บทที่ 29

มุมมองของเอเดน

ผมพักอยู่ที่แกรนด์วิวมาหกสัปดาห์แล้ว

คืนละหนึ่งแสนสามหมื่นสองพันบาทตลอดหกสัปดาห์เป็นจำนวนเงินที่ไม่คณามือเลยในทางปฏิบัติ แต่กลับมีความหมายเชิงสัญลักษณ์ในทุกๆ ทาง

ผมไม่ได้มีความจำเป็นต้องอาศัยอยู่ในห้องเพนต์เฮาส์หรูหราอะไรเลย

ผมเติบโตมาในอพาร์ตเมนต์สองห้องที่มีรอยคราบน้ำบนเพดาน กับพ่อที่ใช้เงินค่าเช่าบ้านหมดเกลี้ยงตั้งแต่ยังไม่ทันถึงวันที่หนึ่งของเดือน

ตอนนี้ผมมีเงินก็เพราะผมหามาด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเอง ผ่านการทำงานหนักและความมุ่งมั่นอันแรงกล้าของคนที่จำได้แม่นยำว่า ความรู้สึกของการ 'มีไม่พอ' มันเป็นอย่างไร

แต่ผมไม่เคยสับสนระหว่างความสุขสบายกับความหมายของชีวิต

อพาร์ตเมนต์บนถนนแอดดิสันอยู่ห่างจากอาคารของโรซี่โดยใช้เวลาขับรถเพียงยี่สิบนาที

มันมีสามห้องนอน ห้องครัวขนาดกำลังดี และเป็นอาคารที่มีลิฟต์ทำงานได้ตามปกติ

เรื่องนั้นมีความหมายกับผมมาก...

ลิฟต์ในอาคารของโรซี่เสียมาตั้งแต่ก่อนผมจะเดินทางมาถึง และเธอต้องเดินขึ้นบันไดสี่ชั้นทุกวัน พร้อมกับแบกรับข้าวของทุกอย่างที่จำเป็นไปพร้อมๆ กับการเลี้ยงดูเด็กวัยหกขวบอีกหนึ่งคน

ผมไม่ได้บอกเธอเรื่องอพาร์ตเมนต์ในทันที

จริงอยู่ที่เธอมีที่อยู่นี้ผ่านทางทนายความ ซึ่งมีข้อมูลติดต่อในท้องถิ่นของผมอยู่แล้ว แต่ผมไม่ได้ยกเรื่องนี้ขึ้นมาคุยกับเธอโดยตรง

ผมบอกตัวเองว่า นั่นเป็นเพราะเธอมีเรื่องต้องรับรู้และประมวลผลมากพออยู่แล้ว และผมกำลังพยายามค่อยๆ นำพาความเปลี่ยนแปลงเข้ามาในชีวิตของเธออย่างค่อยเป็นค่อยไป แทนที่จะโยนทุกสิ่งทุกอย่างใส่เธอในคราวเดียว

ทว่าในเวลาต่อมา ผมถึงได้รู้ว่าลูซีเป็นคนบอกเรื่องนี้กับเธอเอง

ความจริงข้อนี้เปิดเผยออกมาในระหว่างการเยี่ยมเยียนวันพุธของเราที่สวนสาธารณะ

เมื่อสัปดาห์ก่อน ลูซีเคยเอ่ยถามผมว่าผมมีเตียงนอนที่บ้านหรือเปล่า เพราะแกอยากรู้ว่าผมต้องนอนที่โรงแรมทุกคืนหรือเปล่า

ยามที่ผมอธิบายแกว่าตอนนี้ผมมีอพาร์ตเมนต์เป็นของตัวเองแล้ว แกก็จัดเก็บข้อมูลนั้นไว้ในหัวด้วยประสิทธิภาพอันเป็นเอกลักษณ์ของแก

แล้วในวันถัดมา แกก็เปรยเรื่องนี้ให้โรซี่ฟังราวกับเป็นเรื่องเล่าธรรมดาๆ ในระหว่างบทสนทนาที่ไม่เกี่ยวข้องกันเลยสักนิด

"คุณพ่อมีอพาร์ตเมนต์ด้วยนะคะ" ลูซีเล่าให้เธอฟังตามรายงาน "มีห้องนอนแขกที่เขาบอกว่าสักวันอาจจะได้กลายเป็นห้องของหนูด้วยค่ะ"

ผมแค่เปรยถึงห้องนอนแขกผ่านๆ เท่านั้น ไม่คิดเลยว่าโรซี่จะได้ยินเรื่องนี้เร็วขนาดนี้

เธอโทรหาผมในเย็นวันนั้น

ผมรู้ได้ตั้งแต่คำพูดแรกของเธอว่านี่คือสายที่ราบเรียบสนิท ไม่ใช่บทสนทนาตรงไปตรงมาและคมคายเล็กน้อยอย่างที่ผมคุ้นเคยในฐานะโหมดทำงานของเธอ บทสนทนาที่เธอใช้ยามกำลังรับมือและจัดการกับสถานการณ์ตรงหน้า

แต่นี่แตกต่างออกไป มันเงียบกว่า และถูกควบคุมไว้อย่างมิดชิดกว่า เป็นความสงบแบบที่บอกให้รู้ว่า เธอใช้เวลาครุ่นคิดอย่างถี่ถ้วนแล้วว่าจะรับมือกับบทสนทนานี้อย่างไร ก่อนที่จะยกโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาผมด้วยซ้ำ

"คุณเช่าอพาร์ตเมนต์งั้นเหรอ"

"ใช่"

"ในเมืองนี้น่ะนะ"

"ใช่"

"คุณเช่ามันมานานแค่ไหนแล้ว"

"ประมาณสิบวันได้แล้วล่ะ"

เธอเว้นจังหวะไป

"คุณไม่ได้บอกฉัน"

"ฉันตั้งใจจะบอกอยู่นะ"

"เมื่อไหร่ล่ะ?"

ผมไม่มีคำตอบที่ดีสำหรับคำถามนั้น

"เร็วๆ นี้นั่นแหละ"

เธอเงียบไปครู่หนึ่ง

"คุณวางแผนจะอยู่ที่นี่นานแค่ไหน?"

และแล้วมันก็มาถึง... คำถามที่ผมคาดหวังว่าจะได้ยินมาตั้งแต่สัปดาห์แรก คำถามที่ผมตอบในหัวตัวเองมาตลอดหกสัปดาห์ แต่ยังไม่ได้เอ่ยมันออกมาดังๆ เสียที เพราะการพูดมันออกมาดังๆ จะทำให้มันกลายเป็นความจริงในแบบที่ความติดในหัวไม่มีวันทำได้

"ฉันจะไม่ไปไหนทั้งนั้น" ผมเอ่ย

ความเงียบที่ตามมานั้นแตกต่างจากความเงียบครั้งอื่นๆ ของเธอ... มันยาวนานกว่า และผมก็ไม่สามารถอ่านสิ่งที่ซ่อนอยู่ภายในความเงียบนั้นได้อย่างถ่องแท้เลย

"แล้วเรื่องงานของคุณล่ะหมายความว่ายังไง?" ในที่สุดเธอก็เอ่ยถาม "คุณมีบริษัทอยู่ที่ซานดิเอโก มีสัญญาจ้าง มีหุ้นส่วนทางธุรกิจ"

"ฉันกำลังอยู่ในช่วงถ่ายโอนงาน สัญญาจ้างด้านความมั่นคงสามารถบริหารจัดการผ่านระบบทางไกลได้ ส่วนเรื่องการลงทุนมันทำจากที่ไหนก็ได้อยู่แล้ว ฉันกำลังปรับโครงสร้างทุกอย่างเพื่อให้ตัวเองสามารถมาอยู่ที่นี่ได้ด้วยตัวเอง"

"ทำไมล่ะ?"

คำถามนั้นสั้นกระชับและตรงไปตรงมา

เธอถามมันออกมาในแบบที่เธอมักทำเสมอ ยามที่ต้องการคำตอบที่แท้จริงมากกว่าคำตอบที่ผ่านการคิดคำนวณมาอย่างดี

"เพราะครอบครัวของฉันอยู่ที่นี่"

ผมหมายถึงลูซี

นั่นคือความจริง และมันคือคำตอบที่สมเหตุสมผลที่สุดในทางปฏิบัติ แต่ผมก็ยินความหมายที่กว้างกว่านั้นในคำพูดของตัวเองด้วยเช่นกัน

และผมก็คิดว่าเธอเองก็คงจะได้ยินมัน และคงกำลังตัดสินใจว่าจะทำอย่างไรกับมันดี... ผมจึงยืนรอคอย

เธอกดวางสายไปโดยไม่ได้พูดอะไรอีกเลยสักคำ

ขณะนั่งอยู่ในอพาร์ตเมนต์ใหม่โดยที่มีโทรศัพท์ยังคงกำอยู่ในมือ ผมมองออกไปที่หน้าต่างทิศตะวันตก แสงแดดยามเย็นกำลังทำหน้าที่ของมันอย่างแม่นยำ เป๊ะๆ เหมือนกับที่ผมเคยจินตนาการไว้ในตอนที่ลงนามในสัญญาเช่า

เธอไม่ได้ไล่ให้ผมไปไหน...

สำหรับตอนนี้... แค่นั้นก็เพียงพอแล้วครับ