ตอนที่ 8 แฟนเก่า

ทันทีที่รถจอดหน้าสำนักงานศตพิพัฒน์ ธิดาวดีกวาดสายตามองไปรอบบริเวณที่เธอยังไม่คุ้นชิน ทีชานนท์ก้าวลงจากรถและยืนรอเธอเพื่อเดินเข้าบริษัทพร้อมกัน หญิงสาวเดินมาหยุดอยู่ข้างเขา มองทะลุกระจกใสเข้าไปด้านใน ที่นี่คือบริษัทของว่าที่สามีในอนาคตไม่ใช่เหรอ เธอจะรู้สึกหนักใจทำไมกันนะ ก่อนจะเผลอถอนหายใจทิ้งอย่างลืมตัวกับการเริ่มต้นงานใหม่ในวันนี้ ทีชานนท์เอื้อมมือคว้ามือบางมากุมไว้และจูงเธอเดินเข้าไปพร้อมกัน หญิงสาวเหรอหรามองตามแผ่นหลังคนตัวสูงและสาวเท้าตามไปติด ๆ

“สวัสดีค่ะบอส”

เจ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์ลุกขึ้นยืนและยกมือไหว้ พร้อมกับมองเลยมาที่หญิงสาวข้างกายประธาน ทีชานนท์พยักหน้ารับด้วยใบหน้าเรียบเฉย ธิดาวดีก้มศีรษะน้อย ๆ พร้อมรอยยิ้มบาง ๆ รับไหว้เจ้าหน้าที่สาวเพราะมือถูกเขากุมอยู่ ทันทีที่เจ้านายเดินพ้นหน้าประชาสัมพันธ์ไปเจ้าหน้าที่ก็ผลึบเข้าหากันสุมหัวจุดประเด็นหัวข้อสนทนาทันที

“นี่ห้องทำงานคุณน้ำผึ้งครับ ส่วนห้องบอสอยู่ข้าง ๆ ครับ มีอะไรเรียกผมได้ตลอดเลยนะครับ” ภูริศพูดด้วยท่าทีสุภาพเมื่อรับช่วงต่อจากประธานให้ดูแลเจ้านายหญิงคนใหม่ ระหว่างที่หาผู้ช่วยมาให้เธอ

“ขอบคุณนะคะ” เธอยิ้มน้อย ๆ ภูริศโค้งศีรษะก่อนเดินออกห้องไป ธิดาวดีเดินสำรวจไปทั่วห้อง ก่อนจะนั่งลงบนโซฟารับรองข้าง ๆ ก็คิดเสียว่าเป็นการเริ่มต้นงานใหม่ที่เงินเดือนโคตรดีก็แล้วกันจะได้มีกำลังใจในการใช้ชีวิต วางหนังสือที่ถือมาในมือลงบนโต๊ะกลมตรงหน้า พลางทำให้นึกถึงผู้เป็นพ่อขึ้นมาทันที

หนังสือ “ร้อยเรียงรัก” เล่มนี้ที่เธอได้อ่านให้ผู้เป็นพ่อฟังเป็นครั้งสุดท้ายก่อนเขาจะจากไปอย่างสงบ เหมือนเป็นตัวแทนความผูกพันครั้งสุดท้ายระหว่างเธอกับพ่อที่ทำให้ยิ้มได้ทุกครั้งที่นึกถึง

เสียงเคาะประตูที่หน้าห้องดังขึ้น ปลุกเธอให้ตื่นจากความคิด ทีชานนท์เดินเข้ามาด้านในและนั่งลงโซฟาตรงข้ามเธอ

“ขาดเหลืออะไรก็บอกภูริศละกัน” เอ่ยเสียงเรียบมองหญิงสาวที่นั่งตรงข้าม

“ค่ะ” ธิดาวดีตอบรับสั้น ๆ

“แล้วงานของฉันละคะต้องทำอะไรบ้าง?”

“ตอนนี้คุณก็ทำความคุ้นเคยกับสถานที่ไปก่อนก็แล้วกัน เดี๋ยวภูริศจะแจ้งรายละเอียดให้อีกที”

“ค่ะ”

“เอากาแฟมาให้ฉันที่ห้องคุณผึ้งสองแก้ว” เขากดสายโทรออกบอกผู้ช่วยและวางสายไป ไม่นานแม่บ้านก็ยกแก้วกาแฟเข้ามาวางตรงหน้า พร้อมกับร่างเฉิดฉายของวิยาดาที่เดินตามเข้ามาติด ๆ เมื่อเพิ่งถูกพรายกระซิบแจ้งข่าวมาหมาด ๆ ว่าประธานเข้ามาบริษัทและพกหญิงสาวเข้ามาด้วย

“วิโทรหาคุณไม่รับสาย ภูริศบอกอยู่ที่นี่วิก็เลยตามมาดู” พร้อมกับปรายตามองธิดาวดี เช่นเดียวกับหญิงสาวที่มองหล่อนเช่นกัน พร้อมกับคำถามมากมายที่ผุดขึ้นในหัว วิยาดานั่งลงข้างทีชานนท์สะโพกของหล่อนเบียดไปกับสะโพกเขา และยกขาขึ้นไขว่ห้างด้วยท่าทีสุดชิว

“คุณคงเป็นคู่หมั้นของนนท์ ฉันชื่อวิยาดาค่ะ ยินดีที่ได้รู้จัก” ยื่นมือไปตรงหน้าธิดาวดีเป็นการทักทายและรอให้เธอสัมผัส แม้ไม่ได้ยินดีที่จะรู้จักเหมือนที่ปากพูดไป

ผู้หญิงคนนี้เป็นใครกัน ธิดาวดีตั้งคำถามขึ้นในใจ เพราะเธอเองไม่เคยใส่ใจเรื่องส่วนตัวของคู่หมั้นหนุ่มเลย ดูจากท่าทีน้ำเสียงและสีหน้าของหล่อนแล้ว ก็เดาได้ไม่ยากว่าหล่อนคงไม่อยากผูกมิตรด้วยเท่าไหร่ แต่ยังไม่มีคำตอบให้ตัวเองทีชานนท์ก็ลุกขึ้นยืนเปลี่ยนไปนั่งลงข้างคู่หมั้นสาว เอนหลังพิงพนักโซฟา เอื้อมมือมาโอบไหล่ธิดาวดีไว้เบา ๆ โดยมีสายตาของวิยาดาที่มองตามอย่างหงุดหงิด

“วิเค้าเป็นคู่ค้าของบริษัทเรา คุณอาจจะได้โคงานกันบ่อยอยู่” เขาพูดเสียงนุ่มแบบที่เธอยังไม่ชิน

“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ ฉันน้ำผึ้งค่ะ” ธิดาวดีเอ่ยเสียงเรียบแต่วิยาดาชักมือกลับแล้ว

“คุณธิดาวดี วงศ์พิกุลรัตน์ บุตรสาวคนเดียวของคุณกิตติ ใคร ๆ ก็รู้จักล่ะค่ะ ยิ่งมาหมั้นกับนนท์ด้วยแล้ว ข่าวลือหนาหูขนาดนั้นใครจะไม่รู้จัก”

ธิดาวดีสัมผัสใด้ในแววตาเย้ยหยันคู่นั้นของหล่อน ยัยนี่คงพอตัวอยู่ขนาดเพิ่งเจอกันครั้งแรกรังสีนางร้ายยังแผ่ขยายเป็นวงกว้างได้ขนาดนี้ ก่อนจะตวัดสายตาขึ้นมองหน้าผู้พูด ยิ้มมุมปากน้อย ๆ

“ข่าวลืออะไรเหรอคะ?” ถามเสียงเรียบ

“อ้าวคุณไม่ทราบเหรอคะ?” วิยาดาตีหน้าซื่อ

“ก็ข่าวลือที่ว่าคุณหมั้นเพราะหนี้สินไงคะ”

“วิ” ทีชานนท์เสียงเข้มและดุเธอด้วยสายตา

“นนท์ไม่ต้องดุวิหรอกค่ะ วิรู้ว่านนท์หมั้นเพราะขัดคุณป้าไม่ได้”

“คุณก็รีบเคลียร์หนี้ให้หมดไว ๆ นะคะ จะได้รีบเป็นอิสระ” หันมาพูดกับธิดาวดี

“การหมั้นและแต่งงานที่ปราศจากความรักน่ะ อยู่ได้ไม่นานหรอกค่ะ” หล่อนออกทัศนะโดยที่ไม่มีใครต้องการฟัง

“เหมือนคุณนะเหรอ?” ทีชานนท์ต่อให้

“นนท์” เธอแว้ดเสียงสูงเหมือนตัวอิจฉาในละคร

“แต่ผมไม่เหมือนคุณ” ชายหนุ่มพูดอย่างใจเย็น

“ผมหมั้นเพราะอยากหมั้น ถ้าจะแต่งก็เพราะอยากแต่ง และผมกับผึ้ง...ก็รักกันดี” ประโยคสุดท้ายที่เน้นเสียงหนักชัดเจน

“วิไม่เชื่อหรอกค่ะวิรู้จักคุณมานาน คุณไม่ได้ชอบใครง่ายขนาดนั้น” เธอวีนและลุกขึ้นยืน มองหน้าธิดาวดีที่กำลังงงงันฟังเขาและวิยาดาตอบโต้กันไปมา และกำลังจับต้นชนปลายอยู่

“คุณกำลังแกล้งวิให้วิเจ็บ จะให้วิขอโทษคุณอีกสักกี่ร้อยกี่พันครั้งคุณถึงจะหายโกรธ”

ทีชานนท์พลิกตัวหันข้างมาหาธิดาวดี มือประคองแก้มเธอและดันกรอบหน้าหญิงสาวเข้ามาหา พร้อมกับประกบปากลงจูบแบบไม่ทันให้ตั้งตัว ธิดาวดีตัวแข็งทื่อ ตาเบิกโพลง ตกใจทำอะไรไม่ถูกได้แค่นิ่งอยู่กับที่เหมือนโดนถอดปลั๊ก ก่อนที่เขาจะถอนริมฝีปากออก และหันไปมองวิยาดา

“นนท์” วิยาดาแว้ดเสียงเหมือนเด็กที่ถูกขัดใจ สองมือกำแน่นกัดฟันจนปากสั่น ก้มหยิบแก้วกาแฟมาถือในมือ อยากจะสาดใส่หญิงสาวตรงหน้าที่กล้ามาแย่งผู้ชายของเธอไป

“อย่าแม้แต่จะคิดนะวิ” เสียงสั่งเข้ม ๆ ของทีชานนท์ วิยาดาหายใจถี่ บีบแก้วในมือแน่น ก่อนจะวางกระแทกลงที่โต๊ะ กาแฟในแก้วหกกระฉอกเปรอะเปื้อนหนังสือที่ธิดาวดีวางไว้ หญิงสาวรีบคว้ากระดาษชำระมาเช็ดออกอย่างรวดเร็ว วิยาดากระแทกส้นรองเท้าสะบัดหน้าเดินออกห้องไปอย่างหัวเสีย พร้อมกับเสียงถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายของทีชานนท์ ธิดาวดีเช็ดคราบกาแฟออกจากหนังสือแล้ว ถอนหายใจทิ้งและหันมามองคนที่นั่งกุมขมับอยู่ข้าง ๆ

“คุณทำเกินไปนะคะ” เอ่ยเสียงเรียบกับเขา ทีชานนท์เงยหน้าขึ้นมามองเธอ

“ไม่เกินไปหรอกคุณยังรู้จักวิน้อยไป”

“ฉันหมายถึง...เมื่อกี๊คุณ...จูบฉัน” พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติและจ้องหน้าเขาแบบเอาเรื่อง

“ก็คุณไม่ยอมทำหน้าที่ตัวเอง ผมเลยต้องปวดหัวอยู่นี่ไง” ทีชานนท์อธิบายไปคนละเรื่อง หัวคิ้วย่นเข้าหากัน อาการหงุดหงิดเจืออยู่ที่ใบหน้าคมเข้มแม้จะแค่บาง ๆ เท่านั้น

“หน้าที่?” ธิดาวดีนิ่วหน้าถาม

“เฮ้อ...” เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่

“เพิ่งจะเซ็นสัญญาไปไม่กี่วันเอง...คุณก็ลืมแล้ว?”

ธิดาวดีกระพริบตาปริบ ๆ พลางนึกถึงสัญญาฉบับนั้นมันไม่มีข้อไหนเลยนี่นาที่เกี่ยวกับการจูบโชว์

“หน้าที่ของคู่หมั้นคือคุณต้องแสดงตัว และปกป้องผมจากผู้หญิงคนอื่น และหวงคู่หมั้นของตัวเองไม่ใช่เหรอ?” เขาอธิบายโดยที่หัวคิ้วยังไม่คลายออกจากกัน

“ฉันบอกคุณแล้วว่าจะไม่ยุ่งเรื่องส่วนตัวของคุณ แล้วฉันจะหวงคุณทำไม?

“ผมก็บอกอยู่นี่ไงว่ามันคือหน้าที่ของคุณ”

ทำหน้าที่ของคู่หมั้นให้ดีก็พอแล้ว หล่อนนึกถึงคำพูดของเขาในวันนั้น แล้วขอบเขตคำว่าหน้าที่ในมุมมองของเขามันสิ้นสุดที่ตรงไหนกัน ต่างฝ่ายต่างจ้องหน้ากันและกันหาคำตอบให้ตัวเอง และคำสนทนาก็หยุดชะงักลงเมื่อประตูถูกเปิดออก พร้อมกับร่างของราณีที่เดินเข้ามาด้วยสีหน้าบึ้งตึง

“แม่”

“คุณป้า”

“มีอะไรกันหรือเปล่าตานนท์ เสียงลั่นห้อง” ราณีที่รู้ความเคลื่อนไหวของวิยาดาทุกฝีก้าว และครั้งนี้ก็เช่นกัน ไม่มีคำตอบออกจากปากใครคนใดเลย มีเพียงเสียงถอนหายใจทิ้งของทีชานนท์เท่านั้น

“แม่บอกกี่ครั้งแล้วกับเรื่องวิยาดา เมื่อไหร่แกจะเลิกยุ่งกับหล่อนซะที”

เป็นคำพูดที่ยืนยันความสัมพันธ์ของเขาและหญิงขี้วีนเมื่อครู่ที่ธิดาวดีคาดเดาอยู่ในใจ

“ผมไปยุ่งที่ไหนละครับแม่ ก็มีแค่เรื่องงานเท่านั้น” ชายหนุ่มสวนกลับทันที

“ผึ้งขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ” ธิดาวดีพูดเสียงอ่อยท่ามกลางการปะทะ การปลีกตัวออกมาตอนนี้น่าจะดีที่สุด และเดินออกห้องไปปล่อยให้สองแม่ลูกเขาเคลียร์กันเอง

หญิงสาวเดินออกมาจากห้องน้ำ สายตามองทะลุไปที่โซนกาแฟเมื่อกลิ่นหอมกรุ่นโชยมาแตะจมูก กาแฟในห้องเมื่อครู่ที่ยังไม่ได้จิบเลยสักอึก ก็โดนวิยาดากระฉอกทิ้งหมดเสียก่อน จัดการชงกาแฟให้ตัวเอง หากกลับเข้าไปในห้องตอนนี้น่าจะยังไม่เหมาะ และเดินไปนั่งที่มุมพักผ่อน

(“แกแน่ใจเหรอวีณาว่าจะลาออก?”)

(“อืม...ถ้าอยู่ต่อฉันต้องได้ฆ่าคนแน่ คุณวิก็ไบโพล่าเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย แล้วยัยจิ๊ดนั่นอีก บ้าผู้ชายไม่พอ แต่ละวันหาแต่เรื่องมาฟ้อง ทำงานก็เหนื่อยจะแย่ ต้องมาปวดหัวกับเรื่องปัญญาอ่อนอีก”)

นั่งจิบกาแฟไปเรื่อย ๆ ฟังสองสาวพนักงานที่ปรับทุกข์นินทาเจ้านายไปพลาง ๆ พร้อมกับแผนบางอย่างที่ผุดขึ้นมาในหัว

หลังจากโต้เถียงกับผู้เป็นลูกที่ไม่ได้ดังใจอยู่พักใหญ่ อารมณ์ขุ่นมัวของราณีก็เริ่มจางลง เธอหย่อนก้นลงนั่งที่โซฟา เอื้อมมือหยิบหนังสือที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาเปิดอ่านฆ่าเวลาระหว่างที่รอธิดาวดี พลันสายตาก็สะดุดกับภาพวาดสีน้ำมันที่สอดอยู่ในหนังสือ เธอหยิบมันขึ้นมาดู พลันอารมณ์ที่เพิ่งสงบลงก็คุกรุ่นขึ้นมาอีกครั้ง

“แกนี่มันไม่ได้เรื่องจริง ๆ เลยนะตานนท์” ฟาดรูปภาพในมือลงที่โต๊ะกลมตรงหน้า

“แกเคยดูแลใส่ใจหนูผึ้งแบบจริง ๆ จัง ๆ บ้างหรือเปล่า?”

“อะไรอีกครับแม่?” ทีชานนท์ถามอย่างเหนื่อยใจ

“พกรูปคู่ติดตัวขนาดนี้หมายความว่าไง ก็หมายความว่ายังตัดกันไม่ขาดไง” ราณีถามเองตอบเอง

“แล้วถ้าเขากลับมาคืนดีกันล่ะแกจะทำยังไง...ฮะ?”

ทีชานนท์หยิบภาพเจ้าปัญหาขึ้นมาดู มันคือภาพคู่ระหว่างธิดาวดีและภาคิน ที่ยังอยู่ในชุดนิสิต

“ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นให้ผึ้งรู้ไว้ว่าคินอยู่ข้าง ๆ ผึ้งเสมอ” คือข้อความที่ถูกเขียนไว้บนภาพ

นี่หล่อนลูบ ๆ คลำ ๆ หนังสือเล่มนี้มาตลอดทางเพียงเพราะคิดถึงคนรักเก่าสินะ สุดท้ายก็ตัดใจจากกันไม่ขาด นี่คงเห็นเขาเป็นนายทุนใจดีกระมัง ถึงคิดว่าหมั้นหรือแต่งแค่ในนามเท่านั้นก็จบ ก่อนจะวางรูปลงที่เดิม

“สรุปก็คือ...ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นคนผิดก็คือผม?” มองหน้าราณีและชี้นิ้วมาที่ตัวเอง