ตอนที่ 9 ไม่ต้องแต่งแค่จดทะเบียนก็พอ

การปรับตัวกับการเริ่มต้นงานใหม่ ที่สำนักงานใหญ่ของทีชานนท์นั้นไม่มีปัญหาใด ๆ สำหรับธิดาวดีเลย เพราะมีพ่อพวงมาลัยทีชากรณ์ที่แวะเวียนมาหาบ่อยครั้ง ถึงแม้จะยังไม่อยากทำใจยอมรับแต่จะให้คาสโนว่าตัวพ่ออย่างเขาซึมเศร้าอยู่ตลอดนั้นคงไม่ใช่ คอยให้ข้อมูลที่หญิงสาวต้องการทั้งเรื่องนอกและเรื่องในที่ทำงาน อีกทั้งมีเลขาวีณาที่เธอเป็นคนเลือกให้มาช่วยงานและกันหมา ในระหว่างที่ทีชานนท์เดินทางไปดูงานที่ต่างประเทศ ก็ถือเป็นช่วงเวลาให้เธอได้เรียนรู้งานและพักผ่อนไปในตัว

“คุณผึ้งคะ” เลขาวีณาที่เดินหน้าตาตื่นเข้ามาในห้องทำงาน

“ว่าไงวีณา”

“ตอนนี้ท่านรองอยู่ที่โรงพยาบาลค่ะ”

ทีชานนท์เปิดประตูห้องผู้ป่วยพิเศษเข้าไปด้านใน หลังจากกลับจากต่างประเทศถึงได้ทราบอาการป่วยของผู้เป็นแม่จากแม่บ้าน กวาดสายตาไปบนเตียงคนไข้ ตรงหน้าคือร่างของราณีที่หลับสนิทเพราะฤทธิ์ยา ถัดไปที่มุมห้องคือธิดาวดีที่กำลังหลับสนิทเฝ้าไข้ผู้ป่วยอยู่บนโซฟาเช่นกัน

เขานั่งลงที่ข้างเตียงสำรวจใบหน้าผู้เป็นแม่ หลังจากคำบอกเล่าของหมอประจำตัวว่าอาการไม่ได้ร้ายแรงอะไร แค่โรคเก่ากำเริบบวกกับความดันเท่านั้นเอง แต่ต้องอยู่ตรวจร่างกายเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีโรคอื่นแทรก

“คุณผึ้งยังไม่ได้กลับบ้านเลยครับ เฝ้าคุณผู้หญิงอยู่ที่โรงพยาบาลครับ” คำบอกเล่าของคนขับรถ

พยาบาลพิเศษก็มี ยังจะมานอนเฝ้าให้ตัวเองลำบากทำไมกัน เอาใจเก่งไม่เบาเลยนะ คิดในใจคนเดียว กวาดสายตาสำรวจตามกรอบหน้าสวยของหญิงสาว เปลือกตาโตตอนนี้ปิดสนิท ทำให้เห็นแผงขนตาสีดำเป็นแพเรียงเด่นชัด จมูกรั้นรับกับริมฝีปากของคนอวดดี เวลาที่ปิดสนิทแบบนี้ก็น่ามองไม่น้อย ร่างบางภายใต้ผ้าห่มผืนเล็กกระเพื่อมขึ้นลงแผ่วเบาตามจังหวะหายใจ เสียงไอของผู้ป่วยที่ดังขึ้นปลุกเธอให้ตื่น เขาละสายตาไปที่ผู้เป็นแม่ ราณีขยับตัวและหลับต่อ ธิดาวดีขยับตัวลุกขึ้นนั่ง เขาเข้ามาตอนไหนนะ ทำไมไม่ส่งเสียงเลย

“คุณมาถึงเมื่อไหร่คะ?”

“สักพัก”

“ทำไมไม่บอกผมว่าคุณแม่ไม่สบาย?”

“คุณหมอบอกว่าคุณป้าไม่เป็นอะไรมาก ฉันไม่อยากให้คุณกังวลก็เลยไม่ได้บอก พรุ่งนี้ก็กลับบ้านได้แล้วค่ะ”

หลังจากสั่งห้ามไม่ให้ผู้ช่วยหนุ่มภูริศแจ้งข่าวทีชานนท์ โดยไม่อยากให้เขาเป็นกังวลจนกระทบกับการประชุมคัดเลือกคู่ค้าใหม่ที่กิตติวงศ์เข้าร่วมการคัดเลือกด้วยเช่นกัน เสียงสนทนาของหนุ่มสาวปลุกราณีให้ลืมตาขึ้น

“ตานนท์”

“แม่เป็นยังไงบ้างครับ?” เอื้อมไปกุมมือผู้เป็นแม่

ยังไม่ทันจะตอบคำถามคนป่วยก็ไอแห้งถี่ ๆ เสียยืดยาว ราณีพยุงตัวลุกนั่งกึ่งนอน ธิดาวดีหยิบหมอนมาพิงหลังให้เธอ ก่อนจะหยิบแก้วน้ำจ่อที่ปาก

“ดื่มน้ำก่อนค่ะคุณป้า” ราณีจิบน้ำไปแค่อึกเดียวก็ดันแก้วออก

“ดีขึ้นไหมคะ?” เธอถามด้วยความห่วงใย ราณีถอนหายใจเฮือกใหญ่ สีหน้าหมองลงทันที

“ไม้ใกล้ฝั่งก็แบบนี้แหละ จะตายวันตายพรุ่งก็ยังไม่รู้เลย”

“แม่ครับ” ทีชานนท์ปรามด้วยสายตากับคำพูดไม่เป็นมงคลของผู้เป็นแม่

“คุณป้าอย่าพูดแบบนั้นสิคะ คุณหมอบอกไม่เป็นอะไรมากแล้วค่ะ แค่รักษาสุขภาพใจสุขภาพกายให้ดี พักผ่อนให้เพียงพอเท่านั้นเอง พรุ่งนี้ก็ได้กลับบ้านแล้วค่ะ”

“แม่อยากอุ้มหลาน” ผู้ป่วยที่พูดไปอีกเรื่อง

“อะไรนะคะ?”

“อะไรนะครับ?” สองหนุ่มสาวเอ่ยขึ้นพร้อมกัน

“เดี๋ยวออกจากโรงพยาบาลแม่จะหาฤกษ์แต่งให้แกกับหนูผึ้ง”

“คุณป้าคะ...คือ...ผึ้ง...” หญิงสาวอึกอักลำบากใจ มองหน้าชายหนุ่มสลับกับราณีไปมา หวังให้เขาช่วยพูด ยังไงเสียเขาก็คงไม่ได้ยินดีอยู่แล้ว

“หนูผึ้งติดอะไรเหรอ ถึงไม่อยากแต่ง?”

“คือ...” อึกอักตอบ

“ผึ้งว่าถ้ามีงานมงคลตอนนี้คงไม่น่าจะเหมาะมั้งคะ ยังไม่ครบร้อยวันของคุณพ่อเลยค่ะ แล้วเรื่องงานก็ยังไม่เข้าที่เข้าทางเลย” ราณีทำท่าครุ่นคิด

“มันก็จริง...งั้นยังไม่แต่งตอนนี้ก็ได้จ้ะ” ธิดาวดีถอนหายใจอย่างโล่งอก

“ค่ะคุณป้า”

“จดทะเบียนอย่างเดียวก่อน รอให้พร้อมแล้วค่อยจัดงานแต่งนะ” เป็นประโยคที่ทำให้สองหนุ่มสาวถึงกับหูผึ่ง

“แต่...แม่ครับ” คำทัดทานของทีชานนท์

“ทำไม?” ราณีแว้ดขึ้นทันทีแบบลืมว่าตัวเองป่วยอยู่

“แกจะรอวิยาดาหรือยังไง...หรือจะรอให้แม่ตายก่อน”

“นะ...หนูผึ้ง” ดึงมือบอบบางมากุม อ้อนเธอด้วยสายตา

“ป้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะตายวันไหน จะอยู่ทันได้อุ้มหลานหรือเปล่ายังไม่รู้เลย” พูดเหมือนเป็นโรคร้ายเสียอย่างนั้น

“เอ่อ....” ธิดาวดีสบตากับราณีที่ยังรอคำตอบอยู่

“แกเห็นข่าววงในที่เขาลือบ้างหรือเปล่า นี่แกไม่คิดจะปกป้องน้องบ้างเลยหรือยังไง แค่ทำให้แม่นอนตายตาหลับแกทำให้ไม่ได้เหรอ?”

“โอเคครับแม่...โอเคครับ” ชายหนุ่มยกมือทั้งสองข้างขึ้นเป็นการยุติบทสนทนา สิ่งเดียวเท่านั้นที่จะทำให้โลกของเขาสงบสุขลงได้ในตอนนี้ คือการตอบตกลงเท่านั้น

“แค่นี้ก็จบ” ราณียิ้มอย่างพอใจ

รถยนต์สีดำคันยาวแล่นผ่านประตูเหล็กบานใหญ่ของคฤหาสน์เข้ามาด้านใน และจอดเทียบบันไดทางเข้าด้านหน้า ธิดาวดีก้าวลงจากรถพร้อมกับทีชานนท์ โดยมีราณียืนรอรับลูกสะใภ้ป้ายแดงอยู่ด้วยรอยยิ้ม แม่บ้าน สาวใช้ รวมทั้งคนสวนก็ยืนรอต้อนรับอยู่เช่นกัน

“ยินดีต้อนรับจ้ะหนูผึ้ง”

ราณีทักทายด้วยรอยยิ้ม เดินมาจูงมือหญิงสาวเข้าด้านในไปพร้อมกัน ไม่สนใจทีชานนท์ที่เหมือนไม่ได้อยู่ตรงนั้น

“เอาของที่ฉันเตรียมไว้มาที่ห้องพักผ่อน” หันไปสั่งแม่บ้านคนสนิท

“ค่ะ คุณผู้หญิง”

สักพักแม่บ้านพิไลก็เดินกลับเข้ามาพร้อมของที่ถืออยู่ในมือ

“ได้แล้วค่ะคุณผู้หญิง” วางมันลงที่โต๊ะตรงหน้า และเดินออกห้องไป

“หนูผึ้งมานั่งใกล้ ๆ ป้าสิลูก...ไม่สิ...ต้องเรียกแม่สิถึงจะถูก”

เธอบอกตัวเองอย่างอารมณ์ดี ทีชานนท์ปรายตามองสองสาวต่างวัยที่พูดคุยกันเหมือนเขาไม่ได้อยู่ตรงนี้ ธิดาวดีขยับมานั่งใกล้ตามคำสั่ง ราณีเอื้อมมือหยิบกล่องกำมะหยี่ตรงหน้าและเปิดออก ด้านในคือชุดเครื่องเพชรเรียบหรูแต่เลอค่า ไม่หวือหวาแต่เปล่งประกายอย่างงดงาม ราวกับถูกสร้างมาเพื่อมอบให้เพื่อเธอโดยเฉพาะ

“แม่เห็นหนูผึ้งก็นึกถึงตัวเองตอนยังสาว” รอยยิ้มบาง ๆ ที่เจือด้วยความเอ็นดู

“นี่คือของขวัญต้อนรับการเข้าสู่บ้านศตพิพัฒน์จ้ะ” น้ำเสียงอ่อนโยน ธิดาวดีมองกล่องในมือราณี จากการประเมินด้วยสายตาเครื่องเพชรชุดนี้ราคาคงไม่ใช่เล่น และยังนั่งนิ่งอยู่

“รับไว้สิจ๊ะ” ราณีคะยั้นคะยอ

“จำแหวนวงนี้ได้ไหมที่หนูผึ้งเอามาคืนแม่ สุดท้ายคนที่เป็นเจ้าของก็คือหนูผึ้งอยู่ดี” เธอเอ่ยอย่างอบอุ่น พร้อมภาพในอดีตที่หวนมาให้คิด ในครั้งนั้นที่ครอบครัวตกที่นั่งลำบาก และเธอคิดจะนำเครื่องเพชรไปขายเพื่อพยุงสถานะการเงิน แต่ถูกเจ้าตัวแสบทีชากรณ์แอบจิ๊กมันไปซ่อนไว้ และแอบนำไปให้ธิดาวดีเป็นของขวัญวันวาเลนไทน์เพื่อตามจีบเธอ โดยไม่รู้ราคาและสภาวะความเดือดร้อนของครอบครัว เป็นธิดาวดีที่นำมาคืนให้กับราณี

“ขอบคุณค่ะคุณป้า” ยกมือไว้อย่างนอบน้อมแม้ไม่อยากรับ เพราะราณีนั้นก็เมตตาเธอมากพอแล้วในหลาย ๆ เรื่อง

“เรียกแม่จ้ะ” มองหน้าหญิงสาวและรอฟัง

“ค่ะ...คุณแม่” พร้อมกับปรายตามองสามีที่เพิ่งได้ตำแหน่งมาหมาด ๆ ของเธอ ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ และตวัดสายตาขึ้นมามองเธอเช่นกัน

“โอเค...” ราณีตบมือเบา ๆ อย่างโล่งอก เมื่อทุกอย่างเป็นไปดั่งใจ

“ไปพักผ่อนกันเถอะจ้ะแม่ไม่กวนแล้ว ตานนท์พาน้องไปพักได้แล้วลูก”

“ไม่เป็นไรค่ะ ผึ้งไปเองก็ได้ค่ะ...แล้วห้องผึ้งอยู่ตรงไหนเหรอคะ?”

“ห้องผึ้ง?” ราณีทวนประโยคที่เธอพูด พลางยกคิ้วเป็นคำถาม

“ก็ห้องพี่นนท์ไง”

“คะ?”

“หนูผึ้งกับพี่นนท์จดทะเบียนสมรสเป็นสามีภรรยากันแล้วนะลูก” เตือนความจำให้เธอ ธิดาวดีกะพริบตาปริบ ๆ ทำไมทุกอย่างมันเร็วกระชั้นชิดแบบนี้นะ นี่เธอจะต้องอยู่รวมห้องกับเขาทันทีที่ย้ายเข้ามาเลยอย่างนั้นหรือ

“ตานนท์พาน้องไปพักผ่อนได้แล้วลูก” พูดตัดจบและเดินจากไป

ทีชานนท์ลุกจากโซฟาเดินนำหน้าไป ก่อนจะหยุดและหันกลับมามองเมื่อหญิงสาวยังนั่งอยู่ที่เดิม ก็เดาได้ไม่ยากว่าเธอคงกระอักกระอ่วนใจอยู่ไม่น้อย

“ชั้นบนห้องขวามือริมสุด” เขาเอ่ยสั้น ๆ และเดินขึ้นห้องไปก่อน

ธิดาวดีถอนหายใจทิ้งเฮือกใหญ่ ก้มมองดูแหวนเพชรเม็ดงามที่นิ้วมือ แหวนเลอค่าที่เธอไม่ต้องการวงนี้ก็คงเป็นเหมือนหัวโขนสินะ เมื่อสวมแล้วก็ต้องร่ายรำตามหน้าที่เท่านั้น

ทีชานนท์อาบน้ำเสร็จเรียบร้อย เอนกายอยู่บนเตียงนอนแล้ว ไถหน้าจอโทรศัพท์มือถือเช็คข่าวสารไปเรื่อย ๆ รอดูว่าเมื่อไหร่หล่อนจะขึ้นมา คงจะรอให้เขาหลับก่อนกระมัง และเสียงเปิดประตูก็ดังขึ้น ธิดาวดีหยุดยืนอยู่หน้าห้อง กวาดสายตาไปทั่วบริเวณ ก่อนจะหยุดสายตาอยู่ที่คนบนเตียง ทีชานนท์มองหล่อนอยู่ก่อนแล้ว เธอเดินไปนั่งลงโซฟาตัวเล็กมุมห้อง โดยไม่รู้ว่าจะทำอะไร

“ผมจะนอนแล้ว” เขาเอ่ยขึ้น ธิดาวดีตวัดสายตาขึ้นมองเขา จะนอนก็นอนไปสิจะบอกเธอทำไมกัน พร้อมกับความคิดบางอย่างที่โผล่เข้ามา และเริ่มหวิว ๆ ในใจ

“ผมนอนไม่หลับถ้าไฟสว่าง” เขาอธิบาย

“คุณปิดไฟได้เลยค่ะ”

“แล้วคุณไม่อาบน้ำเหรอ?”

“....”

“เสื้อผ้าอยู่ในนั้น” เขาปรายตาไปที่ตู้เสื้อผ้า ธิดาวดีเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าและหยิบออกมาเดินเข้าห้องน้ำไป นานสองนานกว่าทุกอย่างจะเรียบร้อย ไม่ใช่ว่าเป็นคนอาบน้ำนาน แต่เป็นเพราะรอให้เขาหลับก่อน เดินออกมาจากห้องน้ำเขายังเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่เช่นเดิม แอร์เย็น ๆ ในห้องที่ชวนหลับสำหรับคนที่เหนื่อยมาทั้งวัน แต่ทำไมวันนี้เธอรู้สึกหนาวผิดปกติ

“ผมเป็นคนขี้ร้อนถ้าคุณหนาวก็ห่มผ้าหนา ๆ ละกัน”

“ค่ะ”

ทีชานนท์วางโทรศัพท์ลงที่หัวเตียง เอื้อมมือหยิบรีโมทมาปิดไฟในห้อง เหลือไว้เพียงโคมไฟหัวเตียงเท่านั้น ธิดาวดีเดินมาหยุดอยู่ข้างเตียง ก่อนจะค่อย ๆ หย่อนก้นลงนั่งอย่างเกร็ง ๆ เอนตัวลงนอนบนที่นอนนุ่ม ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างจนถึงคาง พยายามหายใจให้เบาที่สุด ทันใดนั้นหัวใจหญิงสาวก็หล่นวูบ เมื่อเขาพลิกตัวและลุกขึ้นขยับเข้ามาใกล้เธอ

“คุณจะทำอะไร?” มือกำผ้าห่มไว้แน่น กลืนน้ำลายลงคออย่างฝืด ๆ ทีชานนท์ไม่ตอบแต่โน้มหน้าเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ หัวใจหญิงสาวเต้นแรงเหมือนจะทะลุออกมาด้านนอก และเขาก็เอื้อมมือไปปิดสวิตช์โคมไฟหัวเตียง

“ปิดไฟ” และเอนตัวลงนอนตามเดิม ธิดาวดีเป่าปากออกยืดยาวอย่างโล่งอก

ไม่เห็นต้องทำให้น่ากลัวขนาดนี้ก็ได้มั้ง หญิงสาวคิดในใจ หันกลับไปมองแผ่นหลังของคนที่นอนอยู่ข้าง ๆ มองออกไปในความมืดอย่างไม่มีจุดหมาย แสงไฟจากด้านนอกที่สาดส่องผ่านรอยแยกของผ้าม่านหนาเข้ามาด้านใน ให้พอเห็นแสงสลัวบาง ๆ คงเหมือนกับชีวิตของเธอในตอนนี้สินะ ที่ยังหาทางสว่างให้ตัวเองยังไม่ได้ ค่อย ๆ ปรับสายตาในความมืด นอนฟังเสียงหายใจของอีกคนที่นอนอยู่ข้างกัน ต่อไปนี้ชีวิตคงไม่ง่ายแล้วกระมัง เธอต้องปรับตัวใหม่อีกครั้ง กับตำแหน่งใหม่ที่เพิ่งได้รับที่มาพร้อมทะเบียนสมรส และใบสัญญาในฐานะ ภรรยาลูกหนี้