งานสำคัญ

ครืด~

ท่ามกลางความมืดมิดมีเพียงจุดสว่างเพียงตะเกียงภายในห้องอับชื้น เสียงหยดน้ำภายใต้ความอับชื้นและเสียงของแข็งถูกลากครูดมากับพื้นเย็นเยียบเสียงดังน่าสยดสยองเข้ามาใกล้ทุกจังหวะการย่ำเท้า

ร่างใหญ่ชุ่มไปด้วยเลือดอาบโชกสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวด้วยรู้ว่าเจ้าของการกระทำนั้นคือใคร สองมือยกพนมขึ้นเหนือหัวเสียงสะอื้นถูกเจ้าตัวเค้นออกมาทำไหล่กว้างโยกสั่นคลอนตาม

“ผะ.. ผมผิดไปแล้ว ไว้ชีวิตผมเถอะครับ”

“ฉันไม่เคยให้โอกาสคนทำผิด แกก็รู้ดี” เสียงเย็นขานกลับหลังจากเวลาเดินผ่านไปเกือบนาทีทำคนฟังหัวใจกระตุกขนกายลุกชันรู้สึกเย็นยะเยือกไปถึงขั้วหัวใจ

“ผะ… ผมมีเรื่องต้องใช้เงินจำนวนมาก แม่ผมต้องผ่าตัด…”

“นั่นมันเป็นเรื่องของแก”

ผลั๊ว!

ไม้เบสบอลในมือถูกฟาดกระทบเข้ากับใบหน้าเปื้อนเลือดเข้าอย่างจังไม่ยั้งแรง เจ้าของเสียงฝีเท้าหนักเดินมาหยุดนิ่งท่ามกลางจุดสว่างเพียงหนึ่งเดียว ปรายตาลงยังร่างใหญ่ที่ล้มลงบนพื้นกระเสือกกระสนจะมีชีวิตอยู่ต่อแต่ทำได้เพียงแค่ขยับมือเพียงนิดแล้วปรือตามองเขาด้วยความเลือนรางเท่านั้นนิ่งๆ

นักรบเอียงคอเล็กน้อยจ้องอดีตลูกน้องที่กระเสือกกระสนอยากจะมีชีวิตอยู่ต่อแต่ตอนนี้แน่นิ่งไปแล้วบนพื้นด้วยใบหน้าเรียบนิ่งว่างเปล่า ไม้เบสบอลในมือถูกเจ้าของสะกิดไหล่กว้างของคนที่แน่นิ่งไปแล้วอย่างไม่เบามากนัก ก่อนจะปล่อยลงข้างกายท่ามกลางอากาศทำหยดเลือดสีเข้มหยดลงสู่พื้นด้านล่างเป็นดวงๆ

ร่างสูงหมุนตัวหันหลังให้กับร่างของอดีตลูกน้องแล้วโยนอุปกรณ์ในมือทิ้งอย่างไม่ไยดี เดินออกมาจากบริเวณด้วยความเงียบเชียบปล่อยให้ลูกน้องจัดการที่เหลือต่อเอง

เหตุผลข้ออ้างซ้ำซากไม่สามารถใช้กับเขาได้ คนทรยศก็คือทรยศและเขาไม่เคยปล่อยให้มันได้หายใจอยู่บนโลกเดียวกันกับเขาเลยสักคน

“คุณคาเรนโซ่โทรมาครับ”

“….”

มือหนายื่นออกไปรับโทรศัพท์มือถือส่วนตัวที่อยู่ในมือของลูกน้องคนสนิทขึ้นแนบหูพร้อมกับกรอกเสียงนิ่งลงไป

“ครับ”

‘มีงานให้ทำ ครั้งนี้เป็นงานสำคัญฉันต้องการให้แกเป็นคนทำงานนี้ด้วยตัวเอง’

“งานอะไรครับ” ถอนหายใจเบาๆ แล้วถามกลับไปราวกับไม่มีอะไรทั้งที่ใจจริงหงุดหงิดกับไอ้คำว่างานสำคัญของคนปลายสายมากแล้ว เพราะงานอะไรที่เขาโทรมามักจะเป็นเรื่องของ.. เด็กมีปัญหานั่นตลอด

‘พรุ่งนี้สิบโมงมาหาฉัน รายละเอียดงานค่อยคุย’

“….” เป็นอีกครั้งที่นักรบต้องถอนหายใจออกมา แม้อยากจะปฏิเสธใจแทบขาดแต่ก็ทำดั่งใจคิดไม่ได้ เพราะที่เขาสามารถมีทุกอย่างได้อย่างวันนี้ส่วนหนึ่งก็เพราะเพื่อนพี่ชายคนนี้คอยช่วยเหลือเหมือนกัน ถึงจะเพียงแค่ช่วยเรื่องเล็กๆ น้อยๆ แต่มันกลับเป็นกำลังสำคัญสำหรับเขาในวันนี้

ร่างสูงสง่าในชุดสูทดูดีสีดำสนิทเดินกลับมาขึ้นรถโรลส์ รอยซ์สีดำเงาที่จอดรออยู่ด้านหน้าโกดังร้างนอกชานเมืองด้วยใบหน้าเรียบนิ่งเต็มไปด้วยความไม่สบอารมณ์ งานนี้มันเดาได้ไม่ยากเลยสักนิด

นี่เขาต้องเอาตัวเองกลับเข้าไปหาเด็กสันดานเสียนั่นอีกแล้วเหรอวะ!

“ไปไหนดีครับ”

“คลับ”

ตอนนี้เขาอยากปลดปล่อยอารมณ์หงุดหงิดของตัวเองแทบบ้า ไม่ใช่แค่เรื่องลูกน้องที่ทรยศแอบเอาข้อมูลบริษัทไปขายให้บริษัทคลื่นใหม่ที่อยากลองเข้ามาในวงการแต่ยังมีเรื่องสำคัญที่เพิ่งได้รับมาอีก มันเป็นเรื่องที่ทำให้หงุดหงิดมากจริงๆ

เพชรกล้ารับหน้าที่สั่งการต่อจากเจ้านาย เหลือบมองกระจกมองหลังเห็นใบหน้าไม่สบอารมณ์ของเจ้านายหนุ่มแล้วก็รู้ได้โดยไม่ต้องถามมากว่าเรื่องที่มาเฟียรุ่นใหญ่อย่างโอลิเวอร์ คาเรนโซ่ ครอส โทรมาคือเรื่องอะไรดูจากหน้าก็เดาได้ไม่ยากเลยสักนิด

.

.

รถโลส์ รอยซ์คันหรูเลี้ยวเข้ามาด้านในที่จอดรถวีวีไอพีพร้อมกับร่างสูงสง่าของนักรบที่เดินลงจากรถมาด้วยใบหน้าเรียบนิ่งแฝงไปด้วยความไม่สบอารมณ์หงุดหงิดในแววตาอย่างเห็นได้ชัด คลับที่เขามีหุ้นส่วนร่วมกับเพื่อนสนิทมักจะเป็นสถานที่สำหรับปลดปล่อยอยู่ตลอด

เท้าหนักเดินเข้ามาภายในตรงขึ้นมายังชั้นสองของคลับซึ่งเป็นโซนวีไอพีและห้องวีไอพี สองโซนจะแตกต่างกันตรงที่โซนวีไอพีจะเป็นโต๊ะสำหรับลูกค้าที่ต้องการความเป็นส่วนตัวในระดับหนึ่ง ส่วนห้องวีไอพีจะเป็นห้องสำหรับลูกค้าที่ต้องการความเป็นส่วนตัวมากส่วนใหญ่จะใช้ในการคุยธุรกิจลับของพวกมาเฟีย

ปึง!

เสียงประตูเปิดเข้ามาด้วยความไร้มารยาททำให้ฉลามเจ้าของคลับที่กำลังขึ้นคร่อมร่างบางของพริตตี้สาวสวยจำต้องผละใบหน้าออกมาจากลำคอระหง ปรายตาขึ้นมองเจ้าของการกระทำเพียงนิดแล้วกระตุกยิ้มน้อยๆ พร้อมกับดันตัวลุกขึ้นมานั่งแล้วดึงร่างบางขึ้นตามมาด้วย

“ลมอะไรหอบมึงมาได้วะ วันนี้วันพระนะเว้ย”

เสียงกระแนะกระแหนของเพื่อนสนิทไม่ได้สะทกสะท้านต่อความเย็นชาของนักรบได้เลยสักนิด มีเพียงสายตาคมที่ตวัดมองเพื่อนเพียงนิดแล้วถูกเจ้าตัวดึงกลับมาอย่างรวดเร็ว กระแทกตัวลงบนโซฟาเดี่ยวตรงข้ามด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง

“เอาสักคนไหม วันนี้มีของใหม่มาอยากได้คนเทสของอยู่พอดีเลย”

“เห็นหน้ากูเหมือนคนเงี่ยนหรือไง”

"หึหึ ก็ไม่แน่เผื่อมึงสนใจไง"

"ไปเล่นไกลๆ ตีนกูไป วันนี้ไม่มีอารมณ์"

"อะไรที่มันทำให้มึงอารมณ์เสียได้ขนาดนี้วะ" ว่าพลางยกมือขึ้นพาดไปกับพนักพิงหลังโดยมีร่างบางของพริตตี้สาวนั่งอยู่ในอ้อมแขน ยกแก้วเหล้าก้นแก้วบนโต๊ะด้านหน้าขึ้นมายกกระดกดื่ม

ฉลามกระตุกยิ้มเล็กน้อยเหลือบมองเพื่อนสนิทแล้ววางแก้วเหล้าเปล่าลงกลับตามเดิมก่อนที่จะหันไปคลอเคลียคนข้างๆ แทน

"เพื่อนพี่กูมีงานสำคัญให้ทำ"

"ก็ดีแล้วนี่มึงจะได้ไม่ว่าง อืม~ แก้มนุ่มจริงๆ เลย"

"..."

นักรบผ่อนลมหายใจออกดึงสายตากลับยังแก้วเหล้าในมือที่ถูกยกขึ้นไกวเล่นเป็นวงกลม ปลงกับความเ_ี่ยนไม่เลือกที่ของมันจริงๆ