ไม่แคร์สายตาใคร

"อือ~"

เสียงครางแหบในลำคอดังมาจากร่างบางของหญิงสาวบนเตียงที่กำลังถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมารับเช้าวันใหม่ของวันด้วยเสียงเคาะประตูจากหน้าห้อง อลิซดันตัวลุกขึ้นนั่งขมวดคิ้วหลับตาด้วยความหงุดหงิดที่ถูกรบกวนเวลาพักผ่อน

มือบางยกขึ้นทุบหัวเบาๆ ด้วยความปวดหัวตุบๆ เกิดจากแอลกอฮอล์ที่ดื่มลงไปอย่างหนักเมื่อคืน เธอจำได้ว่าเมื่อคืนคนที่มาส่งเธอกลับคือเพื่อนชายคนสนิทสองคนของเธอซึ่งก็เป็นคนที่เธอตามออกมาเที่ยวด้วยกัน แล้วนี่พวกมันยังไม่กลับยังจะกล้ารบกวนเธออีกเหรอเนี่ย

ดวงตากลมโตเปิดโพลงด้วยความหงุดหงิดขั้นสุดเมื่อเสียงเคาะประตูยังคงดังไม่ยอมหยุด แต่เพียงแค่กวาดสายตามองรอบห้องกว้างก็ต้องชะงักไปเพราะนี่ไม่ใช่คอนโดเธอแต่เป็น... ห้องในคฤหาสน์หลังใหญ่ที่เธอโตมาของคุณตากับคุณยายต่างหาก

อลิซถอนหายใจเบาๆ คิดคาดโทษเจ้าเพื่อนตัวแสบสองคนที่บังอาจมาส่งเธอยังที่นี่ทั้งที่เธออยู่ในสภาพเมาที่แทบจะไม่รับรู้อะไรเลย ส่งเสียงกรี๊ดเบาๆ ในลำคออยู่ครู่หนึ่งจึงเหวี่ยงเท้าลงจากเตียงสะบัดผ้าห่มออกจากกายขึ้นไปกลางเตียงแล้วเดินมายังหน้าประตูห้อง พร้อมกับคาดโทษเพื่อนสองตัวไปด้วย

แกรก~

"คุณยาย~"

"โถ่.. อลิซหลานยาย" คุณหญิงภนิตายื่นมือเข้ามาสวมกอดหลานสาวสุดที่รักด้วยความสงสารจับใจ เหตุการณ์เมื่อวานเป็นข่าวดังระดับประเทศในแวดวงธุรกิจ ใครๆ ต่างรู้จักเด็กสาวในนามหลานสาวเพียงคนเดียว ทายาทรุ่นต่อไปของอรุณพิโรจน์ มีหรือจะไม่ตีแผ่ข่าวในหน้าแรกของหนังสือพิมพ์ทุกฉบับของไทย แต่ไม่ว่าข่าวจะออกมายังไงท่านก็ไม่เคยคิดสนใจใครนอกจากจิตใจของหลานสาวที่แหลกสลายไม่เหลือชิ้นดีเท่านั้นที่ท่านสนใจ

"ไม่เป็นไรนะลูก หลานยังมีตากับยายที่คอยอยู่เคียงข้างปกป้องและจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาทำร้ายหลานได้ ไม่เป็นไรนะ"

"หนูรักคุณตากับคุณยายนะคะ"

"โถ่.. หลานรักของยาย"

มีพ่อที่ดีไม่ได้ก็ไม่ต้องมียังดีเสียกว่าอีก เสียแรงที่เคยไว้ใจ เสียแรงที่เชื่อใจว่ารักลูกสาวท่านอย่างจริงใจจึงยกแก้วตาดวงใจเพียงคนเดียวให้ดูแล แต่ไม่คิดว่าลูกสาวท่านจากไปได้ไม่กี่ปีก็หาผู้หญิงคนใหม่เข้ามาแทนที่ คิดว่าตัวเองเป็นมาเฟียมีอำนาจมืดมากล้นแล้วจะรังแกคนยังไงก็ได้งั้นเหรอ

ยังดีที่ท่านกับสามีเลี้ยงดูหลานสาวมาทำให้ยังคงมีที่พึ่งในยามจิตใจอ่อนแอที่สุด เรื่องครอบครัวและความรักของคนเป็นพ่อแม่เป็นเรื่องละเอียดอ่อนมากสำหรับหลานสาวตัวเล็ก แต่มันกลับ... ท่านจะไม่มีวันให้อภัยคนที่ทำให้แก้วตาดวงใจเจ็บปวดเด็ดขาด ไม่มีวัน

หลังจากกอดปลอบกันอยู่พักใหญ่คุณหญิงภนิตาก็แยกตัวลงไปสั่งแม่บ้านเตรียมอาหารเช้าให้กับหลานสาวเพียงคนเดียวก่อน เหลือเพียงอลิซที่ยังนั่งนิ่งอยู่บนเตียงคิดทบทวนความรู้สึกตัวเองที่ถูกทำร้ายโดยผู้ให้กำเนิดและถูกรักษาด้วยผู้เป็นที่รัก

มือบางเอื้อมคว้าเครื่องมือสื่อสารส่วนตัวมาเปิดดูข่าวที่โจมตีเธอทั้งในด้านเสียและด้านความเห็นใจ แล้วก็ได้แต่มองนิ่งๆ ใครจะว่าเธอเป็นคนยังไง แล้วไง เธอต้องแคร์ลมปากคนอื่นด้วยงั้นเหรอ

"หึ!" มุมปากแสยะยิ้มอย่างเย้ยหยันกับข่าวของตัวเอง โยนโทรศัพท์เครื่องเล็กในมือลงบนเตียงอย่างไม่สนใจ โดดลงจากเตียงนุ่มเดินส่ายสะโพกเข้าไปในห้องน้ำจัดการชำระล้างร่างกายโดยไม่แคร์อะไรทั้งนั้น เธอก็เป็นของเธอแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไร พอใจที่จะทำก็ทำก็แค่นั้นใครจะทำไมอะไรเธอไม่เคยแคร์อยู่แล้ว

ร่างบางเดินลงมาชั้นล่างคฤหาสน์หลังใหญ่ด้วยชุดอยู่บ้านสบายๆ เสื้อครอปโชว์หน้าท้องแบนราบกับกางเกงยีนส์ขาสั้นสีอ่อน ดวงตากลมโตเหลือบมองออกไปด้านนอกซึ่งเป็นสวนข้างบ้านที่กำลังมีคนสวนตัดแต่งต้นไม้ดูแลสวนเพียงนิดจึงเดินมาทิ้งตัวลงยังโซฟาตัวยาวในห้องรับแขก คว้านิตยสารฉบับล่าสุดขึ้นมาเปิดอ่านไปพลางๆ

"อาหารเช้าได้แล้วค่ะคุณอลิซ"

"อืม" เสียงหวานครางตอบรับแม่บ้านวัยกลางคนเบาๆ โดยที่สายตายังคงจับจ้องยังหน้าหนังสือในมือตัวเอง เธอเหลือบมองอาหารเช้าแบบไทยๆ แบบข้าวต้มกุ้งด้านหน้าเพียงนิดแล้วก็กลับมาสนใจหนังสือในมือต่อ ยกแก้วน้ำส้มคั้นสดด้านหน้าขึ้นดื่มแทนการแตะข้าวต้ม

อลิซวางนิตยสารในมือลงข้างกัน เลือกที่จะคว้าไข่ลวกที่อยู่ในถ้วยเคลือบกระเบื้องถ้วยเล็กขึ้นมาทานแทนข้าวต้ม เธอไม่หิวเท่าไหร่แต่ก็อยากทานอะไรรองท้องและไข่ลวกกับน้ำส้มคั้นสดก็เป็นสิ่งที่เลือก

หลังจากนั่งทานเสร็จร่างบางก็หยัดกายขึ้นเดินกลับขึ้นไปบนห้อง เธอสัญญากับคนเป็นยายไว้ว่าจะอยู่บ้านกับท่านสองสามวันแล้วค่อยกลับไปนอนคอนโดต่อระหว่างรอมหาลัยเปิด แต่จะให้นั่งนอนรออยู่แต่ในบ้านอย่างเดียวก็ไม่ใช่ อีกอย่างเธอมีเรื่องต้องเคลียร์กับเพื่อนรักเพื่อนเลิฟอย่างสองทายาทมาเฟียตัวพ่อของเมืองไทย เลยต้องออกไปสะสางสักหน่อย

อลิซกลับลงมาอีกครั้งพร้อมกับกระเป๋าแบรนด์ดังแบบสายคล้องโซ่ ผมยาวถูกเจ้าตัวดัดลอนอย่างสวยงามแต่ยังคงอยู่ในชุดเดิมเสริมสวยด้วยแว่นกันแดดสีชารองเท้าส้นสูงห้านิ้วสีครีมอ่อน

"คุณอลิซจะไปไหนคะ"

"หนูจะไปเดินเล่นกับเพื่อนค่ะ ฝากบอกคุณยายด้วยนะคะว่าหนูจะกลับเย็นๆ"

"ได้ค่ะ ขับรถระวังๆ นะคะคุณอลิซ"

"ค่ะ"

ถอนหายใจเบาๆ ให้กับความเป็นห่วงเป็นใยของนมน้อย แม่นมที่ดูแลแม่เธอมาและรับหน้าที่ดูแลเธอต่อพร้อมกับคุณยายเธอด้วย รู้ถึงความห่วงใยของท่านแต่บางครั้งก็แอบเบื่อเหมือนกัน