บทที่ 28

มุมมองของเอเดน

มาร์คัสโทรมาในเช้าวันอังคาร ตอนที่ผมกำลังลงนามในสัญญาเช่าห้องพัก

ผมปล่อยให้โทรศัพท์ส่งเสียงสั่นไปเรื่อยๆ

เขาโทรมาอีกครั้งตอนที่ผมกำลังยกกล่องใบแรกจากรถขนส่งขึ้นไปยังชั้นสามของอาคารบนถนนแอดดิสัน และผมก็เมินเฉยใส่สายนั้นอีกเช่นกัน

จนกระทั่งยามที่พนักงานขนย้ายนำของที่เหลือขึ้นมาส่งจนครบ ทั้งโครงเตียง โซฟาดีๆ สักตัว และโต๊ะกินข้าวในครัวที่พอจะใช้งานได้... ผมก็มียอดสายที่ไม่ได้รับสี่สาย พร้อมกับข้อความที่ส่งมาว่า: [ฉันรู้นะว่าแกยังอยู่ที่เมืองนั้น แกอยู่ที่นั่นมาหกสัปดาห์แล้วนะเว้ย เรามีประชุมทบทวนสัญญาจ้างงานด้านความมั่นคงในอีกสิบเอ็ดวันข้างหน้า แล้วลูกค้ารายใหญ่สองเจ้าก็กำลังถามหาแกอยู่เนี่ย โทรกลับหาฉันเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นฉันจะขึ้นเครื่องบินไปตามแกถึงที่]

ผมโทรกลับหาเขา

มาร์คัส เชส เป็นหุ้นส่วนทางธุรกิจของผมมาสี่ปีแล้ว

เราพบกันในช่วงเวลาที่ผมกำลังปรับเปลี่ยนเงินลงทุนไปสู่ธุรกิจที่มีระบบระเบียบมากขึ้นเขามีความรอบคอบสุขุมในแบบที่ผมไม่มี ส่วนผมก็มีคอนเนกชันทางทหารที่เขาต้องการ ข้อตกลงระหว่างเราทำงานได้ราบรื่นเสียจนไม่มีใครรู้สึกว่าจำเป็นต้องทำสัญญาเป็นลายลักษณ์อักษรให้ยุ่งยาก นอกเหนือจากการจับมือและมีทนายความที่มีฝีมือสักคนคอยดูแล

ในวัยสี่สิบเอ็ดปี มาร์คัสเป็นคนมีระเบียบปฏิบัติตรงเป๊ะ และมีคุณสมบัติพิเศษเฉพาะตัวของคนที่ไม่เคยทำการตัดสินใจใดๆ โดยไม่ได้ผ่านการไตร่ตรองพิเคราะห์จากทุกมุมมองอย่างถี่ถ้วนมาก่อน

เขามองสไตล์การตัดสินใจของผม—ซึ่งเขาเคยนิยามว่า เด็ดเดี่ยวสาดเสียเทเสียจนน่าตกใจ—ว่าทั้งมีประโยชน์และสูบพลังงานไปพร้อมๆ กัน

"แกอยู่ที่นั่นมาหกสัปดาห์แล้วนะ" เขาเอ่ยทันทีที่รับสาย

"ผมรู้"

"การทบทวนสัญญาจะมีขึ้นในอีกสิบเอ็ดวันข้างหน้า"

"เรื่องนั้นผมก็รู้เหมือนกัน คุณจัดการขั้นตอนเบื้องต้นไปก่อนได้เลย ส่งเอกสารมาให้ผม เดี๋ยวคืนนี้ผมจะอ่านทบทวนแล้วส่งโน้ตข้อสังเกตกลับไปให้คุณก่อนสิ้นสัปดาห์นี้"

มีความเงียบเข้าครอบคลุมปลายสาย

"เอเดน เกิดอะไรขึ้นที่นั่นกันแน่?"

ผมเหลียวมองไปรอบๆ ห้องพัก อพาร์ตเมนต์ตกแต่งพร้อมคนที่ยังคงมีความเย็นชาอันเป็นเอกลักษณ์ของพื้นที่ที่ยังไม่ได้กลายเป็นสถานที่ที่มีคนอยู่อาศัยจริงๆ ห้องครัวที่มีตู้เก็บของสีขาวสะอาดตา หน้าต่างหันไปทางทิศตะวันตกที่น่าจะรับแสงแดดยามเย็นอันงดงาม และห้องนอนห้องที่สองที่ผมตัดสินใจไว้แล้วว่า วันหนึ่งจะต้องตกแต่งจัดเตรียมไว้สำหรับเด็กหญิงวัยหกขวบ

"ผมมีครอบครัวอยู่ที่นี่" ผมบอก

ความเงียบทางฝั่งของมาร์คัสดำเนินยาวนานพอที่จะทำให้ผมได้ยินเสียงเขาประมวลผลข้อมูลใหม่ในหัว

"ครอบครัวเหรอ" เขาพูดซ้ำ

"ลูกสาวน่ะ แกอายุหกขวบแล้ว"

มีความเงียบเกิดขึ้นอีกครั้ง

"แกมีลูกสาวอายุหกขวบเนี่ยนะ"

"ใช่"

"แล้วแกเพิ่งมาบอกฉันตอนนี้เนี่ยนะ"

"ผมเองก็เพิ่งรู้เมื่อไม่นานมานี้เหมือนกัน... จะว่าอย่างนั้นก็คงได้"

ผมแทบจะได้ยินเสียงความคิดในหัวของเขา มาร์คัสไม่ใช่คนประเภทที่จะปฏิกิริยาโต้ตอบอย่างบุ่มบ่ามต่อข้อมูลที่ไม่คาดคิด เขาจะวิเคราะห์ข้อมูล ส่งต่อมัน จัดหมวดหมู่ให้อย่างถูกต้อง แล้วจึงค่อยตอบกลับมา นั่นคือหนึ่งในสิ่งที่ทำให้เขาทำงานได้โดดเด่นและเชี่ยวชาญเป็นพิเศษ

"เอาละ" ในที่สุดเขาก็ตอบกลับมา "เรื่องการทบทวนสัญญา... ฉันจัดการงานเบื้องต้นแทนให้ได้ แต่การเซ็นสัญญาขั้นสุดท้ายจำเป็นต้องมีตัวแกมาร่วมด้วย ไม่ว่าจะมาด้วยตัวเองหรือผ่านวิดีโอคอลก็ตาม ลูกค้ายืนยันแข็งกร้าวในเรื่องนี้มาก"

"วิดีโอคอลก็ได้ นัดเวลามาเลย"

"แล้วข้อเสนอของเดอลาครัวส์ล่ะ?"

"ส่งมาได้เลย เดี๋ยวผมจะส่งความเห็นกลับไปให้ภายในสี่สิบแปดชั่วโมง"

"แกตั้งใจจะอยู่ที่นั่นยาวโดยไม่มีกำหนดสินะ"

มันไม่ใช่คำถาม

มาร์คัสรู้จักผมดีพอที่จะแยกแยะความแตกต่าง ระหว่างการตัดสินใจที่ยังอยู่ระหว่างการพิจารณา กับการตัดสินใจที่เกิดขึ้นไปเรียบร้อยแล้ว

"ผมกำลังปรับเปลี่ยนงานที่ปรึกษาหลักๆ ทั้งหมด ให้กลายเป็นการทำงานผ่านระบบทางไกลเต็มรูปแบบ หรือไม่ก็โอนให้สมาชิกคนอื่นในทีมดูแลแทน" ผมอธิบาย "ส่วนเรื่องการลงทุน มันบริหารจัดการจากที่ไหนบนโลกก็ได้ สำหรับสัญญาจ้างด้านความมั่นคง เราสามารถปรับโครงสร้างการดำเนินงานโดยตั้งศูนย์บัญชาการที่ไม่ใช่ซานดิเอโกได้"

"นั่นเป็นการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างการทำงานครั้งใหญ่อย่างยิ่งเลยนะ"

"ผมรู้"

"การปรับโครงสร้างอย่างถูกต้องจริงจังต้องใช้เวลาหลายเดือน"

"งั้นเราก็มาเริ่มทำกันตั้งแต่วันนี้เลย"

เกิดความเงียบขึ้นอีกครั้ง

จากนั้นมาร์คัสก็เอ่ยบางสิ่งที่ผมไม่ได้คาดคิดออกมา

"แก... หน้าตาเหมือนแกไหม?"

ผมคิดถึงสวนสาธารณะ ท่าตะเบ๊ะนั่น และวิธีที่แกวิ่งแข่งชนะผมตรงต้นโอ๊ก เพราะแกรู้อยู่แล้วว่าแกต้องชนะ

"ดวงตาน่ะ" ผมตอบ "ส่วนอย่างอื่น... เหมือนแม่ของแกหมดเลย"

มาร์คัสเปล่งเสียงที่ฟังดูไม่เชิงว่าเป็นเสียงหัวเราะออกมา

"โอเค" เขาเอ่ย "แจ้งเวลาที่แกสะดวกสำหรับคอลของเดอลาครัวส์มาก็แล้วกัน... แล้วก็ เอเดน ยินดีด้วยนะ... มั้งนะ"

ผมตัดสาย แล้วเหลียวมองไปรอบๆ อพาร์ตเมนต์อีกครั้ง