บทที่ 25

มุมมองของโรซาลี

ฉันกำลังโกรธจัด

ฉันกำลังนั่งอยู่ตรงโต๊ะกินข้าวในครัว ถือใบแจ้งยอดค่าเช่าห้องที่ระบุว่าบัญชีของฉันชำระเงินเต็มจำนวนแล้ว และฉันก็กำลังสัมผัสได้ถึงความรู้สึกหนึ่ง... ความรู้สึกที่ฉันเกือบจะลืมเลือนสัมผัสของมันไปแล้ว มันคือความรู้สึกทางกายภาพอันแปลกประหลาดของการยกยกภาระอันหนักอึ้งออกจากอก... ภาระที่คุณแบกรับมันมาเนิ่นนานเสียจนคุณเลิกสังเกตไปแล้วว่ามันเคยตั้งอยู่ตรงนั้น

เงินหนึ่งแสนห้าหมื่นสี่พันแปดร้อยบาท... ในอีกหกเดือนข้างหน้า ฉันไม่ต้องนั่งคำนวณตัวเลขปวดหัวตอนสิ้นเดือนอีกต่อไป ไม่ต้องคอยตรวจเช็กยอดเงินคงเหลือในธนาคารก่อนจะซื้อวัตถุดิบมาทำอาหารกลางวันให้ลูซี ไม่ต้องเลือกระหว่างการจ่ายค่าบริการร่วมรักษาฟันกับการซื้อของกินของใช้เข้าบ้านอีกแล้ว

ฉันอยากจะเขวี้ยงใบแจ้งยอดนั่นไปให้พ้นๆ ห้องเหลือเกิน

แต่ฉันกลับนั่งนิ่งสนิท

"เรื่องนี้ไม่ได้ช่วยเปลี่ยนอะไรระหว่างเราหรอกนะ" ฉันเอ่ย น้ำเสียงราบเรียบไร้อารมณ์

"ฉันรู้" เขาตอบ "ฉันไม่ได้จะเปลี่ยนความรู้สึกเกี่ยวกับสถานการณ์นี้ เพียงเพราะคุณจ่ายค่าเช่าห้องให้หรอกนะ"

"ฉันเข้าใจ"

"ฉันต้องการให้เธอเข้าใจเรื่องนั้นจริงๆ นี่ไม่ใช่จุดเริ่มต้นของอะไรทั้งนั้น และคุณก็ไม่ได้กำลังใช้เงินซื้อความรู้สึกดีๆ จากฉัน"

"ฉันได้ยินที่เธอพูดตั้งแต่รอบแรกแล้วล่ะ"

เขาไม่ได้มีอารมณ์หงุดหงิดหรือตั้งการการปกป้องตัวเองเลยสักนิด เขาเป็นเพียงผู้ชายคนหนึ่งที่ตัดสินใจแล้วว่าจะยอมรับทุกสิ่งที่ฉันขว้างปาใส่ โดยไม่คิดจะโต้เถียงเลยสักคำ

"ฉันไม่ได้คาดหวังสิ่งใดตอบแทนจากเธอหรอกนะ" เขากล่าวต่อ "มันไม่ใช่การทำข้อตกลงแลกเปลี่ยนประเภทนั้น"

ฉันก้มลงมองใบแจ้งยอดบนโต๊ะ ชำระเงินเต็มจำนวนแล้ว ตัวอักษรสีดำเด่นหราประณีต

ฉันนึกถึงวันอังคารเมื่อสามสัปดาห์ก่อน ตอนที่ฉันยืนอยู่หน้าตู้เอทีเอ็ม จ้องมองยอดเงินคงเหลือบนหน้าจอ คอยคิดคำนวณตัวเลขในหัว และรู้สึกถึงมวลความกังวล อันเย็นเยือกที่แล่นพล่านขึ้นมา ยามที่ตระหนักได้อีกครั้งว่า... ตัวเลขพวกนี้มันไม่มีทางไปรอดได้เลย

ฉันนึกย้อนไปถึงตอนเดินกลับบ้าน ตอนทำอาหารเย็นให้ลูซี ตอนช่วยแกทำการบ้าน โดยที่ไม่ปริปากแสดงอาการอะไรออกมาเลย เพราะแกมีอายุแค่หกขวบ และไม่ควรจะต้องมาแบกรับภาระหนักอึ้งเหล่านี้

ฉันนึกถึงตอนที่ลูซีเคยเอ่ยถามฉันว่า ฉันเคยรู้สึกโดดเดี่ยวบ้างไหมในยามค่ำคืน นึกถึงภาพวาดที่แกวาดรูปผู้ชายตัวสูงที่มีดวงตาสีน้ำตาล พร้อมเขียนกำกับไว้ว่า "ครอบครัวของเรา" ทั้งๆ ที่แกยังไม่รู้จักชื่อของเขาด้วยซ้ำ

"แกชอบสวนสาธารณะนะ" ฉันเอ่ยขึ้น

มีความเงียบเว้นช่วงไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ฉันจะได้ยินเสียงเขาขยับตัวเล็กน้อยจากปลายสายอีกฝั่ง เป็นการขยับตัวเล็กๆ ราวกับว่าเขาเคยอุ้มชูบางสิ่งบางอย่างไว้อย่างระมัดระวัง และฉันก็เพิ่งจะเอ่ยบอกเขาว่า เขาสามารถวางมันลงได้เสียที

"จริงเหรอ?" เขาถาม

"แกพูดถึงเรื่องนี้ตลอดทางเดินกลับบ้านเลยล่ะ แกเล่าให้ฉันฟังว่าคุณแพ้แข่งวิ่งตรงต้นไม้นั่น"

ฉันเว้นจังหวะ

"แกดูดีอกดีใจมากเลยนะ"

"แกวิ่งเร็วจริงๆ" เขาตอบ "ฉันไม่ได้คิดจะโกหกแกเรื่องนั้นหรอกนะ"

"แกคิดว่าตัวเองสามารถกลายเป็นเด็กที่วิ่งเร็วที่สุดเป็นอันดับสองของห้องได้ ถ้าแกยังคงฝึกซ้อมต่อไป ดูเหมือนว่าตอนนี้จะมีเด็กผู้ชายชื่อแดเนียลยืนขวางทางแกอยู่น่ะ"

เขาเปล่งเสียงที่ฟังดูเกือบจะเหมือนเสียงหัวเราะออกมา มันเป็นเสียงหัวเราะทุ้มต่ำและสั้นๆ แต่แฝงไปด้วยความจริงใจ

"แดเนียลควรจะเริ่มกังวลได้แล้วล่ะ"

"ฉันก็บอกแกไปแบบนั้นเหมือนกัน"

มีความเงียบเว้นช่วงไปอีกครั้ง ไม่ใช่ความเงียบที่อึดอัด... ซึ่งมันก็น่าแปลกดีเหมือนกันที่สังเกตเห็นได้

"แกยกมือทำท่าตะเบ๊ะใส่ฉันด้วยนะ" เขาเอ่ย

น้ำเสียงของเขานุ่มนวลลงในสามประโยคนั้น

"ฉันเห็นแล้วล่ะ"

"ฉันเกือบจะเก็บอาการไว้ไม่อยู่แน่ะ"

"ฉันรู้ค่ะ" ฉันตอบ "ฉันเดาออกอยู่แล้ว"

ความเงียบครอบคลุมอีกครั้ง ฉันจ้องมองใบแจ้งยอด มองออกไปนอกหน้าต่าง แล้วหันไปมองภาพวาดที่ลูซีวาดไว้เมื่อสัปดาห์ก่อน ซึ่งถูกติดเทปไว้บนผนังข้างตู้เย็น มีร่างสีเทียนสามร่างกำลังจับมือกันอยู่

"เราจะเจอกันที่สวนสาธารณะวันพุธนี้นะ" ฉันเอ่ย "เวลาเดิม"

"ฉันจะไปรอที่นั่น"

"อย่าสายล่ะ"

"ไม่สายแน่นอน"

ฉันกดวางสาย

ฉันนั่งอยู่ตรงโต๊ะกินข้าวในครัว โดยมีใบแจ้งยอดค่าเช่าห้องวางอยู่ตรงหน้า และโทรศัพท์มือถือยังคงกำอยู่ในมือ

ภายนอก ช่วงเวลาบ่ายยังคงดำเนินต่อไปเหมือนอย่างที่เคยเป็นเสมอ มีรถยนต์ขับผ่านไป เสียงดนตรีแว่วมาจากห้องพักชั้นบน เสียงสามัญธรรมดาของผู้คนที่กำลังใช้ชีวิตอันแสนธรรมดาของตัวเอง

ฉันจะไม่ยอมร้องไห้ให้กับใบแจ้งยอดค่าเช่าห้องเด็ดขาด... ไม่มีทางเสียหรอก

ฉันจัดเก็บมันรวมไว้กับเอกสารสำคัญชิ้นอื่นๆ ของฉัน ฉันวางมันไว้ด้านหลังข้อตกลงเรื่องสิทธิ์การเลี้ยงดูบุตร ใบยืนยันผลการพิสูจน์ความเป็นพ่อ และเอกสารอื่นๆ ทั้งหมดที่ตอนนี้รวมกันกลายเป็นโครงสร้างชีวิตใหม่ของฉัน

จากนั้นฉันก็ลุกขึ้นยืน แล้วนำซุปที่เหลือไปอุ่นร้อน