Chapter 11 : ลูกสาวเพื่อนในรถมินิแวน SM NC

‘ลุงวีระกำลังเย็บรูก้นเรางั้นเหรอ?’

ใบหน้าของเอมี่บิดเบี้ยว การแสดงออกผ่านทางสีหน้าเป็นไปอย่างยากลำบาก ไม่แน่ใจว่าเธอกำลังมีความสุขหรือว่าเป็นทุกข์ ดวงตาที่ค่อนข้างเหลือกลอยของเธอจ้องมองวีระอย่างสับสน น้ำตายังคงไหลรินลงมาเป็นส่วนผสมระหว่างความยินดีและความเจ็บปวด

“ลุงคะหนูรู้สึกแปลก ๆ มันแบบว่า...จะทรมานก็ไม่ใช่จะรู้สึกดีก็ไม่เชิง...อึ๊ก! มันเหมือนกับตัวของหนูกำลังถูกแหวกออกจากด้านใน” ขณะที่เอมี่กล่าวเธอก็ต้องแบกรับความรู้สึกจุกเสียดในลำไส้ไปด้วย นั่นทำให้ความซาบซ่านในรูปแบบใหม่นี้แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย 

วีระจ้องมองแข้งขาที่สั่นเทาของเอมี่พร้อมขยับสะโพกต่อไปอย่างพริ้วไหว อัดกระแทกย้ำ ๆ ซ้ำ ๆ โดยการเข้าสุดออกสุดเพื่อทิ่มแทงและกระชากอารมณ์ของเธอออกมา ยังเป็นเรื่องดีที่การสอดใส่นี้มีน้ำเชื้อของเขาที่ต่างเจลหล่อลื่นอยู่ทำให้การเคลื่อนไหวทุก ๆ ครั้งที่ทะลวงลึกเข้าไปเป็นไปอย่างลื่นไหล มิหนำซ้ำ ยังเร้าอารมณ์ได้ดีด้วยสัมผัสเหนอะหนะชวนรู้สึกวูบวาบนี้ โดยในขณะเดียวกัน มือไม้ของหนุ่มใหญ่คนนี้ก็ไม่อยู่เฉย ทำการบีบขย้ำก้อนเนื้อคู่โตของเธอไปด้วยอย่างเมามัน

“ถ้าแค่มอง ไม่รู้เลยนะเนี่ยว่ามันใหญ่เต็มไม้เต็มมือแบบนี้...” วีระว่างั้นก่อนที่จะเพิ่มแรงทั้งที่สะโพกทั้งที่มือ กระหน่ำความรุนแรงเข้าใส่เธออย่างเต็มเปี่ยม

“อึ๊ก! อ๊า! ฮา...อา...อร๊าง~!!” เอมี่หายใจลำบาก ความรู้สึกสั่นสะท้านจากภายในสู่ภายนอกมีทั้งความจุกเสียดและเสียวซ่าน เหล่าความรู้สึกนี้สร้างผลกระทบกับเธอที่รุนแรงกว่าที่เคย เนื่องจากความไม่คุ้นชินเมื่อวีระสอดใส่เข้ามาผ่านรูสวาทรูนี้ที่ไม่ใช่รูเดิม หญิงสาวดิ้นพล่านคาเงื้อมมือของหนุ่มใหญ่เธอกอดคอเขาแน่นขนัด เริ่มรู้สึกอีกครั้งแล้วว่าจุดหมายปรายทางกำลังจะมาถึงในไม่ช้าก็เร็ว

เอมี่ใช้ขาเกี่ยวรัดร่างของวีระไปด้วยในขณะที่วีระทุ่มเทพละกำลังและอารมณ์ทั้งหมดเพื่อมอบให้แก่เธอผ่านแท่งเนื้อของเขาที่สอดลึกสุดหยั่งเข้าไปในร่างกายนี้

“อื๊ออออ~!!” เธอกัดฟันกรอดด้วยเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายที่เธอมีเพื่อพยายามระงับความรู้สึกที่พรั่งพรูออกมาให้ได้ แต่จนแล้วจนรอดเธอก็เผลอไผลหลุดเสียงครางออกมาอยู่ดีเมื่อถึงจุดสุดยอดที่สั่นสะท้านไปหมดในทุกรูขุมขน 

“อา...ไม่ใช่แค่หมีหนูนะที่ร่าน เอมี่ แต่รูก้นรูนี้ก็ไม่ต่างกัน...มันรัดโคยลุงแน่นอย่างน่าเหลือเชื่อเลย...โอ้ว~แถมโคตรจะรู้สึกดีเลยด้วย” วีระที่ถึงจุดสุดยอดในเวลาเดียวกันด้วยความรู้สึกที่ท้วมท้น เขาปลดปล่อยน้ำอุ่น ๆ เข้าไปในตัวเอมี่อีกครั้ง แต่ครั้งนี้ผ่านทางรูอีกรูหนึ่ง เติมเต็มลำไส้ของหญิงสาวจนล้มทะลักออกมา

ขณะที่น้ำสีใสของเอมี่พวยพุ่งจากร่องรักราวกับน้ำพุร้อน หลังจากที่หนุ่มใหญ่ถอดถอนแท่งเนื้อตัวเองออกไป รูก้นที่กลวงโบ๋รูนั้นก็ขย้อนน้ำสีขาวขุ่นข้นออกมา ดูยั่วยวนไม่น้อยเลย...

หลังจากที่ทุกอย่างจบลง บรรยากาศในห้องน้ำยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งความร้อนแรง เหงื่อที่อาบไล้ทั่วเรือนร่างสะท้อนประกายภายใต้แสงสลัว เอมี่หอบหายใจอย่างเหนื่อยล้า แผ่นอกกระเพื่อมขึ้นลงไม่เป็นจังหวะ ร่างกายของเธออ่อนแรงจนแทบจะพยุงตัวเองไม่ไหว แขนขาสั่นระริกเหมือนเพิ่งผ่านพายุใหญ่ ราวกับพลังที่มีอยู่ทั้งหมดได้ถูกดึงออกไปจนหมดสิ้น

วีระยืนหายใจลึกและยาว เพียงพอที่จะให้เขากลับมาแต่งตัวได้อย่างเรียบง่าย ใบหน้าเขาเปื้อนรอยยิ้มบาง ๆ มองดูลักษณะอ่อนล้าของเอมี่ที่ทำให้เธอดูเปราะบางอย่างน่าทะนุถนอม ความรู้สึกพอใจและชื่นชมฉายชัดในดวงตา แม้จะหอบหายใจ แต่เขายังคงดูสงบและควบคุมตัวเองได้ ต่างกับเอมี่ที่ยังคงนอนซบอยู่ที่เดิม สั่นเทิ้มและต้องการพักผ่อนต่ออีกสักพัก

วีระย่อตัวลงใกล้ ๆ เธอ เอื้อมมือไปเกลี่ยผมที่เปียกชื้นออกจากใบหน้า และเอ่ยเสียงนุ่ม “คงเหนื่อยมากแล้วใช่ไหม? วันนี้อาบน้ำแล้วไปพักเถอะ เดี๋ยวให้มณีเตรียมชุดไว้ให้ วันนี้หนูไม่ต้องทำงานถือซะว่าเป็นรางวัลที่ช่วยทำให้ลุงพอใจ...”

เอมี่พยักหน้าเล็กน้อย ทั้งที่ยังไม่สามารถตอบอะไรออกมาได้เต็มเสียง นัยน์ตาเธอปรือช้า ๆ มองสบตาวีระ ก่อนจะหลับตาลงราวกับจะยอมพักพิงอยู่ในอ้อมแขนของเขาในยามนี้ ความรู้สึกอบอุ่นบางอย่างอวลอยู่ในอากาศ ขณะที่วีระยังคงนั่งอยู่ข้างเธอ ปล่อยให้เธอซึมซับช่วงเวลาแห่งความอ่อนโยนที่ไม่บ่อยนักจะได้สัมผัส

 

หลังอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ

เวลา 10:45 น.

ในบรรยากาศของยามเช้าอันเงียบสงบ บริเวณสวนเล็ก ๆ ใกล้ที่จอดรถบริษัท เอมี่ยืนอยู่ในชุดพนักงานออฟฟิศเรียบหรูตัวใหม่เอี่ยม แม้ผมของเธอยังไม่แห้งดีจากการอาบน้ำหมาด ๆ แต่กลับเพิ่มเสน่ห์และความลึกลับในตัวเธอ ผิวขาวเนียนของเอมี่เปล่งประกายเมื่อต้องแสงอ่อน ๆ ของยามเช้า

“ขอบคุณนะคะพี่มณี ถ้าไม่ได้พี่ช่วย หนูก็คงไม่รู้ว่าจะหันไปพึ่งใครแล้ว” เอมี่กล่าวด้วยน้ำเสียงอบอุ่นปนความซาบซึ้ง ท่าทางของเธอแฝงความรู้สึกหนักใจแต่ก็อ่อนโยน มองไปยังมณีที่ยืนอยู่ข้าง ๆ อย่างซาบซึ้งใจ

มณี หญิงสาวรุ่นพี่ที่เคยผ่านโลกมาอย่างโชกโชน ตอบกลับด้วยรอยยิ้มขัน ๆ ที่ฉายแววในดวงตา เธอหยิบกล่องบุหรี่ออกมา เปิดฝาอย่างเชี่ยวชาญแล้วหยิบบุหรี่มวนหนึ่งขึ้นมาคาบไว้ ก่อนจะจุดไฟและสูดหายใจลึก พลางปล่อยควันออกมาเบา ๆ “พี่เข้าใจ...พี่เคยผ่านอะไรแบบนี้มามาก ไม่ต้องเกรงใจหรอก” เธอหัวเราะเบา ๆ อย่างคนที่รู้จักความลำบากในชีวิตเป็นอย่างดี “สมัยก่อนพี่ก็เป็นแม่เล้า เคยเจออะไรมาเยอะ ช่วยเด็ก ๆ เหมือนหนูนี่แหละ”

เอมี่มองมณีด้วยความสนใจพลางถามต่อ “พี่มณีรู้จักกับลุงหนูได้ยังไงเหรอคะ? หนูไม่เคยคิดเลยว่าจะมีคนอย่างพี่อยู่ที่นี่...”

มณีสูดบุหรี่ลึกอีกครั้ง พ่นควันออกมาเป็นวงแผ่วเบา สายตาหวนนึกถึงอดีตที่ค่อย ๆ แวบขึ้นมา “ก็แค่เพราะลุงของหนูไปเที่ยวที่นั่นบ่อย ก็เลยรู้จักกัน...เขาเป็นคนเงียบ ๆ แต่ช่างสังเกต และพี่เองก็ชำนาญในงานบริการ เลยถูกชวนมาทำงานที่นี่ เหมือนเขาเห็นอะไรในตัวพี่ที่คนอื่นมองไม่เห็น..มั้งนะ” เสียงของเธอราบเรียบแต่มีแววขำขัน ขณะที่รอยยิ้มมุมปากนั้นยังไม่หายไป

มณียื่นซองบุหรี่ซองหนึ่งให้เอมี่และในนั้นก็เหลือมวนบุหรี่ไม่ถึงครึ่ง พลางมองเธออย่างแปลกใจ “พูดจริง ๆ นะ พี่ไม่คิดเลยว่าเด็กผู้หญิงใส ๆ อย่างหนูจะมีมุมแบบนี้อยู่ด้วย เห็นทีแรกพี่ยังคิดว่าเป็นสาวออฟฟิศเรียบร้อยอยู่เลย”

เอมี่รับซองบุหรี่มาจากมือของมณี สูดลมหายใจและปล่อยควันออกเบา ๆ ราวกับให้ทุกความรู้สึกและความกดดันในใจลอยไปกับกลุ่มควันขาวที่เลือนหายไปในอากาศ เธอเผยสีหน้าเบาสบายที่หาได้ยากในชีวิตประจำวัน “ก็แค่อยากระบายอะไรสักหน่อยค่ะ บางครั้ง...การที่เราเก็บความรู้สึกไว้มากไปมันก็อึดอัด”

ทั้งคู่สูบควันเงียบ ๆ เคียงข้างกัน ราวกับปล่อยให้ควันบุหรี่พาเอาความหนักอึ้งในใจลอยหายไปกับอากาศ ใต้แสงอ่อน ๆ ของเช้านี้ ทั้งสองคนรู้สึกผ่อนคลายกับบรรยากาศที่เงียบสงบ แต่เต็มไปด้วยความเข้าใจที่ไม่จำเป็นต้องอธิบาย

 

เย็นนั้น

เวลา 16:10 น.

ภายในรถมินิแวนสุดหรูที่ออกแบบมาเพื่อความเป็นส่วนตัวอย่างแท้จริง เอมี่และวีระนั่งเคียงข้างกันอยู่ด้านหลัง ความเงียบระหว่างทั้งคู่ถูกขับกล่อมด้วยเสียงเครื่องยนต์เบา ๆ และบรรยากาศที่ถูกตกแต่งด้วยความละเมียดละไม เฟอร์นิเจอร์ภายในอย่างโซฟานุ่มสบาย โต๊ะขนาดเล็กที่จัดไว้อย่างประณีต ตู้เย็นเล็ก ๆ ที่ซ่อนอยู่ในมุมห้องโดยสาร เสริมให้ภายในดูอบอุ่นแต่หรูหราราวกับห้องรับแขกเคลื่อนที่ กระจกทึบที่กั้นระหว่างส่วนหน้ากับผู้โดยสารทำให้พื้นที่นี้ดูเป็นโลกส่วนตัวที่มีเพียงเธอและเขาเท่านั้น

เอมี่หันมองออกไปนอกรถบ้างเป็นระยะ พลางถามออกมาเบา ๆ “ลุงคะ เราจะถึงกันประมาณกี่โมงคะ?” น้ำเสียงนั้นเผยความกังวลเล็กน้อย สายตาเธอหลุบต่ำไปยังเบาะนุ่ม ๆ เหมือนต้องการหาที่พักสายตาท่ามกลางความเป็นส่วนตัวนี้

วีระหันมาตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่แฝงความมั่นใจ “ก็น่าจะราว ๆ สามทุ่มได้... แต่เราไม่ได้รีบร้อนอะไร ค่อย ๆ ไปก็ไม่เป็นไร” วีระกล่าวจบ เขาค่อย ๆ เอื้อมมือไปปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตทีละเม็ดอย่างใจเย็น ราวกับไม่เร่งรีบ ความเคลื่อนไหวอันแช่มช้าแต่เปี่ยมด้วยเสน่ห์นั้นทำให้เอมี่เผลอเหลือบมองโดยไม่รู้ตัว ดวงตาของเธอจับจ้องที่กล้ามเนื้อแข็งแรงบนแผ่นอกและไหล่ล่ำสันของเขา ใบหน้าของเธอขึ้นสีแดงระเรื่อ พลันรู้สึกถึงความอุ่นที่แผ่ซ่านทั่วร่างอย่างห้ามไม่อยู่

“ลุงคะ...เราจะเริ่มกันเลยเหรอคะ?” เอมี่เอ่ยขึ้นอย่างไม่แน่ใจ น้ำเสียงนั้นฟังแผ่วเบาและอ่อนหวานขณะสายตาของเธอยังคงจับจ้องอยู่ที่เขา วีระผู้ซึ่งแม้จะมีวัยล่วงเข้าเลขห้าก็ยังคงดูดีและสง่างาม ร่างกายที่ผ่านการดูแลอย่างดีทำให้เขาดูสุขุมและมีเสน่ห์ที่บอกไม่ถูก

วีระหันมาสบตาเธอด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน แต่แฝงด้วยความหมาย “หนูคิดว่าลุงจะพาหนูไปแค่ดูงานจริง ๆ งั้นเหรอ?” เขาเอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบา ก่อนที่มือของเขาจะเลื่อนลงไปสัมผัสที่ต้นขาเนียนนุ่มของเอมี่ การสัมผัสนั้นแผ่วเบาแต่ชวนให้ใจสั่นสะท้าน ความร้อนวูบวาบค่อย ๆ แผ่ไปทั่วตัวของเอมี่ ราวกับแรงดึงดูดที่เธอไม่อาจหลีกหนีได้ เธอรู้สึกถึงความผ่อนคลายและปล่อยวางท่ามกลางการเดินทางอันเป็นส่วนตัวที่กำลังพาเธอไปสู่จุดหมายที่มากกว่าการ ‘ดูงาน’

“แต่ไม่ต้องห่วงไปหรอกนะเอมี่ เพราะลุงจะเริ่มด้วยการมอบรางวัลให้หนู... ถอดกางเกงในและถ่างขาออก เดี๋ยวลุงจะทำให้หนูผ่อนคลาย” วีระกระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่หนักแน่น รอยยิ้มของเขาเต็มไปด้วยเลศนัย ดวงตาคมของเขาไล่มองตั้งแต่ใบหน้าเรียวหวานลงมาถึงเรือนร่างอันเย้ายวนของเอมี่ ชุดพนักงานออฟฟิศที่เธอสวมใส่ดูเรียบง่าย แต่กลับทวีความเย้ายวนให้เจ้าของร่างอย่างน่าเหลือเชื่อ กระโปรงพลีทสีดำขลับที่สั้นเพียงพอจะเผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียนอย่างตั้งใจเสริมความมั่นใจให้กับหญิงสาวผู้ใสซื่อแต่แฝงความท้าทาย

วีระขยับมือทีละน้อย ค่อย ๆ ไล้ปลายนิ้วเบา ๆ ไปตามแขนขาวเนียนของเอมี่จนสัมผัสได้ถึงการตอบสนองแผ่วเบาของเธอ เสื้อเชิ้ตสีขาวที่รัดแนบตัวทำให้เขาเห็นถึงสัดส่วนที่สมบูรณ์แบบอย่างชัดเจน ลมหายใจของเธอเริ่มถี่ขึ้นเล็กน้อย เธอรู้สึกถึงความอุ่นที่แผ่ซ่านจากสัมผัสของเขา เธอพยายามควบคุมอาการสั่นสะท้านของตนเองแต่ก็ยากที่จะห้ามใจ

“ลุงอยากให้หนูรู้สึกสบาย...เวลาที่ได้อยู่กับลุง” วีระกล่าวต่ออย่างอ่อนโยน ปลายนิ้วของเขาเคลื่อนขึ้นมาสัมผัสที่ขอบเสื้อเชิ้ตพลางจัดให้เข้าที่ ดูเหมือนเป็นการกระทำที่สุภาพ แต่แฝงไปด้วยความหมายที่เอมี่รู้สึกได้

ภายในรถที่เงียบสงบและหรูหราราวกับโลกส่วนตัวของทั้งคู่ ทุกการเคลื่อนไหว ความใกล้ชิด และบรรยากาศที่รายล้อมเสมือนเปิดพื้นที่ให้เกิดความรู้สึกที่ท่วมท้น เอมี่เริ่มผ่อนคลายมากขึ้น ปล่อยวางความกังวลและเริ่มสัมผัสถึงความอ่อนโยนและอุ่นใจจากผู้ชายตรงหน้าที่ดูแลเธออย่างใส่ใจ ที่สำคัญคือคนคนนี้ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากหัวหน้าที่ยังเป็นลุงรวมถึงเพื่อนสนิทของพ่อเธอ

 

To be continued...