตกลง เพราะลูซีเอ่ยปากรบเร้าอยากไปมาสองเดือนแล้ว ฉันคอยผัดวันประกันพรุ่งมาตลอดเพราะค่าเข้าชมราคาตั้งสิบเจ็ดดอลลาร์ต่อคน และยามที่การเงินรัดตัวขนาดนี้ เงินห้าร้อยหกสิบบาทก็นับเป็นความฟุ่มเฟือยแล้วดังนั้นเราจึงไปกันลูซีใช้เวลาสี่สิบห้านาทีเต็มอยู่ในโซนวิทยาศาสตร์ ทำการทดลองเกี่ยวกับสายน้ำและท่อน้ำ ผลลัพธ์คือแกเปียกปอนนิดหน่อย... แต่พึงพอใจขั้นสุดเอเดนจ่ายค่าเข้าชมและค่าอาหารกลางวัน ณ คาเฟ่ของพิพิธภัณฑ์โดยไม่ได้ทำเป็นเรื่องใหญ่โตอะไร และฉันก็ปล่อยให้เขาจัดการไป หลังจากผ่านเรื่องค่าเช่าห้องมา ฉันก็ตัดสินใจว่าการสู้รบบางศึกก็ต้องแลกด้วยพลังงานที่แพงเกินกว่าความคุ้มค่านั่นคือสิ่งที่ฉันบอกตัวเอง...

  • ลูกลับๆ ของเพื่อนสนิทพี่ชาย   บทที่ 25

    มุมมองของโรซาลีฉันกำลังโกรธจัดฉันกำลังนั่งอยู่ตรงโต๊ะกินข้าวในครัว ถือใบแจ้งยอดค่าเช่าห้องที่ระบุว่าบัญชีของฉันชำระเงินเต็มจำนวนแล้ว และฉันก็กำลังสัมผัสได้ถึงความรู้สึกหนึ่ง... ความรู้สึกที่ฉันเกือบจะลืมเลือนสัมผัสของมันไปแล้ว มันคือความรู้สึกทางกายภาพอันแปลกประหลาดของการยกยกภาระอันหนักอึ้งออกจากอก... ภาระที่คุณแบกรับมันมาเนิ่นนานเสียจนคุณเลิกสังเกตไปแล้วว่ามันเคยตั้งอยู่ตรงนั้นเงินหนึ่งแสนห้าหมื่นสี่พันแปดร้อยบาท... ในอีกหกเดือนข้างหน้า ฉันไม่ต้องนั่งคำนวณตัวเลขปวดหัวตอนสิ้นเดือนอีกต่อไป ไม่ต้องคอยตรวจเช็กยอดเงินคงเหลือในธนาคารก่อนจะซื้อวัตถุดิบมาทำอาหารกลางวันให้ลูซี ไม่ต้องเลือกระหว่างการจ่ายค่าบริการร่วมรักษาฟันกับการซื้อของกินของใช้เข้าบ้านอีกแล้วฉันอยากจะเขวี้ยงใบแจ้งยอดนั่นไปให้พ้นๆ ห้องเหลือเกินแต่ฉันกลับนั่งนิ่งสนิท"เรื่องนี้ไม่ได้ช่วยเปลี่ยนอะไรระหว่างเราหรอกนะ" ฉันเอ่ย น้ำเสียงราบเรียบไร้อารมณ์"ฉันรู้" เขาตอบ "ฉันไม่ได้จะเปลี่ยนความรู้สึกเกี่ยวกับสถานการณ์นี้ เพียงเพราะคุณจ่ายค่าเช่าห้องให้หรอกนะ""ฉันเข้าใจ""ฉันต้องการให้เธอเข้าใจเรื่องนั้นจริงๆ นี่ไม่ใช่จุ

Weitere Kapitel
Entdecke und lies gute Romane kostenlos
Kostenloser Zugriff auf zahlreiche Romane in der GoodNovel-App. Lade deine Lieblingsbücher herunter und lies jederzeit und überall.
Bücher in der App kostenlos lesen
CODE SCANNEN, UM IN DER APP ZU LESEN
DMCA.com Protection Status