ตอนที่ 11 แกล้งเมาทำไม?

สวนอาหารกลางกรุงในยามราตรี ที่เนืองแน่นไปด้วยผู้คนในวันหยุดสุดสัปดาห์ โต๊ะยาวที่ถูกจัดไว้อย่างง่าย ๆ สำหรับปาร์ตี้เล็ก ๆ ของการนัดพบปะเพื่อน ๆ ของงานเลี้ยงรุ่นแบบไม่เป็นทางการ เสียงหัวเราะและแข่งกันพูดของคนสนิท ดังเซ็งแซ่ไปทั่วบริเวณแม้จะเลือกโซนที่อยู่ด้านนอกแล้วก็ตาม

เสียงเพลงที่เปิดคลอเบา ๆ สร้างบรรยากาศให้แอลกอฮอล์ทำงานได้อย่างดีเยี่ยม หลายคนที่วางมาดนักธุรกิจลงและผ่อนคลายกับเพื่อน ๆ แต่บางรายก็ยังคงสวมหน้ากากและสงวนท่าทีอยู่ ซึ่งเป็นที่รู้ดีกันในวงเพื่อน

ทีชานนท์นั่งพูดคุยปล่อยจอยหัวเราะจนเห็นฟันขาวอย่างอารมณ์ดี แขนเสื้อเชิ้ตถูกพับขึ้นจนถึงข้อศอก จนเห็นเส้นเอ็นที่ปูดขึ้นบอกความแข็งแรงของชายชาตรี เขาปลดกระดุมเสื้อเม็ดบนออกและคลายเนกไทให้หลวม ใบหน้าเข้มตอนนี้เริ่มตึงได้ที่แล้ว จากการท้าดวลหมดแก้วของเพื่อนสนิท

“ใครกลัวเมียกลับก่อนได้เลย” เสียงใครบางคนที่แทรกอยู่ในกลุ่มสร้างเสียงหัวเราะขึ้นมาได้ทันที พร้อมกับแก้วเครื่องดื่มที่ถูกชูขึ้นเหนืออากาศ

“หมดแก้ว”

วิยาดาสำรวจตัวเองในเงาสะท้อนของกระจกหน้าร้าน ยกยิ้มมุมปากก่อนจะก้าวขาเข้าไปด้านในด้วยความมั่นใจ หลังจากมีผู้ส่งสารว่าทีชานนท์มาร่วมงานด้วย

ชายหนุ่มตวัดสายตามองร่างที่กำลังเดินเฉิดฉายเข้ามาตรงหน้า ก่อนจะยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นจิบ

“อ้าววิ...ไหนบอกไม่ว่างไง?” เสียงถามจากเพื่อนในกลุ่ม

“เสร็จธุระเร็วน่ะ ก็เลยแวะมา” เธอตอบและเดินมานั่งลงเก้าอี้ที่เล็งไว้แล้ว ข้างทีชานนท์นั่นเอง โดยไม่สนใจว่าที่ตรงนั้นมีเจ้าของหรือยัง

“มานานแล้วเหรอคะนนท์?”

“สักพัก” เขาตอบสั้น ๆ วิยาดายกแก้วเครื่องดื่มขึ้นจิบ พูดคุยสนทนาอย่างอารมณ์ดี มือไม้ไม่ห่างตัวชายหนุ่มและถึงเนื้อถึงตัวตลอดเวลาขณะพูดคุย ยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายรูปเซลฟี่คู่ แม้เห็นเพียงด้านข้างของกรอบหน้าหล่อเท่านั้น ก่อนจะอัฟลงสตอรี่ ทีชานนท์ขี้เกียจจะเสียบรรยากาศในการดื่ม ก็ปล่อยให้หล่อนทำตามใจไปก็แล้วกัน

งานเลี้ยงดำเนินไปจนดึกดื่น หลายคนทยอยกลับ และอีกหลายคนฟุบคาโต๊ะ ทีชานนท์เองก็อาการหนักไม่ใช่เล่น แม้จะขอกลับหลายรอบแต่ไม่ผ่านการอนุมัติจากนิรุต จนสุดท้ายเป็นเจ้าตัวที่สลบคาที่ไปก่อน

“คุณนนท์ไหวไหมครับ?” นิพนธ์ที่เตรียมรถไว้รออยู่ด้านหน้าแล้ว เอ่ยถามเจ้านายที่นั่งคอพับคออ่อนอยู่ม้านั่งที่จุดพักสูบบุหรี่ หลังจากแยกย้ายกับเพื่อน ๆ แล้ว โดยมีวิยาดานั่งอยู่ข้าง ๆ

“เดี๋ยวฉันพานนท์กลับเอง นายกลับไปเถอะ” วิยาดาหันมาสั่งคนขับรถของเขา

“ไม่ได้หรอกครับคุณวิเดี๋ยวผมตกงาน” นิพนธ์ตอบกลับทันที หลังจากถูกสั่งไว้แล้วว่าหากเขาเมาให้พากลับบ้านเท่านั้น

“ตกงานบ้าอะไร?” วิยาดาย่นคิ้วถาม

“ก็โดนไล่ออกไงครับ...ถ้าไม่พาคุณนนท์กลับบ้าน” นี่คงจะเป็นคำสั่งราณีหรือไม่ก็ยัยนั่น หล่อนคิดในใจ ทั้งที่จริงแล้วเป็นทีชานนท์นั่นเองที่สั่งนิพนธ์ไว้ แล้วใครแคร์ล่ะวิยาดายกยิ้มมุมปาก สายตาจิ้งจอกสาว

“นนท์กลับคอนโดกับวินะคะ”

“ไม่ได้ครับ” เป็นนิพนธ์ที่ตอบแทนเจ้านาย

“เอ๊ะ” วิยาดาหันมาตวาด

“คุณวิอย่าทำให้ผมลำบากใจเลยครับ” พูดจบก็เดินมาพยุงหิ้วปีกเจ้านายหนุ่มให้ลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล

“คุณนนท์กลับบ้านนะครับ”

“อืม...” เสียงคนเมาที่อู้อี้ในลำคอ และพยายามลุกขึ้นเดินทั้งที่ตายังหลับอยู่ วิยาดาถอนหายใจอย่างหงุดหงิด พลันความคิดใหม่ก็ผุดขึ้นในหัว ไหน ๆ แผนที่วางไว้ก็พังแล้ว งั้นก็ไปบ้านเขาเลยก็แล้วกัน จะได้ดูให้เห็นกับตาว่ายัยหน้าเหวี่ยงนั่นเป็นแค่คู่หมั้นในนาม เหมือนที่เธอคิดหรือเปล่าวันนี้จะได้รู้กัน

หล่อนเดินเข้าไปช่วยนิพนธ์พยุงทีชานนท์ จับแขนชายหนุ่มยกมาคล้องคอตัวเอง มืออีกข้างพยุงรอบเอวเขาไว้

“นนท์เดินดี ๆ ค่ะ”

เสียงรถจอดที่หน้าบ้านพร้อม นิพนธ์เปิดประตูฝั่งคนขับและวิ่งมาอีกฝั่งพยุงเจ้านายเข้าบ้าน โดยมีวิยาดาช่วยพยุงอีกแรง และวางทีชานนท์ที่โซฟาห้องรับรอง

“ขอบคุณคุณวิมากครับ” นิพนธ์เอ่ยขึ้น

“คุณวิมีรถมารับไหมครับหรือจะให้ผมไปส่งครับ”

“นายไปพักเถอะเดี๋ยวฉันจะไปส่งนนท์ที่ห้องเอง” วิยาดาไม่ตอบแต่ออกคำสั่งแทน

“ไม่...น่าจะเหมาะมั้งครับคุณวิ” พูดอย่างระมัดระวัง

“ทำไม?” หล่อนแว้ดใส่ ในเมื่อบ้านหลังนี้หล่อนเคยเข้าออกจนรู้ทุกซอกทุกมุมแล้ว

“เดี๋ยวดิฉันเรียนคุณผึ้งเองค่ะ ไม่รบกวนคุณวิหรอกค่ะ” แม่บ้านพิไลที่เดินเข้ามาหลังจากได้ยินเสียงสนทนา นี่ถ้าราณีไม่ทานยาและหลับไปแล้ววิยาดาไม่ได้มาลอยหน้าอยู่ตรงนี้แน่ จะปลุกเจ้านายก็ใช่เรื่อง

แสดงว่าหล่อนอยู่บ้านหลังนี้จริง ๆ เหลือแค่ว่าอยู่ห้องทีชานนท์นนท์หรือเปล่าเท่านั้น

“ไม่รบกวนหรอก ฉันรับปากนนท์ไว้แล้ว” นาน ๆ โอกาสแบบนี้จะเกิดขึ้นหล่อนไม่ปล่อยให้หลุดมือไปแน่ ทีชานนท์ต้องกลับมาเป็นของหล่อนอีกครั้งไม่ว่าจะด้วยวิธีไหน ว่าแล้วก็พยุงชายหนุ่มให้ลุกขึ้น

“ขึ้นห้องนะคะนนท์”

“เอ้าช่วยกันพยุงสิ” หันมาดุนิพนธ์

ธิดาวดียืนกอดอกมองลงมาจากหน้าบันไดชั้นบน ยัยนี่ก็สุดจัดจริง ๆ จากเรื่องราวของหล่อนที่วีณาและทีชากรณ์เหลาให้ฟังก็ใช่ย่อย ความเก่งและความสวยของหล่อนนั้นจะหาผู้ชายใหม่อีกกี่คนก็คงไม่ใช่เรื่องยาก ทำไมต้องลดศักดิ์ศรีของตัวเองลง โดยการกลับมาหาแฟนเก่าที่เขามีผู้หญิงคนอื่นอยู่ข้างกายแบบนี้ ถึงแม้เธอเองจะไม่ได้พิศวาสเขา แต่เรื่องการให้เกียรติที่เขาอยากได้หนักหนาและพูดกับเธออยู่บ่อยครั้งนั้น เป็นตัวเขาเองต่างหากที่ทำไม่ได้ จดทะเบียนสมรสมีภรรยาเป็นตัวเป็นตนแล้ว ยังจะเมาหัวราน้ำกลับบ้านมาพร้อมกับแฟนเก่าแบบนี้อีก

“คุณผึ้ง” นิพนธ์หน้าเสียเมื่อเห็นนายหญิงยืนมองอยู่

“คุณผึ้งช่วยรับคุณนนท์หน่อยได้ไหมครับ”

“คุณผึ้ง ช่วยเปิดประตูให้ด้วยค่ะ” วิยาดาออกคำสั่ง

ธิดาวดีเดินไปเปิดประตูห้องนอนตามคำสั่งของหล่อน วิยาดาและนิพนธ์หิ้วปีกชายหนุ่มเดินไปวางเขาลงบนเตียงนอน

“ผมขอตัวนะครับ” เมื่อเห็นท่าไม่ดีก็ต้องรีบชิ่ง

“เฮ้อ...” วิยาดาถอนหายใจเหมือนโล่งอกที่นำเขาขึ้นมาได้สำเร็จ

“นนท์นี่ตัวหนักเหมือนเดิมเลย” เธอพูดคนเดียวแต่จงใจให้คนฟังเดือด

ก่อนจะหย่อนก้นลงนั่งที่เตียงนอนข้างกายเขา เหมือนธิดาวดีไม่ได้อยู่ตรงนั้น และกวาดสายตามองสำรวจในห้อง หัวเตียง โต๊ะเครื่องแป้ง รองเท้าหน้าห้องน้ำ และอื่น ๆ

“ขอบคุณนะคะที่มาส่งสามีฉัน” ธิดาวดีเอ่ยขึ้น เมื่อเห็นว่าหล่อนไม่มีท่าทีว่าจะกลับ ต้องหน้าด้านเบอร์ไหนถึงจะมาอยู่ในที่ส่วนตัวของคนอื่นแบบไม่รู้ร้อนรู้หนาวได้แบบนี้

“คุณอยู่ห้องนี้กับนนท์เหรอคะ?” หันมาถามธิดาวดี

“คุณถามจริงเหรอคะ? หญิงสาวหัวเราะเบา ๆ

“ฉันกับคุณนนท์เป็นสามีภรรยากันนะคะ”

“แต่ก็ยังไม่ได้แต่งนี่คะ?” ถึงแต่งหรือไม่แต่งหล่อนก็ไม่คิดจะแคร์อยู่แล้ว แต่พูดเพื่อให้คนฟังรู้สึกแย่เท่านั้น

“ดูจากสีหน้าและแววตาของคุณฉันก็ดูออกว่าคุณไม่ได้รักนนท์ ฉันเข้าใจนะคะว่าคุณก็คงมีความจำเป็นที่ต้องหมั้น แต่ไม่ว่าจะเพื่ออะไรก็แล้วแต่ค่ะ” เธอลุกขึ้นจากเตียงและเดินมาหยุดยืนตรงหน้าธิดาวดี

“นนท์ต้องเป็นของฉันเท่านั้นค่ะ” จ้องหน้าหญิงสาวอย่างท้าทาย เปิดไปก่อนเลยก็แล้วกันจะได้ไม่เสียเวลา

“ก็ขอให้ทำได้สำเร็จนะคะ ฉันเอาใจช่วยค่ะ” ธิดาวดีส่งยิ้มให้มือยังกอดอกชิวอยู่ วิยาดาขบฟันหน้าเข้าหากัน

“แค่ฉันกลับมาพร้อมกับนนท์และคุณไม่หึงไม่หวง มันก็เป็นการยืนยันแล้วว่าคุณกับนนท์ไม่ได้รักกัน” เธอยังไม่ยอมแพ้

“ฉันจะหึงทำไมละคะ ฉันรู้ว่าคุณนนท์เขาไม่เอาคุณอยู่แล้วค่ะ” ส่งยิ้มบาง ๆ ให้

“นี่เธอ” วิยาดาเปลี่ยนสรรพนามทันที หายใจแรงเมื่อถูกจี้ปม

“แล้วนี่...คุณจะนอนอยู่ที่นี่เหรอคะ?” ธิดาวดียกคิ้วถามประชดวิยาดา

ก๊อก ๆ ๆ

เสียงเคาะประตูดังขึ้นตัดการสนทนา แม่บ้านพิไลเดินเข้ามาพร้อมกับถาดเครื่องดื่มอุ่น ๆ สำหรับคนเมา เมื่อรออยู่นานสองนานก็ไม่เห็นวิยาดาเดินลงไป

“เครื่องดื่มให้คุณนนท์ค่ะคุณน้ำผึ้ง”

“ขอบคุณค่ะป้าพิไล”

“ดึกแล้วไลไม่กวนแล้วค่ะ พักผ่อนเถอะค่ะ แต่ถ้ามีอะไรเรียกได้ตลอดนะคะ” หันมามองวิยาดา

“คุณวิเชิญค่ะ” พิไลผายมือไปที่ประตูอย่างสุภาพ วิยาดาหน้าหงิกงอก่อนจะสะบัดก้นเดินออกห้องไป และประตูห้องก็ถูกปิดลง ธิดาวดีถอนหายใจทิ้ง ก่อนจะหันกลับมามองตัวต้นเหตุที่หลับอยู่บนเตียงแบบไม่รู้ร้อนรู้หนาว เดินไปที่เตียงนอน ถอดถุงเท้าออกจากเท้าเขา ถอดเนกไทออก

“คุณนนท์คะ” ไม่มีเสียงตอบรับ

“ดื่มอะไรอุ่น ๆ หน่อยไหมคะ?” ยังเงียบอยู่ กลิ่นแอลกอฮอล์จากร่างของชายหนุ่มที่เริ่มลอยผสมกลิ่นแอร์ปะปนอยู่ทั่วห้องแล้ว ขืนนอนข้าง ๆ แบบนี้ทั้งคืนมีหวังพรุ่งนี้ตื่นมาหล่อนคงเมาไม่ต่างจากเขาแน่ ตัดสินใจเดินลงไปห้องครัว ดึกแล้วไม่อยากรบกวนแม่บ้าน เธอหยิบกะละมังใส่น้ำใบเล็กและกลับขึ้นมาบนห้อง ตอนนี้คนเมาไม่อยู่บนเตียงแล้ว และมีเสียงอาบน้ำดังอยู่ในห้องน้ำ ธิดาวดีขมวดคิ้วเข้าหากัน นี่เขาเห็นเธอเป็นไม้กันหมาหรือแค่นึกสนุกกันนะถึงต้องแกล้งเมา

“ตกลงก็คือคุณแกล้งเมา?” เอ่ยถามเขาทันทีที่ออกจากห้องน้ำ ธิดาวดีนั่งกอดอกอยู่บนเตียงพิงหมอน ห่มผ้าแค่ครึ่งท่อน ทีชานนท์หันมามองหน้าคนถามครู่หนึ่ง

“ผมจะแกล้งเมาทำไม?” ถามหน้าตาเฉย ดวงตาของเขายังฉ่ำเยิ้มและแดงก่ำด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ แม้จะอาบน้ำเรียกความสดชื่นคืนให้ร่างกายแล้ว แต่กระนั้นใบหน้าเข้มก็ยังเป็นสีเลือดฝาดอยู่ เส้นเลือดที่ข้างขมับนูนขึ้นจนเห็นได้ชัด

ชายหนุ่มเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ มือเท้าสะเอว หยดน้ำยังเกาะอยู่ทั่วร่างกำยำ ผมเปียกที่ถูกเช็ดออกเพียงหมาด ๆ กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของสบู่และแชมพูลอยมาปะทะจมูก ผ้าขนหนูผืนเล็กคล้องอยู่ที่ลำคอเขา อีกผืนห่อท่อนร่างอยู่อย่างหมิ่นเหม่ ธิดาวดีเบือนสายตาไปทางอื่น

“ฉันจะไปรู้เหรอคะ คุณเมาแขนขาอ่อนแรงซะขนาดนั้น คอพับคออ่อนจนแฟนเก่าต้องหิ้วปีกมาส่งถึงห้องนอนขนาดนี้ แต่พอเธอกลับ คุณก็ลุกมาอาบน้ำ” พูดจบก็แค่นหัวเราะในลำคอเบา ๆ