ตอนที่ 10 งานเลี้ยงและแฟนเก่า

“ป่าที่สมบูรณ์คือจุดเริ่มต้นของสุขภาพดี” คือข้อความที่ระบุอยู่ด้านบนของแผ่นประชาสัมพันธ์โครงการ ที่จัดโดยองค์กรการกุศลเพื่อระดมทุนฟื้นฟูผืนป่า และโรงพยาบาลชุมชนในพื้นที่ห่างไกล ที่ยังขาดแคลนบุคลากรทางการแพทย์และเครื่องมือที่ทันสมัย

“ผมจะได้อะไรจากการเสียเงินบริจาคก้อนโตในครั้งนี้?” ทีชานนท์เอ่ยถามหลังจากอ่านข้อมูลโครงการ  ที่ธิดาวดีนำมาเสนอก่อนจะวางมันลงตรงหน้า

“ฉันคิดว่าเป็นโอกาสดีที่เราจะได้ประชาสัมพันธ์บริษัทให้นักลงทุนได้รู้จักไปในตัว ฉันเคยเป็นจิตอาสาทำงานให้มูลนิธิมาก่อน โครงการนี้โดยปกติจะมีผู้บริจาคมาจากทุกอาชีพ ทุกสายงาน ทั้งนักการเมือง นักลงทุนและเครือข่ายธุรกิจ รวมถึงนักข่าวด้วยค่ะ”

“และอีกอย่างคุณก็เป็นผู้บริหารคนใหม่ของกิตติวงศ์ ที่เป็นที่ยอมรับอยู่แล้วในวงการธุรกิจ ฉันคิดว่าน่าจะทำให้นักลงทุนตัดสินใจได้ง่ายขึ้นค่ะ” เธออธิบายทัศนะยืดยาว ทีชานนท์นั่งฟังพลางนึกภาพตาม นี่ก็ถือว่าหล่อนมีมุมมองที่ใช้ได้อยู่ ชายหนุ่มคิดในใจ

“ผมขอคิดดูก่อนละกัน เดี๋ยวจะกลับไปปรึกษากับคุณแม่”

“คุณป้าทราบแล้วค่ะ และเห็นด้วยมาก รอแค่คุณอนุมัติค่ะ”

“ฮึ” มันจะเกินไปแล้ว มองหน้าหญิงสาว

ห้องจัดเลี้ยงสีขาวสะอาดตาในโรงแรมหรูใจกลางเมือง ถูกจัดและตกแต่งให้เป็นเหมือนงานนิทรรศการเล็ก ๆ ที่คลาคล่ำไปด้วยผู้คนมากมายหลากหลายอาชีพ ที่ทยอยเดินเข้ามาในงานอย่างคึกคัก ด้านหน้าเวทีถูกจัดเตรียมไว้อย่างเรียบง่ายแต่ลงตัวแบบมืออาชีพ สำหรับกิจกรรมการประมูลพิเศษในคืนนี้

ตลอดแนวทางเดินถูกตกแต่งด้วยภาพถ่ายผืนป่าใหญ่ที่กำลังถูกทำลาย และข้อมูลโครงการฟื้นฟูป่าของชุมชน ถัดไปคือโซนข้อมูลด้านสาธารณสุขของโรงพยาบาลในถิ่นทุรกันดาร ที่กำลังถูกสร้างและซ่อมแซม โดยมีเจ้าหน้าที่คอยให้ข้อมูลเพิ่มเติมในแต่ละจุด

กลางห้องคือโต๊ะที่ระบุหมายเลขไว้และจัดไว้อย่างเรียบง่าย ถูกปูด้วยผ้าสีขาวสะอาดตารับกับผนังห้อง ตรงกลางโต๊ะมีป้ายระบุนามผู้บริจาคตั้งไว้ให้เห็นเด่นชัด แสงแฟลชจากช่างภาพและนักข่าวในงานวิบวับสลับกันอยู่เป็นระยะจนแสบตา เมื่อคนดังในสังคมที่เป็นที่รู้จักเดินเข้ามาด้านใน

ธิดาวดีในชุดเดรสยาวสีครีมเรียบหรูให้ลุคนุ่มนวลอ่อนโยน ใบหน้าสวยถูกตกแต่งโทนอ่อน ๆ แบบสุภาพ แต่ก็ยังฉายแววออร่าชวนมอง เดินเคียงคู่มากับราณี โดยมีทีชานนท์และผู้ช่วยหนุ่มภูริศเดินตามมาติด ๆ เสียงหวาน ๆ จากเจ้าหน้าที่สาวในงานเชิญแขกไปที่โซนเครื่องดื่มและของว่างเล็ก ๆ ที่เตรียมไว้รับรอง ก่อนการประมูลพิเศษเพื่อนำรายได้เข้าโครงการจะเริ่มขึ้น

ธิดาวดีปลีกตัวออกมาเข้าห้องน้ำในระหว่างที่ทีชานนท์และราณีพูดคุยทักทายกับเครือข่ายธุรกิจที่มาร่วมงาน เธอจ้องมองด้านหลังของชายหนุ่มรายหนึ่ง ที่หยุดยืนมองภาพถ่ายอยู่ในงาน

“พี่หมอคะ” ชลทีหันกลับไปมองตามเสียงเรียก ธิดาวดีส่งยิ้มกว้างอย่างยินดีเมื่อเจอคนคุ้นเคย

“ผึ้ง”

“มางานนี้ด้วยเหรอคะ ดีใจจังที่ได้เจอพี่หมอที่นี่ค่ะ”

“ผึ้งมากับใคร?”

“อ๋อมากับ...” จะบอกอย่างไรดีล่ะ มากับสามีอย่างนั้นเหรอ หรือแม่สามี หรือคู่หมั้นดีนะ ยังไม่ทันจะพูดต่อสายตาก็มองทะลุไปที่ด้านหน้า กับบุคคลที่กำลังเดินเข้ามาด้านใน กิ่งฉัตรนั่นเอง นี่หล่อนมากับใครนะ โลกคงไม่กลมอีกใช่ไหม หญิงสาวถามตัวเองในใจ

“ผึ้ง” เสียงเรียกจากหมอชลทีที่เห็นเธอเงียบไป

“คะ”

“พี่ถามว่าผึ้งมากับใคร?”

“อ๋อ มากับที่บ้านค่ะ” ชลทีขมวดคิ้วเมื่อได้ฟังคำตอบ

“เราเข้าด้านในกันเถอะค่ะพี่หมอ” ชวนชายหนุ่มเดินเข้าในงานพร้อมกัน

“หนูผึ้ง...ทางนี้ค่ะ” เสียงเรียกจากราณียกมือขึ้นส่งสัญญาณ หญิงสาวเดินตรงเข้าไปหา โดยมีหมอชลทีเดินตามไปด้วย

“พี่หมอชลทีค่ะ เป็นคุณหมอประจำของคุณพ่อค่ะ บังเอิญเจอกันในงานค่ะ” แนะนำชายหนุ่มให้ราณีรู้จัก

“สวัสดีครับ” ยกมือไหว้ผู้อาวุโสอย่างสุภาพ

“สวัสดีค่ะ” ราณีรับไหว้

“พี่หมอนั่งโต๊ะไหนเหรอคะ?”

“ไม่มีโต๊ะนั่งหรอกครับ พี่ไม่ได้มาในนามผู้บริจาคน่ะ แค่มาเปิดหูเปิดตา” เขากล่าวสั้น ๆ จริง ๆ แล้วชายหนุ่มมาหาข้อมูลทางการแพทย์เพิ่มเติม จากที่เห็นในรายละเอียดหลังการประมูล ว่ามีผู้เชี่ยวชาญด้านการแพทย์ของสมาคมจะมาให้ข้อมูลพิเศษเรื่องเทคโนโลยีทางการแพทย์ในวันนี้ด้วย

“ไปนั่งกับผึ้งก็ได้นะคะ ดูงานประมูลเพลิน ๆ ค่ะ จะได้ไม่เหงา” เธอเอ่ยชวน ชลทีพยักหน้ารับ

“นี่คงจะเป็นหนูน้ำผึ้งคู่หมั้นของคุณนนท์ใช่ไหมคะ ตัวจริงสวยกว่าในรูปอีกค่ะ” คู่สนทนาของราณีเอ่ยขึ้น ธิดาวดีหันไปมองผู้พูดและยิ้มรับคำชม แต่หมอชลทีหัวคิ้วขมวดเข้าหากันทันทีเมื่อได้ยินประโยคเมื่อครู่ พร้อมกับทีชานนท์ที่เดินมาสมทบพอดี

“นี่พี่...งานยุ่งจนไม่รู้ว่าผึ้งหมั้นเลยเหรอครับ” มองเลยไปที่ทีชานนท์ คงจะเป็นคนนี้กระมังคู่หมั้นของเธอ

“....”

ธิดาวดียิ้มแห้ง ๆ

“ดิฉันถือเคล็ดตามที่ซินแสแนะนำน่ะค่ะ หมั้นเงียบ ๆ เอาฤกษ์ดีจะได้ปัง ๆ รักกันนาน ๆ ถือไม้เท้ายอดทองกระบองยอดเพชร” เป็นราณีที่ตอบแทนหญิงสาวด้วยรอยยิ้ม

“ครับ”

“อ้าวคุณดุจดาวสวัสดีค่ะ” แขกคนเดิมที่เอ่ยทักดุจดาวที่เดินตรงเข้ามาใกล้ ทุกคนในวงสนทนาหันกลับไปมอง กิ่งฉัตรที่เดินมาพร้อมกับดุจดาว ข้างกันคือภาคินที่ควงคู่มากับแพรพรรณ และวันนี้โลกก็กลมอีกแล้วสินะ

“ใกล้ได้เวลาเปิดประมูลแล้วนะครับบอส” ภูริศเดินมาหยุดอยู่ข้าง ๆ และเอ่ยขึ้นเบา ๆ แจ้งกำหนดการ

“เชิญทางนี้ครับ” ผายมือเชิญเจ้านายประจำที่โต๊ะ ตามโซนที่แจ้งไว้ในรายละเอียดผู้บริจาค

“ขอตัวนะคะ” ราณีเอ่ยกับคู่สนทนาก่อนจะเดินตามภูริศไป ทีชานนท์งอข้อศอกเล็กน้อยและหลุบตามองธิดาวดี หญิงสาวรับรู้ได้ทันทีคล้องมือไปที่แขนของเขาและเดินไปพร้อมกัน

“ทางนี้ค่ะพี่หมอ” ไม่ลืมหันไปชวนคนข้าง ๆ

ภาคินและแพรพรรณกำลังเดินตรงเข้ามา ทีชานนท์และธิดาวดีกำลังจะเดินสวนออกไป ทีชานนท์ปรายตามองสองหนุ่มสาวตรงหน้า สายตาของภาคินจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของธิดาวดี แต่หญิงสาวกลับมองเมินไปทางอื่นเหมือนเขาเป็นอากาศ หัวใจของภาคินกระตุกวูบ หลุบตามองมือบางที่เกาะแขนทีชานนท์อยู่ ธิดาวดีเผลอจับแขนเขาแน่นขึ้นจนทีชานนท์รับรู้ได้ ก่อนหนุ่มสาวสองคู่จะเดินสวนกันไป

กลิ่นหอมที่คุ้นเคยจากกายหญิงคนรักแม้เป็นเพียงอดีต แต่ไม่เคยจางหายไปจากความทรงจำของภาคินเลย เขาหลับตาหนักข่มความเจ็บปวดไว้ ก่อนจะลืมตาขึ้นและผ่อนลมหายใจออก เผลอขบกรามแน่น แพรพรรณช้อนสายตาขึ้นมองเจ้าของแขนที่เธอควงอยู่ ก่อนจะมองตามร่างของธิดาวดีไป

เสียงประกาศจากพิธีกรสาวจากด้านหน้าเวที ที่แจ้งรายละเอียดโครงการงานการกุศลในครั้งนี้ และรายนามผู้บริจาคให้กับโครงการเพื่อระดมทุนคืนประโยชน์ให้กับสังคม พร้อมภาพที่ฉายอยู่บนจอ หนึ่งในนั้นคือ บริษัทกิตติวงศ์ พร้อมกับภาพของประธานบริหารคนใหม่เคียงคู่กับคู่หมั้นสาว ธิดาวดี

แม้ไม่อยากเห็นแต่ก็ไม่สามารถละสายตาจากความเจ็บปวดบนจอได้ ภาคินกดข่มความรู้สึกนั้นไว้ โลกกลมไม่พอยังเหวี่ยงเธอกับผู้ชายคนนั้นมานั่งอยู่โซนเดียวกันกับเขาอีกต่างหาก โชคชะตาจะเล่นตลกกับความรู้สึกเขาไปถึงไหนกัน คอยทอดสายตาไปมองธิดาวดีอยู่บ่อยครั้งจนคนข้าง ๆ แววตาหม่น

“แล้วศูนย์การเรียนรู้แพทย์ฝึกหัดที่พี่หมอวางโครงการไว้ไปถึงไหนแล้วคะ?” ธิดาวดีเอ่ยถามหมอชลทีที่นั่งข้างกัน

“ยังไม่คืบหน้าเท่าไหร่เลย ตอนนี้พี่กำลังระดมทุนอยู่”

“ผึ้งสนใจจะเข้าร่วมโครงการกับพี่ไหม?” ถามยิ้ม ๆ แบบไม่ค่อยจริงจัง

“โห...ผึ้งคงไม่เหมาะมั้งคะ เอาไว้ผึ้งจะช่วยระดมทุนดีไหมคะ แต่พี่หมอต้องแบ่งเปอร์เซ็นต์เป็นค่าขนมให้ผึ้งด้วยนะคะ” พูดแซวชายหนุ่มและยิ้มกว้างสดใส

“ได้อยู่แล้ว” ตอบอย่างอารมณ์ดี

นี่หล่อนจะสนิทสนมกับผู้ชายทุกคนยกเว้นสามีของตัวเองหรือยังไง ทีชานนท์คิดในใจ ช้อนสายตาขึ้นมองคนข้าง ๆ ที่พูดไม่หยุดปากจนงานประมูลสิ้นสุดลง ราณีขอตัวกลับก่อนเพราะรู้สึกไม่ค่อยสบาย หมอชลทีขอแยกตัวออกไปฟังบรรยายเรื่องการแพทย์ แขกเหรื่อเริ่มทยอยกลับ มีเพียงบางส่วนที่ยังอยู่ในงานเพื่อพูดคุยเรื่องธุรกิจเท่านั้น

“ไอ้นนท์” ชายหนุ่มหันตามเสียงเรียกพร้อมกับร่างของชายหนุ่มสองรายที่กำลังเดินตรงมาหา

“ไม่ได้เจอกันตั้งนาน” เมื่อถึงตัวกำปั้นทุบลงเบา ๆ ที่แผ่นอกทีชานนท์เป็นการทักทาย จากท่าทีนั้นธิดาววดีเดาได้ไม่ยาก ว่าคงเป็นคนคุ้นเคยของเขา

“ไอ้รุต...ไอ้ทิน” สีหน้าแปลกใจที่เห็นเพื่อนเก่า

“สวัสดีครับคุณ...” นิรุตหยุดรอให้เธอตอบ โดยไม่รอให้เพื่อนแนะนำ

“ผึ้งค่ะ” หญิงสาวตอบและยิ้มอย่างสุภาพ

“ยินดีที่เจอตัวจริงนะครับ...คุณผึ้ง” ยื่นมือไปทักทาย ธิดาวดีรับสัมผัสจากสองหนุ่ม

“ไอ้รุต...ไอ้ทิน เพื่อนผมเอง”

“หยาบคาย” นิรุตย่นคิ้วเมื่อถูกแนะนำ แต่คนแนะนำยิ้มมุมปาก

“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ”

“นี่แกจะกลับแล้วเหรอ?” สองเพื่อนเอ่ยถามทีชานนท์

“เออ”

“เฮ้ย...กลับได้ไง วันนี้เขามีงานเลี้ยงรุ่นนี่หว่า แกไม่คิดจะไปเจอเพื่อนฝูงบ้างเลยหรือยังไงวะ ฉันมีเรื่องจะปรึกษาแกด้วย...ไปนะ” ทินกรกอดคอชายหนุ่มและตบไหล่เบา ๆ ทีชานนท์หันมามองหน้าธิดาวดี

“ฉันกลับกับนิพนธ์ก็ได้ค่ะไม่เป็นไร”

“อุ้ย...น่ารัก” นิรุตแซว ทีชานนท์กดสายหาคนขับรถทันที

“ฉันขอเข้าห้องน้ำก่อน คุณไปเถอะค่ะ” สามหนุ่มที่เดินออกมาพร้อมกันพูดคุยอย่างอารมณ์ดีก่อนที่ทีชานนท์จะหยุดขาที่กำลังก้าวอยู่ เมื่อนึกขึ้นได้ว่าต้องโดนราณีสวดยับแน่หากปล่อยคนโปรดของเธอกลับเองโดยที่เขาไม่ได้กลับพร้อมกัน

“ทำไมวะ?” เพื่อนถาม

“ฉันต้องไปส่งคุณผึ้งก่อน เดี๋ยวตามไป ส่งโลเคชั่นมาให้ละกัน”

“อะไรวะ ที่แท้ก็กลัวเมีย” นิรุตโวยเพื่อน ทีชานนท์เดินกลับเข้าไปในงานใหม่อีกครั้งและยืนรอธิดาวดีอยู่ตรงทางออกไปห้องน้ำ

“ผึ้ง”

เสียงเรียกที่คุ้นหู ธิดาวดีหันกลับไปมอง หลังเดินออกมาจากห้องน้ำ ภาคินที่ไม่ยอมกลับพร้อมที่บ้านและอ้างว่ามีนัดกับเพื่อนต่อ เพียงเพราะอยากหาโอกาสได้เจอกับเธอตามเสียงเรียกร้องของหัวใจเท่านั้นเอง สองหนุ่มสาวยืนห่างกันพอสมควร แต่กระนั้นก็ยังสัมผัสได้ถึงความเศร้าในแววตาของภาคินที่ล้นทะลักออกมา

“สบายดีนะ” เขาเอ่ยถามออกไปเมื่อไม่รู้ว่าจะหาคำพูดคำไหนที่ดีกว่านี้ได้ ธิดาวดีพยักหน้า

“คุยกับคินบ้างก็ได้นะ” เขาตัดพ้อด้วยสายตา

“คิน...คงสบายดีนะ?” ชายหนุ่มยิ้มมุมปาก สบายดีอย่างนั้นเหรอ ตอนนี้เขาแค่ยังหายใจอยู่เท่านั้นเอง

“ดูแลตัวเองให้ดีนะคิน รักตัวเองให้มาก ๆ เพราะไม่มีใครรักเราเท่าตัวเราเองหรอก” หาคำพูดดีที่สุดได้เท่านี้จริง ๆ

“ผึ้งต้องไปแล้วที่บ้านรออยู่” ก่อนจะเดินผ่านหน้าภาคินออกมาไม่แม้จะหันกลับไปมอง นี่เขามาดักรอเพื่อเติมความเจ็บปวดให้กับตัวเองอย่างนั้นหรือ

ทีชานนท์ยืนมองภาพตรงหน้าจากระยะไกล เธอบอกจะเข้าห้องน้ำที่แท้ก็แอบมาหาแฟนเก่านี่เอง สุดท้ายผู้หญิงก็คงไม่แตกต่างกันมากหรอก ผลประโยชน์ต้องมาก่อนเป็นอันดับแรกสินะ

“อ้าวคุณยังไม่ไปเหรอคะ?” ธิดาวดีเอ่ยขึ้น เมื่อเจอเขาด้านหน้าทั้งที่เพิ่งบอกว่าจะไปงานเลี้ยงรุ่นกับเพื่อน

“ผมว่าจะไปส่งคุณก่อน แต่ดูเหมือนว่าคุณคงไม่อยากให้ผมไปส่งหรอกมั้ง” พูดเสร็จก็เดินจากไปทันที

“อะไรของเค้า” ธิดาวดีย่นคิ้ว ก่อนจะกดสายหาคนขับรถและเดินออกมา