FAZER LOGINหนูมุกที่ได้ยินเสียงบทสนทนาเลือกที่จะเงียบและหยิบหนังสือที่วางอยู่ใกล้ๆ มาเปิดดู ส่วนอลันก็ทำงานของตนเองต่อโดยที่ไม่มีการพูดหรืออธิบายใดๆ เพราะทั้งสองต่างรู้และเข้าใจกันดีในเรื่องนี้ว่าไม่มีอะไร แต่สิ่งหนึ่งที่หนูมุกแน่ใจคืออลันไม่รู้ว่าเธอรู้เรื่องระหว่างเขากับปกฉัตรที่สนใจอลันมากกว่าแค่คนรู้จักและเธอก็รู้เรื่องนี้ด้วยจากภาพและคำบอกเล่าของเพื่อนเธอนั่นเอง
"หิวมากเหรอยัง?" หนูมุกเงยหน้าตามเสียงนั้นโดยที่เธอไม่รู้ตัวเลยว่าอลันเดินเข้าใกล้เธอตั้งแต่เมื่อไหร่
"เสร็จแล้วเหรอคะ" อลันพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม หนูมุกมองนาฬิกาเวลาบอกว่าอีกยี่สิบนาทีก็บ่ายสองแล้ว อลันยื่นมือออกไปหนูมุกยิ้มและวางบนมือที่ยื่นมาพร้อมกับลุกและเดินเคียงข้างอลันออกไป และเมื่อทั้งสองออกจากห้องทำงานมาก็เจอกับกายและเดธยืนรออยู่แล้ว
"พี่แอลเข้าโรงงาน" อลันบอกกับหนูมุกเมื่อเห็นว่าเธอกำลังมองหาใครอีกคน ซึ่ง
"ลูกพร้อมที่จะเรียนรู้และรู้จักหน้าที่ของพี่ชายแล้วหรือยัง..." อลันเอ่ยถามบุตรชายที่เขาและหนูมุกพร่ำสอนและบอกเหตุผลที่ไอเดนต้องไปอยู่เมืองไทย และทำไมเขาต้องอยู่ที่นี่ "เอ่อ!...ผมขอไปหาเอ็ดเวิร์ด คุณปู่ คุณย่าก่อนได้มั้ยครับ..." อลันต้องยิ้มออกมาอีกครั้งกับชื่อของคนที่เอริคเอ่ยถึง เอริควัยหกขวบที่นอกจากเขาที่เป็นพ่อแล้ว เอ็ดเวิร์ดกลับเป็นบุคคลที่เอริครักและฟังทุกอย่างที่เอ็ดเวิร์ดพูด "ตกลง!...แต่เอริคฟังพ่อให้ดีนะ...เอ็ดเวิร์ดเปรียบเสมือนพี่ชายคนหนึ่งของลูก...แต่ท้ายที่สุดทุกคนล้วนแล้วแต่มีวิถีการดำเนินชีวิตของใครของมัน...ตอนนี้ลูกยังเด็กพ่อเห็นด้วยที่ลูกจะฟังผู้ที่โตกว่า...แต่พ่อก็ต้องขอเตือนและบอกให้รู้ว่า ทุกอย่างที่เอริคได้ยินและฟังมา มันเป็นไปไม่ได้เลยที่ลูกจะต้องเชื่อทุกอย่าง และมันจะถูกต้องทุกอย่างแม้แต่คำพูดของพ่อ...เมื่อเวลานั้นมาถึงลูกพ่อจะโตขึ้นมาที่พร้อมไปด้วยความสามารถ ที่จะทำให้ลูกคิดไตร่ตรองสิ่งที่คนอื่นพูดให้ลูกฟังด้วยตัวล
'ทางด้านฝั่งอเมริกา...' หนูนานั่งมองสามพี่น้องที่เล่นน้ำที่ริมทะเลสาบในอาณาบริเวณบ้านที่ซอลทเลคซิตี้ เด็กชายเอ็ดเวิร์ด อนาสตาเซีย และโนอาห์ วัยย่างหกขวบ ที่พ่อและแม่ของเด็กทั้งสามคืออดัมและน้ำฟ้าที่ตอนนี้เดินทางไปมอสโคว หนูนาเอียงศีรษะพิงไหล่ของปีเตอร์ที่เดินมานั่งเคียงข้างเธอ พร้อมกับโอบกอดเธอไว้ "ขอบคุณนะคะพีท...ที่เลือกหนูนาสร้างครอบครัวที่แสนอบอุ่นนี้..."ปีเตอร์ทำเพียงยิ้มที่ถึงแม้หนูนาไม่ได้หันไปมองแต่เธอก็รู้สึกได้ "เอริค กลับถึงลอนดอนแล้ว..." ปีเตอร์เอ่ยบอก "ไว้ปิดเทอมหน้าของเด็กๆ พวกเราทุกคนไปพักผ่อนที่เมืองไทยกันนะคะ..." ปีเตอร์ครางตอบรับในคออย่างเห็นด้วย เพราะนานแล้วที่พวกเขาไม่ได้กลั
'สามเดือนต่อมา...' อลันยืนมองแร่เพชรที่ถูกครอบไว้ด้วยกล่องที่ทำมาจากกระจกซึ่งเอริคได้เป็นของขวัญจากแมท ดาลาส ที่แม้ไม่ได้นำมาให้ด้วยตนเอง แต่ของขวัญชิ้นนี้มาพร้อมกับนายเติ้ลเพื่อนของหนูมุก ที่เดินทางมาพร้อมกับคุณตาคุณยายของเอริคที่พึ่งเดินทางกลับไปเมื่อวานนี้เอง หลังจากที่ทั้งสามมาพักและมาเยี่ยมเอริคนานถึงสิบวันตามคำร้องขอของหนูมุกที่ขอให้พ่อและแม่ของเธอพักอยู่กับเธอนานๆ หลังจากที่เอกวุฒิกลับมาเดินได้อีกครั้ง... หนูมุกยิ้มเมื่ออลันเดินกลับเข้ามาในห้องนอน อลันเดินขึ้นมานั่งบนเตียงและดึงร่างเล็กของหนูมุกขึ้นมานั่งมาตักและอดไม่ได้ที่ต้องหอมแก้มใสที่ตรึงตราตรึงใจเขาไม่เคยเปลี่ยน "พี่อลันเหนื่อยมั้ยคะ?" อลันส่ายหน้าเป็นคำตอบ หนูมุกยิ้มให้กับคนตรงหน้า และมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มจ้องมองเธอกลับเช่นกัน หนูมุกด
'แปดเดือนต่อมา หน้าห้องคลอด ในโรงพยาบาล' อดัมที่ยืนเคียงข้างพี่ชายที่มีความกังวลอย่างเห็นได้ชัด เมื่อตอนนี้หนูมุกอยู่ในห้องคลอดและด้วยจากเหตุการณ์ร้ายที่ผ่านมา ช่วงเวลาที่อายุครรภ์ของ หนูมุกเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ทั้งอลันและหนูมุกต้องอยู่ภายใต้การดูแลของจิตแพทย์ เพื่อประเมินสภาพจิตใจของทั้งคู่ ซึ่งทั้งอลันและหนูมุกต่างก็เปิดใจรับการดูแลตามที่แพทย์แนะนำ ซึ่งช่วงเวลาที่ผ่านมาปีเตอร์และหนูนาจะเดินทางไปๆ มาๆ เพื่อมาอยู่และให้กำลังใจอลัน...จนวันนี้ก็มาถึงวันที่อลันและหนูมุกตัดสินใจคลอดบุตรโดยการผ่าคลอด เพราะแพทย์ประเมินออกมาแล้วว่าหนูมุกมีความเครียดมากเกินไป จึงแนะนำวิธีนี้ให้กับทั้งสองคน "เอริค ซาวันเดอร์ เขาจะต้องภูมิใจในตัวพี่อลันกับน้องมุก ที่ทุ่มเททุกอย่างเพื่อเขา" อดัมเอ่ยให้กำลังใจพี่ชายซึ่งหนูนาที่นั่งอยู่อีกข้างอลันยื่นมือไปจับมือบุตรชายและถ่ายทอดกำลังใจให้ อลันขยับตัวเข้าโอบกอดแม่ แม่ผู้ที่เป็นยากำลังใจที่ดีเยี่ย
"และนั่นเป็นเงินที่ฝากจ่ายค่าปรับและค่าทำขวัญให้กับเธอ..." คำพูดของหนูมุกเรียกรอยยิ้มของผู้คนรอบข้างที่ยืนดูอยู่อย่างช่วยไม่ได้ รวมถึงพยาบาลด้วยที่อดตลกกับภาพตรงหน้า ซาบีน่าหันไปมองรอบๆ เมื่อเธอรู้สึกอับอายเพราะเธอไม่ต่างกับผู้ใหญ่ที่ลังแกเด็กเลย... "ซาบีน่า!...กลับไปซะ...และอย่ามายุ่งกับเราอีก...ฉันเตือนเธอเป็นครั้งสุดท้าย!!!" อลันที่เงียบอยู่ก็เอ่ยขึ้นมาต่อหน้าทุกคนในที่นั่นด้วยน้ำเสียงเยียบเย็นและเมื่อจบประโยค เขาก็ดึงหนูมุกที่ยิ้มเยาะเย้ยใส่ซาบีน่าให้เดินตามมา "พี่อลันโกรธมุกเหรอคะ" หนูมุกที่พยายามเดินต้อนหน้าต้อนหลังอลัน หลังจากที่เขานั่งเงียบมาตลอดทางในรถ และเมื่อกลับมาถึงบ้านเขาก็ลงจากรถโดยที่ไม่หันมามองหนูมุกที่พยายามเดินตามมาอย่างรวดเร็ว "ใช่!..." หนูมุกเบิกตากว้างกับคำตอบที่ไม่คาดว่าจะได้ยิน "พี่โกรธหนูมุกที่ไม่มีสติ...พี่โกรธหนูมุกที่
เฮเลนมองภาพตรงหน้าด้วยรอยยิ้มและเดินออกจากห้องไปเพื่อไปแจ้งให้กับแอลทราบและเตรียมรถ.... "สี่สัปดาห์ค่ะ...ยินดีด้วยนะคะ" เสียงคุณหมอแจ้งให้กับอลันและหนูมุกที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม อลันโอบกอดหนูมุกแน่นขึ้น เมื่อได้รับการยืนยันเป็นที่แน่ชัดแล้วว่าเขากำลังจะมีลูก ลูกของเขา ลูกของเขาที่กลับมาอีกครั้ง "ขอบคุณครับ..." อลันเอ่ยขอบคุณแพทย์หญิงตรงหน้าหลังจากที่เขาและหนูมุกได้รับการแนะนำสำหรับการเป็นคุณพ่อและคุณแม่มือใหม่ "พี่อลัน!...มุกท้องนะคะ...ไม่ได้ขาเจ็บ" หนูมุกหันไปทำหน้าแกมดุใส่อลัน ที่ประคับประคองเธอเกินกว่าเหตุ ภาพความหวานของทั้งสองกำลังถูกจับจ้องมองจากหญิงสาวนามว่า 'ซาบีน่า' ที่เดินเข้าไปหาหนูมุกในขณะที่อลันพามานั่งอยู่บริเวณนั้น และตัวเขาขอตัวไปรับยาบำรุงครรภ์ ส่วนแอลไปเอารถออกมารอรับทั้งสองคนที่หน้าโรงพยาบาล&nbs


![นรสิงห์ [มาเฟียร้ายรัก]](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)




![ลูกหมาของมาเฟีย [ราฟาเอล×ซีลีน]](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)